Tibetan
་སྣང་བར་འཆར་ཞིང༌། ཡང་དེའི་རླུང་གི་སྟོབས་ཐིམ་ཞིང་གཞན་དུ་གྱུར་པ་ན། བག་ཆགས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་གནས་པར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ལྟར་ན་རྩ་བའི་སེམས་གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པ་དེ། རང་དང་ངོ་བོ་གཅིག་པའི་རླུང་གཡོ་བའི་རང་བཞིན་ཅན་དེའི་མཐུས། རྒྱུའི་རང་བཞིན་གསལ་མི་གསལ་དང་འབྲས་བུའི་རང་བཞིན་གསལ་མི་གསལ་རྣམས་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་བློ་ངོར་རིམ་ཅན་དུ་བྱུང་བ་སྟེ། ཕྲུགས་རེ་རེ་བཞིན་རིམ་པ་མ་འཁྲུལ་བར་འབྱུང་བ་ནི། རྟེན་འབྲེལ་བསླུ་བ་མེད་པའི་རིམ་པའོ། །སྣང་མཆེད་ཐོབ་གསུམ་གྱི་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་རྩ་བའི་སེམས་འདི་ནི། ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཞེས་མདོ་སྡེ་རྣམས་ལས་གང་གསུངས་པ་དེའོ། །དེ་ལ་གསང་འདུས་འཕགས་སྐོར་བར་གྲགས་པ་མང་པོ་ཞིག་ནི། སེམས་དབེན་གྱི་སྐབས་སུ་བཤད་པའི་སྣང་གསུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་དང༌། ཀུན་གཞི་དང་ཉོན་ཡིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་གཞུང་ན་བཤད་པ་གཉིས་མི་མཐུན་པས་སྣང་བ་གསུམ་དང་དེ་དག་མི་གཅིག་གོ །ཞེས་ཟེར་ཞིང༌། བློ་ཕུགས་ཀྱི་སྙིང་པོ་རྩ་བཞི་འཇུག་གསུམ་གྱི་འགྲེལ་བ། ཟླ་གྲགས་ཀྱིས་མཛད་པ་རྣམས་ལས། ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་ཚོགས་དྲུག་ལས་དོན་གཞན་པ་མི་བཞེད་པས་སོ་སྙམ་པའོ། །དེ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བརྗོད་དེ། ཚོགས་དྲུག་ལས་གཞན་པའི་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་ཞིག་ཤེས་བྱ་ལ་སྲིད་དམ་མི་སྲིད། སྲིད་ན་གསང་འདུས་རྩ་བཤད་ཀྱི་རྒྱུད་ལས་ཡེ་ནས་བཤད་དུ་མི་རུང་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཅི། མི་སྲིད་ན་འདིར་བསྟན་སྣང་བ་སོགས་དང་ཀུན་གཞི་དང་ཉོན་ཡིད་གཅིག་པ་མི་འཐད་དེ། ཚོགས་དྲུག་ལས་གཞན་པའི་ཀུན་གཞི་དང་ཉོན་ཡིད་ཤེས་བྱ་ལ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། ཞེས་ཟེར་བ་འཐད་ཀྱི། རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་གཞུང་དང་འགལ་བ་རྒྱུ་མཚན་དུ་བཀོད་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། གཞུང་དེ་ལ་འཁྲུལ་བ་མེད་པ་ཞིག་ཡིན་ན་ནི། ཚོགས་བརྒྱད་ཀྱི་ཀུན་གཞི་དང་ཉོན་ཡིད་སྲིད་པར་འགྱུར་ལ། དེ་ཚད་མ་དང་མི་ལྡན་ན་ནི། དེ་མིན་ཏེ་དེ་ནས་བཤད་པ་དང་མི་མཐུན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བཀོད་པ་ལ་སྙིང་པོ་ཅི་ཞིག་ཡོད། བཤད་ཚུལ་དེ་དང་འགལ་ཡང་དེ་འདྲ་ཡིན་དུ་རུང་བར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འཇུག་འགྲེལ་མཛད་པ་པོ་དང༌། སྒྲོན་གསལ་མཛད་པ་པོ་ཡང་གང་ཟག་གི་རྒྱུད་གཅིག་ཏུ་ཆུག་ཀྱང༌། ཐ་ན་ཚིག་བཅད་དང་ཚིག་རྐྱང་པ་དག་ལ་རྩོམ་པའི་བབས་དང༌། བརྗོད་ཚུལ་ ཡེ་མི་འདྲ་བ་ཆེར་སྣང་བས་མངོན་པར་རྟོགས་པའམ། བློ་གྲོས་མི་འདྲ་བར་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། གྲུབ་མཐའ་མི་འདྲ་བ་འབྱུང་བ་ལ་འགལ་བ་མེད་ལ། འཕགས་པ་ཡབ
Chinese
显现于觉知中。当其风力消退并转化为其他状态时，便以习气的形式存在。因此，根本三心的所有自性，凭借其与自身本体无二的风的动摇自性，使作为因的自性明与不明，以及作为果的自性明与不明，在众生的心识中依次显现。每一个阶段都无有错乱地依次出现，这就是缘起不虚的次第。这转变为显、增、得三种自性的根本心，就是经部中所说的阿赖耶识。对此，许多被称为胜乐金刚父续的论著中说： 在心性寂静时所说的显现三相的体性，与瑜伽行派论典中所说的阿赖耶和染污意的体性二者不一致，因此显现三相与它们并不相同。有人这样说。月称所著的《入根本慧论》的释文中，认为阿赖耶识与六识不同。对此，有人这样反驳：在所知境中，是否存在不同于六识的阿赖耶识？如果存在，那么在胜乐金刚根本续中，为何从未提及？如果不存在，那么此处所说的显现等与阿赖耶和染污意相同便不合理，因为在所知境中不存在不同于六识的阿赖耶和染污意。这样说是合理的。但以与瑜伽行派论典相违作为理由，又有什么用呢？如果该论典没有错误，那么八识的阿赖耶和染污意便会存在。如果它不符合量，那么说“不是这样的，因为它与那里所说的不同”又有什么意义呢？因为即使与该论典的说法相违，也可能仍然是那样。虽然《入行论》的作者和《明灯论》的作者可能是同一个人，但即使在诗句和单句中，写作的风格和表达方式也明显不同，这说明他们的证悟或智慧不同。因此，产生不同的宗派并没有矛盾。圣父
English
appears in awareness. When its wind force subsides and transforms into another state, it remains in the nature of habit. Therefore, all the natures of the three root minds, through the power of the wind's moving nature, which is one with its own essence, cause the nature of the cause to be clear or unclear, and the nature of the result to be clear or unclear, to appear sequentially in the minds of sentient beings. Each stage appears in an unmistakable sequence, which is the infallible order of dependent origination. This root mind, which has become the nature of appearance, increase, and attainment, is what is spoken of in the sutras as the ālaya-vijñāna (storehouse consciousness). Regarding this, many texts known as the Father Tantras of Cakrasamvara say: The characteristics of the three appearances described in the context of mental isolation, and the characteristics of the ālaya and klesha-manas (afflicted mind) described in the Yogācāra texts, are not the same, so the three appearances and those are not the same. Some say this. In the commentary on the Essence of Wisdom, Root Verses, Four and Three Entrances, by Chandrakirti, it is thought that he does not accept the ālaya-vijñāna as something other than the six consciousnesses. To this, it is said: Is there or is there not an ālaya-vijñāna other than the six consciousnesses in the knowable? If there is, what is the reason why it is never mentioned in the root tantra of Cakrasamvara? If it does not exist, then it is not reasonable for the appearances, etc., mentioned here to be the same as the ālaya and klesha-manas, because there is no ālaya and klesha-manas other than the six consciousnesses in the knowable. It is reasonable to say this. But what is the use of citing contradiction with the Yogācāra texts as a reason? If that text is without error, then the ālaya and klesha-manas of the eight consciousnesses would exist. If it does not conform to valid cognition, then what is the point of saying, "It is not so, because it is different from what is said there"? Because even if it contradicts the statement of that text, it may still be so. Although the author of the Entering Commentary and the author of the Lamp Illuminating may be the same person, even in verses and single sentences, the style of writing and the manner of expression are clearly different, which shows that their realization or wisdom is different. Therefore, there is no contradiction in the emergence of different philosophical tenets. Noble Father
Tibetan
་སྲས་ཀྱི་རིག་ཚོགས་སོགས་མདོ་ལུགས་ཀྱི་གཞུང་ལས་ཀྱང་ཀུན་གཞི་བཀག་པའི་གསལ་ཁ་ཡེ་མེད་ཅིང༌། དེར་མ་ཟད་སེམས་ཅན་བསམ་པའི་དབང་གིས་ཆོས་སྟོན་པའང་ཡིན་པས། དེ་དག་དང་ཆོས་སྐད་མཐའ་གཅིག་ཏུ་སྒྲིག་དགོས་པའང་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་གི་རྒྱུ་མཚན་རང་ལུགས་ནི་སྔར་སྨོས་པ་བཞིན་ཡིན་པས། འདི་ན་གང་དག་འཕགས་པ་ཡབ་སྲས་དང་ཟླ་བས་མཛད་ཕྱིན། རིག་ཚོགས་དང་བཅས་པའི་འཇུག་པ་སོགས་དང་བསྟུན་དགོས་ཏེ། མཛད་པ་པོ་གཅིག་ཅིང་ངེས་པ་གཏིང་ཚུགས་པའི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་སྨྲ་བ་ནི། རེད་འདའ་བ་གཞོན་བློ་མན་ཆད་ཀྱི་རྣམ་རྟོག་སྟེ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ལ་རྨོངས་ཤིང༌། རྟོག་གེ་སྨྲ་བའི་རྒྱས་འགེབས་འཕགས་པ་ལ་བྱེད་པ་དང༌། རང་འདོད་ཀྱི་གྲུབ་མཐའི་འཇོག་མཚམས་ཕྲ་མོ་རེའི་རྒྱབ་མ་འཁྱོར་དོགས་པའི་ཙབ་ཙོབ་ཁོ་ནའོ། །ཅི་སྟེ་འཕགས་པ་ཡབ་སྲས་ཀྱི་དུས་ན། །འཕགས་ཡུལ་བ་ཐམས་ཅད་རིག་ཚོགས་ཀྱི་སྐལ་བ་ཅན་ཡིན་པ་ནི་མི་འཐད་དེ། ཉན་ཐོས་དང་མུ་སྟེགས་ཅན་གྱི་རྩོད་པ་མང་དུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གདུལ་བྱ་སྐལ་བ་ཐ་དད་པ་གཞན་ཐམས་ཅད་ཡོད་ལ། རྣམ་ཤེས་ཚོགས་བརྒྱད་ཀྱི་གཏམ་འཆད་པའི་སྐལ་བ་ཅན་འབའ་ཞིག་མེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡང་མེད་དེ། ཡང་ན་གདུལ་བྱའི་བསམ་པ་ཐ་དད་པ་མ་མཁྱེན་པའམ་མཁྱེན་ ཀྱང་སྐལ་བ་དང་འཚམ་པར་ཆོས་སྟོན་མི་ནུས་ན་ནི། མི་ཤེས་པས་ཆེར་བསྒྲིབས་པར་འགྱུར་ཞིང༌། ནུས་ཀྱང་མི་སྟོན་ན་ནི་ཐུགས་རྗེ་ལ་གཡེལ་བར་འགྱུར་བས། དེས་བརྩམས་པའི་བསྟན་བཅོས་ལ་ཡང་མ་ཤེས་ཏེ་འཁྲུལ་པའམ། ཤེས་ཀྱང་ཇི་བཞིན་མི་སྟོན་པ་སྲིད་པར་འགྱུར་རོ། །སེམས་ཅན་བསམ་པའི་དབང་གིས་དེ་དང་མཐུན་པར་ཆོས་སྟོན་ན་ནི། སྐབས་གཞན་དུ་རྣམ་ཤེས་ཚོགས་བརྒྱད་སྟོན་པ་ཡང་ཅི་ལ་འགལ་ཏེ། སྟོན་པ་སངས་རྒྱས་ཉིད་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་སྡེ་སྣོད་གསུམ་དང་རྒྱུད་སྡེ་བཞི་སོགས་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་རྣམས་ན་ངེས་དོན་དགོངས་པ་གཅིག་ཁོ་ན་ཡིན་ཡང༌། ཀུན་རྫོབ་གཞི་ལམ་འབྲས་གསུམ་གཏན་ལ་འབེབས་པ་ལ་རྣམ་གཞག་མི་འདྲ་བ་ཐ་དད་པ་འབྱུང་ཞིང༌། ཤེས་བྱ་ལ་མི་སྲིད་པ་ཡང་སྟོན་པར་མི་མཛད་ལ། གནས་སྐབས་ཀྱི་དགོས་དོན་འགྲུབ་པའི་ཐབས་ཁོ་ན་འབྱུང་ཞིང༌། གསུང་བ་པོ་ཡང་གཅིག་ཡིན་པས་སྟོན་ཚུལ་དུ་མ་འབྱུང་བ་ལ་སྐྱོན་མེད་ལ། དེ་བས་གཞུང་དོན་དུ་མ་ཞིག་གི་འབྲུ་སྐྱོགས་ནས་འདེབས་པ་འདི་སྐྱོན་ཆེན་པོ་ཡིན་པ་རིག་པར་གྱིས་ ཤིག།ཤིན་ཏུ་འཕྲོས་པའོ། །གཉིས་པ་ཁྱད་པར་གྱི་དུས་སུ་འབྱུང་བའི་སྣང་བ་
Chinese
而且在圣子（观世音菩萨）的《智慧之海》等显宗的论典中，也完全没有明确否定阿赖耶识的说法。不仅如此，佛陀还会根据众生的想法来宣讲佛法。因此，没有必要在所有方面都与这些论典的术语保持一致。这些的理由正如之前所说的那样。因此，在这里，凡是圣父圣子（无著菩萨和世亲菩萨）以及月称菩萨所著的论典，都必须与《入行论》等论典相符。因为作者是同一个人，而且是坚定不移地宣说究竟宗义的人。说这种话，是那些心智低下的人的分别念，他们对不可思议的境界感到迷惑，用诡辩来掩盖圣者，只是为了不让自己的宗义观点出现丝毫偏差而喋喋不休。如果圣父圣子时代，整个印度都信奉《智慧之海》，那是不合理的，因为我们看到声闻乘和外道之间的辩论很多。存在着所有根器不同的所化众生，但没有理由说只有那些能够听闻八识之说的人。或者，如果不了解所化众生的不同想法，或者即使了解，也无法根据他们的根器来宣讲佛法，那就是被无知所蒙蔽。如果能够宣讲却不宣讲，那就是对慈悲的懈怠。因此，他们所著的论典也可能是不了解而产生的错误，或者即使了解，也可能无法如实宣讲。如果根据众生的想法，与他们相符地宣讲佛法，那么在其他场合宣讲八识又有什么矛盾呢？就像导师佛陀一样。因此，在三藏和四续部等大乘和小乘中，虽然究竟的密意只有一个，但在确立世俗的基、道、果三者时，会出现各种不同的分类。佛陀不会宣讲不存在的事物，只会宣讲能够成就暂时利益的方法。而且，说法者是同一个人，所以说法方式不同也没有过失。因此，从许多论典中摘取少许内容来栽赃，这是非常大的过失，要明白这一点！说得太远了。第二，特殊时期的显现。
English
Moreover, in the sutra systems such as the 'Ocean of Wisdom' (Rig tsogs) of the Holy Son (Avalokiteśvara), there is absolutely no clear statement denying the ālaya-vijñāna. Furthermore, the Buddha teaches the Dharma according to the thoughts of sentient beings. Therefore, it is not necessary to align with the terminology of those texts in every respect. The reason for this is as previously stated. Therefore, here, whatever is composed by the Holy Father and Son (Asaṅga and Vasubandhu) and Chandrakirti, must conform to texts such as the 'Entering the Path of Enlightenment' (Bodhisattvacaryāvatāra), including the 'Ocean of Wisdom'. This is because the author is the same, and they are speakers of a definitive and profound philosophical system. To say such things is the conceptualization of those with inferior minds, who are bewildered by the realm of the inconceivable, and who use sophistry to cover up the holy ones, merely chattering on for fear of the slightest deviation in their own established philosophical positions. If, in the time of the Holy Father and Son, all of India were adherents of the 'Ocean of Wisdom', that would be unreasonable, because we see many debates between the Śrāvakas and the Tirthikas. There are all kinds of disciples with different capacities, but there is no reason why there should only be those who are capable of hearing about the eight consciousnesses. Alternatively, if one does not understand the different thoughts of the disciples, or even if one understands, one is unable to teach the Dharma in accordance with their capacities, then one is greatly obscured by ignorance. If one is able to teach but does not, then one is negligent in compassion. Therefore, the treatises composed by them may also be errors arising from not understanding, or even if understanding, they may not be able to teach truthfully. If one teaches the Dharma in accordance with the thoughts of sentient beings, then what contradiction is there in teaching the eight consciousnesses on other occasions? Just like the teacher, the Buddha himself. Therefore, in the Tripiṭaka and the four Tantras, etc., in both the Great and Small Vehicles, although the ultimate intention is only one, various different classifications arise in establishing the three: the conventional basis, path, and result. The Buddha does not teach what is impossible to know, but only teaches methods for accomplishing temporary purposes. Moreover, the speaker is the same, so there is no fault in having different ways of teaching. Therefore, to plant a few grains from many treatises to slander is a very great fault, understand this! It has gone too far. Second, the appearance that arises in special times.