Tibetan
་སོ། །ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ། ཞེས་པ་འདི་ལེའུ་བཅུ་པ་ལས་འབྱུང་བའོ། །དོན་རྟོགས་པ་ཡི་བཟླས་པ་ཡི། ངོ་བོ་ཉིད་མེད་བཟང་པོ་ལས། དུས་གསུམ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་བརྟགས་པ། །རྡོ་རྗེའི་བཟླས་པར་དེ་བཤད་དོ། །ཞེས་པ་འདི་ལེའུ་བཅུ་གསུམ་པ་ལས་འབྱུང་བའོ། །སློངས་མོ་ཟ་ཞིང་མི་བཟླ་སྟེ། །མ་སླངས་པ་ལའང་ཆགས་མི་བྱ། །འདོད་པ་ཀུན་ལ་ལོངས་སྤྱོད་ཅིང༌། །སྔགས་ཀྱི་ཡན་ལག་མ་ཉམས་ བཟླས། །ཞེས་པ་འདི་ལེའུ་བདུན་པ་ལས་འབྱུང་པའོ། །དེ་དང་དེའི་དོན་ནི་འདི་ལྟར་བྱ་སྟེ། སྔགས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི། སྔགས་ཁོ་ན་མ་ཡིན་ཏེ་བཟླས་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱང་སྔགས་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་སྟོན་པའོ། །སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཀྱི་གསལ་བ་ཞེས་པ་ནི། ཡི་གེ་གསུམ་གྱི་མཚོན་དོན་སྔགས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དོ། །སྔགས་ཀྱི་ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཡང་ཡིན་ལ་སྐུལ་བར་བྱད་པ་ཡང་ཡིན་ཏེ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པ་དེས་དོན་ལ་མཉམ་པར་འཇོག་བཞིན་དུ་བརྡའི་ཡི་གེ་གསུམ་བཟླས་པ་ལས་སོ། །ཚིག་གི་ལམ་ཞེས་པ་ནི། རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱིས་བྱིན་གྱིས་རླབས་ནས་སྤྲུལ་པར་མ་ཟད། ཞལ་གྱི་སྒོ་ནས་བརྗོད་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཅེས་པའོ། །རླུང་འཇུག་གནས་འབྱུང་གསུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་དམ་རང་བཞིན་བདེ་སྟོང་གི་དོན་རྟོགས་པའི་བཟླས་པ་ནི། རགས་པའི་རླུང་རྣམས་མི་ཤིགས་པ་ལ་ཐིམ་ནས་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་བྱེད་པ་དང༌། དེ་ལས་འོད་གསལ་རྟོགས་པར་བྱེད་པས་བཟང་པོ་ སྟེ། དེའི་ཕྱིར་ལས་ཞེས་པ་རྒྱུ་མཚན་གྱི་ཚིག་སྟེ། བཟང་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བཟླས་པ་དེ་ནི་རྡོ་རྗེའི་བཟླས་པར་བཤད་དོ། དུས་གསུམ་ནི་རླུང་འབྱུང་གནས་འཇུག་གསུམ་སྟེ། དེ་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཏེ་བདེ་གསལ་སྟོང་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་རྒྱས་བཏབ་ཅིང་བརྟགས་པ་སྟེ་བསྒོམ་པའོ། །དུས་གསུམ་ཞེས་པའི་ཚིག་འདིས། དོན་རྟོགས་པ་ཞེས་པ་དེའི་དོན་རྒྱས་པར་བཤད་དོ། །ཡང་སློངས་མོའི་སྐད་དོད་བྷིཀྵ་ཅེས་པ་ལ་ཡི་གེ་བསྣན་ཏེ། བྷནྣི་ཨ་ཀྵ་ར་ཞེས་པ་ནི་ཐ་དད་ཡི་གེ་ཞེས་པའོ། དགོངས་པ་ལུང་སྟོན་ལས། ཐ་དད་ཡི་གེ་སློངས་མོ་ཡིན། །དེ་འདོན་པ་ནི་ཟ་བ་སྟེ། །དེ་དག་སློངས་མོ་ཟ་བར་འདོད། གང་ཞེསཟློས་པར་དགའ་བ་དེ། རྣལ་འབྱོར་པ་ཡི་དབུགས་འབྱུང་རྔུབ། སྦྱོར་བ་བཞི་ཡི་དེ་ཉིད་ནི། ཤེས་རབ་ཐབས་ཀྱི་གཞིར་གནས་ པས། །སྔགས་ཀྱི་ཡན་ལག་མ་ཉམས་བཟླས། །ཞེས་གསུངས་ལ། ཆག་འགྱུར་ལས། དེ་དག་ཅེས་སོགས་ལ། སློངས་མོ་དེ་དག་ཟ་མི་འདོད། །ཅེས་དགག་སྒྲ་འབྱུང་བ་ལེགས་ཏེ། སློངས་མོ་ཟ་ཞིང་མི་བཟླ་སྟེ། །ཞེས་མི་ཟ་བའི་དོན་འཆད་རྒྱུ་ཡིན་པས་སོ། །དེས་ན་རླུང་འབྱུང་གནས་འཇུག་གསུམ་དང༌། ཡི་གེ་འབྲུ་གསུམ་གྱི་མཚོན་དོན་ངོ་བོ་གཅིག་ཏུ་མ་ཤེས་ཤིང་ཐ་དད་པར་འཛིན་པ་ནི་སློངས་མོ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུའི་རླུང་འགྲོ་འོང་གི་ཚུལ་གྱིས་འདོན་པ་ནི། སློངས་མོ་ཟ་བའི་བརྡའ་དོན་ཡིན་པ་ལས་རླུང་སྔགས་ཐ་དད་པར་འཛིན་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྔགས་མི་བཟླ་བར་རླུང་དང་སྔགས་དབྱེར་མེད་དུ་ཤེས་པའི་སྒོ་ནས་བཟླ་ཞིང༌། མ་སླངས་པ་སྟེ་རླུང་སྔགས་དབྱེར་མེད་དེ་ལ་ཡང་བདེན་ ཞེན་དང་ང་རྒྱལ་གྱི་སྒོ་ནས་ཆགས་པར་མི་བྱའོ། །ཐབས་དཀྱིལ་འཁོར་བཞི་པོ་རེ་རེ་ལ་ཡང་ཤེས་རབ་ལྷ་མོ་བཞི་བཞི་དང་བཅས་པའི་རླུང་གི་དབྱེ་བ་ཡོད་པ་ཉིན་ཞག་གཅིག་གི་ནང་དུ་འབྱུང་བ་ཆེ་ཆུང་གི་རླུང་གི་ཆ་དང་གྲངས་ཚང་བར་བྱེད་པ་ནི་སྔགས་ཀྱི་ཡན་ལག་མ་ཉམས་པ་སྟེ་དེ་ལྟར་བཟླའོ། །དེ་ནི་ཞག་གཅིག་གི་ཉི་ཁྲི་ཆིག་སྟོང་དྲུག་བརྒྱའི་རླུང་མཐའ་དག་ལ་མ་ཡེངས་པར་བཟླ་ཐུབ་ན་དེས་འགྲུབ་ཀྱང༌། དེ་བཞིན་མ་གྲུབ་ན་གོས་དཀར་མོའི་བཟླས་པ་ཁོ་ན་བྱེད་པའམ། པདྨའི་མགོན་པོ་ལྟ་བུ་གཅིག་ཁོ་ནས་སྔགས་ཀྱི་ཡན་ལག་ཚང་བར་མི་འགྱུར་བས་ཡོན་ཏན་སྐྱེ་ཕུལ་ཆུང་ཞིང་གེགས་སྐྱེད་དོ། དེས་ན་སྔ་དྲོའི་ཐུན་ལ་གོས་དཀར་མོའི་ཉིས་བརྒྱ་ཉེར་ལྔ་བཟླས་ལ། གུང་ཐུན་ལ་མཱ་མ་ཀཱི་དང་དགོངས་ཐུན་ལ་སངས་རྒྱས་སྤྱན་མ་དང༌། སྲོད་ཐུན་ལ་སྒྲོལ་མའི་ཉིས་བརྒྱ་ཉེར་ལྔ་བཟླས་ན། ལྷ་མོའི་སྔགས་ཀྱི་ཡན་ལག་ཆ་ཚང་བར་འགྱུར་བས། དེས་གཞན་ལའང་རིགས་འགྲེ་ལ། ཡང་འབྱུང་བ་ཆེ་བའི་དབང་དུ་བྱས་ན། སྔ་དྲོ་པདྨའི་མགོན་པོ་དགུ་བརྒྱ་པ་དང༌། གུང་ལ་ལས་ཀྱི་མགོན་པོ་དང༌། །དགོངས་ཀ་རིན་ཆེན་མགོན་པོ་དང༌། །སྲོད་ལ་རྡོ་རྗེའི་མགོན་པོ་དགུ་བརྒྱ་པ་གཅིག་བཟླས་ནའང༌། ཐབས་མགོན་པོ་བཞིའི་རླུང་གི་ཡན་ལག་མ་ཉམས་པར་འགྱུར་ཞིང༌། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཡན་ལག་མ་ཉམས་པ་ཞོར་ལ་གྲུབ་པས་བགེགས་ཀྱང་མི་འབྱུང་ལ་ཡོན་ཏན་སྐྱེ་ཕུལ་ཆེ་སྟེ། དེས་གཞན་ལའང་རིགས་འགྲེའོ། །སེམས་དབེན་ཡན་ཆད་ཀྱི་རྟོགས་པ་སྐྱེས་པ་ན། དེ་ལྟར་བུའི་ངེས་པ་མི་དགོས་ཀྱང་དེ་མན་ཆད་དུ་དེ་གནད་ཆེ་བར་ བཞེད་དེ། དེ་ཡང་ལས་དང་པོ་པས་མིན་གྱི་མགོན་པོ་དང་ལྷ་མོའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབྱེ་བ་རྟོགས་ནུས་པའི་དབང་དུ་བྱ་དགོས་པས་ངག་དབེན་གྱི་རིམ་པ་ལ་གནས་པས་དེ་བཞིན་དུ་བྱའོ། །འདོད་པ་ཀུན་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་ནི། ཡན་ལག་གི་རླུང་ལྔ་རྡོ་རྗེའི་བཟླས་པ་བྱེད་ཅིང༌། འདོད་ཡོན་སྣ་ཚོགས་བསྟེན་པས་
Chinese
索。嗡（藏文：ཨོཾ，梵文天城体：ओम्，梵文罗马拟音：oṃ，汉语字面意思：嗡），阿（藏文：ཨཱཿ，梵文天城体：आः，梵文罗马拟音：āḥ，汉语字面意思：阿），吽（藏文：ཧཱུཾ，梵文天城体：हुं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽）。此出于第十章。领悟意义之念诵，从无自性之贤善中，三时诸佛所观察，彼说为金刚念诵。此出于第十三章。乞食而食不念诵，未乞食亦不应贪执，于一切欲乐受用，咒之支分不损而念诵。此出于第七章。彼与彼之意义应如是行持，所谓咒之真如者，非唯咒，念诵之真如亦与咒一同宣说。所谓身语意之明者，三字所表之义乃咒之真如。亦是咒之诸佛之精华，亦是催请之物，以彼真如之领悟，于义安住平等之际，从手印之三字念诵而生。所谓词之道路者，不仅以三金刚加持而幻化，乃以从口门宣说之方式也。风入驻出三者之体性或自性，领悟乐空之意义之念诵者，粗风融入不坏者而作无自性，从彼证悟光明故为贤善。因此，“故”是因之词，以贤善之故，彼念诵说为金刚念诵。三时者，风出驻入三者，彼即是佛，以乐明空之智慧增广且观察，即是修习。以三时之词，广说领悟意义之意义。又，乞食之梵语为bhikṣa，加字，bhanni akṣara者，乃差别字之意。于《意趣宣说》中云：差别字即是乞食，彼之念诵即是食，彼等欲食乞食。何者喜乐复诵者，瑜伽士之气息出入，四合之彼性乃，安住智慧方便之基，故咒之支分不损而念诵。如是说。于《损益》中，于彼等云云中，彼等不欲食彼等乞食。如是否定词出现为佳，乞食而食不念诵。ེ་། །這是要講不吃的道理。因此，如果對於氣的生住滅三者，以及字的三個音節所代表的意義，沒有理解為本質相同，反而認為是不同的，那就是乞丐。像那樣以氣息出入的方式來念誦，就是吃乞丐的徵兆。所以，不要以氣和咒語是不同的方式來念誦咒語，而是要以氣和咒語無二無別的方式來念誦。不要貪執於不乞丐，也就是氣和咒語無二無別的狀態，不要以真實的執著和傲慢來執著。四個方便壇城中的每一個，都有與四位智慧女神相關的氣的分類。在一天之中，大小氣息的份額和數量都完整地做到，這就是咒語的支分沒有缺失，要這樣念誦。如果能夠毫不散亂地念誦一天兩萬一千六百次的呼吸，那就能夠成就。如果不能那樣成就，僅僅念誦白衣佛母，或者像蓮花怙主那樣，僅僅一個，咒語的支分就不會完整，因此功德增長緩慢，並且會產生障礙。因此，在早晨的時段念誦白衣佛母兩百二十五遍，中午時段念誦嘛嘛嘎，傍晚時段念誦佛眼佛母，夜晚時段念誦度母兩百二十五遍，這樣女神咒語的支分就會完整。因此，可以將此類推到其他方面。或者，如果從五大的角度來說，早上念誦蓮花怙主九百遍，中午念誦事業怙主，傍晚念誦珍寶怙主，夜晚念誦金剛怙主九百遍，這樣四位方便怙主的氣息支分就不會缺失，而且智慧的支分也會順帶成就，因此不會產生障礙，並且功德增長迅速。因此，可以將此類推到其他方面。如果生起了心遠離以上的證悟，那就不需要像這樣確定，但在那以下，這被認為是很重要的。而且，這必須是對於初學者能夠理解明妃和壇城區別的人才能做，因此要安住在語遠離的次第中，要那樣做。對於一切慾望都享受，就是念誦五支氣金剛念誦，並且依止各種慾望
English
So. Oṃ Āḥ Hūṃ. This comes from the tenth chapter. The recitation of understanding the meaning, From the goodness of no self-nature, Examined by the Buddhas of the three times, That is explained as the Vajra recitation. This comes from the thirteenth chapter. Eating alms and not reciting, One should not be attached to what is not begged for. Enjoying all desires, Recite without diminishing the limbs of the mantra. This comes from the seventh chapter. The meaning of that and that should be done like this: The so-called suchness of mantra is not only mantra, but the suchness of recitation is also shown together with the mantra. The so-called clarity of body, speech, and mind is the meaning represented by the three syllables, which is the suchness of mantra. It is also the essence of all the deities of mantra, and it is also the object of urging. With the realization of that suchness, while abiding equally in meaning, it arises from the recitation of the three symbolic syllables. The so-called path of words is not only blessed and transformed by the three vajras, but also in the manner of speaking from the door of the mouth. The nature or essence of the three, wind entering, abiding, and arising, is the recitation of understanding the meaning of bliss and emptiness. The gross winds dissolve into the indestructible and become selfless, and because of realizing the clear light from that, it is good. Therefore, "because" is a word of reason. Because it is good, that recitation is said to be the Vajra recitation. The three times are the three, wind arising, abiding, and entering. That itself is Buddha, expanded and examined by the wisdom of bliss, clarity, and emptiness, that is, practice. With the word "three times," the meaning of "understanding the meaning" is explained extensively. Also, the Sanskrit word for alms is bhikṣa. Adding a letter, bhanni akṣara means different letters. In the "Declaration of Intentions," it is said: Different letters are alms, The recitation of that is eating, They want to eat alms. Whoever delights in repeating, The yogi's breath comes and goes, The nature of the four unions is, Abiding as the basis of wisdom and means, Therefore, recite without diminishing the limbs of the mantra. Thus it is said. In the "Loss and Gain," in those and so on, They do not want to eat those alms. It is good that the negative word appears like this: Eating alms and not reciting.
English
E! This is to explain the meaning of not eating. Therefore, if one does not understand the three aspects of wind—arising, abiding, and ceasing—and the meaning represented by the three syllables of a letter as being of the same essence, but instead perceives them as different, that is a beggar. To recite in such a way, with the movement of breath going in and out, is a sign of eating a beggar. Therefore, instead of reciting mantras with the perception that wind and mantra are different, one should recite with the understanding that wind and mantra are inseparable. One should not cling to the state of not being a beggar, that is, the inseparability of wind and mantra, with true attachment and pride. Each of the four skillful mandala also has the classification of winds associated with four wisdom goddesses. Completing the shares and numbers of large and small winds that occur within a single day is to ensure that the limbs of the mantra are not diminished; thus, one should recite. If one can recite without distraction all 21,600 breaths of a day, then one can accomplish it. If one cannot accomplish it in that way, merely reciting the White-Clad Goddess or just one like the Lotus Lord will not complete the limbs of the mantra, thus the growth of qualities will be small and obstacles will arise. Therefore, in the morning session, recite the White-Clad Goddess 225 times, in the midday session, recite Mamaqi, in the evening session, recite Buddha Eye Mother, and in the night session, recite Tara 225 times. In this way, the limbs of the goddess's mantra will be complete. Therefore, one can extrapolate this to other cases. Alternatively, if one considers it from the perspective of the great elements, reciting the Lotus Lord 900 times in the morning, the Karma Lord at noon, the Jewel Lord in the evening, and the Vajra Lord 900 times at night, the wind limbs of the four skillful lords will not be diminished, and the wisdom limbs will be accomplished incidentally. Therefore, obstacles will not arise, and the growth of qualities will be great. Therefore, one can extrapolate this to other cases. If realization beyond mind isolation has arisen, then such determination is not necessary, but below that, it is considered very important. Moreover, this must be done by someone who, as a beginner, can understand the distinction between the consort and the mandala. Therefore, one should abide in the stage of speech isolation and act accordingly. To enjoy all desires is to perform the Vajra recitation of the five branch winds and to rely on various desirable objects.