Tibetan
་གཏོར་མ་དང་ཆ་ལུགས་བསྒྱུར་བ་དང༌། གླུ་གར་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་བྱེད་པ་ན་ཡང་བདག་དང་མདུན་དུ་སྣང་བའི་དངོས་པོ་དེ་དག་རྣམས་སྒྱུ་ལུས་ཀྱི་ལྷར་རང་ཤར་བ་དེ་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་འོད་གསལ་གྱི་གཞི་ལ་གནས་པར་བྱེད་དགོས་ཏེ། གཞི་ལ་གནས་པའི་དོན་དེ་ལས་མ་གཡོས་པར་སྤྱོད་ཅེས་པའོ། །དེ་ཡང་ སྐད་ཅིག་བཞི་པ་ཐམས་ཅད་སྟོང་པའི་བདེ་བས་གང་ཤར་ལྷ་སྐུ་དེ་རྒྱས་བཏབ་པས། ལྷ་སྐུའི་སྣང་བ་མ་ནུབ་བཞིན་དུ་བདེ་བའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པ་ཉིད་དོ། །སྤྱོད་པའི་སྐབས་སུ་ལྷ་སྐུའི་སྣང་བ་འོད་གསལ་དུ་བསྡུ་བའི་སྐབས་ཀྱང་སྤྱིར་ཤིན་ཏུ་མང་མོད་ཀྱི། སྤྱོད་པའི་རོལ་པ་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་དུ་མ་བསྡུས་པ་ཉིད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་བདེ་སྡུག་རོ་སྙོམས་པའི་སྤྱོད་པ་ལ་འཇུག་པ་ན་ཁ་ཟས་དང་བཏུང་བ་བཟང་ངན་གྱི་རྣམ་རྟོག་སྤངས་ནས་གཙང་སྨེ་ཐམས་ཅད་ཟ་ཞིང་ཡུལ་ལྔས་བསྡུས་པའི་འདོད་ཡོན་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་དང༌། ཡང་དངོས་པོ་ཀུན་ལ་ཕྱག་བྱེད་ཅིང༌། ཡང་ན་ཀུན་ལ་མི་འདུད་པ་དང༌། དུར་ཁྲོད་ལ་སོགས་པ་གནས་བཟང་ངན་ཀུན་ཏུ་འགྲོ་ཞིང་གནས་པ་དང༌། དགོད་པ་དང༌། ངུ་བ་དང༌། གླུ་གར་ལ་སོགས་པ་བྱ་སྤྱོད་ཐམས་ཅད་ལ་སྤང་བླང་གི་དབྱེ་བ་དང་བྲལ་བས་ཐམས་ཅད་བྱེད་པའམ། ཆོས་གོས་དང༌། གཅེར་བུ་དང༌། ཐལ་བ་ལ་སོགས་པ་རྟགས་དང་མཚན་མ་ཅན་ཀུན་གྱི་རྣམ་པར་ཡང་བྱེད་དེ། ངེས་མེད་ཀྱི་སྤྱོད་པ་སྣ་ཚོགས་པ་དེ་དག་ཀྱང་གོང་བཞིན་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་འོད་གསལ་དང་བསྲེས་པས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། །རྒྱ་བོད་ཁ་ཅིག་ཐམས་ཅད་བཟའ་བ་སོགས་བཤན་པ་དང༌། སྨད་འཚོང་མ་དང༌། ཁོལ་པོ་དང༌། སྤྲང་པོ་ལ་སོགས་པས་ཀྱང་ཐམས་ཅད་སྟོང་བ་བསྒོམས་ན་དངོས་གྲུབ་འགྲུབ་ཅེས། འོད་གསལ་གྱི་ཕན་ཡོན་བསྟན་པར་འཆད་ཀྱང༌། གཞུང་དེའི་ཚིག་དོན་ལ་ཡེ་མ་ཞུགས་ པར་སྣང་ངོ༌། གསུམ་པ། རྗེས་སེམས་བསྐྱེད་ཅིང་ཡོན་དབུལ་བ་ནི། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་དོན་དམ་ཞེས་བྱ་བ། །སྐལ་བཟང་སློབ་མ་བཟང་པོས་མན་ངག་ ཐོབ། །ཐལ་མོ་སྦྱོར་ནས་མེ་ཏོག་འཛིན་པ་ཡིས། །བླ་མ་ལས་ནི་སླར་ཡང་བླང་བར་བྱ། །དངོས་པོ་ཀུན་དང་རྣམ་བྲལ་ཞིང༌། །ཕུང་པོ་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ དང༌། །གཟུང་དང་འཛིན་པ་རྣམ་སྤངས་པས། །ཆོས་བདག་མེད་དང་མཉམ་མེད་པ། །རང་སེམས་གཟོད་ནས་མ་སྐྱེས་པ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད། །དེ་ནས་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཡོན། །བླ་མ་ལ་ནི་དབུལ་བྱ་སྟེ། །རིན་ཆེན་ཁྱིམ་དང་གླང་པོ་རྟ། །ཡུལ་དང་མལ་སྟན་རྣམས་དང་ནི། །བྲན་དང་བྲན་མོ་ཆུང་མ་སྡུག།བུ་མོ་ཤིན་ཏུ་ཡིད་འོང་དང་གང་གིས་བདག་ཀྱང་དབུལ་བྱ་ན། །ལྷག་མ་རྣམས་ལྟ་སྨོས་ཅི་དགོས། །ཞེས་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་འོད་གསལ་ཐམས་ཅད་སྟོང་པའི་ངོ་བོ་མཚན་ཉིད་དང༌། དེ་ཇི་ལྟར་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ལག་ལེན་དང་བཅས་པ་བླ་མ་ལས་ཞིབ་མོར་ཐོས་ནས་དོན་དམ་བྱང་སེམས་ཚིག་གིས་བླང་དགོས་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་གང་ལ་དོན་དམ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་སྙད་འཇུག་པ་འོད་གསལ་བདེ་ཆེན་གྱི་ཡེ་ཤེས་དེ་དམ་བཅའ་དང་བྱིན་རླབས་གཞུག་པའི་ཚུལ་གྱིས། བླ་མ་ལས་སྔར་དབང་དུས་སུ་ཐོབ་པར་མ་ཟད་དམ་བཅའི་ཚུལ་གྱིས་སླར་ཡང་བླང་བར་བྱ་སྟེ། སྐལ་བཟང་སློབ་མ་བཟང་པོ་འོད་གསལ་གྱི་མན་ངག་ཐོབ་པ་དེས༌། ཐལ་མོ་སྦྱར་ནས་མེ་ཏོག་འཛིན་པས་གསོལ་བ་བཏབ་ན། སློབ་དཔོན་ གྱིས། དངོས་པོ་ཀུན་དང་སོགས་ལན་གསུམ་བརྗོད་ཅིང༌། སློབ་མས་དེའི་དོན་བསམ་སྟེ་དེ་སྒོམ་པར་ཡིད་ཀྱི་དམ་འཆའོ། །དེ་ལ་དངོས་པོ་ཀུན་ཏེ་གང་ཟག་གི་བདག་དང་བྱེད་པོ་དང༌། རགས་པ་དང་རྒྱུན་གྱི་རང་བཞིན་དང་རྣམ་པར་བྲལ་ཞིང་རྡུལ་དུ་མ་འདུས་པ་དང་དབང་པོ་ཡུལ་བཅས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱང་མེད་ལ། ཤེས་བྱ་གཟུང་བ་དང་ཤེས་པ་འཛིན་པའི་དབྱེ་བ་རྣམ་པར་སྤངས་པ། གཞི་ལམ་འབྲས་བུའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དོན་དམ་པར་བདག་སྟེ་རང་གི་ངོ་བོས་མེད་པ་སྤྲོས་བྲལ་ཀུན་ཁྱབ་མཉམ་པ་ཉིད་དམ་མཉམ་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་འདི་ནི། རང་གི་སེམས་ཉིད་གདོད་མ་ནས་མ་སྐྱེས་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་རང་བཞིན་ཁོ་ནར་གནས་པ་འདི་ཉིད་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ ནོ། །ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ཚིག་འདིས་ཤེར་དབང་གི་ལས་རྒྱུའི་ཡེ་ཤེས་སྟོན་པར་འགོས་ལུགས་པ་འགའ་ཞིག་འདོད་པ་ནི་འབྲེལ་མེད་དོ། །མདོ་ལུགས་སེམས་བསྐྱེད་ཀྱི་ཆོ་ག་སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་མཛད་པ་ན། སྨོན་འཇུག་གི་སེམས་བསྐྱེད་ལེན་པའི་ཚིག་རེ་རེ་སོང་བའི་རྗེས་སུ། དོན་དམ་སེམས་བསྐྱེད་ལེན་པའི་ཚིག་ཡོད་པས། དེའི་ལུགས་ལ་ལས་དང་པོ་པ་ལ་ཆོ་ག་དེས་དོན་དམ་སེམས་བསྐྱེད་དངོས་རྒྱུད་ལ་སྐྱེ་བ་མིན་ཡང༌། སྔར་གྱི་སྨོན་འཇུག་གི་སྡོམ་པ་དེ་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་ལྟ་བས་ཟིན་པས་སྡོམ་པའི་ངོས་ནས་ཀྱང་སྔ་མ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ལ། ཁྱད་པར་དེའི་བསླབ་བྱ་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ལྟ་བ་ཡང་ཡང་སྐྱོང་དགོས་པ་སོགས་འབྱུང་ ཞིང༌། དེ་བླངས་པས་རྟེན་སྡོམ་པ་ལྷག་པར་གྱུར་པའི་རྒྱུ་ལས་ལྟ་བ་སྐྱོང་བ་ལ་ཆོད་ཆེ་བར་འགྱུར་བའང་ཡིན་ནོ། །འདིར་ཡང་དོན་དམ་བྱང་སེམས་དངོས་ནི་དོན་གྱི་འོད་གསལ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་དབང
Chinese
此外，在进行朵玛（藏文：གཏོར་མ་）和改变服饰，以及歌舞等一切行为时，也要将自己和面前显现的那些事物，都视为幻身的本尊而自然显现，并将这一切都安住于空性光明的基位上。所谓安住于基位，就是指不离开那个基位而行持。而且， 在每一刹那，都以空性的喜乐来增广所显现的本尊身。这样，在本尊的显现尚未消失之际，就已经转化为喜乐的自性了。在行持时，虽然将本尊的显现收摄于光明的方法有很多，但为了进入行持的嬉戏，所以不进行收摄。同样，在进入苦乐平等之行时，要舍弃对食物和饮料好坏的分别，吃一切清净与不净之物，观看五境所摄的各种妙欲，并且对一切事物顶礼膜拜，或者对一切事物都不屈服，去往坟地等一切好坏之处安住，以及欢笑、哭泣、歌舞等一切行为，都要远离取舍的分别而行持。或者，也可以显现为穿着法衣、赤身裸体、涂抹灰尘等一切具有标志和特征的形象。这些不定的各种行为，也如前一样，通过与空性光明相融合来实现。有些藏汉之人说，吃一切东西等，屠夫、妓女、奴隶、乞丐等，如果修习一切为空性，就能成就悉地。他们这样解释光明之利益，但似乎并没有真正进入该经典的词义之中。第三，随喜发心并供养：菩提心即是胜义谛，有缘分的贤善弟子获得口诀，合掌并手持鲜花，再次从上师处领受。与一切事物分离，舍弃五蕴、十八界和十二处，以及能取和所取，证悟诸法无我且无与伦比，自心本来未生，即是空性之体性。之后，为了随顺，要将财物供养上师，如珍宝房屋、象、马、土地和床榻等，以及奴仆、侍女、美丽的妻子、非常年幼的女儿等。
English
Furthermore, when performing torma (Tibetan: གཏོར་མ་) offerings, changing clothes, and engaging in all activities such as singing and dancing, one should also regard oneself and the objects appearing in front as illusory body deities that arise naturally, and keep all of this abiding in the basis of emptiness and luminosity. Abiding in the basis means engaging in activities without moving away from that basis. Moreover, In every instant, expand the deity's form that arises with the bliss of emptiness. In this way, before the deity's appearance has vanished, it has already transformed into the nature of bliss. During practice, although there are many methods for dissolving the deity's appearance into luminosity, one does not dissolve it in order to enter into the play of practice. Similarly, when entering the practice of equanimity towards pleasure and pain, one should abandon discriminating between good and bad food and drink, eat everything clean and unclean, look at the various desirable qualities encompassed by the five senses, and prostrate to all things, or not submit to anything, go to and dwell in all good and bad places such as cemeteries, and all actions such as laughing, crying, singing, and dancing should be performed without separation from acceptance and rejection. Alternatively, one can also appear in the form of all signs and symbols, such as wearing Dharma robes, being naked, or smearing oneself with ashes. These various uncertain behaviors are also accomplished by merging them with emptiness and luminosity, as before. Some Tibetan and Chinese people say that eating everything, etc., butchers, prostitutes, slaves, beggars, etc., if they meditate on everything as emptiness, they will achieve siddhis. They explain the benefits of luminosity in this way, but it seems that they have not really entered into the meaning of the words of that scripture. Third, rejoicing in generating bodhicitta and offering: Bodhicitta is the ultimate truth, fortunate and virtuous disciples receive the oral instructions, join their palms and hold flowers, and receive them again from the guru. Separated from all things, abandoning the five aggregates, the eighteen elements, and the twelve sense bases, as well as the grasper and the grasped, realizing that all phenomena are without self and incomparable, one's own mind is originally unborn, which is the nature of emptiness. Afterwards, in order to be in accordance, one should offer wealth to the guru, such as precious houses, elephants, horses, land and beds, as well as servants, maids, beautiful wives, and very young daughters, etc.
Chinese
若悦意且何者亦令我贫乏，其余更何须赘言。如是，所有光明皆为空性之自性，以及如何修持之方便与实修，从上师处详闻后，需以言词领受胜义菩提心。所谓菩提心，是指施设胜义之名，即光明大乐之智慧，以誓言与加持融入之方式，不仅从上师处于先前灌顶时获得，而且以誓言之方式再次领受。具善缘之善妙弟子，获得光明之口诀后，合掌捧花祈请时，上师念诵“万法皆”等三遍，弟子思彼义而修之，乃意之誓言。其中，万法皆，即无有补特伽罗之我与作者，远离粗大与常恒之自性与相状，非众多微尘之集合，亦无具眼等根与色等境之蕴、界、处。断除所知能取与能知之分别，基道果之诸法，胜义中无我，即以自性空之离戏、遍满、平等性，或无等之智慧。此乃自心本初不生之空性自性，唯住于自性，而非他。此乃其义。有部分果氏派认为，此语表示智慧自在之事业因之智慧，实无关联。于经部心生起仪轨中，学师龙树所造者，于发愿与趣入之生起心之语各念诵后，有领受胜义生起心之语。依彼派，初学者虽非以彼仪轨于相续中真实生起胜义生起心，然先前之发愿与趣入之律仪，为空性见所摄持，故从律仪之角度而言，亦较前者殊胜。且彼殊胜之学处，亦有需屡屡修持空性见等，且因领受彼，故从所依之律仪增上之因，于修持见解上亦能大有助益。此处，胜义菩提心之真实，乃意义之光明，且
English
If pleasing and whatever also makes me impoverished, what need is there to mention the rest? Thus, the nature of all clear light is emptiness, and the means and practice of how to accomplish it, having heard in detail from the lama, one must take the ultimate bodhicitta with words. The bodhicitta, to which the name "ultimate" is applied, is the wisdom of clear light and great bliss, in the manner of incorporating vows and blessings. Not only is it obtained from the lama during the previous empowerment, but it is also taken again in the manner of a vow. When a fortunate and excellent disciple, having obtained the oral instructions of clear light, makes a request with palms together and holding flowers, the teacher recites "All things are" etc. three times, and the disciple thinks about its meaning and meditates on it, which is the vow of the mind. Among them, "all things are" means that there is no self or agent of the person, devoid of grossness and permanence of nature and characteristics, not an aggregation of many particles, and also without aggregates, elements, and sources that have the characteristics of senses and objects. Abandoning the distinction between knowable objects and knowing consciousness, all the dharmas of the ground, path, and fruit are without self in the ultimate sense, that is, the non-dual, all-pervasive, equality, or unequaled wisdom of emptiness in its own nature. This is the nature of emptiness, which is the nature of one's own mind, unborn from the beginning, and abides only in its own nature, and is not other than that. This is its meaning. Some Gelugpas believe that this phrase indicates the wisdom of the cause of the activity of wisdom, but it is irrelevant. In the Sutra system of mind generation rituals, in the one created by the teacher Nagarjuna, after each recitation of the words for taking the mind of aspiration and engagement, there are words for taking the ultimate mind of generation. According to that system, although the ultimate mind of generation does not actually arise in the mindstream of a beginner through that ritual, the previous vows of aspiration and engagement are held by the view of emptiness, so from the perspective of the vows, it is also more special than the former. Moreover, in the training of that specialness, there is also the need to repeatedly cultivate the view of emptiness, and because of taking it, from the cause of the vows of reliance being increased, it also becomes more decisive in cultivating the view. Here, the reality of the ultimate bodhicitta is the clear light of meaning, and