Tibetan
ངས་ཡིན་པ་ལ་དགོངས་ནས། འབྲེལ་པ་རྒྱུ་མཚན་དུ་བྱས་ནས་མངོན་བྱང་གི་མིང་བཏགས་པ་ཙམ་ཡིན་གྱི། མངོན་བྱང་དངོས་ནི་ནང་གི་མངོན་བྱང་ངོ་སྙམ་དུ་དགོངས་སོ། ཁ་ཆེ་ལ་ཀྵི་མ་ནི། ཕྱིའི་ཞག་ནི་མངོན་བྱང་མ་ཡིན་གྱི། དེ་དང་རྣམ་པ་འདྲ་བའི་ནང་གི་སྟོང་པ་བཞི་ནི་ཕྱིའི་མངོན་བྱང་དང༌། སྨིག་སྒྱུ་ལ་སོགས་པའི་རྟགས་ དང་འབྲེལ་བའི་སྟོང་པ་བཞི་ནང་གི་མངོན་བྱང་ངོ༌། །ཞེས་འདོད་དོ། །འགོས་ལུགས་ཀྱི་གཏོང་ཐུན་ཆེན་མོ་ན་བཙུན་མོ་ཅན་དང་ནག་པོ་པའི་བཞེད་ཀྱིས། དཔེ་བཞི་པོས་མཚོན་པ། རྟོག་པ་དང་བྲལ་ཚུལ་བཞིའི་ཆ་ནས་ཕྱི་དང༌། ཉམས་མྱོང་བདེ་བའི་ཆ་ནས་ནང་གི་མངོན་བྱང་དུ་འདོད་ལ། ན་རོ་པའི་བཞེད་ཀྱིས། ཕྱིའི་མངོན་བྱང་ནི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དཔེ་དང་དུས་དང་རྟགས་མཚོན་བྱེད་ཡིན་པས་དྲང་དོན་དང༌། ནང་གི་མངོན་བྱང་ནི། རྡོ་རྗེའི་རྩ་བ་དང༌། སྐེད་པ་དང༌། ནོར་བུ་དང༌། གཉིས་ཤོར་གཉིས་གནས་ཀྱི་དུས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཏེ་དོན་དངོས་སོ། །ཞེས་འབྱུང་ལ། ཕྱིས་ཀྱི་མཁས་པ་འགའ་ཞིག་ནི་དུས་དངོས་ལ་སྟོང་བཞིར་འཇོག་ན། དུས་དངོས་དེ་བྱང་ཆུབ་སྐད་ཅིག་ཡིན་པ་ཐལ་བ་དང༌། རྣལ་འབྱོར་བ་ཉིད་ཡུལ་ཞེས་སོགས་ཀྱིས་གནོད་ཅིང༌། དུས་བཞི་པོ་དཔེར་བྱས་ནས། དེ་དང་འདྲ་བའི་ཉམས་མྱོང་ལ་ཕྱི་ཡི་མངོན་བྱང་འཇོག་ན་ནི། ནང་གི་བྱང་ཆུབ་ཀྱང་དེ་འདྲ་བ་ཡིན་པས་ཕྱི་ནང་གི་དབྱེ་བ་མི་ཐུབ་པས། ཡིན་ལུགས་ནི་དོན་གྱི་འོད་གསལ་གཅིག་པོ་དེ་ཕྱིའི་དུས་བཞི་ལ་བལྟོས་པའི་སྒོ་ནས་ཕྱིའི་མངོན་བྱང་དང༌། ནང་གི་སྟོང་པ་བཞིའི་རིམ་པ་ངོན་དུ་བྱས་པའི་ཆ་ནས་ནང་གི་མངོན་བྱང་ངོ༌། །ཞེས་སྨྲ་སྟེ། དཔེར་ན་ལྷས་བྱིན་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི། རྒྱལ་པོའི་གཡོག་གི་ཡང་གཡོག་པས་བྲན་གྱི་ཐ་མ་ཡང་ཡིན་ལ། རང་གི་བྲན་མོ་ལ་དབང་བསྒྱུར་པའི་ཕྱིར། རྒྱལ་པོ་ཡང་ཡིན་ནོ། །ཞེས་ཟེར་བ་དང་འདྲ་བ་ཞིག་གོ །དེ་ཐམས་ཅད་ལ་མི་ལེགས་པའི་ཆ་རེ་ཡོད་པས་རང་ལུགས་འདི་ལྟར་གོ་ དགོས་ཏེ། སེམས་དབེན་གྱི་སྣང་གསུམ་དང༌། སྐབས་འདིའི་ཕྱི་ནང་གི་མངོན་བྱང་གཉིས་ཏེ་ཚན་པ་གསུམ་ཀ་ལ། ཟླ་འོད་སོགས་ཀྱི་དཔེ་སྦྱོར་ཐེངས་རེ་རེ་མཛད་པ་དཔེ་འདྲ་ཡང༌། མཚོན་དོན་མི་འདྲ་བ་ཆེ་བ་རེ་ཡོད་དོ། །ཡང་སྣང་བ་གསུམ་པོ་དཀར་ལམ་པ་ལ་སོགས་པར་བཤད་པ་ཡང༌། གཞི་དུས་སེམས་ཅན་འཆི་བ་སོགས་ཀྱི་སྐབས་ཡིན་གྱི། སེམས་དབེན་མན་ཆད་ལ་ཡང་དཀར་ལམ་པ་ལ་སོགས་པ་མཐའ་གཅིག་ཏུ་མ་ངེས་ན། སྐབས་འདིར་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས། དེས་ན་ཁ་ཅིག་མཐོང་ལམ་ལ་ཉེ་བའི
Chinese
我认为，只是因为联系的缘故而安立了“现证”这个名称，真正的现证是内在的现证。克什米尔人认为，外在的住所不是现证，与此相似的内在的四空是外在的现证，与阳焰等相联系的四空是内在的现证。觉域派的《大施食》中，持女者和黑行者的观点认为，用四种比喻所代表的，从远离分别的角度来说是外在的，从体验安乐的角度来说是内在的现证。那若巴的观点认为，外在的现证是法性的比喻、时间和标志的象征，因此是正义；内在的现证是金刚的根、腰部、宝珠，以及二失二住时期的智慧，是实际意义。后来的一些学者如果将实际的时间安立为四空，那么就会出现实际的时间是刹那菩提的过失，并且瑜伽士本身就是境等也会造成损害。如果将四个时间作为比喻，并将与此相似的体验安立为外在的现证，那么内在的菩提也是如此，因此无法区分内外。因此，正确的观点是，唯一的意义光明，从依赖外在的四个时间的角度来说是外在的现证，从内在的四空次第显现的角度来说是内在的现证。例如，拉杰（梵文：Lhasbyin）这个人，因为是国王的仆人的仆人，所以也是奴隶中的最低等者，但因为他可以统治自己的女奴，所以他也是国王。这就像这样。因为所有这些都有不好的地方，所以必须这样理解自己的观点：心寂的三现和此时内外两种现证，这三个部分，虽然每次都使用了月光等的比喻，比喻相似，但所代表的意义却大不相同。此外，三种显现被解释为白法道等，那是在基础时期众生死亡等情况下说的，即使在心寂以下，白法道等也不是绝对确定的，那么在这种情况下还用说什么呢？因此，有些人接近见道
English
I think that the name "Abhisamaya" is merely given because of the connection, and the real Abhisamaya is the inner Abhisamaya. The Kashmiris think that the outer abode is not Abhisamaya, and the inner four emptinesses similar to it are the outer Abhisamaya, and the four emptinesses related to mirages, etc., are the inner Abhisamaya. In the Great Offering of the Ngok tradition, the views of the Holder of Women and the Black Practitioner are that the four metaphors represent the outer Abhisamaya from the perspective of being free from discrimination, and the inner Abhisamaya from the perspective of experiencing bliss. Naropa's view is that the outer Abhisamaya is a metaphor for the nature of reality, a symbol of time and signs, so it is righteous; the inner Abhisamaya is the root of the vajra, the waist, the jewel, and the wisdom of the time of two losses and two abidings, which is the actual meaning. Later scholars, if they establish the actual time as the four emptinesses, then the fault will arise that the actual time is the moment of enlightenment, and the yogi himself is the object, etc., will also cause harm. If the four times are used as metaphors, and the experience similar to them is established as the outer Abhisamaya, then the inner enlightenment is also the same, so it is impossible to distinguish between inner and outer. Therefore, the correct view is that the only meaning of luminosity, from the perspective of relying on the outer four times, is the outer Abhisamaya, and from the perspective of the inner four emptinesses appearing in order, it is the inner Abhisamaya. For example, this person named Lhasbyin, because he is the servant of the king's servant, he is also the lowest of the slaves, but because he can rule his own female slave, he is also the king. It's like that. Because all of these have bad points, one must understand one's own view in this way: the three appearances of mind isolation and the two inner and outer Abhisamayas at this time, these three parts, although the metaphors of moonlight, etc., are used each time, the metaphors are similar, but the meanings they represent are very different. In addition, the three appearances are explained as the white path, etc., which is said in the case of the death of beings, etc., in the basic period, and even below mind isolation, the white path, etc., are not absolutely certain, so what is there to say in this case? Therefore, some people are close to the path of seeing.
Tibetan
་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་འཆད་པའི་སྐབས། སྨིག་སྒྱུ་དུ་བ་ལ་སོགས་པའི་མཐོང་སྣང་ཁྲིགས་ཆགས་དང༌། དཀར་ལམ་དམར་ལམ་ནག་ལམ་གསུམ་པོ་ཡང༌། སྐྱ་འོད་པ་དང༌། དམར་ཐིང་བའི་ཚུལ་གྱིས་འཆར་བར་འདོད་པ་ནི། འཁོར་ལོས་བསྒྱུར་བའི་དཔུང་ཚོགས་ཅི་འདྲ་ཞེས་དྲིས་ན། དང་པོར་ནི་བོང་བུ་འགྲོ་ལ། དབུས་མ་ནི་གཞུ་རྒྱུད་བསྒྲེང་ཞིང༌། ཕྱི་ནས་ནི་བྱི་ལ་འགྲོའོ་ཞེས་བརྗོད་ན། ཆེས་བཞད་གད་ཀྱི་གནས་སུ་འགྱུར་ལ། གལ་ཏེ་གྲོང་པའི་མི་ཞིག་འགྲོ་བ་ལ་ནི། དེ་ལྟར་འབྱུང་བའང་མི་འགལ་ལོ། །དེས་ན་རྣལ་འབྱོར་ཆུང་ངུའི་སྐབས་སུ་མཐོང་སྣང་ཉེ་ཚེ་དེ་དག་ཁྲིགས་ཆགས་དང་ཁྲིགས་ཆགས་མ་ཡིན་པའི་གཏམ་སྨྲ་བ་བདེན་མོད་ཀྱང༌། འདིར་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་འདྲའི་ཁྲིགས་བཀོད་ངེས་པ་མི་འཇུག་ལ། ཐོ་རངས་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ཞེས་པ་ཡང༌། ཐོ་རངས་ཀྱི་མཚོན་དོན་ལ་འཇོག་དགོས་ཀྱི། ཕྱིའི་ཐོ་རངས་ཁོ་ན་ལ་གཞོག་ཏུ་མི་རུང་ངོ༌། དེས་ན་ཞག་གང་གི་མཚན་མོའི་ཐུན་གྱི་དབུས་ སུ་ནམ་མཁའ་དངས་པོ་ལ་ཟླ་འོད་ཀྱིས་ཁྱབ་པའི་སྐབས་ཤིག་དང༌། དེ་ནས་ཉིན་རང་གིས་ཉི་འོད་ཀྱིས་ཁྱབ་པའི་སྐབས་ཤིག་དང༌། དེ་ནས་ཉི་མ་དམར་ཐག་ཆད་པ་ན་མུན་ནག་གིས་ཁྱབ་པའི་སྐབས་ཤིག་སྟེ། དེ་དག་ཏུ་འོད་དཀར་དམར་ནག་གསུམ་གྱིས་ནམ་མཁའི་རང་བཞིན་བསླད་པ་ལྟར་གྱུར་ཀྱང༌། ཐོ་རངས་སྐྱ་རེངས་ཤར་བ་ན། མུན་ནག་དང་ཟླ་འོད་ཉམས་ནས་ཉི་མ་མ་ཤར་བའི་བར་དེར་ནམ་མཁའི་ཁ་དོག་དཀར་དམར་ནག་གསུམ་གང་ཡང་མ་ཡིན་པ་སྟོང་གསལ་ཙམ་མཐོང་པ་སྟེ། ནམ་མཁའ་སྣང་བཅས་བཞི་པོ་དེ་ནི་སྣང་བ་བཞིའི་དཔེའོ། །དུས་དེ་དག་དང་བསྟུན་ནས་སྟོང་པ་བཞི་པོ་སྒོམ་པར་འདོད་པ་ནི། གཞུང་དོན་མགོ་བ་སྟེ། ཐོ་རངས་ཀྱི་དུས་ལ་ཐམས་ཅད་སྟོང་པའི་དུས་འགྲིག་ཏུ་ཆུག་ཀྱང༌། ཕྱི་རོལ་ཏུ་ནམ་ཕྱེད་ནས་ཐོ་རངས་ཀྱི་བར་ལ་ཉི་འོད་དང་མཚམས་ཀྱི་མུན་ནག་ཡོད་དོན་མེད་པས་སོ། །བཞི་པ་འོད་གསལ་དུས་ལ་བལྟོས་ན། དེ་ཉིད་ཀྱི་སྦྱོར་བར་གྱུར་པའི་སྣང་བ་གསུམ་པོ་ཡང་དུས་ལ་བལྟོས་དགོས། དེ་གསུམ་མི་བལྟོས་ན་དེ་ཡང་མི་བལྟོས་ཏེ་རིག་པ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་ཀར་བལྟོས་དགོས་ན་ནི། ཞག་སྔ་མའི་མཚན་མོ་སྣང་བ་དང༌། །ཕྱི་སྟེ་ཉིན་མོ་མཆེད་པ་དང༌། །ཉི་མ་དམར་ཐག་ཆད་པའི་འོག་ཏུ་ཐོབ་པ་དང༌། །དེའི་ཐ་མར་འོད་གསལ་མངོན་དུ་བྱེད་དགོས་པར་འགྱུར་ན། ཐོབ་པ་དང་འོད་གསལ་གྱི་བར་དུ་ཚོགས་འཁོར་ལ་སོགས་པ་རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་བྱ་བས་མཚམས་བཅད་པར་འགྱུར་ཞིང༌། དེ་ཡང་འདོ
Chinese
当讲解智慧的形态时，如果认为海市蜃楼、烟雾等显现的景象是有条理的，并且白路、红路、黑路这三者，也以灰光、红紫的形态显现，那么如果有人问转轮王的军队是怎样的，回答说：“最前面是驴子走，中间是拉弓弦，后面是猫走”，这会成为非常可笑的事情。如果是一个村里人走路，这样说也不矛盾。因此，在小瑜伽的时候，说那些近乎的景象有条理或无条理是真实的，但在这里，因为是所有形态，所以不一定需要那样的条理。所谓“黎明现前菩提”，也必须放在黎明的象征意义上，不能只放在外在的黎明上。因此，在任何一个夜晚的中间时分，天空晴朗，月光普照的时候，然后白天阳光普照的时候，然后太阳完全变红的时候，黑暗普照的时候，在那些时候，虽然白、红、黑三种光芒像玷污天空的自性一样，但是当黎明出现曙光时，黑暗和月光消失，在太阳没有升起之前，天空的颜色既不是白、红、黑三种中的任何一种，而是看到空明的状态，这四种有相的天空就是四种显现的比喻。如果想要配合那些时候修习四种空性，那就是不理解经文的意义。即使黎明时分可以安排成一切皆空的时刻，但在外在上，从半夜到黎明之间，没有阳光和间隙的黑暗是没有道理的。第四，如果考虑到光明的时间，那么成为其结合的三个显现也必须考虑到时间。如果这三者不考虑时间，那么光明也不考虑时间，因为智慧是相同的。如果四个都需要考虑时间，那么前一天的夜晚是显现，之后是白天的增长，在太阳完全变红之后获得，然后在最后必须显现光明，这样一来，获得和光明之间就会被会供轮等后得的活动所隔断，这也是不
English
When explaining the nature of wisdom, if one thinks that the appearances of mirages, smoke, and so on are orderly, and that the three paths of white, red, and black also appear in the form of gray light and reddish-purple, then if someone asks what the army of a Chakravartin is like, and answers, "First, a donkey walks, in the middle, a bowstring is drawn, and behind, a cat walks," it would become a very laughable matter. If it were a villager walking, it would not be contradictory. Therefore, in the case of small yoga, it is true to say that those near appearances are orderly or disorderly, but here, because it is all forms, such an arrangement is not necessarily allowed. The so-called "dawn manifest enlightenment" must also be placed in the symbolic meaning of dawn, and should not be placed only on the external dawn. Therefore, in the middle of any night, when the sky is clear and the moonlight is shining, and then when the sun shines during the day, and then when the sun turns completely red, and darkness prevails, at those times, although the three lights of white, red, and black are like defiling the nature of the sky, when the dawn appears, the darkness and moonlight disappear, and before the sun rises, the color of the sky is neither white, red, nor black, but only a clear emptiness is seen. These four skies with appearances are metaphors for the four appearances. If one wants to practice the four emptinesses in accordance with those times, then that is not understanding the meaning of the scriptures. Even if the time of dawn can be arranged as the time when everything is empty, there is no reason for the absence of sunlight and intermittent darkness from midnight to dawn externally. Fourth, if one considers the time of clear light, then the three appearances that become its union must also be considered in relation to time. If these three do not consider time, then clear light also does not consider time, because awareness is the same. If all four need to consider time, then the night of the previous day is appearance, then the increase of the day, obtained after the sun has turned completely red, and then finally clear light must be manifested, in which case the attainment and clear light will be interrupted by subsequent activities such as the Tsokhor, which is also not.