Tibetan
་མ་གཉིས་ལ་གཟུགས་སྒྲ་སོགས་སྣང་བ་གཞན་མེད་ཀྱང་ཕྱོགས་བཅུ་མ་ལུས་པ་ལ་དམིགས་པའི་རྣམ་པ་གསལ་པོ་ཡོད་ལ། དེ་ཡང་སྐབས་འདིར་ནི་མེད་དོ། །འོན་ཀྱང་མུན་པས་ཁྱབ་པའི་ནམ་མཁའ་ལྟར་ཅི་ཡང་མ་ཡིན་པ་ལ་སྟོང་ཉམས་གསལ་བས་སྣང་བ་ཐོབ་པ་ཞེས་སྣང་བར་བཤད་པའོ། །སྟོང་པ་དེ་ཉིད་ཀུན་ལ་ཁྱབ་པ་དང༌། སྔ་མ་རྣམས་ལས་ཀྱང་ངོས་གཟུང་བར་དཀའ་བས་ཕྲ་བ། སྟོང་ཉམས་ཆེ་བས་བདག་མེད་པ། སྣང་བ་སྔ་མ་གཉིས་པོ་རྩ་རོ་རྐྱང་ལ་ཅུང་ཟད་བརྟེན་པས་རླུང་འགྲོ་འོང་གི་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་ལ། འདིར་ནི་དབུ་མ་འབའ་ཞིག་ལ་བརྟེན་པས་ད་མེད་པའོ། །སྣ་སྒོའི་རླུང་འབྱུང་འཇུག་ཙམ་ནི་སྣང་བ་གསུམ་ཀར་ལ་འགགས་པ་ཡིན་མོད་ཀྱང༌། འདི་ལ་ལྷག་པར་འགགས་པས་སེམས་ཀྱི་དྲན་ཚོར་མེད་པ་དང༌། ལུས་ཀྱི་གཡོ་བ་མེད་པ་དང༌། གོང་མ་གཉིས་ཀྱི་སྐབས་སུ་དོན་དམ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཏེ་རྫོགས་རིམ་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པ་དང༌། ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་དེ་བདེ་བ་ཆེན་པོར་བཤད་པ་བཞིན་དུ་འདིར་ཡང་ངོ། །མུན་ནག་ནི་ཤིན་ཏུ་སྟོང་ཤས་ཆེ་བས་རྣམ་རྟོག་དང་ཡུལ་སྣང་ནུབ་པའི་དཔེའོ། །འདིར་བསྟན་གྱི་སྣང་བ་གསུམ་སེམས་དབེན་གཙོ་བོ་ཡིན་ ཞིང༌། དེ་ལ་སྐད་ཅིག་པ་དང་སས་བསྡུས་པའི་སྣང་གསུམ་སོ་སོར་ཡོད་ཀྱང་རྣམ་པ་འཆར་ཚུལ་འདྲ་བས་མཚན་ཉིད་གཅིག་གིས་བསྟན་ལ། འདིར་གཟུང་འཛིན་མེད་པ་ཞེས་གསུངས་པ་ནི་མཉམ་བཞག་ཏུ་གཟུང་བའི་རྣམ་པ་ཆེ་འབྲིང་ཆུང་གསུམ་གསལ་པོ་དང་བྲལ་བ་སྟེ། འཛིན་པ་རང་ངོས་ཀྱི་རྣམ་པ་མ་ནུབ་ཀྱང་གཟུང་བ་དང་བྲལ་བ་ན་འཛིན་པའི་མཚན་ཉིད་དོར་བ་ཡིན་ཏེ། སྔོན་གླང་པོ་ཞོན་པའི་མི་ལ་གླང་པོ་པའི་མིང་དོན་གྲུབ་ཀྱང་ཕྱིས་དེ་གླང་པོ་ཆེ་དང་བྲལ་ན་མི་ཡོད་ཀྱང་གླང་པོ་པའི་མཚན་ཉིད་མེད་པ་བཞིན་ནོ། །ཡང་སྣང་བ་གསུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་ནི། དཔལ་རྡོ་རྗེ་འཕྲེང་བའི་ལེའུ་ལྔ་བཅུ་ང་གཅིག་པ་ལས། མཚན་མོ་ཤེས་རབ་ཤེས་པར་བྱ། །འབྱུང་པོ་ཐམས་ཅད་ཐིམ་ནས་འགྲོ། །མཚན་མོའི་ཆ་ནི་ཟླ་བར་ འགྱུར། །ཟླ་བ་མྱ་ངན་འདས་མཚན་ཉིད། །ཀུན་རྫོབ་དང་ནི་དོན་དམ་གྱི། །ཤེས་རབ་རྣམ་པ་གཉིས་ཤེས་བྱ། །ཀུན་རྫོབ་ཤེས་བྱར་ཤེས་པར་བྱ། །དོན་དམ་རེག་བྱ་རྣམ་པར་སྤངས། །རེག་བྱ་དང་བྲལ་དེ་བ་གང༌། ཞེས་སྣང་བའི་མཚན་ཉིད་གསུངས་ཏེ། དེ་ལ་མཚན་མོ་ནི་སྣང་པ་སྟེ། འབྱུང་པོ་རགས་པ་ཉེར་ལྔ་རང་བཞིན་བརྒྱད་ཅུ་དང་བཅས་པ་རྣམས་ཐིམ་ནས། ཟླ་བ་ནི་བདེ་བ་སྟེ་བདེ་བ་དེ་ཡང་མྱང་འདས་ཞེས་པ་སྟོང་པ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པའོ། །དེ་ཉིད་ཀུན་རྫོབ་ནི་ཤེས་བྱ་སྟེ
Chinese
虽然对于前两个（光明）来说，没有色、声等其他显现，但却有明晰的对焦于所有十方的景象。然而，这在此时是不存在的。但是，就像被黑暗笼罩的虚空一样，在什么都不是的状态中，以空寂的清晰而获得显现，这就是所谓的显现。那空性遍及一切，并且比之前的（光明）更难以把握，因此是微细的。由于空寂感强烈，所以是无我的。 前两个显现稍微依赖于脉和气，因此与气息出入的活动有关。而这里，只依赖于中脉，所以现在没有了。鼻孔的气息出入仅仅是三种显现都停止，但在这里尤其停止，因此没有心的记忆和感觉，也没有身体的活动。如同前两种情况中，胜义菩提心是圆满次第的智慧，并且如同普贤被描述为大乐一样，这里也是如此。黑暗是非常空旷的，是念头和外境消失的比喻。这里所说的三种显现主要是心的寂静，虽然有刹那和土所摄的三种显现，但由于显现方式相似，所以用一个特征来表示。这里所说的“无所缘”是指在等持中，大小中三种所缘的景象都消失了。虽然能缘自身的景象没有消失，但当与所缘分离时，能缘的特征也就消失了。就像以前骑象的人被称为象夫，但后来他与大象分离时，即使人还在，也没有象夫的特征了。此外，三种显现的特征是：吉祥金刚鬘的第五十一章中说：“夜晚应知为智慧，一切生灵皆融入而逝。夜晚之部分转为月亮，月亮是涅槃之特征。应知世俗与胜义之，智慧之两种形态。应知世俗为所知，胜义则完全舍弃所触。舍弃所触为何处？”这里说了显现的特征。其中，夜晚是显现，粗大的二十五种元素以及八十种自性都融入。月亮是安乐，那安乐也是涅槃，也就是空性与二取不二。那世俗就是所知，
English
Although for the first two (lights), there are no other appearances such as form, sound, etc., there is a clear appearance of focusing on all ten directions. However, this is not present at this time. But, like the sky covered by darkness, in a state of being nothing, the appearance is obtained with the clarity of emptiness, which is said to be the appearance. That emptiness pervades everything and is more difficult to grasp than the previous (lights), so it is subtle. Because the feeling of emptiness is strong, it is selfless. The first two appearances rely slightly on the channels and winds, so they are related to the activity of the breath coming and going. But here, it only relies on the central channel, so it is not present now. The coming and going of breath in the nostrils is merely the cessation of all three appearances, but here it ceases especially, so there is no memory or feeling of the mind, and no movement of the body. Just as in the previous two cases, the ultimate bodhicitta is the wisdom of the completion stage, and just as Samantabhadra is described as great bliss, so it is here as well. Darkness is very empty, a metaphor for the disappearance of thoughts and external appearances. The three appearances described here are mainly the solitude of the mind, although there are momentary and earth-condensed three appearances, but because the way they appear is similar, they are represented by one characteristic. The "no object of grasping" mentioned here means that in samadhi, the appearances of the three objects of grasping, large, medium, and small, have disappeared. Although the appearance of the grasper itself has not disappeared, when it is separated from the grasped, the characteristic of the grasper disappears. Just as a person riding an elephant was previously called an elephant driver, but later when he is separated from the elephant, even if the person is still there, he no longer has the characteristic of an elephant driver. Furthermore, the characteristics of the three appearances are: The fifty-first chapter of the Glorious Vajra Garland says: "Night should be known as wisdom, all beings dissolve and depart. The part of night turns into the moon, the moon is the characteristic of nirvana. One should know the two forms of wisdom, conventional and ultimate. One should know the conventional as the knowable, the ultimate completely abandons the touchable. What is the place that abandons the touchable?" Here it speaks of the characteristics of appearance. Among them, night is appearance, the twenty-five gross elements and the eighty natures all dissolve. The moon is bliss, that bliss is also nirvana, which is the non-duality of emptiness and the two graspers. That conventional is the knowable,
Tibetan
་གཟུགས་སྒྲའི་སྣང་བ་སོགས་རྟགས་སྣང་དུ་མ་དང་བཅས་པའོ། །དོན་དམ་ནི་ཐིག་ལེ་འཛག་པའི་རེགབྱ་རྣམ་པར་སྤངས་པ་སྟེ་མོ་འཕོ་བར་བརྟན་པའི་བདེ་བའོ། །ཡང་འདི་སྐད་ཅེས། ཉི་མ་ལས་ནི་ཟླ་བ་སྐྱེ། དེ་ལས་གཉིས་མེད་ངོ་བོར་བཤད། འབར་བའི་ཕྱིར་ནི་ཉི་མར་འགྱུར། ཞེས་སྣང་བའི་ཡེ་ཤེས་ཟླ་བ། དེ་ཉི་མ་ལས་སྐྱེ་བར་བཤད་པའི་ཉི་མ་ནི་གཏུམ་མོ་འབར་བ་སྟེ། དེས་ཐིག་ལེ་ཞུ་བའི་བདེ་བ་དང་པོ་སྣང་བ་ཡིན་པས་སྣང་བའི་རྒྱུ་ནི་གཏུམ་མོ་འབར་པའོ། །ཡང་ལེའུ་ང་གཉིས་པ་ལས་འདི་སྐད་ཅེས། སྣང་བ་མཆེད་པའི་མཚན་ཉིད་ནི། །གསལ་བྱེད་སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་ལྡན། །ཀཱ་ལའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱས་པའོ། །སྣང་བ་མཆེད་པའི་གོ་འཕང་ནི། །སྣང་བ་ལས་བྱུང་ཟད་པ་མེད། །དབྱངས་ནི་བཅུ་དྲུག་དང་ལྡན་པའོ། །ཨཱ་ལིའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱས་པའོ། །དེ་གཉིས་གསང་བའི་སྦྱོར་བ་ལས། །དབུས་སུ་སྦྱོར་བའི་བདེ་བ་ཆེ། །ཞེས་པ་ནི་མཆེད་པའི་མཚན་ཉིད་གསལ་བར་བསྟན་ པ་སྟེ། དེ་ལ་སྣང་བ་མཆེད་པ་འཆར་བའི་གཞི་ནི་མགྲིན་པ་དང༌། གསང་བའི་སྐེད་པའི་འཁོར་ལོ་ཁམས་དམར་པོས་དབང་བྱས་པ་དེ་ན་གསལ་བྱེད་ཀྱི་ཡི་གེ་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་རྩ་ཡིག་ཡོད་པ་དེ་རྣམས་ལ་བརྟེན་ནས་འབྱུང་བས། ཚ་བའི་སྣང་བ་དང༌། རྩུབ་པའི་སྣང་བ་དང༌། ཆགས་པའི་གདུང་བ་དང༌། དམར་ལམ་པ་སོགས་འཆར་བའི་རྒྱུ་མཚན་དེ་ཡིན་ལ། སྣང་བ་མཆེད་པའི་གོ་འཕང་གི་དོན་རྐྱེན་སྤྱི་བོའི་འཁོར་ལོ་དང་གསང་གནས་ཀྱི་རྩ་བའི་འཁོར་ལོའི་ཨཱ་ལི་བཅུ་དྲུག་གི་ནུས་པ་ཅན་ཐིག་ལེ་དཀར་པོ་སྣང་བ་དང་པོའི་ནུས་མཐུ་ཅན་རྣམས་མགྲིན་པ་དང་གསང་བའི་འཁོར་ལོ་བར་པར་ཐིམ་པས། ལུས་ཀྱི་དབུས་སུ་ཁམས་དཀར་དམར་སྦྱོར་བའི་གསང་སྦྱོར་ལས་སྐྱེས་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོའོ། །སྣང་བ་ལས་མཆེད་པ་འབྱུང་བའི་དོན་དེ་ཡིན་ཞིང༌། ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་འཛོམ་པའི་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་སྒྲ་གྲག་སྟོང་དུ་རྟོགས་ཤིང༌། ངག་ཚིག་གི་ཆོས་ཟད་པ་མེད་པ་དང་རྟགས་སྣང་ཟད་མེད་འབྱུང་ངོ༌། ། ཡང་ལེའུ་ང་གསུམ་པ་ལས། མཚམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་བླ་ན་མེད། །སྣང་དང་མི་སྣང་བྲལ་བའི་མཚམས། །ཤེས་རབ་རྡོ་རྗེ་ལས་བྱུང་བ། །གཉིས་མེད་འདྲེས་པའི་དབུས་ན་གནས། ཞེས་པ་དང༌། རྡོ་རྗེ་པདྨ་འཆི་མེད་སྐྱེད། །ཟླ་བ་ཉི་མ་ཡང་དག་འདྲེས། །དགའ་བྲལ་ལ་སོགས་རྣམ་པར་སྤངས། །མདུད་པའི་རྩེར་གནས་མཆོག་ཏུ་ཞི། །ཙ་ན་ཀ་ཡི་ཚིག་གུ་ཙམ། །མཚན་མོའི་བདག་པོ་དེ་ཤར་རོ། ཞེས་དང༌། ལ་ལར་ཐོག་མ་ལ་སོགས་སྤངས། །ལ་ ལར་དེ་ཡང་དམིགས་སུ་མེད། ། ག
Chinese
形、声等显现，伴随着各种征兆显现。究竟而言，是舍弃了滴漏的触感，是安住于母续中的稳固之乐。又如是说：从太阳生出月亮，从中宣说无二的自性。因为燃烧的缘故，转变为太阳。如是，显现的智慧之月，宣说从太阳生出，太阳即是拙火燃烧。因此，滴漏融化的最初之乐即是显现，所以显现之因是拙火燃烧。又，第五十二章中如是说：显现增长的特征是，具备三十三个明点，嘎拉的坛城得以扩展。显现增长的境界是，从显现中生起，永不穷尽，具备十六个元音，阿里的坛城得以扩展。二者从秘密的结合中，在中央结合的安乐极大。这是对增长的特征的清晰阐释。其中，显现增长生起的基础是喉咙，以及秘密的腰部脉轮，由红色的明点所掌控，在那里，将要产生明点的字母的根本字母存在，依靠这些而生起。因此，产生热的显现，粗糙的显现，贪恋的痛苦，以及鲜红色等显现的原因就在于此。显现增长的境界的意义是，顶轮和密处的根本脉轮的具有十六阿里之力的白色明点，具有最初显现之力的那些，融入喉咙和秘密脉轮之间，在身体的中央，从白红明点结合的秘密结合中生起的大乐。这就是从显现中生起增长的意义。阿里嘎里汇聚的缘起之声被证悟为空性，语词的法永不穷尽，征兆显现永不穷尽地产生。又，第五十三章中说：界限的特征至高无上，是显现与不显现分离的界限，从智慧金刚中产生，安住于无二融合的中央。以及，金刚莲花产生不死，月亮太阳真实融合，舍弃喜与不喜等，安住于结的顶端，最为寂静。恰那嘎的词语少许，夜晚的主人即升起。以及，在有些地方舍弃初始等，在有些地方，那也没有执着。
English
The appearance of forms, sounds, etc., is accompanied by various signs and appearances. Ultimately, it is the abandonment of the sensation of dripping bindu, the stable bliss of dwelling in the mother tantra. Furthermore, it is said: From the sun, the moon is born; from it, the nature of non-duality is taught. Because of burning, it transforms into the sun. Thus, the moon of manifest wisdom, which is said to arise from the sun, is the burning tummo. Therefore, the first bliss of the melting of bindu is appearance, so the cause of appearance is the burning tummo. Also, in the fifty-second chapter, it is said: The characteristic of increasing appearance is that it possesses thirty-three clear points, and the mandala of kāla expands. The state of increasing appearance is that it arises from appearance and is inexhaustible, possessing sixteen vowels, and the mandala of āli expands. From the secret union of these two, the bliss of union in the center is great. This is a clear explanation of the characteristic of increasing. Among them, the basis for the arising of increasing appearance is the throat, and the secret navel chakra, which is controlled by the red essence, where the root letters from which the letters of the clear points will arise exist, and it arises in dependence on these. Therefore, the reason for the arising of hot appearances, rough appearances, the suffering of attachment, and bright red appearances, etc., lies in this. The meaning of the state of increasing appearance is that the white bindu, which possesses the power of the sixteen ālis of the crown chakra and the root chakra of the secret place, and which possesses the power of the first appearance, dissolves between the throat and the secret chakra, and the great bliss arises from the secret union of the white and red essences in the center of the body. This is the meaning of the arising of increasing from appearance. The sound of interdependent origination of the gathering of āli and kāli is realized as emptiness, the dharma of speech is inexhaustible, and signs and appearances arise inexhaustibly. Furthermore, in the fifty-third chapter, it is said: The characteristic of the boundary is unsurpassed, it is the boundary of separation of appearance and non-appearance, it arises from the wisdom vajra, and it abides in the center of non-dual union. And, the vajra lotus gives birth to immortality, the moon and sun are truly united, abandoning joy and sorrow, etc., it abides at the tip of the knot, supremely peaceful. A small word of cāṇakya, the lord of the night arises. And, in some places, abandoning the beginning, etc., in some places, that is not an object of focus either.