Tibetan
བྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །རི་རབ་ཀྱི་དྲུང་ན་གནས་པའི་ལོང་བའི་དུས་དང་མིག་ཕྱེ་བའི་དུས་ཀྱི་དཔེ་དང་སྦྱར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང༌། ཁམས་ནི་གནས་སྐབས་གསུམ་དག་ཏུ། །མི་གསུམ་གྱི་ནི་བསྟན་པ་ཡིན། །ཞེས་དབྱིངས་ཀྱི་རང་བཞིན་རྟོགས་དཀའ་བས་དེ་རྒྱུད་ལྡན་གྱི་གང་ཟག་དེའི་གནས་སྐབས་གསུམ་ལ་ཐ་སྙད་གདགས་པ་རྣམ་པར་གཞག་པ་མཛད་ནས་དབྱིངས་དེ་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་པས། གནས་ལུགས་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་ལྟར་འཆར་སྒོ་གཞི་ལམ་འབྲས་གསུམ་གྱི་ཆོས་མཐའ་དག་དང༌། ཀུན་ཁྱབ་ཆོས་དབྱིངས་དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་སྐབས་འདིར་ཁྱད་གཞིར་བཞག་ནས། དེ་དག་སྤྲོས་བྲལ་དུ་གཏན་ལ་དབབ་པ་ནི། སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བ་དང་སྤྲོས་པ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་གང་ཞིག་བྲལ་རྒྱུ་དང་སུ་ཞིག་མེད་རྒྱུའི་སྤྲོས་པ་ནི། ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་ནམ། ཤེས་པ་དང་ཤེས་བྱའམ། རྟོགས་བྱ་དང་རྟོགས་བྱེད་དམ། གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དང༌། ཆེ་ཆུང་དང༌། བཟང་ངན་དང༌། མཐའ་དབུས་ལ་སོགས་པ་དང༌། ཤར་ལ་སོགས་པའི་ཕྱོགས་ཆ་དང༌། འདས་མ་འོངས་ད་ལྟར་ལ་སོགས་པ་དུས་ཀྱི་ཆ་དང༌། ཕྱི་ནང་བར་གསུམ་ལ་སོགས་པ་གནས་ཀྱི་ཆ་དང༌། སྐྱེ་འགག་གནས་གསུམ་ལ་སོགས་པ་ངོ་བོའི་ཆར་འཁྲུལ་ཞིང་སྣང་ལ་སྒྲོ་འདོགས་ ཤིང་འཛིན་པ་རྣམས་ཏེ། སྤྲོས་པ་དེ་དག་ཀྱང་མེད་བཞིན་དུ་བློས་བཏགས་པ། མིང་ཙམ་བརྡ་ཙམ་མ་བཏགས་གཅིག་པུ་ཉམས་དགའ་བའི་ཚུལ་དུ་ཡོད་ཡོད་ལྟར་སྣང་ཀྱང་དངོས་པོའི་གཤིས་དང་གནས་ཚུལ་ལ་ཡོད་མ་མྱོང༌། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཀྱང་མེད་པར་གསུངས། བསམ་བྱུང་གི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཀྱང་བརྟགས་ན་མི་རྙེད། སྒོམ་བྱུང་གི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཀྱང་མེད་པར་རྟོགས། འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཅི་ཡང་གཟིགས་མ་མྱོང་བ་ཞིག་ཡིན་པས། ཁྱད་གཞི་ཀུན་རྫཽབ་དོན་དམ་གཉིས་ཀ་ལ་ཁྱད་ཆོས་སྤྲཽས་པ་དེ་དག་གདོད་མ་ནས་མེད་པ་ལགས་སོ། །གདོད་མ་ནས་གྲུབ་མ་མྱོང་བ་ཡིན་ ནོ། །སྤྲོས་པ་དེ་རྣམས་རེ་རེ་ནས་མེད་ཚུལ་ནི་འདིར་མི་འབྲི་སྟེ། བཤད་ཀྱི་མི་ལང་བའི་ཕྱིར་དང༌། གོ་བ་རགས་པ་ཙམ་ནི་སྐྱེ་སླ་བའི་ཕྱིར་དང༌། རིགས་པ་ཕྲ་མོ་རྣམས་ནི་ཕལ་གྱིས་གོ་དཀའ་བའི་ཕྱིར་དང༌། སྒཽམ་ངོ་སྤྲོད་པའི་དུས་སུ་འཐད་སྒྲུབ་ཀྱི་རིགས་པ་ནི་སྐབས་ཀྱི་དོན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། འདི་ཐེག་ཆེན་གྱི་མདོ་སྔགས་ཐམས་ཅད་ལ་གྲགས་པའི་ཐུན་མོང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། གཞན་དུ་བཙལ་བས་རྙེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཁྱད་པར་འདི་ལྟར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། ཀུན་རྫོབ་སྣང་གྲགས་ཀྱི་བསྡུས་པའི་ཆོས་འདི་རྣམས་ཡུལ་ཡུལ་ཅན། ཆེ་ཆུང་མཐའ་དབུས། སྐྱེ་འགག་གནས་གསུམ་ལ་སོགས་པར་མ་གྲུབ། དེ་མ་གྲུབ་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་སྣང་གྲགས་འདི་རྣམས་འཁྲུལ་སྣང་ ལ་ཤར་བ་མ་གཏོགས་མེད་པ་ཡིན། དེའི་རྒྱུ་མཚན་སྐྱེ་འགགས་གནས་གསུམ་དུ་སྣང་བ་འདི་ཡོད་ན་སྐྱེ་འགག་གནས་གསུམ་དུ་ཀ་སྒྲུབ་དགོས་པ་ལས། སྐྱེ་འགག་གནས་གསུམ་ཡེ་མ་གྲུབ་པས་སྐྱེ་འགག་གནས་གསུམ་དུ་སྣང་བ་འདི་འཁྲུལ་སྣང་ཁོ་ན་ཉིད་ཡིན་པར་ཤེས། ཡུལ་ཡུལ་ཅན་སོགས་གཞན་ཐམས་ཅད་ལའང་སྐྱེ་འགག་གནས་གསུམ་གྱི་རིགས་འགྲེ། དོན་དམ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་ཡུལ་ཡུལ་ཅན། ཆེ་ཆུང་མཐའ་དབུས་སྐྱེ་འགག་གནས་གསུམ་ལ་སོགས་པ་གང་ཡང་མེད་མོད་དེ་རྣམས་མེད་པས་དོན་དམ་ལ་སྤྲོས་པའི་ཆོས་གང་ཡང་མེད་པ་ཡིན་ཀྱང་དོན་དམ་མེད་པར་མི་འགྱུར། དེའི་རྒྱུ་མཚན་སྔར་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་སྐབས་དང་མི་འདྲ། ཀུན་རྫོབ་གྱི་ཆོས་གཅིག་ཡོད་ཕྱིན་སྤྲོས་པའི་མཚན་མ་གང་རུང་ཞིག་ཏུ་ཡོད་དགོས། དེ་མེད་པས་དེ་ཡང་མེད། དོན་དམ་དབྱིངས་ནི་ཡོད་ཀྱང་སྤྲོས་པའི་མཚན་མ་དེ་དག་གི་ངོ་བོར་ཡོད་མི་དགོས་པས། དེ་དག་མེད་ཀྱང་དོན་དམ་པ་མེད་པར་མི་འགྱུར། དཔེར་ན་སྐྱེ་བ་ཞེས་བྱ་བ་གཏན་ནས་མེད་ན་སྐྱེ་བར་སྣང་ཞིང་མྱོང་བ་དེ་འཁྲུལ་སྣང་ཁོ་ན་ཡིན་པར་ཐགས་ཆོད་ཀྱང་དོན་དམ་དབྱིངས་དེ་སྐྱེ་བར་སྣང་བའི་ཆོས་མིན་པས། སྐྱེ་བ་གཏན་ནས་མ་གྲུབ་ཀྱང་དོན་དམ་དབྱིངས་མེད་པར་མི་འགྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དོན་དམ་དབྱིངས་དེ་ཡོད་པའི་རྒྱུ་མཚན་གཞན། ཇི་སྐད་དུ། གཞན་མིན་ཕྱིན་ཅི་ལོག་མ་ཡིན། །དེ་འགགས་འཕགས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་དང༌། །འཕགས་ པའི་ཆོས་ཀྱི་རྒྱུ་ཡི་ཕྱིར། །ཞེས་གསུངས་པ་སོགས་ལུང་དང་རིགས་པ་དང་མན་ངག་དང་ཉམས་མྱོང་སྟེ་ཚད་མ་བཞིའི་སྒོ་ནས་གནས་ལུགས་ལ་བཞུགས་པར་གྲུབ་བོ། །སྒོ་དྲུང་ན་སྐྱེས་བུ་ལྷས་བྱིན་ཡོད་པ་ལ་བ་ལང་ཡོད་པར་འཁྲུལ་ཞིང༌། དངོས་སུ་མཐོང་བ་ན་འཁྲུལ་པ་སངས་པའི་དཔེ་དང་སྦྱར་རོ། །ཀུན་རྫཽབ་སྣང་གྲགས་ཀྱི་ཆོས་ཐམསཅད་ཀྱང་སྐྱེ་མེད་འགག་མེད་གནས་མེད་ཡིན། ཡུལ་མེད། ཡུལ་ཅན་མེད། གང་ཟག་མེད། ཆོས་བདག་མེད་པ་ཡིན། དོན་དམ་དབྱིངས་ཀྱང་སྐྱེ་མེད་འགག་མེད་གནས་མེད་ཡིན། ཡུལ་མེད་ཡུལ་ཅན་མེད། གང་ཟག་མེད། ཆོས་བདག་མེད་པ་ཡིན། དེ་ལྟར་ཡིན་ཡང་སྣང་གྲགས་ཀྱི་ཆོས་འདི་རྣམས་ནམ་དུ་ཡང་མེད་ལ། དོན་དམ་དབྱིངས་ནི་གནས་ཚུལ་ལ་ཡོད་ཅིང་རྟག་བརྟན་ཞི་བ་གཡུང་དྲུང་དུ་བཞུགས་པ་ཡིན་ནོ། །འདིར་ཆོས་དབྱིངས་ལ་ངོ་
Chinese
已经发生了。将它与住在须弥山脚下的盲人睁眼和闭眼的例子结合起来。就像那样：界于三种状态中，是三士夫的教法。因为很难理解法界的自性，所以对具有传承的补特伽罗的三种状态进行命名和分类，从而理解法界。这是进入实相。第二，如此显现的基、道、果三者的所有法，以及遍及一切的法界如来藏，在此处被作为所诠释的对境。确定它们是离戏论的。所谓离戏论和无戏论，什么是需要远离的戏论，谁是需要去除的对象呢？戏论即是境与有境，或者识与所识，或者所证与能证，或者所取与能取等等。以及大小、好坏、边中等等。以及东方等方位，以及过去、未来、现在等时间，以及内外中间等处所，以及生、灭、住三者等自性方面产生错觉，对显现妄加分别，并且执着。这些戏论本来就是不存在的，只是被心所安立的。仅仅是名称和符号，如果不加以命名，它就会以一种令人愉悦的方式，看似存在，但实际上在事物的本性和状态上从未存在过。如来佛陀也说它不存在。用思所成慧来观察也找不到。用修所成慧也证悟到它不存在。圣者们从未见过任何东西。因此，在世俗和胜义二者上，戏论的差别法从一开始就不存在。从一开始就没有成立过。这些戏论的每一个不存在的方式，这里不写，因为说也说不完，粗略的理解容易产生，细微的道理一般人难以理解，在介绍禅修的时候，立宗的道理不是当下的重点，这是显密一切大乘共有的，在别处寻找就能找到。要这样了解不共的差别：世俗
English
It has happened. Combine it with the example of the blind person living at the foot of Mount Meru opening and closing their eyes. Likewise: The realm is in three states, it is the teaching of the three types of people. Because it is difficult to understand the nature of the dharmadhatu, naming and classifying the three states of the individual who possesses the lineage makes it possible to understand the dharmadhatu. This is entering into reality. Secondly, all the phenomena of the basis, path, and result that appear in this way, and the all-pervading dharmadhatu tathagatagarbha, are taken as the object to be explained here. Determining that they are free from elaboration. What is meant by freedom from elaboration and non-elaboration, what is the elaboration that needs to be abandoned, and who is the object that needs to be removed? Elaboration is the object and the subject, or consciousness and the object of consciousness, or the object to be realized and the subject that realizes, or the apprehended and the apprehender, and so on. And large and small, good and bad, edge and center, and so on. And directions such as east, and times such as past, future, and present, and places such as inside, outside, and in between, and aspects of nature such as arising, ceasing, and abiding, are mistaken, and appearances are falsely distinguished, and clinging occurs. These elaborations are non-existent, but are merely established by the mind. They are merely names and symbols, and if they are not named, they appear to exist in a pleasant way, but in reality they have never existed in the nature and state of things. The Tathagata Buddha also said that they do not exist. Even if one examines them with wisdom born of thought, one will not find them. Even with wisdom born of meditation, one realizes that they do not exist. The noble ones have never seen anything. Therefore, in both the conventional and ultimate, the differentiating characteristics of elaboration have never existed from the beginning. They have never been established from the beginning. The way in which each of these elaborations does not exist is not written here, because there is not enough time to explain them, and a rough understanding is easy to arise, and subtle reasons are difficult for ordinary people to understand, and at the time of introducing meditation, the reasons for establishing the validity are not the main point of the occasion, and this is common to all the sutras and tantras of the Mahayana, and it can be found by searching elsewhere. The uncommon difference should be understood as follows: conventional
Chinese
显现声响所摄之诸法，境与有境，大小边中，生灭住三等皆不成立。以彼不成立之故，此等显现声响唯是错觉显现而已。其理由是，若此显现为生灭住三者存在，则需于生灭住三中成立，然生灭住三本不成立，故知此显现为生灭住三者，唯是错觉。境与有境等其他一切，亦可比照生灭住三之理。就胜义法界而言，虽无境与有境，大小边中，生灭住三等任何事物，然以彼等不存在之故，胜义中亦无任何戏论之法，然胜义并非不存在。其理由与前世俗之时不同。若有任何一世俗之法，则必存在于任何一种戏论之相中。以彼不存在之故，彼亦不存在。胜义界虽存在，然不必存在于彼等戏论之相的体性中。故彼等虽不存在，胜义亦非不存在。譬如，若生不存在，则显现及体验为生者，可断定唯是错觉，然胜义界非显现为生之法，故虽生本不成立，胜义界亦非不成立。胜义界存在之其他理由。如云：非异非颠倒，彼灭圣者境，圣者法之因。如是所说，以教证、理证、诀窍及经验等四量，成立安住于实相中。门边有童子天授，误以为有牛，实际见到时，与错觉消除之譬喻相合。一切世俗显现声响之法，皆是无生无灭无住。无境，无有境。无人，无法我。胜义界亦是无生无灭无住。无境无有境。无人，无法我。虽是如此，然此等显现声响之法，何时亦不存在。胜义界则于实相中存在，且恒常稳固寂静，如雍仲般安住。此处于法界中
English
These phenomena encompassed by appearance and sound, such as object and subject, large and small, extremes and center, arising, ceasing, and abiding, are not established. Because they are not established, these appearances and sounds are merely illusory appearances. The reason for this is that if these appearances as arising, ceasing, and abiding were to exist, then they would have to be established as such. However, since arising, ceasing, and abiding are not established in the first place, it is understood that these appearances as arising, ceasing, and abiding are merely illusions. The same reasoning of arising, ceasing, and abiding can be applied to all other things, such as object and subject. In the realm of ultimate reality, there are no objects and subjects, large and small, extremes and center, arising, ceasing, and abiding, etc. However, just because these things do not exist, it does not mean that there are no elaborations in ultimate reality, but ultimate reality does not cease to exist. The reason for this is different from the case of conventional reality. If there is a conventional phenomenon, it must exist in some form of elaboration. Because it does not exist, it also does not exist. Although the ultimate realm exists, it does not need to exist in the nature of those elaborations. Therefore, even if those things do not exist, the ultimate does not cease to exist. For example, if there is no such thing as birth, then the appearance and experience of birth can be determined to be merely an illusion. However, the ultimate realm is not a phenomenon that appears as birth. Therefore, even if birth is not established at all, the ultimate realm is not unestablished. Another reason why the ultimate realm exists is as follows: As it is said: "Not other, not inverted, that cessation is the realm of the noble ones, the cause of the noble ones' dharma." As such, it is established that it abides in reality through the four valid means of scripture, reasoning, pith instructions, and experience. It is like mistaking a person named Devadatta standing by the door for a cow, and when one actually sees him, the illusion is dispelled. All conventional phenomena of appearance and sound are unborn, unceasing, and un abiding. There is no object, no subject. No person, no self of phenomena. The ultimate realm is also unborn, unceasing, and un abiding. No object, no subject. No person, no self of phenomena. Even so, these phenomena of appearance and sound never exist. The ultimate realm exists in reality, and abides constantly, stably, peacefully, and eternally. Here, in the realm of dharma,