Tibetan
བ་སྤངས་པའི་ཚེ་རྒྱུན་ཆད་པས་གཞི་ལམ་འབྲས་གསུམ་དུ་རྒྱུན་ཆགས་པར་ཡང་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་དང༌། རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོའི་ལུང་དེ་ཡང་རྒྱུ་ཐབས་འབྲས་བུས་བསྡུས་པའི་རྒྱུད་གསུམ་གྱི་རྣམ་གཞག་འཆད་པའི་སྐབས་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། འཁོར་བའི་རང་བཞིན་ལ་བསམ་པ་ཡིན་ན་རང་བཞིན་དེ་འཁོར་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་བོད་མང་པོ་ཞིག་ནི། རྒྱུ་རྒྱུད་འཁོར་བའི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་ལ་འཁོར་བ་རང་བཞིན་མེད་ཙམ་དེ་འཁོར་བའི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སྨྲ་བ་ནི་མི་འཐད་པ་ཆེན་པོ་སྟེ། མེད་པར་དགག་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་དངོས་མེད་དེ་ནི་རྒྱུ་དངོས་ཀྱང་མ་ཡིན་ལ། རྒྱུར་འཇོག་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་དགོས་པ་དང་ལྡན་པའི་བཏགས་པ་པར་ཡང་མི་རུང་ངོ༌། །རང་བཞིན་མེད་ཙམ་དེ་ནི་ ཐམས་ཅད་ལ་སྤྱི་ཁྱབ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འཁོར་བ་ཁོ་ནའི་སྟེང་དུ་གནས་པ་མི་སྲིད་ན། འཁོར་བ་ཁོ་ན་ལ་རང་བཞིན་མེད་པའི་སྒྲ་སྦྱར་བ་དོན་མེད་པ་དང༌། འབྲས་བུའི་སངས་རྒྱས་ཀྱང་འཁོར་བ་རང་བཞིན་མེད་པ་ཡིན་པས་ཁྱེད་ལ་རྒྱུ་རྒྱུད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་ཞིང༌། དེ་ལྟར་འདོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། དངོས་མེད་ལ་རྒྱུན་ཆགས་པའི་དོན་དངོས་དང་ཕྱོགས་མཐུན་གང་ཡང་མ་ཚང་བའི་ཕྱིར་དང༌། འཁོར་བ་ཁོ་ན་ལ་གནས་པའི་རང་བཞིན་མེད་པ་ཞིག་ཀྱང་ཡོད་དོ་སྙམ་ན་དེ་ལྟ་བུའི་ཆོས་དེ་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེས་རྣམ་པར་དཔྱད་པས་དེ་འདྲ་ཤེས་བྱ་ལ་མི་སྲིད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་འགའ་ཞིག་རྒྱུ་རྒྱུད་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། མེད་དགག་གི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་སྟོང་པ་དེ་ནི་རྒྱུ་རྒྱུད་ཀྱི་གཙོ་བོ་ཡིན་ཞིང་གནས་ལུགས་མཐར་ཐུག་ཀྱང་ཡིན་ལ། རང་རིག་ཙམ་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཤིག་ཀྱང་ཁས་ནི་ལེན་ཞིང༌། དེ་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དང༌། གནས་ལུགས་ཕལ་པ་ཙམ་ཡིན་ཞིང༌། སྔ་མ་གཏན་ལ་དབབ་བྱ་དང༌། བསྒོམ་བྱའི་གཙོ་བོ་ཡིན་ཡང་ཕྱི་མ་ཡང་བསྒོམ་ཞིང་གཏན་ལ་འབེབས་དགོས་ཏེ། གནས་ལུགས་སྤྲོས་པ་ཉེར་ཞིའི་རྣམ་པ་ཅན་གཞི་ཟག་མེད་ཀྱི་སེམས་དང་འབྲེལ་བ་དེ་ཀུན་གཞི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ཞིང་གཞི་དུས་ན་ཡོད་ཅིང༌། དེ་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་བདེ་ཆེན་དུ་གནས་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐུགས་ཀྱི་ཉེར་ལེན་དང༌། སྟོང་གཟུགས་ལོངས་སྐུའི་རྣམ་པ་ དང་ལྡན་པ་ཞིག་གཞི་དུས་ནས་ཡོད་པ་ནི་གཟུགས་ཀྱི་སྐུའི་ཉེར་ལེན་ཡིན་ལ། དེ་དག་རྟག་པ་དངོས་མིན་ཞིང་རིགས་པའི་དཔྱད་བཟོད་ཀྱི་བདེན་གྲུབ་མིན་ཡང༌། རྒྱུན་གྱི་རྟག་པ་དང་དགོས་པའི་དོན་ལ་མི་བསླུ་བའི་བདེན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་སྒོམ་པའི་ཚུལ་ཡང་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་ཡུལ་ལ་ལས་དང་པོ་པས་དེ་དང་མཐུན་པའི་འཛིན་སྟངས་དགོས་པས་སྟོང་ཉིད་ནི་འཛིན་སྟངས་ཀྱི་གཟུང་བྱ་དང༌། སྟོང་གཟུགས་ནི་སྟོང་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་སྣང་ཡུལ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་བྱས་ན་འཁོར་ལོ་བར་མཐའ་གཉིས་དང༌། ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་གཉིས་ཀྱང་དགོངས་པ་འགལ་མེད་དུ་སྒྲུབ་ནུས་པས། ཆོས་སྤོང་གི་ལས་སྤངས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་ཞིང༌། དཔྱོད་ལྡན་ཆེན་པོ་གཞན་དང་གཞན་དག་ཀྱང་འདི་དང་ཕྱོགས་མཐུན་དུ་གསུངས་པ་དག་ཡོད་ དོ། །འདི་ནི་སྔ་མ་གཉིས་ལས་ལེགས་ཀྱང་ད་དུང་མི་འཐད་པ་སྣང་ངོ༌། །ཆོས་སྐུའི་ཉེར་ལེན་ཟག་མེད་ཀྱི་སེམས་རྒྱུན་ཁོ་ན་ལ་མི་འཇོག་པར་སྤྲོས་པ་ཉེར་ཞིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་ཟག་མེད་ཀྱི་སེམས་ལ་འཇོག་པ་ནི་རྣམ་དཔྱད་མེད་པའི་ཚིག་སྟེ། རང་བཞིན་སྤྲོས་པ་དང་མ་བྲལ་བའི་ཟག་མེད་ཀྱི་སེམས་ཤིག་ཡོད་ན་དེ་གཅོད་པའི་ཕྱིར་དེ་སྐད་བརྗོད་དགོས་པ་བདེན་ཀྱང་དེ་འདྲ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཟག་མེད་སེམས་རྒྱུད་ཙམ་དེ་རྒྱུ་རྒྱུད་ཡིན་ན་ནི་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་ཙམ་དེ་རྒྱུ་རྒྱུད་ཀྱི་གཙོ་བོར་བཞག་པ་ཤིན་ཏུ་འགལ་བའི་ ཕྱིར་དང༌། སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་ཙམ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་ལུགས་ཡིན་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་ཟག་མེད་ཀྱི་སེམས་ཁོ་ན་དང་འབྲེལ་བ་ལ་དགོས་པ་ཅི་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཁྱེད་ལྟར་ན་གདོད་ནས་གྲུབ་པའི་སྟོང་གཟུགས་དེ་ཡང་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཕྱིར། དེའི་རང་བཞིན་མེད་པ་ནི་གཟུགས་སྐུའི་རྒྱུར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང༌། དེ་ཡང་འདོད་ན། འཁོར་ལོ་བར་པའི་དངོས་བསྟན་བསྟན་བྱས་གཙོ་བོ་ཆོས་ཉིད་མེད་དགག་དེ་ཆོས་སྐུའི་རྒྱུ་རྒྱུད་གཙོ་བོར་བཤད་པའི་རང་ཚིག་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་དང༌། དངོས་མེད་ལ་རྒྱུའི་དོན་དང་རྒྱུད་ཀྱི་དོན་གཉིས་ཀ་མ་ཚང་ཞིང་ཅི་ཡང་མ་ཡིན་པ་ནི་དངོས་པོའི་ཁྱད་པར་གཅིག་ཁོ་ན་ལ་དམ་པོར་སྡོད་པ་མི་སྲིད་པའི་སྐྱོན་སྔར་བཤད་པ་ཡང་འདིར་འཇུག་པ་དང༌། ཟག་མེད་ཀྱི་སེམས་རྒྱུན་དང་མ་འབྲེལ་བའི་སྤྲོས་བྲལ་ཙམ་གྱི་ཆོས་སྐུའི་རྒྱུ་རྒྱུད་དུ་མི་འགྱུར་ཞིང༌། གདོད་མའི་སྟོང་གཟུགས་དང་མ་འབྲེལ་བའི་སྤྲོས་བྲལ་ཡང་གཟུགས་སྐུའི་རྒྱུ་རྒྱུད་དུ་མི་འགྱུར་ན། སྐུ་གཉིས་གང་ལ་ཡང་རྒྱུའི་དོན་མི་བྱེད་པ་དེ་རྒྱུ་རྒྱུད་ཀྱི་གཙོ་བོར་ཁས་ལེན་པ་ཤིན་ཏུ་འགལ་བའི་ཕྱིར་དང༌། སྒོམ་པས་ཉམས་སུ་ལེན་ཚུལ་ལ། བདག་གཉིས་བཀག་པའི་འཛིན་སྟངས་ཅན་གྱི་རིག་ཤེས་ངེས་པར་སྔོན་དུ་འགྲོ་དགོས་པར་འདོད་པ་ནི། རྒྱ་བོད་ཀྱི་དབུ་མའི་གཞུང་སྨྲ་བ་
Chinese
因为抛弃之后，相续断绝，所以在基、道、果三者中也无法持续不断；而且《金刚顶经》的教证也不是在讲述以因、方便、果所概括的三续的分类；如果思维轮回的自性，那么自性就不是轮回。还有许多藏人说：因相续是轮回的法性，而轮回仅仅是无自性，这就是轮回的法性。这样说是非常不合理的，因为以否定来否定的具有特征的无实有，既不是真实的因，也没有作为因的理由，所以也不能成为具有必要性的假立。仅仅是无自性，因为是对一切法普遍适用的，所以不可能仅仅存在于轮回之上，因此，仅仅在轮回上附加无自性的名号是没有意义的；而且，作为果的佛也是轮回无自性，所以对你来说会成为因相续的过失，而且也不是这样认为的；因为对于无实有来说，持续不断的真实和一致的方面都不具备；如果认为仅仅存在于轮回之上的无自性也是存在的，那么像那样的法是怎样的呢？这样详细观察，那样的所知是不可能存在的。还有一些人认为因相续有两种：以否定来否定的具有特征的空性是因相续的主要部分，也是究竟的实相；也承认仅仅是自明的智慧，那是暂时的法性，仅仅是普通的实相；前者是需要确定的，也是主要的修习对象，但后者也需要修习和确定；具有远离戏论之相的实相与无漏的根本识相关联，那就是阿赖耶识，在基位时就存在；它存在于俱生的大乐之中，是佛陀意之近取因；具有空色报身之相 从基位时就存在的是色身的近取因；那些不是真实的常法，也不是能经受理智分析的真实成立，但却是常续的常法和对于必要之事不会欺骗的真谛。修习它的方式也...
English
Because when abandoned, the continuum is severed, it is also impossible to have a continuous progression in the three, ground, path, and result. Moreover, the teachings of the Vajra Peak Sutra are not in the context of explaining the classification of the three tantras, which are summarized by cause, means, and result. If one contemplates the nature of samsara, then that nature is not samsara. Furthermore, many Tibetans say: The causal continuum is the nature of samsara, and the mere absence of inherent existence in samsara is the nature of samsara. To say this is very unreasonable, because the non-entity that is characterized by negation is neither a real cause, nor is there any reason to establish it as a cause, so it cannot even be a necessary imputation. The mere absence of inherent existence is universal to all things, so it is impossible for it to exist only on samsara. Therefore, it is meaningless to apply the term "absence of inherent existence" only to samsara. Moreover, the Buddha as the result is also the absence of inherent existence in samsara, so it would be a fault for you to be a causal continuum, and that is not what you believe. Because for a non-entity, neither the reality of continuous existence nor the consistent aspect is complete. If you think that there is also an absence of inherent existence that exists only in samsara, then what is such a dharma like? When you examine it in detail, it becomes impossible for such a knowable to exist. Furthermore, some say that there are two kinds of causal continuums: emptiness, which is characterized by negation, is the main part of the causal continuum and is also the ultimate reality. They also acknowledge a mere self-aware wisdom, which is a temporary nature and only an ordinary reality. The former is to be ascertained and is the main object of meditation, but the latter also needs to be meditated upon and ascertained. The reality, which is the nature of the cessation of elaboration, is related to the stainless fundamental mind, which is the alaya-jnana and exists at the ground stage. It exists in the coemergent great bliss and is the proximate cause of the Buddha's mind. The form of the enjoyment body, which is empty and has form, that exists from the ground stage is the proximate cause of the form body. Those are not truly permanent, nor are they truly established by reason, but they are a continuous permanence and a truth that does not deceive in matters of necessity. The way to meditate on it is also...
Chinese
对于离戏的境界，初学者需要与之相应的执持方式，因此空性是执持方式的所缘，而空色是具有空性之相的显现境。这样一来，中观二转法轮和二大车的观点也能无矛盾地成立。他们说，这样就避免了舍弃正法的过失。其他有智慧的大德们也有与此观点一致的说法。这比前两种说法要好，但仍然有不合理之处。将法身的近取因仅仅安立在无漏的心相续上是不合理的，而安立在以戏论寂灭为特点的无漏心上，这是没有经过分析的说法。如果存在自性与戏论不分离的无漏心，为了断除它而那样说，这倒是真的，但那是不可能的。如果仅仅是无漏心相续作为因相续，那么将远离戏论仅仅作为因相续的主要部分，这是非常矛盾的。因为远离戏论仅仅被认为是诸法的一切实相，因此与仅仅是无漏心相续相关联没有任何必要。按照你们的观点，本来就成立的空色也是无自性的。它的无自性会导致成为色身的因，如果也这样认为，那么与中观二转法轮的直接显示和所显示的主要内容，即法性无遮遣是法身的因相续的主要部分，这样的自语相违背。对于非实有，因的意义和相续的意义都不完整，而且什么也不是，仅仅执着于实有事物的一个特点是不可能的，前面说过的过失也适用于此。如果与无漏的心相续不相关的仅仅是离戏的法身之因相续，并且与本来的空色不相关的离戏也不是色身的因相续，那么对于任何二身都不起因的作用，却承认它是因相续的主要部分，这是非常矛盾的。关于修行者如何修持，认为必须首先要有具有遮止二我的执持方式的明智，这与印度和西藏的中观论师的观点相违背。
English
For the realm beyond conceptual elaboration, beginners need a corresponding way of holding, so emptiness is the object of grasping of the holding, and empty form is the appearing object with the aspect of emptiness. In this way, the two middle turning wheels of Dharma and the two great chariots can also be established without contradiction. They say that in this way, the fault of abandoning the Dharma is avoided. Other great wise ones also have statements that are consistent with this view. This is better than the previous two statements, but there are still inconsistencies. It is unreasonable to establish the immediate cause of the Dharmakaya only on the uncontaminated mindstream, but to establish it on the uncontaminated mind characterized by the pacification of conceptual elaboration is a statement without analysis. If there is an uncontaminated mind whose nature is inseparable from conceptual elaboration, it is true that it should be said in order to cut it off, but that is impossible. If only the uncontaminated mindstream is the causal continuum, then it is very contradictory to regard the mere absence of conceptual elaboration as the main part of the causal continuum. Because the mere absence of conceptual elaboration is considered to be the reality of all dharmas, there is no need to be associated with the mere uncontaminated mind. According to your view, the empty form that is originally established is also without self-nature. Its lack of self-nature would lead to becoming the cause of the Rupakaya, and if you also think so, then it contradicts the direct display and the main content of the display of the middle turning wheel of Dharma, that is, the nature of reality, the non-negation, is the main part of the causal continuum of the Dharmakaya. For the non-existent, the meaning of cause and the meaning of continuum are not complete, and it is nothing, and it is impossible to cling tightly to only one characteristic of the existent, and the faults mentioned earlier also apply here. If the cause continuum of the Dharmakaya, which is merely free from conceptual elaboration and not related to the uncontaminated mindstream, and the freedom from conceptual elaboration, which is not related to the original empty form, is not the cause continuum of the Rupakaya, then it does not act as a cause for either of the two Kayas, but it is very contradictory to admit that it is the main part of the causal continuum. Regarding how practitioners practice, it is believed that the intelligence with the holding of preventing the two selves must precede, which contradicts the views of the Indian and Tibetan Madhyamika masters.