Tibetan
ཡིན་ལ། དེ་ཡང་ནང་དུ་བདེ་བ་ཅུང་ཟད་ཤར་བའི་ཚེ། འདི་བདེའོ་སྙམ་རྗེས་སུ་ཅུང་ཟད་འཛིན་པ་དང་ཆགས་པ་དང་བཅས་པ་འཆར་རོ། །འདི་ལ་ཁ་ཅིག་དགའ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཟུགས་ལ་མ་ཆགས་ པའོ། །ཞེས་འདོན་ཞིང༌། མ་ཆགས་པའི་སྐད་དོད་དགག་པའི་ཨ་ཡིག་ཡི་གེ་སྔ་མའི་ནང་དུ་མཚམས་སྦྱར་བ་མ་ཤེས་པར་ལོ་ཙཱ་བ་སྔ་མ་རྣམས་ཀྱིས་ཆགས་པ་ཞེས་བསྒྱུར་བ་ནི་ནོར་བའོ་ཞེས་སྨྲ་ཞིང་རང་ལུགས་ལ་ཡང་གཟུགས་སེམས་དབྱེར་མེད་དུ་རྟོགས་པས་གཟུགས་ལ་འཛིན་པ་དང་བྲལ་བའི་དོན་དུ་འཆད་ལ། བོད་པ་སྔ་མ་ཕལ་ཆེར་ནི་གཟུགས་ལ་ཆགས་པའི་དོན་རྣལ་འབྱོར་བའི་བློ་ངོ་ལ་སྟོང་གཟུགས་དང་སེམས་གཉིས་འབྲལ་མ་ཤེས་ཤིང༌། སྟོང་མི་བྲ་བའི་དོན་ ནོ། །ཞེས་འཆད་པ་ལས། གང་ལྟར་ཡང་དེ་དང་དེས་དྲངས་པའི་བདེ་བ་ལ་བཤད་ན་གཉིས་ཀ་འགྲིག་ཏུ་རུང་ཞིང༌། དེ་དང་དེའི་ངོ་བོ་ཙམ་ལ་འཆད་ན་ནི། གཉིས་ ཀའང་དགའ་བ་ཞེས་པ་དང་མི་འགྲིག་གོ །འོན་ཀྱང་འདི་ལྟར་བྱ་སྟེ། དགའ་བ་འདི་སྟོང་གཟུགས་ཀྱིས་དྲངས་བའི་དགའ་བདེ་ཡིན་ལ། དེ་ལའང་ཞེན་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་པས་ཆགས་པའི་སྒྲས་སྨོས་སོ། །འདི་ནི་བདེ་བ་ཕྱི་མ་དམིགས་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཕྱི་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཡང་ཕྱི་རོལ་གཟུགས་སོགས་ལ་མི་བྱ་སྟེ། བདེ་བ་ལ་རྣམ་རྟོག་གིས་ཕྱི་ནས་དམིགས་པའི་དོན་ནོ། །དེས་ན་ཡན་ལག་འདི་ངོ་བོ་ནི་སྟོང་གཟུགས་ལས་བྱུང་བའི་བདེ་བ་ཙམ་ཡིན་ལ། དགའ་བའི་རིམ་པའི་སྐབས་འདིར་འཛིན་བཅས་སོ། །དེ་ནས་གཡོ་མེད་བདེ་བ་ནི། ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ཉིད་བདེ་བའི་ངོ་བོར་གྱུར་ཞིང༌། དེ་ལ་མངོན་པར་ཆགས་པ་ཡང་མེད། སྟོང་གཟུགས་དང་བདེ་བ་དང་སེམས་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ལ། མཉམ་བཞག་ཏུ་ཐ་དད་དུ་འཛིན་པ་ནུབ་ཅིང་ཐ་དད་པར་སྣང་བ་ཡང་བསྲབས་པའི་བདེ་བ་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ནོ། །དེས་ན་གཡོ་མེད་བདེ་བའི་སྐབས་སུ། གཟུགས་སེམས་ལྷན་ཅིག་པར་བཤད་པ་ཡང་གཟུགས་སེམས་བདེ་བ་གསུམ་དབྱེར་མེད་པར་བཤད་པའི་དོན་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཤེས་རབ་དང་རྟོག་པའི་རིམ་པ་གཉིས་ནི་གཟུགས་སེམས་དབྱེར་མེད་མ་གྲུབ་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཞིང༌། དཔྱོད་པའི་རིམ་པ་ནི་དབྱེར་མེད་གྲུབ་ཙམ་ གྱི་རྣལ་འབྱོར་དང༌། དགའ་བདེ་གཉིས་ཀྱི་རིམ་པ་ནི་གྲུབ་པ་བརྟན་ཞིང་རྫོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་རོ། །དེ་དག་ལས་དཔྱོད་པའི་སྐབས་སུ་དོན་ངེས་པར་གསུངས་པ་ནི། རྣམ་རྟོག་གི་ངེས་བློ་མ་ཡིན་གྱི། ངེས་པའི་དོན་ཁྱབ་པ་ཡིན་ལ། ཁྱབ་པ་ཡང་འདྲེས་པའི་དོན་ཏེ། གཟུང་འཛིན་ཐ་དད་དུ་མེད་པར་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་པའི་
Chinese
是的，而且当内心稍微生起安乐时，就会生起“这是安乐”的想法，并伴随着稍微的执着和贪恋。对此，有些人说“喜乐”是不贪着于色。他们这样说，是因为不明白否定“贪着”的“阿”字（藏文：ཨ，梵文天城体：अ，梵文罗马拟音：a，汉语字面意思：无）与前一个字的连接，所以早期的译师们将之翻译为“贪着”，这是错误的。他们自己的宗义也认为，因为了悟了色与心无二无别，所以是为了表达不执着于色的意义。而大多数早期的藏人认为，对于瑜伽士的意念来说，贪着于色的意义在于不明白空色和心二者是分离的，以及不离开空性。无论如何，如果从它所引发的安乐来说，两种说法都可行。但如果仅从它本身的体性来说，两种说法都与“喜乐”不符。然而，应该这样做：这个喜乐是空色所引发的喜乐，并且因为对它有执着，所以用“贪着”一词来表达。这被称为“以外境为目标的安乐”，而“外”的意思不是指外在的色等，而是指以分别念从外境来缘取安乐的意义。因此，这个支分的体性仅仅是从空色中产生的安乐，并且在喜乐的次第中是伴随着执着的。然后是无动安乐，即禅定本身转变为安乐的体性，并且对它也没有明显的贪着。对于空色、安乐和心性，在入定中，执着于它们的差别会消失，并且显现的差别也会减弱，这是一种非常调柔的安乐的特征。因此，在无动安乐的阶段，说色与心是结合在一起的，也是在说色、心、安乐三者是无二无别的意义。其中，智慧和寻思的两个次第是为了证明色与心尚未成立为无二无别，而审虑的次第是刚刚成立无二无别的瑜伽，喜乐二者的次第是成立稳固和圆满的瑜伽。在这些次第中，在审虑的阶段所说的确定意义，不是分别念的确定之念，而是确定的意义是周遍的，而周遍也是混合的意思，即能取和所取没有差别，而是混合为一体的。
English
Yes, and when a little bliss arises inwardly, the thought "This is bliss" arises, accompanied by a slight clinging and attachment. Some say that "joy" means not being attached to form. They say this because they do not understand the connection of the negative "a" (Tibetan: ཨ, Sanskrit Devanagari: अ, Sanskrit Romanization: a, literal Chinese meaning: no) that negates "attachment" with the previous letter, so the early translators translated it as "attachment," which is a mistake. Their own tenet also holds that because they realize that form and mind are inseparable, it is to express the meaning of not being attached to form. However, most early Tibetans believed that for the yogi's mind, the meaning of being attached to form lies in not understanding that emptiness-form and mind are separate, and not leaving emptiness. In any case, if we talk about the bliss caused by it, both statements are acceptable. But if we talk only about its own nature, both statements are inconsistent with "joy." However, it should be done like this: this joy is the joy-bliss caused by emptiness-form, and because there is attachment to it, it is expressed by the word "attachment." This is called "bliss aimed at external objects," and the meaning of "external" does not refer to external forms, etc., but refers to the meaning of apprehending bliss from external objects with discriminating thoughts. Therefore, the nature of this limb is only the bliss arising from emptiness-form, and in this stage of joy, it is accompanied by clinging. Then there is unwavering bliss, which is that the samadhi itself transforms into the nature of bliss, and there is no obvious attachment to it. For emptiness-form, bliss, and mind-essence, in meditative equipoise, the clinging to their differences disappears, and the appearance of differences also diminishes, which is a characteristic of extremely refined bliss. Therefore, in the stage of unwavering bliss, saying that form and mind are combined is also saying that form, mind, and bliss are inseparable. Among them, the two stages of wisdom and investigation are to prove that form and mind have not yet been established as inseparable, while the stage of analysis is the yoga of just establishing inseparability, and the stages of joy and bliss are the yoga of establishing stability and completion. Among these stages, the definite meaning spoken of in the stage of analysis is not the definite thought of discriminating thoughts, but the definite meaning is pervasive, and pervasiveness is also the meaning of mixing, that is, the grasper and the grasped are not different, but are mixed into one.