Tibetan
ཅིག་པའི་ཕྱིར། མི་འགྱུར་བའི་བདེ་བ་ཉིད་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་ཀྱང་མི་ འགྱུར་བ་དང༌། བདེ་བའི་ལྡོག་ཆ་ནས་དོན་དམ་ཁོ་ནའི་རང་ཚུགས་སུ་གནས་ལ། བདེ་ཆེན་དེ་ཉིད་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པར་ཤར་བའི་ལྡོག་ཆ་ནས་ཀུན་རྫོབ་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་ནམ་ཆོས་ཉིད་དུ་སོང་བའི་ཕྱིར། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པའི་ལྡོག་ཆ་ནས་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པར་བཞག་གོ །དེས་ན་དེ་ལྟར་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་ནི་འདིར་དགོས་པའོ། །འདི་ལ་རྒྱུ་འབྲས་ཟུང་དུ་འཇུག་པ་ཞེས་ཀྱང་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟར་ཡང་དབང་མདོར་བསྟན་ལས། སྟོང་པ་ལས་བྱུང་གཟུགས་བརྙན་རྒྱུ། །མི་འགྱུར་ལས་སྐྱེས་བདེ་བ་ འབྲས། །རྒྱུ་ནི་འབྲས་བུས་རྒྱས་བཏབ་ཅིང༌། །འབྲས་བུ་རྒྱུ་ཡིས་རྒྱས་བཏབ་བོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། རྒྱས་བཏབ་པ་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པ་སྟེ་ཟུང་འཇུག་གི་དོན་ནོ། །དེ་གཉིས་ངོ་བོ་གཅིག་པ་ཡིན་ན། གཅིག་ལ་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་དབྱེ་བ་ཇི་ལྟར་འཐད་སྙམ་པ་འགའ་ཞིག་གི་བསམ་པ་ལ་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ། འོན་ཀྱང་འདི་ནི་གནས་ལུགས་ཟུང་འཇུག་དེ་ལ་བསྐྱེད་བྱ་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་འབྲས་དངོས་མེད་པ་ནི་བདེན་ནོ། །འོན་ཀྱང་རྒྱུ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཆོས་དབྱིངས་ནི་སྟོང་གཟུགས་དང༌། འབྲས་བུ་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་དབྱིངས་ནི་མི་འགྱུར་བའི་བདེ་བ་སྟེ། རང་གི་ངོ་བོས་ཀྱང་སྟོང་པ་ལས་བདེ་བར་འཆར་བའི་ཕྱིར་རྒྱུ་འབྲས་དང་རྣམ་པ་མཚུངས་པ་ཡིན་ལ། རང་བཞིན་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་བ་མེད་ཀྱང༌། རྣལ་ འབྱོར་ཅན་གྱི་རྟོགས་ཚུལ་ལ་རྣལ་འབྱོར་ཡན་ལག་དང་པོ་ལྔས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པའི་མཚན་ཉིད་རྟོགས་ཀྱང་མི་འགྱུར་པའི་བདེ་བའི་ཆ་ནས་མ་རྟོགས་ལ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ཕན་ཆད་དུ་དེ་ཡང་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་སྟོང་ཉིད་ཙམ་རྟོགས་པའི་ལམ་ལས་བདེ་བ་ཆེན་པོ་རྟོགས་པའི་ལམ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། རྟོགས་བྱེད་ལམ་གྱི་ཡེ་ཤེས་རྒྱུ་འབྲས་སུ་སོང་བས། རྟོགས་བྱ་ཆོས་དབྱིངས་ལ་ཡང་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་ཐ་སྙད་མཛད་པའོ། །དེ་ལྟར་ན་ཟུང་འཇུག་ཆེན་པོའི་ལམ་ནི་ཟབ་ལམ་རྡོ་རྗེའི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་ངོ་བོའོ། །གཉིས་པ་མཚན་གྱི་རྣམ་གྲངས་ནི། དོན་དམ་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྒོམ་པ་དང༌། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་དང༌། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་མ་དང༌། དབང་བཞི་པའི་ཡེ་ཤེས་དང༌། མངོན་སུམ་གྱི་ལམ་དང༌། རང་བྱུང་གི་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་དང༌། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་དང༌། ནང་གི་རིག་པ་དང༌། དབུ་མ་ཆེན་པོ་དང༌། ཤིན་ཏུ་རྣམ་དག་གི་རིམ་པ་དང༌། ཤིན་ཏུ་རྣལ་འབྱོར་དང༌། རྫོགས་པའི་རི
Chinese
因为，不变的安乐本身虽是所有法的法性，但从不变和安乐的方面来说，安住于唯有胜义的自性中；而大乐本身从显现为一切相的方面来说，成了所有世俗法的自性或法性。因此，从一切相的方面安立为世俗谛。因此，需要如此去证悟。这也被称为因果双运，如《灌顶略说》中所说：“从空性生起影像因，从不变生起安乐果。因由果来增盛，果由因来增盛。”意思是说，增盛就是无二，即双运之义。如果二者体性相同，那么有人会想，在一个事物上如何安立因果的差别呢？然而，对于安住之法双运来说，生者与所生者的真实因果是不存在的，这是真实的。然而，诸因的自性法界是空色，诸果的法界是不变的安乐，以其自性也从空性显现为安乐，因此与因果相似。虽然从自性体性的角度没有差别，但对于瑜伽士的证悟方式来说，通过瑜伽的第一支五法证悟一切相的体性，却没有证悟不变安乐的部分。从禅定开始才证悟它，因此从证悟空性的道中生起证悟大乐的道。因为证悟之道的智慧成了因果，所以对于所证悟的法界也作了因果的称谓。如此一来，大双运之道就是甚深道金刚瑜伽的体性。第二，名称的类别是：观修胜义菩提心，无分别智，般若波罗蜜多，第四灌顶的智慧，现观道，自生本尊瑜伽，大手印，内智，大中观，极清净次第，极瑜伽，圆满次第。
English
Because, immutable bliss itself is the nature of all dharmas, but from the aspect of immutability and bliss, it abides in the self-nature of the ultimate alone; and that great bliss itself, from the aspect of appearing in all forms, has become the self-nature or nature of all conventional dharmas. Therefore, from the aspect of all forms, it is established as the conventional truth. Therefore, it is necessary to realize it in this way. This is also called the union of cause and effect, as it is said in the "Brief Explanation of Empowerment": "The image arising from emptiness is the cause, the bliss born from immutability is the effect. The cause is increased by the effect, and the effect is increased by the cause." It is said that increasing means non-duality, which is the meaning of union. If the two are of the same essence, then some may wonder how the distinction between cause and effect can be justified in one thing. However, it is true that for the union of the state of being, there is no real cause and effect of the producer and the produced. However, the nature of the dharmadhatu of all causes is emptiness and form, and the dharmadhatu of all effects is immutable bliss. By its own nature, it also appears as bliss from emptiness, so it is similar to cause and effect. Although there is no difference from the perspective of self-nature, for the yogi's way of realization, the first five limbs of yoga realize the characteristics of all forms, but do not realize the aspect of immutable bliss. From samadhi onwards, it is also realized, so from the path of realizing only emptiness, the path of realizing great bliss arises. Because the wisdom of the path of realization has become cause and effect, the term cause and effect is also used for the dharmadhatu to be realized. In this way, the path of great union is the essence of the profound path of Vajra Yoga. Second, the categories of names are: meditating on the ultimate bodhicitta, non-conceptual wisdom, Prajnaparamita, the wisdom of the fourth empowerment, the path of direct perception, the yoga of self-born deities, Mahamudra, inner wisdom, the Great Madhyamaka, the extremely pure stage, the supreme yoga, the complete stage.
Tibetan
མ་པ་དང༌། ཆགས་ཆེན་གྱི་ལམ་དང༌། ཡིད་ཆེས་གསུམ་ལྡན་གྱི་རིམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་གྲངས་དུ་མས་ཡོངས་སུ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དང་པོ་ནི། རྩ་རྒྱུད་ལས། སྟོང་ཉིད་གཟུགས་བརྙན་འཛིན་པར་རྒྱུ། །སྙིང་རྗེ་འགྱུར་མེད་འཛིན་པ་འབྲས། །སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེ་དབྱེར་མེད་པ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ སུ་དེ་བརྗོད་དོ། །ཞེས་དང༌། འདུས་པ་ཕྱི་མ་ལས་ཀྱང༌། ཐོག་མ་མཐའ་མ་མེད་ཞི་བ། །དངོས་པོ་དངོས་མེད་ཟད་པའི་གཙོ། །སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེ་དབྱེར་མེད་པ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། སྟོང་གཟུགས་རྒྱུ་དང་མི་འགྱུར་བའི་བདེ་བ་འབྲས་བུ་ཟུང་དུ་འཇུག་པ་ནི་དོན་དམ་པའི་བྱང་ཆུབ་ཡིན་ལ། དེ་ཉིད་སྒོམ་པར་བྱེད་པ་ནི་དེའི་སེམས་སོ། །བྱང་ཆུབ་དེའི་ཁྱད་པར་ནི་གདོད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐོག་མཐའ་མེད་པ་དང༌། སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་ཞི་བ་དང༌། དངོས་པོ་དངོས་མེད་གཉིས་ཀ་ལས་འདས་པ་དང༌། གཙོ་བོ་སྟེ་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་བདག་ཏུ་འཇུག་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་ཉིད་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་ཀྱང་བྱ་ལ། དེ་ལ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་འཇོག་མཚམས་མི་འདྲ་བ་མང་དུ་སྣང་སྟེ། རང་གི་ངོ་བོ་དམིགས་པའི་ཡུལ་ལ་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ཀྱང་དམིགས་པའི་ཡུལ་ལས་གཞན་པའི་རྟོག་པ་མི་བྱེད་པ་ལ་མི་རྟོག་པར་འཇོག་པ་དང༌། གཙང་བདེ་རྟག་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་འགོག་པ་ལ་མི་རྟོག་པར་འཇོག་པ་དང༌། འདོད་པ་ལ་འདུན་པ་དང༌། གནོད་སེམས་ཙམ་འགོག་པ་ལ་མི་རྟོག་པར་འཇོག་པ་དང༌། བདེན་པར་རྟོག་པ་འགོག་ཙམ་ལ་དེར་འཇོག་པ་སོགས་ཡོད་དེ། དེ་དག་ནི་རྣམ་རྟོག་གི་ནང་ཚན་ཆེས་མ་རུངས་པ་འགའ་ཞིག་སྤོང་པའི་ཐབས་སུ་ཉེ་ ཚེ་བའི་མི་རྟོག་པ་ཡིན་ལ། གཞན་ཡང་མཚན་མར་འཛིན་པའི་འདུ་ཤེས་མངོན་འགྱུར་བ་འགགས་པ་ལ་མི་རྟོག་པར་འཇོག་པ་དང༌། དབང་ཤེས་ལྔ་ལྟ་བུ་སྒྲ་དོན་འདྲེས་འཛིན་གྱི་རྣམ་རྟོག་མ་ཡིན་པ་ལ་མི་རྟོག་པར་བཞག་པ་སོགས་ཡོད་ཀྱང་སྐབས་འདིར་རྣམ་རྟོག་གི་ཁྱད་པར་འགའ་ཞིག་གི་གཉེན་པོ་ཙམ་དང༌། རྣམ་རྟོག་མེད་ཙམ་དང༌། རྣམ་རྟོག་མ་ཡིན་པ་ཙམ་ལ་མི་འཇོག་པར་ཆོས་དབྱིངས་རང་གི་ངོ་བོ་སེམས་སེམས་བྱུང་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཀུན་རྟོག་མཐའ་དག་ལས་འདས་ཤིང༌། རྣམ་པར་རྟོག་པས་དམིགས་པ་དང༌། རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ལ། འདི་ལ་དམིགས་ནས་མཉམ་པར་བཞག་ན། ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་མཐའ་དག་སྤོང་པའི་གཉེན་པོར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། གང་རྣམ་པར་བྱང་བའི་ཡེ་ཤེས་ནི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་དངོས་ཡིན
Chinese
如母（མ་པ་，藏文），大贪（ཆགས་ཆེན་，藏文）之道，以及具备三种信心的次第等等，以多种方式完全开示。第一，根本续中说：“空性执持色相为因，大悲执持不变为果，空性大悲无有分别，彼即名为菩提心。”又，《集经后分》中也说：“无始无终寂灭性，有事无事尽之主，空性大悲无有分别，当说彼为菩提心。”如是宣说，空色为因，不变之乐为果，双运即是胜义菩提，而修持彼者即是彼之心。彼菩提之特点，因其为原始故无始无终，一切戏论寂灭，超越有事无事二者，为主，即是于一切所知遍入自在。第二，彼亦名为无分别之智慧。然于彼无分别之安立界限，显现有诸多不同。虽有以自性为所缘之境而带分别之念，然不生起缘彼所缘境之外之分别念，安立为无分别；以及遮止执取清净、安乐、常恒、我之分别念，安立为无分别；以及于贪欲仅遮止欲求，于害心仅遮止害心，安立为无分别；以及仅遮止于真实之分别念而安立为彼等。彼等乃为舍弃分别念中最为粗猛者之方便，乃为临 时性之无分别。此外，亦有于取相之显现灭尽时，安立为无分别；以及如五根识般，于非为声义混杂执取之分别念，安立为无分别等等。然于此处，不以仅为某种分别念之对治，仅为无分别，以及仅为非分别而安立，乃是法界自性，超越心与心所非为真实之所有分别，亦非为分别念所缘，亦非为所了知。若缘此而入定，则成为舍弃一切分别念之对治。故而，何为完全清净之智慧，即是真实之无分别智慧。
English
It is fully taught in many ways, such as the mother (Mapa, 藏文), the path of great attachment (Chakchen, 藏文), and the stages of possessing three kinds of faith. First, the Root Tantra says, "Emptiness holding the image is the cause, compassion holding the unchanging is the result, emptiness and compassion are inseparable, that is called Bodhicitta." Also, the Later Gathering says, "Without beginning or end, peaceful, the lord of the exhaustion of things and non-things, emptiness and compassion are inseparable, it should be called Bodhicitta." As it is said, the union of emptiness as the cause and unchanging bliss as the result is the ultimate Bodhi, and meditating on that is its mind. The characteristic of that Bodhi is that it is without beginning or end because it is primordial, all proliferation is pacified, it transcends both things and non-things, and it is the lord, pervading all that is knowable. Second, that is also called non-conceptual wisdom. However, there appear to be many different boundaries for establishing non-conceptuality. Although it has a concept with its own nature as the object, it does not make concepts other than the object, and it is established as non-conceptual; and stopping the concept of grasping purity, bliss, permanence, and self is established as non-conceptual; and only stopping desire for desire, and only stopping harmful thoughts for harmful thoughts, is established as non-conceptual; and only stopping the concept of truth is established as such. These are temporary non-conceptualities as a means of abandoning some of the most unruly of the conceptual thoughts. In addition, there are also those who establish non-conceptuality when the manifestation of the perception of grasping at characteristics ceases; and like the five sense consciousnesses, those who are not conceptual thoughts of mixed sound and meaning are established as non-conceptual, and so on. However, in this case, it is not established as merely a remedy for some kind of conceptual thought, merely as non-conceptual, or merely as non-conceptual, but rather as the nature of the Dharmadhatu, transcending all the conceptual thoughts of mind and mental events that are not true, and it is neither an object of conceptual thought nor something to be understood. If one meditates on this, it becomes the remedy for abandoning all conceptual thoughts. Therefore, whatever is completely purified wisdom is the actual non-conceptual wisdom.