Tibetan
ངས་རྣམ་པར་འཇོམས་པར་ཤེས་བྱས་ནས། །ཐོག་མར་ཞི་གནས་བཙལ་བྱ་དེ་ཡང་ནི། །འཇིག་རྟེན་ཆགས་པ་མེད་པར་མངོན་དགག་འགྲུབ། །ཞེས་པ་ལྟར་ཡིན་མོད། ཐེག་པ་འདིར་ནི་དེ་གཉིས་སོ་སོར་འཚོལ་མི་དགོས་པར། ཆབས་གཅིག་ཏུ་བསྒྲུབ་པ་ཡང་ཡིན་ནོ། །ཞི་གནས་ཇི་ལྟར་སྒོམ་པའི་ཚུལ་ནི། སེམས་གནས་པའི་ཐབས་དགུ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། འཇོག་པར་བྱེད། རྒྱུན་དུ་འཇོག་པར་བྱེད། བསླན་ཏེ་འཇོག་པར་བྱེད། ཉེ་བར་འཇོག་པར་བྱེད། འདུལ་བར་བྱེད། ཞི་བར་བྱེད། ཉེ་བར་ཞི་བར་བྱེད། སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་གཅིག་ཏུ་བྱེད། མཉམ་པར་འཇོག་ པར་བྱེད། ཞེས་པ་སྟེ་དགུ་ཡིན་ལ༑ དང་པོ་ནི་དམིགས་པ་ལ་སེམས་གཏོད་པ། གཉིས་པ་ནི་དེའི་རྒྱུན་ཡང་ཡང་འཐུད་པ། གསུམ་པ་ནི་ཚུར་བཀུག་སྟེ་དམིགས་པ་ལ་འཇོག་པའོ། །འདི་གསུམ་ཐོག་མའི་སྐབས་རང་ཡིན། གནས་སྐབས་དང་པོའོ། །བཞི་པ་ཉེར་འཇོག་ནི། ཅུང་ཟད་དམིགས་པ་ལ་སེམས་ངང་གིས་གནས་པ་ནི། དེ་ཉིད་ཡང་ཡང་རྒྱུན་འཐུད་ཅིང་སྐྱོང་བ་ཡིན། ལྔ་པ་ནི་ཅུང་ཟད་སྐྱོ་ན། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཡོན་ཏན་དྲན་ནས། སྤྲོ་བ་བསྐྱེད་དེ་ཡང་བསྒོམ་པ་ཡིན། དྲུག་པ་ནི། རྣམ་གཡེང་དང་རྣམ་རྟོག་གི་ཉེས་དམིགས་ཤེས་པར་བྱས་ནས་ཆགས་སྡང་དང་རྣམ་གཡེང་སྐྱེས་པ་དང་དུ་མི་ལེན་པར་འཇོག་པ་ཡིན། སྐྱོ་བ་དང་རྣམ་གཡེང་ཤུགས་ཆེ་བ་ཡུན་རིང་རིང་འདྲ་བ་བྱུང་ན། གཉེན་པོ་དེ་གཉིས་དགོས། བདུན་པ་ནི། ཆགས་སྡང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྣམ་རྟོག་ཤུགས་ཆུང་ངེ་བ་ཐོལ་ཐོལ་སྐྱེ་ན། རང་ཞི་ལ་གཏོང་བའམ། དགའ་མི་དགའ་མེད་པར་འཕྲོ་གཅོད་པའོ། །དེ་རྣམས་བར་སྐབས་གཅིག་གི་ཉམས་ལེན་ཡིན། གནས་སྐབས་གཉིས་པའོ། །བརྒྱད་པ་ནི། བསྒྲིམས་ན་བྱིང་རྒོད་རྣམ་གཡེང་དང་མ་འདྲེས་པའི་སེམས་གནས་པ་དེ་གང་འདོད་དུ་སྐྱོང་ཐུབ་ཅིང༌། མ་བསྒྲིམས་ན་རྣམ་གཡེང་གིས་གནོད་པ་ཞིག་ཡིན་ཏེ། གནས་སྐབས་གསུམ་པའོ། །དགུ་པ་ནི། དེ་ནས་མ་བསྒྲིམས་ཀྱང༌། སྐྱོན་དང་བྲལ་བའི་གནས་པ་སྟཻ། ཅི་འདོད་འདོད་དུ་གནས་ཤིང༌། ནམ་དགོས་སུ་ལྡང་ནུས་པ་སྟེ། གནས་སྐབས་བཞི་པའོ། །འདི་ཅི་རིགས་པར་གོམས་ནས། ཉིན་མཚན་ཁོར་ཡུག་ཏུ་འགྲོ་བ་ལ་ཚེགས་མེད་དོ། །སྐབས་འདི་དག་ཏུ་སྤོང་རྒྱུའི་ཉེས་པ་ལྔ་ནི། ལེ་ལོ་དང་ནི་གདམས་ངག་དག །བརྗེད་དང་བྱིང་དང་རྒོད་པ་དང༌། །འདུ་མི་བྱེད་དང་འདུ་བྱེད་དེ། །འདི་དག་ཉེས་པ་ལྔར་འདོད་དོ། །ཞེས་ལེ་ལོ་དང་དམིགས་པ་ལ་གཡེལ་བ་གཉིས་ཀྱིས་གནས་སྐབས་དང་པོ་ དང༌། བྱིང་རྒོད་ཀྱིས་གནས་སྐབས་གཉིས་པ་དང༌། འདུ་མི་བྱེད་པ
Chinese
我已了知彻底摧毁之法，最初所应寻觅之寂止，乃是无有世间生灭之显现破立。虽是如此说，然于此乘，不必各自寻觅二者，亦是同时成办。寂止如何修习之理，即是安住心之九法，谓安置、持续安置、返回安置、近安置、调伏、寂静、近寂静、一心相续、等分安置。如是即是九法。初者，乃是心专注所缘。二者，乃是彼之相续屡屡持续。三者，乃是收摄而安置于所缘。此三者，乃是最初之阶段，第一阶段也。第四近安置者，乃是心稍许自然安住于所缘，即是彼之本身屡屡持续且守护。第五者，乃是稍许厌倦时，忆念三摩地之功德，生起欢喜而又修习。第六者，乃是了知散乱与分别之过患后，对于生起之贪嗔与散乱不予接纳而安住。若厌倦与散乱势力强大，持续长久相似时，则需要彼二之对治。第七者，乃是贪嗔痛苦之分别势力微弱，偶发产生时，则任其自灭，或是不喜不乐而截断。彼等乃是中间阶段之修持，第二阶段也。第八者，若勤奋则能随心所欲地守护不杂沉掉散乱之心之安住，若不勤奋则为散乱所损害，此乃第三阶段也。第九者，乃是从此之后，纵不勤奋，亦是远离过失之安住，随心所欲地安住，何时需要皆能生起，此乃第四阶段也。如是各各串习之后，日夜周遭行住皆无困难。此等阶段中，所应断除之五过患乃是： 懒惰以及教授缺， 忘失以及沉与掉， 不作行与作行， 此等立为五过患。 如是懒惰与于所缘散乱二者，乃是第一阶段，沉掉乃是第二阶段，不作行
English
Having understood the method of complete destruction, the quiescence that should be sought first is the manifestation of the absence of worldly arising and ceasing. Although it is said so, in this vehicle, it is not necessary to seek the two separately, but they are also accomplished simultaneously. The method of how to cultivate quiescence is the nine methods of abiding the mind, namely: placing, continuous placing, returning placing, close placing, taming, pacifying, close pacifying, one-pointedness of mind, and equanimity placing. These are the nine methods. The first is to focus the mind on the object of focus. The second is to repeatedly continue its continuity. The third is to retract and place it on the object of focus. These three are the initial stages, the first stage. The fourth, close placing, is when the mind abides naturally on the object of focus, which is to continuously maintain and protect it. The fifth is when one is slightly weary, remember the virtues of samadhi, generate joy, and cultivate again. The sixth is to know the faults of distraction and conceptualization, and not to accept the arising attachment, aversion, and distraction, but to abide. If weariness and distraction are strong and last for a long time, then the antidotes to those two are needed. The seventh is when the conceptualizations of attachment, aversion, and suffering are weak and arise occasionally, then let them subside on their own, or cut them off without joy or displeasure. These are the practices of the intermediate stage, the second stage. The eighth is that if one is diligent, one can protect the abiding of the mind that is not mixed with sinking, excitement, and distraction as one wishes, but if one is not diligent, it will be harmed by distraction, this is the third stage. The ninth is that from then on, even if one is not diligent, it is an abiding that is free from faults, abiding as one wishes, and able to arise whenever needed, this is the fourth stage. After becoming familiar with these in various ways, there is no difficulty in walking around day and night. In these stages, the five faults that should be abandoned are: Laziness and lack of instruction, Forgetfulness, sinking, and excitement, Non-application and application, These are considered the five faults. Thus, laziness and distraction from the object of focus are the first stage, sinking and excitement are the second stage, and non-application.
Tibetan
ས་གསུམ་པ་དང༌། འདུ་བྱེད་དེ་རྩོལ་བས་བཞི་པ་ལ་བར་དུ་གཅོད་པས། གནས་སྐབས་དེ་དང་དེར་དེ་རྣམས་སྤོང་དགོས་སོ། །དེ་རྣམས་སྤོང་བའི་གཉེན་པོ་འདུ་བྱེད་བརྒྱད་ནི། གནས་དང་དེ་ལ་གནས་པ་དང༌། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཉིད་དུའོ། །དམིགས་པ་བརྗེད་པར་མ་གྱུར་དང༌། །བྱིང་དང་རྒོད་པ་རྟོགས་པ་དང༌། །དེ་སྤོང་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་དང༌། །ཞི་ཚེ་རྣལ་དུ་འདུག་ པའོ། །ཞེས་གསུངས། དད་འདུན་བརྩོན་འགྲུས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་སྟེ། བཞི་ནི་ལེ་ལོའི་གཉེན་པོ་དང༌། དྲན་པ་ནི་དམིགས་པ་བརྗེད་པའི་གཉེན་པོ་དང༌། ཤེས་བཞིན་ནི་བྱིང་རྒོད་ཀྱི་གཉེན་པོ་དང༌། སྤོང་བ་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་ནི། མི་རྩོལ་བའི་གཉེན་པོ་དང༌། རྩོལ་བ་ཀློད་པའི་བཏང་སྙོམ་ནི། ཧ་ཅང་རྩོལ་བའི་གཉེན་པོའོ། །སེམས་གནས་དགུ་སྟོབས་དྲུག་གིས་འགྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། ཐོས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་འཇོག་པ་དང༌། བསམ་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་རྒྱུན་དུ་འཇོག་པ་དང༌། དྲན་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་བསླན་ཏེ་འཇོག་པ་དང་ཉེ་བར་འཇོག་པ་གཉིས། ཤེས་བཞིན་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་འདུལ་བྱེད་ཞི་བྱེད་གཉིས། བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱིས་ཉེར་ཞི་དང་རྒྱུད་གཅིག་གཉིས། འདྲེས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་དགུ་པ་མཉམ་པར་འཇོག་པ་འགྲུབ་བོ། །གནས་སྐབས་བཞི་ལ་ཡིད་བྱེད་བཞི་ཡོད་དེ། དང་པོ་ནི་བསྒྲིམས་ཏེ་འཇུག་པའི་ཡིད་བྱེད་དང༌། གཉིས་པ་ནི་བར་ཆད་ཅིང་འཇུག་པ་དང༌། གསུམ་པ་ནི་ཆད་པ་མེད་པར་འཇུག་པ་དང༌། བཞི་པ་ནི་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པར་འཇུག་པའི་ཡིད་བྱེད་དོ། །འདིར་ནི་དེ་དག་མིང་ཙམ་སྨོས་པར་ཟད་ཀྱི་དོན་རྒྱས་པར་དང་ནས་བཤད་པར་བྱ་ལ། དམིགས་པ་ལ་ཡང་ཡང་སེམས་འཐུད་ཅིང༌། རྣམ་རྟོག་ཐོལ་ཐོལ་སྐྱེ་ན་སྦད་སྦད་བཅད། རྣམ་གཡེང་ལྕགས་ཐག་སྦྲེལ་དུ་འགྲོ་ན་རིག་པ་ལ་ལྕག་བཅུག་སྟེ་བསྒྲིམས། ཉོན་མོངས་ལ་གཉེན་པོ་བསྟེན། ཞུམ་པ་དང་ རིག་པ་ཤུགས་ཆུང་ན་སྤྲོ་བ་བསྐྱེད། རང་ཤུགས་ལ་གནས་པའི་སྒང་ལ་བཅས་བཅོས་མི་བྱེད་དེ། གོང་དུ་བཤད་པའི་སེམས་གནས་ཐབས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ལག་ལེན་དུ་དེ་ལ་འདུས་སོ། །དེའི་ཚེ་སེམས་གསལ་སྟོང་འཛིན་མེད། མ་ཡེངས་པ་ཕྱོགས་ཆ་ཉེ་རིང་མེད་པ་ཞིག་འདུག་པ་དེ་ཀ་ཞི་གནས་ཡིན། དེང་སང་ལག་ཏུ་ཡང་ལོང་བ་དེ་ཡིན། ཤིན་སྦྱངས་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་གཞན་དུ་མ་གོ་བབས་ཙམ་མ་གཏོགས་དེང་སང་འབྱུང་བ་དཀོན། ལ་ལ་འདྲ་རུང་བྱུང་ཡང་ཁྱད་འདོན་གྱི་བོགས་ཙམ་མི་ཡོང༌། ལྷག་མཐོང་ལ་འཇིག་རྟེན་པ་དང་ཐར་ལམ་གྱི་དབྱེ་བའམ། རྟོག་དཔྱོད་ཡོད་མེད་དང༌། དཔྱད་སྒོམ་
Chinese
第三，以作意，即努力来中断第四（禅定），因此，在那些阶段必须舍弃它们。舍弃它们的对治法有八种作意，即：处所和安住于彼处，因和果，不忘失所缘，了知沉没和掉举，舍弃它们的现行作意，以及寂静时如实安住。如是说。信欲、精进、极善修习，此四者是懈怠的对治；正念是忘失所缘的对治；正知是沉没和掉举的对治；舍弃的现行作意是不作意的对治；放松努力的舍受是过度努力的对治。九住心由六力成就，即：听闻力成就安住，思惟力成就持续安住，正念力成就令安住和近安住二者，正知力成就调伏和寂静二者，精进力成就近寂静和任运自成二者，串习力成就第九平等安住。四个阶段有四种作意，即：第一是策励趣入的作意，第二是间断而趣入，第三是无间断而趣入，第四是任运成就而趣入的作意。此处仅仅是提到了这些名称，将在其他地方详细解释其含义。对于所缘，反复持续地专注于心，如果突然生起分别念，就立即断除。如果散乱像铁链一样蔓延，就鞭策觉性并加以约束。对治烦恼，如果沮丧且觉性微弱，就生起喜悦。在自然安住的状态下，不要进行任何调整，因为以上所说的所有住心方法都包含在实践中。那时，心明空无执，不散乱，没有远近亲疏的偏颇，这就是止观。现在即使勉强做到也只是这样。除了已经理解的轻安等特征外，现在很少出现。即使偶尔出现，也无法产生卓越的功德。关于胜观，有世间道和解脱道的区别，或者有无思辨，以及观察修。
English
Third, interrupt the fourth (dhyana) with effort, that is, exertion. Therefore, in those stages, one must abandon them. The antidotes for abandoning them are eight types of attention: the place and abiding in it; cause and effect; not forgetting the object of focus; recognizing sinking and excitement; the manifest attention of abandoning them; and abiding in peace when calm. Thus it is said. Faith, aspiration, diligence, and thorough training: these four are the antidotes to laziness; mindfulness is the antidote to forgetting the object of focus; vigilance is the antidote to sinking and excitement; the manifest attention of abandoning is the antidote to non-exertion; equanimity, which relaxes effort, is the antidote to excessive effort. The nine stages of mind-abiding are accomplished by six powers: the power of hearing accomplishes placement; the power of thinking accomplishes continuous placement; the power of mindfulness accomplishes reinstatement and close placement; the power of vigilance accomplishes taming and pacifying; the power of diligence accomplishes near pacification and spontaneously arising; the power of familiarity accomplishes the ninth, equal placement. The four stages have four types of attention: the first is the attention of entering with effort; the second is entering with interruption; the third is entering without interruption; and the fourth is the attention of entering spontaneously. Here, only the names are mentioned, and the meaning will be explained in detail elsewhere. For the object of focus, repeatedly and continuously focus the mind. If conceptual thoughts suddenly arise, cut them off immediately. If distraction spreads like a chain, whip the awareness and restrain it. Apply antidotes to afflictions. If discouraged and awareness is weak, generate joy. In the state of natural abiding, do not make any adjustments, because all the methods of mind-abiding mentioned above are included in the practice. At that time, the mind is clear, empty, and without grasping, not distracted, and without bias of near or far. That is calm abiding. Even if one barely manages to do it now, that is it. Apart from the characteristics of pliancy, etc., which have already been understood, it rarely occurs nowadays. Even if it occasionally occurs, it cannot produce outstanding qualities. Regarding vipassanā, there is the distinction between the mundane path and the path of liberation, or whether there is speculation or not, and analytical meditation.