Tibetan
གས་ཀྱི་ཆོས་སྐད་རྐང་ཚུག་པའི་ཕྱིར་ངེས་པར་བཤད་དགོས། གོ་བ་ཆུང་ཆུང་ཚོགས་པ་ལ་འཁྲིད་འཆད་དུས། མཐའ་གཅོད་ ཀྱི་བཤད་པ་མི་དགོས་ཤིང༌། དབེན་གསུམ་ཞག་བདུན་ཙམ་ལས་ཡུན་རིང་མི་བྱེད་པར། དངོས་གཞི་ལ་འཕྲལ་དུ་འཇུག་པའི་ལག་ལེན་བྱེད་པ་ལ་སྐབས་འདིར་ངོ་སྤྲོད་ཀྱི་རིགས་བྱེད་མི་དགོས། རྒྱུན་དུ་སྒོམ་མཁན་གྱི་རིགས་ཡིན་ན། རྗེས་སུ་རིམ་པས་ངོ་སྤྲོད་བྱའོ། །དེ་ཡང་གོང་དུ་ཟུར་ཙམ་སྨོས་པ་ལྟར་དང༌། ངོ་སྤྲོད་ཕྱི་ནང་གི་ཡི་གེར་གསལ་བར་བྲིས་པ་དང༌། རྒྱས་པར་ན། དུས་གསུམ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཀུན་མཁྱེན་ཆེན་པོ་དངོས་སློབ་དང་བཅས་པ་རྣམས་ཀྱི། གསུང་རབ་ངོ་སྤྲོད་རྣམས་ཀྱི་དགོངས་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ། བླ་མའི་གསུང་ལས་འབྱུང་བ་ལྟར་ངོ་སྤྲོད་དགོས་ཀྱི། བོད་ཀྱི་སྒོམ་ཆེན་པར་གྲགས་པ་ཕལ་པ་བྱིངས་འདིའི་ཁ་རྒྱུག་འད་འུད་ཆལ་ཆོལ་གྱི་བསྲེ་བསླད་མེད་པ་གལ་ཆེ། དོན་གྱི་སྙིང་པོ་འཁོར་འདས་སྣོད་བཅུད། ཕྱི་སྣང་བ། ནང་རྣམ་རྟོག །གཞི་འཁོར་བ། ལམ་སྒོམ་པ། འབྲས་བུ་གསར་ཐོབ། རྣམ་ཤེས་ཚོགས་བརྒྱད། མདོར་ན་སྣང་གྲགས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་གཞི་མེད་རྩ་བྲལ་དུ་ངོ་སྤྲོད། དེ་ལྟར་ཡིན་ཡང༌། རྟེན་འབྲེལ་གྱི་ཚོགས་པ་མ་འགགས་པར༌། སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་སྒོ་ཐམས་ཅད་ནས་འཆར་སྒོ་མི་འགག་སྟེ། སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་ངོ་སྤྲད། དོན་དམ་དབྱིངས་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ཀུན་ཁྱབ་རྟག་པ་སྲིད་ཞི་སྣང་གྲགས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལས་འདས་གཞི་ལམ་འབྲས་བུའི་ཁྲེམ་གཉེར་ཐམས་ཅད་གདོད་མ་ནས་སངས་པ་དེ། རྣམ་པ་ཀུན་ལྡན་དུ་ངོ་སྤྲད། དེ་གསུམ་ཀ་ལ་ད་ལྟར་ཆ་ཤས་དངོས་སུ་མྱོང་བ་རྣམས་ཉམས་མྱོང་དང་བསྟུན་ནས་ངོ་སྤྲད། ད་ལྟར་དངོས་སུ་མ་མྱོང་ཡང་རང་གི་མྱོང་བ་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ངེས་ཤེས་འདྲེན་ཐུབ་ པ་རྣམས་ལ། རྗེས་དཔག་གི་ཚུལ་གྱིས་ངོ་སྤྲོད། ལམ་མཐར་ཐུག་མཐོན་པོའི་གནས་སྐབས་རྣམས། རྒྱུད་གཞུང་གི་དོན་ལུང་ཚད་མ་ལ་བརྟེན་ནས་ངོ་སྤྲོད། མཉམ་གཞག་ལ་ལ་ཟླ་བ་དང༌། རྗེས་ཐོབ་འཁོར་འདས་ཀྱི་རུ་ཤན་འབྱེད་པ་གཉིས་པོ་ཡང་མ་འདྲེས་པར་ངོ་སྤྲད་དགོས། བོད་སྒོམ་སྔ་ཕྱི་མང་པོ་ཞིག་དང༌། ད་ལྟ་ཡོད་པ་ཕལ་ཆེར། རང་གི་ཉམས་སུ་མ་མྱོང་བ་དེ་མི་འདོད་ནས། རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་མན་ཆད་ཉམས་འོག་ཏུ་ཆུད་གྱུ་བ་བྱེད་ཅིང༌། རང་གིས་ཉམས་སུ་མ་མྱོང་བའི་ལམ་མཐོན་པོ་ཐམས་ཅད་རང་གི་ཉམས་མྱོང་ཡིན་ཚུལ་གྱི་ངོ་སྤྲད་པས། རང་ལ་བློ་བརྟད་པའི་སློབ་མ་ཐམས་ཅད་བསླུས། ཉམས་མྱོང་ཆང་ཆུང་ལ་བདག་རྐྱེན་ཆེ་གྲགས།
Chinese
为了使教法术语站得住脚，必须讲解。给理解力弱小的团体讲授时，不需要做决断式的讲解。闭关最多七天左右，不要太久，要立刻进入正行的实修，这种时候不需要做介绍。如果是经常修行的人，以后再逐渐介绍。如同上面稍微提到的一样，以及内外介绍的文字中写清楚的，详细来说，就要像三世诸佛的自性，大遍知者师徒等，所有经文介绍的意义那样，按照上师的教言来介绍，掺杂西藏自称大修行者的一般人的空谈、喧嚣、杂乱无章的说法非常不好。要介绍轮回涅槃器情、外境显现、内识分别、基轮回、道修行、果新得、八识聚，总之要介绍所有显现声响的法，都是无基无根的。即使如此，缘起的聚会也不会停止，各种显现从一切门中显现也不会停止，要介绍如同幻化一般。要介绍胜义法界如来藏，遍一切处常恒，超越轮回寂灭显现声响的一切法，基道果的一切勤作从本以来就是清净的，具足一切相。对于这三者，现在实际体验到的部分，要结合体验来介绍。现在没有实际体验到的，也要依靠自己的体验，能够引生定解的，要以比量的方式来介绍。对于道究竟最高的阶段，要依靠续部经文的意义、教证、量成立来介绍。止的方面，有的长达数月，观的方面，也要不混淆地介绍后得轮回涅槃的区分。很多以前的和现在的大部分西藏修行人，因为不喜欢自己没有体验过的，就把圆满正等觉佛陀以下都纳入自己的体验之下，把所有自己没有体验过的高深之道，都介绍成是自己的体验，从而欺骗了所有信任自己的学生。体验像酒一样少，却自诩为有很大的功德名声。
English
In order for the terminology of the Dharma to stand firm, it is necessary to explain it. When teaching to a group with weak understanding, there is no need for decisive explanations. Retreats should be no longer than about seven days, and one should immediately enter the actual practice of the main part. In this case, there is no need for introductions. If they are the type of people who practice regularly, then introductions should be given gradually later. As mentioned briefly above, and as clearly written in the texts of internal and external introductions, in detail, it should be like the nature of the Buddhas of the three times, the omniscient teachers and disciples, and the meaning of all the introductions of the scriptures, according to the instructions of the lama. It is very bad to mix in the empty talk, noise, and disorder of ordinary people who are called great practitioners in Tibet. It is important to introduce the essence of meaning: samsara and nirvana, container and contents, external appearances, internal cognitions, the basis of samsara, the path of practice, the newly obtained result, the eight consciousness aggregates. In short, introduce all phenomena of appearance and sound as being without basis or root. Even so, the gathering of interdependent origination will not cease, and the manifestation of various appearances from all doors will not cease. Introduce it as being like an illusion. Introduce the ultimate reality, the sugatagarbha of the sphere of bliss, all-pervasive and constant, transcending all phenomena of samsara and nirvana, appearance and sound, and all the efforts of the basis, path, and result as being pure from the beginning, possessing all aspects. For all three of these, introduce the parts that are actually experienced now in accordance with the experience. Even if you have not actually experienced it now, rely on your own experience and introduce those who can generate certainty through inference. Introduce the ultimate and highest stages of the path by relying on the meaning of the tantric texts, scriptural authority, and valid cognition. In terms of shamatha, some last for months, and in terms of vipashyana, also introduce the distinction between the subsequent attainment of samsara and nirvana without mixing them up. Many former and most of the current Tibetan practitioners, because they do not like what they have not experienced, bring even the perfectly enlightened Buddha down into their own experience, and introduce all the profound paths that they have not experienced as being their own experience, thereby deceiving all the students who trust them. Their experience is like a little bit of alcohol, but they boast of having great qualities and fame.
Tibetan
བསམ་མནོ་བཏང་བའི་རིག་གྲས་ལ་ཉམས་མྱོང་དུ་ཁ་གཡར་བས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གསུང་དང་མི་མཐུན། ལུང་རིགས་དང་འགལ་བའི་བབ་ཅོལ་གྱི་དོན་སྤྱི་ཝལ་ཝལ་ལ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་དང་འཕགས་ལམ་དུ་ངོ་སྤྲད་པས་འཕགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་ཆོས་ལ་སྐུར་བ་བཏབ། དཔེར་ན་སྤྲང་པོ་མཛེས་ཁྱེར་ཞིག་བསྟན་ནས། འདི་འཁོར་ལོས་བསྒྱུར་བའི་རྒྱལ་པོ་ཡིན་ཞེས་བྱས་ན། ངོ་སྤྲོད་ཚུལ་ཤིན་ཏུ་ཐ་ཆད་པར་མ་ཟད། འཁོར་ལོས་བསྒྱུར་རྒྱལ་ལ་སྨད་པར་ཡང་འགྱུར་བ་རྒྱལ་པོའི་ཁྲིམས་ཕོག་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་དཔེ་དོན་དུ་སྦྱོར་དགོས་རྣམས་དཔེ་ལས་དོན་མཚོན་པའི་ཚུལ་གྱིས་ངོ་སྤྲོད་བྱེད་ན་མི་འགལ་ཡང༌། དཔེ་ཉིད་དོན་དུ་ངོ་སྤྲོད་པ་སོགས་ངོ་སྤྲོད་ལོག་པ་རྫུན་གྱི་ཕུང་པོ་མི་ཟད་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་བཤིག་པར་མ་བྱེད་ཅིག ཡང་དབེན་གསུམ་གྱི་སྐབས་འདིར། ཆོས་ཐུན་མང་རབ་བྱེད་ཅིང༌། ཆོས་གོ་ནུས་པ་ལ་ངེས་ཤེས་སྐྱེ་བའི་དགོས་པ་ཡོད་ན། སེམས་གནས་པའི་ཐབས་དགུ ཉེས་པ་ལྔ། སྤོང་བའི་འདུ་བྱེད་བརྒྱད། འཇིག་རྟེན་འཇིག་རྟེན་འདས་པའི་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་གི་དབྱེ་བ་སོགས། ཞི་ལྷག་གི་བཤད་པ་ཇི་ལྟར་འོས་པ་ཡང་དྲངས་ཏེ། འདི་ཉིད་ཀྱི་དམིགས་པ་དང་སྦྱར་ནས་བཤད་ནའང་ལེགས་ལ། ཡང་བློ་དམན་ལ་ བཤད་པ་མང་པོས་སེམས་འཁྲུགས་པ་དེ་མི་ལེགས་པ་དང༌། མདོར་བསྡུས་ཀྱི་སྐབས་སུ་དེ་ལྟ་བུའི་སྤྲོས་པ་མི་དགོས་སོ། །དེ་ལ་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་གི་ངོ་བོ་གང་ཡིན་ཞེ་ན། ཡང་དག་གནས་པ་ལ་བརྟེན་ནས། སེམས་ལ་སེམས་ནི་འཇོག་ཕྱིར་དང༌།། ཆོས་རབ་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་ཕྱིར། །ཞི་གནས་དང་ནི་ལྷག་མཐོང་ཡིན། །ཞེས་བྱིངས་རྒོད་རྣམ་རྟོག་མེད་པར་སེམས་གསལ་སྟོང་དུ་གནས་པ་ནི་ཞི་གནས། གནས་ལུགས་རྗེན་ནེ་གནས་པའི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ནི་ལྷག་མཐོང་ངོ༌། །ཞི་ལྷག་སྒོམ་པའི་དགོས་པ་ནི། འཇིག་རྟེན་འཇིག་རྟེན་འདས་པའི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ཞི་ལྷག་སྒོམ་པ་ལས་འབྱུང་བས། ཕན་ཡོན་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དེ་དག་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་དང༌། གནས་སྐབས་སུ་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས། ཞི་གནས་སྟོབས་ཀྱིས་གཡོ་བ་མེད་པར་འགྲོ། །ལྷག་མཐོང་གིས་ནི་རི་དང་འདྲ་བར་འགྱུར། །ཞེས་པ་དང༌། དགོངས་པ་ངེས་འགྲེལ་ལས། སྐྱེ་བ་པོ་ཡིས་ཞི་གནས་དང༌། །ལྷག་མཐོང་གོམས་པར་བྱས་ན་ནི། གནས་ངན་ལེན་གྱི་འཆིང་བ་དང༌། །མཚན་མའི་འཆིང་ལས་གྲོལ་བར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ཏེ། དགོས་པ་དེ་དག་གི་ཕྱིར་བསྒོམ་མོ། །གོ་རིམ་ནི། ཞི་གནས་རབ་ཏུ་ལྡན་པའི་ལྷག་མཐོང་གིས། །ཉོན་མོ
Chinese
以思索的智慧，借口经验，不符合佛的教诲。与经文和理性相悖的无稽之谈，泛泛而谈。将佛的果位和圣道混为一谈，这是对所有圣者和佛法的诽谤。例如，如果指着一个衣衫褴褛的乞丐说：“这就是转轮圣王”，这不仅是一种极其低劣的介绍方式，而且也贬低了转轮圣王，就像触犯了国王的法律一样。因此，凡是需要用比喻来表达意义的，如果用比喻来象征意义的方式来介绍，就不会有冲突。但是，如果将比喻本身当作意义来介绍，等等，这种错误的介绍，无尽的谎言堆积，不要摧毁佛的教法。还有，在这次隐居三事的时候，应该多做佛法开示，如果需要对佛法有所理解并生起定解，那么，安住心的九种方法，五种过失，八种断除的作意，世间和出世间的止观的差别等等，也要引用如何恰当的止观的讲解，与此处的所缘相结合来讲解也好。还有，对智慧低下的人，用过多的讲解扰乱心是不好的，在简略的时候，不需要那样的繁琐。那么，什么是止和观的体性呢？依靠正确的安住，为了将心安住在心上，并且为了分辨诸法，就是止和观。也就是说，没有沉没和掉举，没有分别念，心安住在明空之中就是止。安住在如实的境界中，心专注一境就是观。修习止观的必要是，世间和出世间的所有功德都从修习止观中产生，为了获得那些无量的利益，并且，暂时在《三摩地王经》中说：“以止的力量，无有动摇地行进，以观的力量，变得像山一样。”以及在《解深密经》中说：“有生者若修习止和观，就能从恶趣的束缚和相的束缚中解脱。”就像这样，为了那些必要而修习。次第是：以完全具足止的观，烦恼
English
To borrow experience with the wisdom of contemplation is inconsistent with the Buddha's teachings. Nonsense that contradicts scripture and reason is just empty talk. To confuse the state of Buddhahood with the noble path is to slander all noble beings and the Dharma. For example, if one were to point to a ragged beggar and say, "This is the Chakravartin King," this would not only be an extremely poor way of introducing him, but it would also demean the Chakravartin King, just like violating the king's law. Therefore, when it is necessary to use metaphors to express meaning, it is not contradictory to introduce them in a way that the metaphor symbolizes the meaning. However, if the metaphor itself is introduced as the meaning, and so on, such false introductions, an endless pile of lies, should not destroy the Buddha's teachings. Also, during this time of the three retreats, there should be many Dharma talks, and if there is a need to understand the Dharma and generate certainty, then the nine methods of abiding the mind, the five faults, the eight applications of abandonment, the differences between worldly and transcendental shamatha and vipashyana, etc., it would be good to also cite how appropriate the explanation of shamatha and vipashyana is, and combine it with the object of focus here to explain. Also, it is not good to disturb the mind with too many explanations for those of low intelligence, and in brief, such elaboration is not necessary. So, what is the nature of shamatha and vipashyana? Relying on correct abiding, in order to place the mind on the mind, and in order to distinguish dharmas, is shamatha and vipashyana. That is, without sinking and agitation, without conceptual thought, the mind abiding in clarity and emptiness is shamatha. Abiding in the state of reality as it is, the mind focused on one point is vipashyana. The necessity of practicing shamatha and vipashyana is that all the qualities of worldly and transcendental states arise from the practice of shamatha and vipashyana, in order to obtain those immeasurable benefits, and temporarily in the Samadhiraja Sutra it says, "With the power of shamatha, one proceeds without wavering, with the power of vipashyana, one becomes like a mountain." And in the Sandhinirmocana Sutra it says, "If a sentient being cultivates shamatha and vipashyana, they will be liberated from the bonds of the lower realms and the bonds of signs." Just like that, one practices for those necessities. The order is: with vipashyana that is fully endowed with shamatha, afflictions