Tibetan
། འདིར་ཐུན་མོང་གི་སྔོན་འགྲོར་བྱེད། གཞན་གྱི་དངོས་གཞི་རྣམས་འདིའི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་སྔོན་འགྲོར་བྱེད། ཞེས་གསུངས་པའང་འདི་ལ་དགོངས། འོ་ན་འདིར་མི་རྟོག་པ་ཉིད་ལ་འཇོག་པ་ཙམ་དུ་འདུག གཞན་འགའ་ཞིག་ཏུ་སེམས་འཚོལ་དང་དྲན་པའི་ཚོ་འཛིན་བྱེད་པས་དེ་ལྷག་སྙམ་ན། དྲན་པའི་སོ་བ་ནི་འདིར་ཡང་གཏོང་ལ། སེམས་འཚོལ་དུ་འདོད་པ་དེ་ཚན་ཡང་དགོས་པའི་སྐབས་བྱུང་ན། ཆོས་འདིའི་ཆ་ལག་ལ་ཡང་ཡོད་ཅིང༌། ཡོད་པ་ཙམ་དུ་མ་ཟད་ལྷག་དང་བཅས་པར་ཡང་ཡོད་མོད། ལན་གཅིག་རྟོག་དཔྱོད་ཀྱི་རྩོལ་བ་བྱེད་ཕྱིན། སེམས་འཚོལ་དེ་ལའང་གཅིག་ཏུ་འགངས་ཆེ་རྒྱུ་མེད། དེ་བས་རྒྱུས་པ་བདག་མེད་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་གོ་མྱོང་ཐག་ཆོད་གོལ་ས་གཅོད་པ་མཐའ་ཡས་པ་ཞིག་ཆོས་འདི་ལ་ཡོད་པ་ཡིན། འོན་ཀྱང་ལམ་གྱི་རྐང་ལ་མ་བཅོས་པར་འཇོག་ཕྱིན། སེམས་འཚོལ་དང་དྲན་འཛིན་ཡང་དགོས་རྒྱུ་མེད་དེ་དེ་གཉིས་ཀར་བློས་བྱས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གནས་ལུགས་གདོད་ མ་ལ་རེག་པར་མི་ནུས་སོ། །བྲམ་ཟེ་ཆེན་པོས་ཀྱང༌། ཆུ་དང་མར་མེ་རང་གསལ་ཞིག་ཏུ་ཞོག །ཅེས་གསུངས་ཏེ། དཔེར་ན་ཆུ་རྙོག་མ་ཅན་དེ་གཡོ་བ་མེད་པར་བཞག་ན། རྙོག་མ་ཐམས་ཅད་རང་སངས་ཏེ་དངས་པར་གྱུར་པ་ན། ཆུ་ནང་ན་ཡོད་ཚད་གསལ་བར་མཐོང་འོང༌། དེའི་ཚེ་རྙོག་མ་ཅན་གྱི་ཆུ་ནང་ན་དངོས་པོ་ཅི་ཡོད་འཚོལ་བ་ལ། ལག་ནོམ་བྱེད་ཅིང་ཆུ་དཀྲུས་མི་དགོས་པར་དངོས་སུ་མཐོང་བ་ཡིན། དེ་བཞིན་དུ་སེམས་རྣམ་རྟོག་སྤངས་ཏེ་གཡོ་མེད་དུ་བཞག་པས། ཤེས་པ་ཉག་ཉོག་སངས་ཤིང་དྭངས་པ་ན། རིག་པ་རང་གི་སྡོད་ལུགས་རང་གཟུགས་དེ་གསལ་བར་མཐོང་ཡོང༌། དེ་ཙ་ན་སེམས་དང་རྣམ་རྟོག་འདྲེས་པའི་རྙོག་ཆུ་ལ་རྟོག་དཔྱོད་སེམས་འཚོལ་གྱི་ལག་པས་དཀྲུག་མི་དགོས། སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་རྩོལ་མེད་དུ་མཐོང་ཡོང༌། ཡང་ད་ལྟ་ཕན་ཆེར་དྲན་འཛིན་གྱི་ཚོ་འཛིན་དགོས་ཟེར་ཡང༌། ཉོན་མོངས་དང་རྣམ་རྟོག་སྐྱེས་རེས་ཀྱི་ངོས་གཟུང་ནས་དབྱིངས་སུ་ནི་གཅོད། དེ་ལ་སྒོམ་ཆེན་པ་རྣམས་དྲན་པ་ཟེར་གྱིན་འདུག་པ། དེ་ནི་ཞོར་བྱུང་ཐམས་ཅད་དུ་འདིར་ཡང་ལག་ལེན་ལ་ནི་འདེབས། དེ་ཙམ་ལ་ཉམས་ལེན་མཐར་ཐུག་ཏུ་ནི་མི་རྩི། སེམས་རང་ངོ་ཤེས་དགོས་པ་ཡིན་ཞེས་གྲགས་ཏེ་བྱར་མེད་ཀྱི་སྒོ་ནས་རང་རིག་པ་ནི། སེམས་དབྱེ་ན་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ཁོ་ན་རང་ཡིན། བློས་བྱས་ཀྱི་ངོ་ཤེས་ལ་ཧ་ལས་རྒྱུ་ཙམ་མེད། དེ་ནི་སེམས་འཁྲིད་གཤའ་མ་ཞིག་བྱས་ན་ཐམས་ཅད་ལ་ཤུགས་འབྱུང་དུ་འོང་བ་ལགས། མདོར་ན་ཕལ་ཅིག་བློས་བྱས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱིས་སངས་མི་རྒྱ
Chinese
這裡作為共同的前行。其他的正行作為這裡不共的前行。這樣說也是指這個。那麼這裡僅僅是安住於無分別。如果有人認為在其他一些地方進行尋找心和憶念的集合會更好，那麼憶念的守護在這裡也會進行。如果需要尋找心，那麼在需要的時候，這個法的組成部分中也有，不僅僅是有，而且還有剩餘。但是，一旦進行了思維觀察的努力，那麼尋找心也不會特別重要。因此，這個法具有無數的斷除對無我空性的經驗的錯誤之處。然而，如果將未經改造的狀態安住於道的基礎上，那麼尋找心和憶念也不需要，因為這兩者都是造作的。無法觸及原始的狀態。大婆羅門也說：將水和燈火置於自明之中。例如，如果將混濁的水靜置不動，所有的混濁都會自然澄清，變得清澈，那麼就能清楚地看到水中所有的東西。那時，不需要用手去攪動混濁的水來尋找其中的東西，就能直接看到。同樣，如果將心遠離分別念，靜止不動，那麼覺性就會變得清晰明亮，就能清楚地看到覺性自身的本性和居住方式。那時，不需要用思維觀察尋找心的手去攪動心和分別念混合的渾水。就能毫不費力地看到心的本性。而且，現在很多人說需要憶念的集合，但是從煩惱和分別念產生的角度來辨認，然後斷絕於法界之中。那些修行者稱之為憶念。這在所有順便產生的情況下，也會付諸實踐。但僅僅如此並不算是究竟的修持。據說必須認識心的自性，通過無為的方式來認識自性。如果區分心，那麼只有無分別才是自性。對於造作的認識，沒有什麼可驚訝的。如果進行純粹的心引導，那麼一切都會自然而然地產生。總之，大多數人無法通過造作的法來成佛。
English
Here, it serves as a common preliminary. Other main practices serve as uncommon preliminaries to this. This statement also refers to this. So, here it seems to be merely settling into non-conceptuality. If one thinks that searching for the mind and gathering mindfulness in some other places is superior, then the guard of mindfulness is also employed here. If the need arises to search for the mind, then this teaching also has it as a component. Not only does it have it, but it also has it in abundance. However, once the effort of investigation and analysis is made, searching for the mind is not particularly important. Therefore, this teaching has limitless ways to cut through errors in the experience of selflessness and emptiness. However, if one settles into the unaltered state as the basis of the path, then searching for the mind and mindfulness are not needed, because both are contrived. One cannot touch the original state. The Great Brahmin also said: "Leave the water and the lamp in self-illumination." For example, if muddy water is left undisturbed, all the mud will naturally settle and become clear, then everything in the water will be clearly visible. At that time, one does not need to grope around and stir the water to find what is in the muddy water, but can see it directly. Similarly, if the mind is left undisturbed, free from conceptual thoughts, then awareness will become clear and bright, and one will clearly see the nature and way of abiding of one's own awareness. At that point, one does not need to stir the muddy water of mind and conceptual thoughts with the hand of investigation and searching for the mind. One will effortlessly see the nature of the mind. Furthermore, although many now say that the gathering of mindfulness is necessary, it is from the perspective of identifying the arising of afflictions and conceptual thoughts that one cuts them off in the expanse. Those meditators call that mindfulness. This is also put into practice in all incidental situations. But that alone is not considered the ultimate practice. It is said that one must recognize the nature of the mind, and self-awareness through non-doing. If one distinguishes the mind, then only non-conceptuality is its nature. There is nothing to be surprised about in contrived recognition. If a pure mind-introduction is done, then everything will arise spontaneously. In short, most people cannot attain Buddhahood through contrived dharmas.
Tibetan
་ཞེས་འགྲམ་པ་བུད་བུད་ཁ་ན་འདོན་བཞིན་དུ། རིག་པ་རྐྱང་འདོད་དང༌། དྲན་པ་བསྟེན་པ་དང༌། རང་ཞལ་ལ་བལྟ་བ་དང༌། ཆེ་རེ་བལྟ་དགོས་བྱ་བ་སོགས་སླར་ཡང་བློས་བྱས་ཤིག་རང་ལ་བློ་རྩེ་གཏོད་པ་འདི་ཡང་ཡ་རེ་ཆེའོ། །སྒོས་སུ་ཡང་ ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཉམས་རྩལ་ཕྱོགས་མེད་དུ་རྒྱས་ནས། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པའི་འཆར་སྒོ་འབྱམས་ཀླས་པའི་སྐབས་ཤིག་ཏུ། ཉམས་རང་ཤར་བྱུང་རྒྱལ་དུ་བསྐྱངས་དགོས་པ་ལ། དྲན་པའི་ཚོ་འཛིན་ཡིན་པར་རློམ་ནས་མགོ་བཀུག དབུགས་བསྔམས་བསྡད་པས་ཉམས་མྱོང་དང་ཡོན་ཏན་ཕྱོགས་མེད་དུ་འཆར་བ་ལ་གེགས་ཆེན་པོ་བྱེད་པ་ཡིན། དྲན་པའི་སོ་པ་སྤོང་དགོས་པའི་སྐབས་ཀྱང་མང་ངོ༌། །ཡང་འགའ་ཞིག་རྣམ་རྟོག་སྒོམ་གྱི་རྩལ་ཡིན་བཅད་དུ་མི་བཏུབ་ཟེར་ཏེ། ས་ར་ཧས། རྟོག་པ་ཉམས་པས་བློ་ཉམས་ཤེས། །བློ་ངན་རྗེས་སུ་རྟོག་བྱེད་ལོ། །དེ་ཉིད་ལས་ནི་བློ་བཟང་པོ། །ནམ་མཁའ་ལས་ལྷག་ཅི་ཡང་འབྱུང༌། །ཞེས་གསུངས་པས་དངོས་སུ་བཀག་ཅིང༌། རྒྱུད་ལས། རྣམ་རྟོག་མ་རིག་ཆེན་པོ་སྟེ། །འཁོར་བའི་རྒྱ་མཚོར་ལྟུང་བྱེད་ཡིན། །མི་རྟོག་ཏིང་འཛིན་ལ་གནས་ན། །མཁའ་བཞིན་དྲི་མ་མེད་པར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས། རྣམ་རྟོག་ཆད་པའི་ཤུལ་ན་རིག་པ་ཙམ་འདུག་པ་དང༌། རྣམ་རྟོག་སྡོད་ཚུགས་མ་ཐུབ་པ་ཙམ་ལ་ཅི་ཡང་མེད་པ་འདྲ་ཞིག་མྱོང་བ་ན། སེམས་ཉིད་རྣམ་རྟོག་རྣམ་རྟོག་ཉིད་སེམས་ཉིད་ཡིན་སྙམ་ཞིང་སྨྲ་བ་དང༌། རྣམ་རྟོག་སྟོང་ཉིད་སྟོང་ཉིད་ཆོས་སྐུའོ་སྙམ་དུ་སེམས་ཤིང་སྨྲ་བ་ནི་འཆར་སྒོ་དང་སེམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཕྱོགས་རེ་རིག་པ་ལས། གོ་ཚུལ་ཕྱོགས་རེ་བ་ཞིག་བྱུང༌། གོ་ཚུལ་དེ་དང་མཐུན་པའི་ཐ་སྙད་རེ་བཏགས་པར་འདུག དཔེར་ན་ཆུ་ཆད་པའི་ཤུལ་སར་འདུག་པས་ཆུ་དང་ས་གཅིག་པར་འཛིན་པ་དང༌། ཁང་པ་འགྱེལ་བཞིན་པའི་དུས་ན་བར་སྣང་སྟོང་པ་འདུག་པས། བར་སྣང་ཉིད་ཁང་པའོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་དང་འདྲའོ། །ཉམས་མྱོང་ཅུང་ཟད་དང་འབྲེལ་བའི་གོ་བ་རབ་རིབ་རེ་ཏ་ཡོད་དེ། རྣམ་པར་དབྱེ་བ་འཆད་པའི་ཚེ། ཆོས་ལས་ཇི་སྐད་གསུངས་པ་བཞིན་དུ་བྱ་དགོས་ཀྱི་རང་རེ་སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་ཉམས་མྱོང་རེ་དང་བསྟུན་ནས་གྲུབ་མཐའ་འཇོག་ཅིང་བརྡ་ཆད་གསར་པ་རེ་ བྱེད་པ་ནི། བདུད་ཀྱི་དཀྲུགས་མའོ། །གཞན་ཡང་རྣམ་རྟོག་དང༌། རྣམ་རྟོག་གི་རང་བཞིན་གཉིས་དབྱེ་བ་ཕྱེད་དགོས། རྣམ་རྟོག་གི་རང་བཞིན་དེ་ནི་སྟོང་པ་ཡིན་མི་རྟོག་པ་ཡིན་པས་རྣམ་རྟོག་མ་ཡིན། རྣམ་རྟོག་འཆར་སྒོ་ཁོ་རང་ནི་མེད་བཞིན་དུ་སྣང་བའི་འཁྲུལ་བ་ཡིན་པས། རྣམ་རྟོག་ཁོ་རང་གི་ར
Chinese
说着，嘴里嘟嘟囔囔地发出声音。仅仅想要智慧，依赖记忆，看着自己的脸，以及必须看大的东西等等，再次在心中造作，把心思放在自己身上，这也很糟糕。特别是，当智慧的体验技巧无拘无束地扩展，各种各样的显现方式无边无际的时候，必须让体验自然而然地生起并保持下去。如果自以为是记忆的守护者，低着头，屏住呼吸，就会对体验和功德无拘无束地显现造成很大的障碍。也有很多时候需要放弃记忆的哨兵。还有些人说，分别念是禅修的技巧，不能断定。萨ra哈说：分别念消失，智慧也消失。恶劣的智慧会追随分别念。从那之中，美好的智慧，比天空更甚，还会产生什么呢？这样明确地禁止了。续部中说：分别念是巨大的无明，是堕入轮回大海的原因。安住在无分别的禅定中，就会像天空一样没有污垢。这样说了。在分别念停止之后，只有觉性存在，以及仅仅体验到分别念无法停留的状态，似乎什么都没有。如果认为心性就是分别念，分别念就是心性，这样说；以及认为分别念是空性，空性是法身，这样想并说出来，那就是只认识到显现方式和心的特征的一个方面，产生了一种片面的理解。似乎是给那种理解贴上了相应的标签。例如，因为水退去后留下了土地，就认为水和土地是一样的；以及在房屋倒塌的时候，因为有空旷的虚空，就认为虚空就是房屋，这很相似。虽然有一些与体验相关的模糊理解，但是在解释区分的时候，必须按照佛经所说的那样去做，如果按照我们这些凡夫俗子的体验来建立宗派，并创造新的术语，那就是魔的搅乱。此外，还必须区分分别念和分别念的自性。分别念的自性是空性的，是非分别的，所以不是分别念。分别念的显现方式本身是无中生有的错觉，所以分别念本身
English
While muttering with his mouth, just wanting wisdom, relying on memory, looking at one's own face, and having to look at big things, etc., again fabricating in the mind, focusing one's mind on oneself is also very bad. Especially, when the experiential skills of wisdom expand without any restrictions, and all kinds of manifestations are boundless, one must allow the experience to arise naturally and be maintained. If one prides oneself on being the guardian of memory, bowing one's head and holding one's breath, it will create a great obstacle to the unrestricted manifestation of experience and merit. There are also many times when one needs to abandon the sentinel of memory. Some also say that conceptual thought is the skill of meditation and cannot be determined. Saraha said: When conceptual thought disappears, wisdom also disappears. Bad wisdom follows conceptual thought. From that, what more can arise than good wisdom, which is greater than the sky? Thus, it is explicitly forbidden. The tantra says: Conceptual thought is great ignorance, it is the cause of falling into the ocean of samsara. If one abides in non-conceptual samadhi, one will become like the sky, without defilement. It is said. After conceptual thought ceases, only awareness remains, and when one experiences a state where conceptual thought cannot stay, it seems that there is nothing. If one thinks and says that mind itself is conceptual thought and conceptual thought itself is mind, and if one thinks and says that conceptual thought is emptiness and emptiness is the dharmakaya, then one only recognizes one aspect of the manifestation and the characteristics of the mind, and a one-sided understanding arises. It seems that corresponding labels are attached to that understanding. For example, because land remains after water recedes, one thinks that water and land are the same; and when a house is collapsing, because there is empty space, it is like thinking that space itself is the house. Although there are some vague understandings related to experience, when explaining distinctions, one must do as the scriptures say. If one establishes a tenet according to the experiences of us ordinary people and creates new terms, that is the disturbance of Mara. Furthermore, one must distinguish between conceptual thought and the nature of conceptual thought. The nature of conceptual thought is emptiness, it is non-conceptual, so it is not conceptual thought. The manifestation of conceptual thought itself is an illusion that appears without existence, so conceptual thought itself