Chinese
为了消除那个过失，（经中）说，舍（藏文：བཏང་སྙོམས་）的体性是不执著，没有烦恼且不混杂。慈悲（藏文：སྙིང་རྗེ་）是具有遣除他人安乐之障碍的形态，慈爱（藏文：བྱམས་པ་）和喜（藏文：དགའ་བ་）二者是真实希求有情安乐，因此这三者都是仅仅安乐之念。而舍，从无嗔的角度也有思念安乐的体性，并且因为其本身是不执著，是将有情安置于不执著不嗔恨之念，所以仅仅是利益之念，因此，舍是利益和安乐二者的念头。慈爱等四者的自性是如此，成为无量的方式是，所缘境是无量无边的有情，行相是将（有情）安置于无量无边的安乐，以及想要断除无量无边的痛苦等等，缘无量有情的无量安乐，心生欢喜和喜悦所引发的内心安乐，以及体性是没有怨亲中立的差别，想要一切平等安乐等等是需要的。这样，慈爱无量等的体性就是那样，以具有那样的所缘和行相的方式，心一境性安住就是四无量定的等持。这些无量仅仅是信解作意，也是无上的善，因为其利益一切有情。第四个要点是
English
To eliminate that fault, it is said that equanimity (Tibetan: བཏང་སྙོམས་) is characterized by non-attachment, being free from afflictions and unmixed. Compassion (Tibetan: སྙིང་རྗེ་) has the aspect of removing obstacles to the happiness of others, and both loving-kindness (Tibetan: བྱམས་པ་) and joy (Tibetan: དགའ་བ་) are the actual desire for the happiness of sentient beings. Therefore, all three are merely thoughts of happiness. Equanimity, on the other hand, also has the characteristic of thinking of happiness from the perspective of non-hatred, and because it is itself non-attachment, it is the thought of placing sentient beings in a state of non-attachment and non-hatred, so it is merely a thought of benefit. Therefore, equanimity is the thought of both benefit and happiness. The nature of the four, such as loving-kindness, is like that, and the way to become immeasurable is to focus on immeasurable sentient beings as the object, and the aspect is to place (sentient beings) in immeasurable happiness, and to want to separate them from immeasurable suffering, etc., focusing on the immeasurable happiness of immeasurable sentient beings, the mental happiness induced by joy and delight, and the nature is the absence of distinction between enemies, friends, and neutrals, wanting all to be equally happy, etc., are necessary. Thus, the characteristics of immeasurable loving-kindness, etc., are like that, and abiding in one-pointedness of mind through possessing such objects and aspects is the samadhi of the four immeasurables. These immeasurables are merely faith and attention, but they are also supreme virtues because they benefit all sentient beings. The fourth point is the division: Those who are steadfast desire their happiness, the distress of suffering and happiness, those with afflictions and those treatises, and thoroughly engage in its suchness. It is said that each of the four immeasurables is also divided into three: focusing on sentient beings, focusing on Dharma, and without focus. "Those with afflictions" and up to there are in terms of focusing on sentient beings, not specifically preventing the grasping of self, sentient beings, and persons, but from wanting sentient beings to be happy, until wanting to place sentient beings with afflictions of attachment and aversion in a state without afflictions, are the four, such as loving-kindness, that focus on sentient beings. Some people think that it is necessary to truly grasp sentient beings, which is unreasonable. Now, behind those that appear as sentient beings, there is no trace of sentient beings, only aggregates, elements, and sources, that is, the collection of aggregates, etc., is mind.
Tibetan
ཅན་དུ་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་ཤེས་ནས། དམིགས་ཡུལ་ཕུང་སོགས་ལ་དམིགས་ཏེ། གང་ཟག་བཏགས་ཡོད་ཙམ་དུ་ཆོས་སྡེ་སྣོད་ལས་གསུངས་པ་ཡིད་ཆེས་པའི་རྒྱུ་མཚན་དམིགས་བརྟད་དུ་བྱས་ནས། ཕུང་སོགས་ཀྱི་རྒྱུན་ལ་བདེ་བ་དང༌། ཉོན་མོངས་མེད་པའི་བར་དུ་འགོད་པའི་བསམ་པ་ནི་ཆོས་ལ་དམིགས་པའོ། །འདིར་ཡང་ཆོས་ལ་དམིགས་པར་འཇོག་པ་ལ། ཕུང་སོགས་ཆོས་སུ་བདེན་པར་འཛིན་པ་དགོས་སོ་ཟེར་བའང་འཁྲུལ་ཏེ། གང་ཟག་བདེན་མེད་ཀྱི་རྣམ་པར་མ་ཤར་བ་ཙམ་དང༌། གང་ཟག་བདེན་ཡོད་དུ་འཛིན་པ་གཉིས་ཁྱད་ཆེ་ཞིང༌། ཕུང་སོགས་ཆོས་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་ དུ་མ་ཤར་བ་ཙམ་དང༌། ཆོས་བདེན་དངོས་སུ་འཛིན་པ་གཉིས་ཀྱང་ཤིན་ཏུ་མི་འདྲ་བའི་ཁྱད་མི་ཕྱེད་བའི་སྨྲ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་སྙིང་རྗེ་གསུམ་ཀར་ཡོན་ཏན་ཡར་ལྡན་གྱི་ཚུལ་གྱིས་འཕགས་མཆོག་རྣམས་ལའང་ཡོད་པར། རྒྱུད་སྡེ་མཆོག་ནས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གང་ཟག་དང་ཆོས་སུ་ཞེན་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་དུ་མི་འཐད་དོ། །ཡང་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་རྣམས་སེམས་ཅན་དང་ཆོས་སུ་ཞེན་པ་མ་སྤངས་པ་ཡིན་མོད། འཕགས་པའི་གང་ཟག་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་དེ་དང་དེར་ཞེན་པ་མེད་ཀྱང༌། དེའི་རྒྱུད་ཀྱི་ཤེས་པ་ཡིན་ཚད་དེ་དང་དེ་བདེན་མེད་དུ་རྟོགས་པའི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་འཆར་དགོས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ཆོས་ཕུང་སོགས་ལ་དམིགས་པ་དང༌། ཆོས་སྡེ་སྣོད་ལ་དམིགས་པ་གཉིས་ཆོས་ལ་དམིགས་པའི་འཇོག་མཚམས་སོ་སོར་འདོད་པ་ཡང་གཞུང་དོན་གོ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་བསྟན་བཅོས་དང་བཅས་པས་ཆོས་ལ་དམིགས་པ་བསྟན། སེམས་ཅན་དང་ཕུང་སོགས་ཆོས་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པར་མཐོང་ནས། སེམས་ཅན་དང་ཆོས་སུ་སྣང་བ་ཙམ་གྱིས་འཁྲུལ་པ་རྣམས་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་ཟད་པར་བཞེད་པ་ཙམ་ནི། དམིགས་པ་མེད་པའི་བྱམས་སོགས་ཚད་མེད་བཞི་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་དམིགས་མེད་བྱམས་སོགས་བཞི་པོ་རིམ་པས་ཡང་དག་པའི་མཐའ་རྟོགས་པ་དང༌། འཁྲུལ་པ་ཟད་པ་དང༌། མཐའ་ལ་གནས་པ་དང༌། འཕེལ་ཟད་གཉིས་བྲལ་གྱི་དགོངས་པ་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཤར་བའོ། །ཚད་མེད་འདི་དག་བསམ་གཏན་ལ་བརྟེན་དགོས་པར་འདོད་པ། ཉན་ཐོས་བྱེ་བྲག་སྨྲ་བའི་རྣམ་རྟོག་ཡིན། མདོ་སྡེ་པ་ཡན་ཆད་འདོད་ཁམས་ནའང་ཡོད་པར་འདོད་པ་ལྟར། འདི་ཡང་སྨྲ་མོད། སྤྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐབས་མཁས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལ། ཚད་གཟུང་མི་ནུས་པ་ཉིད་བསམ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དོན་ཚན་ལྔ་པ་ཐེག་ཆེན་ལམ་གྱི་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་ཚད་མེད་བཞི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་མཚན་ཉིད་ནི། ཇི་སྐད་དུ་རྒྱན་ལས། བརྟན་པའི་ཚང
Chinese
仅仅知道是安立的，缘取所缘蕴等，以相信法藏中所说的仅仅是安立的补特伽罗为理由，作为缘取的依据，将蕴等的相续安置在安乐和没有烦恼之间，这种想法是缘法。这里也是安立法为所缘，说必须执蕴等法为真实，这也是错误的。仅仅没有显现补特伽罗无实的行相，和执补特伽罗为真实存在，二者有很大差别。仅仅没有显现蕴等法空性的行相，和执著法为真实事物，二者也是极其不同的，这是不能辨别的说法。另外，三种大悲都以功德圆满的方式存在于圣者们心中，因为胜乐续中这样说过，所以不应成为执著补特伽罗和法的特征。还有，虽然普通人没有舍弃对有情和法的执著，但圣者的相续中虽然没有对它们的执著，但他们相续中的所有知识也并非必须显现为证悟它们无实的行相。还有，将缘法蕴等和缘法藏二者，视为缘法的不同安立界限，这也是不理解经论的意义。因此，经论等开示了缘法，见到有情和蕴等法自性空，仅仅因为显现为有情和法而迷惑的众生，认为在如是性的法界中穷尽，这才是无缘的慈等四无量。也就是说，无缘的慈等四者依次是有情众生心中生起证悟真实之边，穷尽迷惑，安住于边，远离增减二者的意念。认为这些无量需要依靠静虑，这是声闻分别说者的分别念。如同经部以上也认为欲界中也有一样，这里也是这样说。一般来说，对于菩萨善巧方便的差别，应当思维无法衡量之处。第五个问题，成为大乘道体性的四无量，不共的特征是，如《现观庄严论》中所说，稳固的聚
English
Merely knowing that it is an imputation, focusing on the objects of focus, such as the aggregates, and taking the reason of believing what is said in the Dharma Pitaka that it is merely an imputed person as the basis for the focus, the thought of placing the continuum of the aggregates and so on in between happiness and freedom from afflictions is focusing on the Dharma. Here also, in establishing the Dharma as the object of focus, it is a mistake to say that it is necessary to grasp the aggregates and so on as truly existent Dharmas. There is a great difference between merely not appearing in the aspect of the non-existence of the person and grasping the person as truly existent. Merely not appearing in the aspect of the emptiness of the aggregates and so on, and grasping the Dharma as truly existent, are also extremely different, and this is an indiscernible statement. Furthermore, all three kinds of compassion are present in the noble ones in the manner of being endowed with virtues, because it is said in the Supreme Tantra. Therefore, it is not appropriate to be characterized by attachment to persons and Dharmas. Also, although ordinary beings have not abandoned attachment to sentient beings and Dharmas, although there is no attachment to them in the minds of noble beings, it is not necessary for all the knowledge in their minds to appear in the aspect of realizing their non-existence. Also, considering focusing on the Dharma aggregates and so on and focusing on the Dharma Pitaka as separate boundaries for establishing focusing on the Dharma is also not understanding the meaning of the scriptures. Therefore, the scriptures and so on teach focusing on the Dharma. Seeing that sentient beings and the aggregates and so on are empty of inherent existence, and merely being confused by the appearance of sentient beings and Dharmas, considering that they are exhausted in the realm of suchness is the four immeasurables such as love without focus. That is, the four immeasurables such as love without focus are, in sequence, the arising in the minds of sentient beings of the realization of the true extreme, the exhaustion of confusion, the abiding in the extreme, and the thought of being separated from the two of increase and decrease. The belief that these immeasurables need to rely on meditative stabilization is the conceptual thought of the Hearer-Vaibhashikas. Just as the Sutra-followers and above also believe that they exist in the desire realm, so it is said here as well. In general, with regard to the difference of the skillful means of Bodhisattvas, one should contemplate the immeasurable nature. The fifth point, the uncommon characteristics of the four immeasurables that are the essence of the Great Vehicle path are, as it is said in the Ornament, the stable collection