Tibetan
རྗེའི་སྐྱིལ་ཀྲུང་གིས་བཞུགས་པ་ལ་ཡུམ་ཡང་རྡོ་རྗེའི་སྐྱིལ་ཀྲུངས་ཀྱིས་འཁྱུད་པ་དང༌། ཡུམ་གཙོ་མོའི་ཚུལ་དུ་པདྨའི་སྐྱིལ་ཀྲུང་གིས་བཞུགས་པ་ལ་ཡབ་ཀྱང་པདྨའི་སྐྱིལ་ཀྲུང་གིས་འཁྱུད་པར་བྱེད་པ་ནི་རང་ལུགས་སོ། །ཁ་ཅིག་གིས་ཡུམ་གཙོ་མོར་གྱུར་པ་ལ་ཡབ་ཀྱིས་འཁྱུད་པའི་ སྐབས་ཡབ་རྡོར་སྐྱིལ་ཀྱི་པང་དུ་ཡུམ་བཞུགས་ཤིང༌། ཡབ་ཀྱི་ཞལ་རས་ལས་ཡུམ་གྱི་ཞལ་རས་དཔངས་མཐོ་བར་བྱས་པས་བཞུགས་ཚུལ་འགལ་བའི་རྣམ་པས་སྐུ་གཟུགས་བཞེངས་པའི་ཚེ་མདུན་རྒྱབ་གང་ཡིན་ངོས་མི་ཟིན་པ་འདྲ་བ་ཤིན་ཏུ་མི་མཛེས་པ་དག་བྱུང་ངོ༌། །སྐུའི་རྒྱན་དང་རྣམ་འགྱུར་ལ་སངས་རྒྱས་རིགས་ལྔ་པོ་རྣམ་པ་རལ་པའི་ཐོར་ཚུགས་ཅན་དུ་བཤད་པས་སྐུ་ལ་ཡང་རུས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་དྲུག་འགོད་པ་དང༌། སེམས་དཔའ་སེམས་མ་རྣམས་རིན་པོ་ཆེའི་ཐོར་ཚུགས་ཅན་ཡིན་པས་དར་དང་རིན་པོ་ཆེས་བརྒྱན་པ་བྱེད་ཅེས་འོད་ཟེར་འཕྲེང་བ་ལས་བཤད་པ་ཡང་མི་ལེགས་པ་མ་ཡིན་མོད། ཕྱག་རྒྱུན་ལ་ནི་ཐོར་ཚུགས་ཀྱི་ཁྱད་ཙམ་མ་གཏོགས། གཞན་འདྲ་བར་དང་སྲབ་མོའི་ན་བཟའ་ཅུང་ཟད་དང༌། རིན་པོ་ཆེའི་རྒྱན་ཉིད་མཛད་དོ། །དེ་དག་ལས་རིགས་ལྔའི་ཐོག་མ་མི་བསྐྱོད་པ་ཡབ་ཡུམ་ནི། ཐོག་མ་བསྐྱེད་པའི་དུས་རྣམ་ཤེས་ནམ་མཁའ་སྦྱོར་བྱེད་རིགས་བྱེ་བྲག་པ་ཡིན་ཡང་ནམ་མཁར་སྤྲོས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་མཛད་དེ། སླར་ཡང་གཙོ་བོ་དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ཉིད་ལ་བདག་པོའི་ཚུལ་དུ་ཞུགས་པ་ནས་གཟུང་སྟེ། གཙོ་བོ་དང་གཉིས་མེད་དུ་བྱེད་དམ། གཙུག་ཏོར་རམ་ཐུགས་ཀར་གཟུགས་བརྙན་གྱི་ཚུལ་གྱིས་འགོད་ཀྱང་རུང་སྟེ། རིགས་ཐམས་ཅད་པ་ཡིན་ལ། རྒྱུན་གཅིག་པོའི་བར་སྐབས་དེར་སྐུའི་རྣམ་པ་འགྱུར་བའང་མི་འཐད་པས་གནས་སྐབས་ཕྱི་མ་གཙོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རང་འདྲའི་ཡུམ་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་མས་འཁྱུད་པའོ། །དེ་ལྟར་ན་སྔར་གཙོ་བོ་ཀུན་ཁྱབ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཡིན་པ་ལ་དེ་ཞུགས་པས་ཡེ་ཤེས་རྣམ་ཤེས་རོ་མཉམ་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཀུན་ ཁྱབ་མི་བསྐྱོད་པའི་ངོ་བོར་ཡང་གསལ་བར་མངོན་པའོ། །དེ་ལ་འདི་སྐུའི་ནང་དུ་གཟུགས་བརྙན་གྱི་ཚུལ་དུ་བཞུགས་པ་ལས་ཀྱང་རོ་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་པ་ཉིད་བཟང་ངོ༌།། དེའི་ཚེ་སྤྱིར་ཀུན་ཁྱབ་ཡིན་ཡང་རིགས་དྲུག་གི་དབང་དུ་བྱས་ན། གཙོ་བོ་ཉིད་རིགས་གཉིས་འདུས་པ་གཙོ་ཆེ་བ་ཡིན་པ་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ན་རྒྱུད་འགྲེལ་ཉིད་ལས་དེ་ཙམ་ཁོ་ན་གསུངས་ཤིང༌། སྤྲོས་པ་གཞན་མ་མཛད་པ་ཉིད་རྒྱུད་མཚན་ཡིན་པས་མཁས་པ་ཁ་ཅིག་རྒྱུ་རྡོར་འཛིན་མི་བསྐྱོད་
Chinese
上师以跏趺坐姿安住时，明妃也以金刚跏趺坐拥抱；明妃作为主尊以莲花跏趺坐姿安住时，本尊也以莲花跏趺坐拥抱，这是自宗的观点。有些认为，当明妃成为主尊时，本尊拥抱的姿势是，本尊以金刚跏趺坐的姿势，明妃坐在本尊的腿上，并且明妃的面容比本尊的面容更高，这样以坐姿不协调的姿势塑造身像时，会产生分不清前后，非常不美观的情况。关于身像的装饰和姿态，因为经中说五佛部都是发髻呈散乱发型的样子，所以在身像上也安放六种骨饰手印；又说菩萨和菩萨母都是珍宝发髻的样子，所以用绸缎和珍宝装饰，虽然《光芒之鬘》中这样说也没什么不好，但按照传统，除了发髻的差别之外，其他都一样，穿着轻薄的衣服，佩戴珍宝饰品。其中，五部之首不动佛父母，最初生起时，虽然是属于将意识与虚空结合的特殊部族，但在虚空中行持利益有情之事。之后，从主尊时轮金刚本身以主人的姿态融入开始，要么与主尊无二无别，要么在顶髻或心中以影像的方式安放也可以，因为是所有部族。在唯一相续的期间，改变身像的形态也不合理，因为后来的状态就是主尊本身。所以被与自己相似的明妃金刚界自在母所拥抱。这样，以前主尊是普贤金刚萨埵，因为融入了，以智慧和意识融为一体的方式，也清楚地显现为普贤不动佛的体性。对此，与其在身像中以影像的方式安住，不如融为一体更好。那时，虽然总的来说是普贤，但如果从六部的角度来说，应该知道主尊本身是两种部族融合后更为重要的。这样，经续的注释中只说了这些，没有做其他的阐述，这才是经续的特点，所以有些智者认为因金刚持不动佛。
English
When the master abides in the vajra posture, the consort also embraces with the vajra posture; when the consort abides as the main deity in the lotus posture, the deity also embraces with the lotus posture, which is our own tradition. Some believe that when the consort becomes the main deity, the deity embraces in such a way that the deity sits with the vajra posture, and the consort sits on the deity's lap, and the consort's face is higher than the deity's face. When the body is sculpted in this uncoordinated posture, it is difficult to distinguish the front from the back, which is very unsightly. Regarding the decoration and posture of the body, because it is said in the scriptures that the five Buddha families all have a disheveled hairstyle, six bone ornaments are also placed on the body; it is also said that Bodhisattvas and Bodhisattva mothers all have jeweled hairstyles, so they are decorated with silk and jewels. Although it is not bad to say this in the "Garland of Light," according to tradition, except for the difference in hairstyles, everything else is the same, wearing light clothes and wearing jewel ornaments. Among them, the first of the five families, the Akshobhya Buddha parents, when they first arise, although they belong to a special family that combines consciousness with space, they act for the benefit of sentient beings in space. After that, from the time when the main deity Kalachakra himself enters as the master, either he is inseparable from the main deity, or he can be placed in the crown or heart in the form of an image, because he is all families. During the period of the only continuum, it is also unreasonable to change the form of the body, because the later state is the main deity himself. Therefore, he is embraced by the consort Vajradhatvishvari who is similar to himself. In this way, the main deity was previously Samantabhadra Vajrasattva, because he was integrated, in the way that wisdom and consciousness are integrated, he also clearly appears as the nature of Samantabhadra Akshobhya. In this regard, it is better to be integrated into one than to abide in the body in the form of an image. At that time, although it is generally Samantabhadra, if viewed from the perspective of the six families, it should be known that the main deity himself is more important after the fusion of the two families. In this way, the commentaries on the tantras only say these things, and do not make other explanations, which is the characteristic of the tantras, so some scholars consider the cause to be Vajradhara Akshobhya.
Tibetan
པ་ཡབ་ཡུམ་དང༌། འབྲས་བུ་རྡོར་འཛིན་རྡོར་སེམས་ཡབ་ཡུམ་ཡིན་ཞིང༌། རྒྱལ་མཆོག་གཉིས་ཀར་ལ་མཁའ་སྤྲོའི་གཙོ་བོ་ཡབ་མི་བསྐྱོད་པ་དང༌། གཙོ་མོ་ཡུམ་རྡོར་དབྱིངས་དབང་ཕྱུག་མ་སོ་སོར་བྱས་ནས། རྗེས་འབྲང་གི་ལྷ་ཡུམ་ཤེས་ཕྱིན་མ་དང་ཡབ་རྡོར་སེམས་ཀྱིས་འཁྱུད་པ་ཙམ་ཞིག་སྤྲོས་ནས། མི་བསྐྱོད་པ་ཡུམ་བཅས་ཡབ་དང༌། རྡོར་དབྱིངས་མ་ཡབ་བཅས་ཡུམ་ལ་ཐིམ་པར་བཞེད་པ་དང༌། རྒྱ་གཞུང་འགའ་ཞིག་ལས་ཀྱང་གཞན་དེ་དང་མཐུན་པ་ལས་མི་བསྐྱོད་པ་ཡབ་ཡུམ་ཁ་སྦྱོར་ཞིག་སྤྲོས་ནས་ཚུར་བསྡུས་ནས་ཁ་ཕྲལ་ཏེ་གཙོ་བོ་ཡབ་ཡུམ་སོ་སོ་ལ་བསྟིམ་པར་འདོད་པ་ནི། རྒྱལ་མཆོག་དང་པོའི་སྐབས། གཙོ་བོ་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་མི་བསྐྱོད་པ་བསྟིམ་པས་མི་བསྐྱོད་པ་ཉིས་ལྡབ་ལྷག རྡོར་སེམས་ཆད། གཉིས་པའི་སྐབས་གཙོ་མོ་རྡོར་དབྱིངས་དབང་ཕྱུག་མའི་ངོ་བོ་ལ་ཡང་རྡོར་དབྱིངས་མ་བསྟིམ་པས་དབྱིངས་ཕྱུག་མ་ཉིས་ལྡབ་ཏུ་ལྷག ཤེས་ཕྱིན་མ་རྩ་བ་ནས་ཆད་པས་ལུགས་དེ་གཉིས་ནི་མི་ལེགས་ལ། ཡང་ཕྱིས་ཀྱི་ཁ་ཅིག་རྒྱལ་མཆོག་གཉིས་ཀ་ལ་རྡོར་སེམས་དང་མི་བསྐྱོད་པ་ གཉིས་ཀར་དུས་མཉམ་དུ་བསྐྱེད་ནས། རྡོར་དབྱིངས་མ་དང་ཤེས་ཕྱིན་མ་ཡང་ལོགས་སུ་བསྐྱེད། སོ་སོ་ལ་ཡབ་ཡུམ་ཕན་ཚུན་གྱིས་འཁྱུད་པར་བྱས་ནས་དེ་རྣམས་སྤྲོས་ཏེ། རྡོར་སེམས་དང་མི་བསྐྱོད་པ་ཡུམ་དང་བཅས་པ་སྟེ་ལྷ་བཞི་ཡབ་ལ་གཞུག་ཅིང༌། རྡོར་དབྱིངས་མ་དང་ཤེས་ཕྱིན་མ་ལ་ཡབ་ཀྱིས་འཁྱུད་པ་སྟེ། ལྷ་བཞི་ཡུམ་ལ་སྟིམ་པར་བྱེད་ན། འདི་ནི་རང་གིས་པདྨ་གདན་ཅན་ནི། ལྷ་བགྲོང་ཚུལ་ནོར་བའི་ཁ་གྲངས་སྒྲིག་པའི་ཆེད་ཁོ་ནར་བྱས་མོད་ཀྱང༌། རང་བཟོའི་རྣམ་འགྱུར་དུ་ཤིན་ཏུ་གསལ་བ་ཕལ་གྱིས་གོ་སླ་བ་འདུག་ཅིང༌། མཁའ་ནང་དུ་འཁོར་རྣམས་ལ་དབང་སྒྱུར་བའི་གཙོ་བོ་ཕོ་མོ་མི་འདྲ་བ་བཞི་བྱུང་པ་དང༌། ཡུམ་ལ་ལྷ་ཕོ་བསྟིམ་པ་སོགས་ལུང་རིག་མན་ངག་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བར་མ་ཟད། འཇིག་རྟེན་པའི་ལུགས་དང་ཡང་འགལ་ཞིང༌། འདི་འདྲ་སྒོམ་པ་པོ་མང་པོ་མ་བྱུང་བས་ལེགས་སྣང༌། མང་དུ་བྱུང་ན་འཇིག་རྟེན་དུ་བྱུར་དང་སྐལ་ངན་འཕེལ་བར་འགྱུར་བ་ཞིག་སྟེ་ངག་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། །པདྨ་གདན་ཅན་གྱི་ལྷ་གྲངས་བགྲོང་བ་ལ་ཡང་འདིས་མི་ཕན་ཏེ། དེ་ལ་ཕྱི་རོལ་ཏུ་དངོས་སུ་ཡོད་པ་དགོས་ཀྱི། བསྟིམ་ནས་ཁོང་དུ་བཞུགས་པས་གོ་མི་ཆོད་དོ།། གཞན་དུ་ན་ཡེ་ཤེས་པ་བསྟིམ་པས་ལྷ་གྲངས་ཤིན་ཏུ་མང་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ རོ། །འདི་ལ་རིག་པའི་གནོད་བྱེད་གཞན་ཡང་ཡོད་དེ། གསང་འདུས་ལུགས་གཉིས་ལྟ་བུའི་དཀྱི
Chinese
父与母，以及果位金刚持金刚萨埵父与母。对于两位国王（指父续和母续本尊），虚空嬉戏的主尊是父不动佛，主母是金刚界自在母，各自显现。随从的佛母是般若佛母，以及父金刚萨埵仅仅是拥抱的姿态。认为不动佛与佛母一同融入父尊，金刚界母与父尊一同融入母尊。有些汉地的仪轨中，也与此相似，但有些则显现不动佛父与母交合，然后收摄分开，融入各自的主尊父与母。在第一位国王（指父续本尊）的修法中，将不动佛融入主尊不动佛，导致不动佛增加一倍以上，金刚萨埵消失。在第二位国王（指母续本尊）的修法中，将金刚界自在母的体性也融入金刚界母，导致自在母增加一倍，般若佛母完全消失，这两种方式都不好。还有些后来的修行者，在两位国王（指父续和母续本尊）的修法中，同时生起金刚萨埵和不动佛，也将金刚界母和般若佛母单独生起。各自显现父与母相互拥抱，然后将金刚萨埵和不动佛与佛母一同融入父尊，金刚界母和般若佛母被父尊拥抱，将四位本尊融入母尊。这种自己所造的莲花座，仅仅是为了凑足本尊数量的错误方式，却非常明显地暴露出自创的痕迹，很容易被理解。虚空中出现了四位不同的男女主尊来控制眷属，以及将男神融入母尊等，不仅与经文、理证和口诀完全相悖，而且也与世俗的道理相违背。幸好没有出现太多这样的修行者。如果出现太多，世间的灾难和厄运将会增加，这是需要从言语中了解的。这种方式对于凑足莲花座本尊的数量也没有帮助，因为需要外在真实存在的本尊，融入后住在内部是无效的。另外，如果融入智慧尊，本尊的数量将会变得非常多。此外，这种方式还有其他的智慧损害，比如密集金刚的两种仪轨的坛城。
English
Father and mother, and the fruition Vajradhara Vajrasattva father and mother. For both Kings (referring to the Father and Mother Tantra deities), the main father in the space of play is Akshobhya, and the main mother is Vajradhatvishvari, each appearing separately. The retinue goddess is Prajnaparamita, and the father Vajrasattva is merely in an embracing posture. It is considered that Akshobhya with the mother merges into the father, and Vajradhatvishvari with the father merges into the mother. Some Chinese rituals are similar to this, but some manifest Akshobhya father and mother in union, then gather them back and separate them, merging them into their respective main father and mother. In the practice of the first King (referring to the Father Tantra deity), merging Akshobhya into the main Akshobhya causes Akshobhya to increase more than twofold, and Vajrasattva disappears. In the practice of the second King (referring to the Mother Tantra deity), merging the nature of Vajradhatvishvari into Vajradhatvishvari also causes Ishvari to increase twofold, and Prajnaparamita completely disappears, so these two methods are not good. Furthermore, some later practitioners, in the practices of both Kings (referring to the Father and Mother Tantra deities), simultaneously generate Vajrasattva and Akshobhya, and also generate Vajradhatvishvari and Prajnaparamita separately. Each manifests father and mother embracing each other, and then Vajrasattva and Akshobhya with the mother are placed into the father, and Vajradhatvishvari and Prajnaparamita are embraced by the father, merging the four deities into the mother. This self-made lotus seat is merely for the purpose of arranging the number of deities in an incorrect way, but it very clearly reveals the traces of self-creation, which is easy for most to understand. Four different male and female main deities appear in space to control the retinue, and merging male deities into the mother, etc., not only contradict all scriptures, reasoning, and oral instructions, but also contradict worldly principles. Fortunately, not many such practitioners have appeared. If too many appear, disasters and misfortunes in the world will increase, which should be understood from words. This method is also not helpful for completing the number of deities on the lotus seat, because it requires externally existing deities, and merging them and residing inside is ineffective. Furthermore, if wisdom deities are merged, the number of deities will become very large. In addition, this method has other wisdom impairments, such as the mandala of the two practices of Guhyasamaja.