Tibetan
ཆལ་གཏམ་དེ་དག་མི་འཐད་པ་རྟོགས་པ་སླའོ། །ཅི་ཡིས་ཞེ་ན། ཡུབ་གཅིག་ལ་རྩེ་མོ་དྲུག་ཡོད་པའི་ཕུར་བུ་སྔོན་མ་བྱུང་བའི་གཏམ་ཡིན་ཞིང༌། མཚོན་ཆའི་གཟུགས་སུ་མེད་པར་ཞབས་དངོས་ཀྱི་འབིགས་པར་བྱེད་པ་ཡང་འཇིག་རྟེན་ཚུལ་དང་མི་མཐུན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མཚན་བརྗོད་དང་དུས་འཁོར་ལས། ཁྲོ་བོ་གདོང་དྲུག་ལ་བསྔགས་པ་ཆེ་བ་ཞིག་ཡོད་ཀྱང༌། ད་ལྟ་ལག་ལེན་ལ་ཐེབས་ངེས་ཤེས་པ་ཕུར་བུའི་ཁྲོ་བོ་འདི་གཅིག་པུ་ཡིན་པས། གནད་ཆེ་ས་ནས་མ་འཆུགས་པ་གལ་ཆེ་ཞིང༌། སྐྱོ་མ་སྔ་བཙན་གྱི་ཞེན་པས་བསླུ་བར་འགྱུར་ཏ་རེ། ས་ཆོག་གི་སྐབས་སྤྲོས་པ་བྱེད་པའི་སྐབས་ཀྱང་ཕུར་བུ་བཅུ་སྲུང་མཁན་ཁྲོ་བོ་བཅུས་བྱེད་པས་འདེབས་མཁན་ཀྱང་དེ་རྣམས་ཀྱིས་བྱེད་པ་ཚུལ་དང་མཐུན་པའི་དབང་དུ་བྱས་པ་ཡིན་གྱི། གང་འདེབས་རྒྱུའི་ཕུར་བུ་ནི་འདི་ཡིན་གྱི་ཁྲོ་བོ་བཅུ་པོ་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ཕྱིས་ཀྱི་རྒྱ་དཔེ་འགའ་ལས་ཀྱང༌། ཞབས་དྲུག་དང་ཕུར་བུའི་རྣམ་པ་འགལ་བར་བསམས་ཏེ། ཥཊ་ཙ་ར་ཎ་ཞེས་པ་སརྦ་ཙ་ར་ཎ་ཞེས་པ་དང༌། སརྦཱ་བྷ་ར་ཎ་ཞེས་བཅོས་ཏེ། སྦྲུལ་གྱི་ཞབས་ཞེས་ཕུར་ཤམ་དང༌། སྦྲུལ་གྱིས་བརྒྱན་པ་ཞེས་པར་བྱས་སྣང་ཡང་སྔོན་གྱི་ལོ་པཎ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱི་དཔེ་ལ་གང་ཡོད་པ་དེ་དག་པ་ཤས་ཆེ་ཞིང༌། འདིར་དྲུག་ཚན་དུ་མཉམ་པའི་ཕྱིར། ཞལ་དྲུག་ཕྱག་དྲུག་གི་ཟླ་སྡེབས་སུ་ཞབས་དྲུག་ཀྱང་ཐོབ་ལ། སྡོམ་གསུམ་ པ་དང་སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲྭ་བ་སོགས་ལས་ཀྱང་ཁྲོ་བོ་འདི་ལྟར་གསུངས་པ་དང་གནད་གཅིག་པ་ཞིག་ཡོད་དོ། །དེ་ཡང་སྨོས་ཤིག་ཅེ་ན། དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ནི། སེམས་དཔའ་རིགས་ཉེ་ཚེ་བ་ཙམ་མ་ཡིན་པའི་རིགས་ཀུན་ཁྱབ་བདག་འཇམ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་འཆང་གི་ངོ་བོ་ཡིན་པས། དེའི་རིགས་ཀྱི་ཁྲོ་བོ་ཡང་མཐར་བྱེད་བཞིའི་ནང་ཚན་ལྟ་བུ་རིགས་ཉེ་ཚེ་བ་མ་ཡིན་པས་འཁོར་ལོའི་དབང་ཕྱུག་གཤིན་རྗེ་གཤེད་དང་དགོས་དོན་བྱ་བ་ངོ་བོ་རྣམས་གཅིག་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་འགྲེལ་ཆེན་ལས་མཚན་བརྗོད་ཁོ་ན་དཔང་པོར་མཛད་པ་དང༌། འཇམ་དཔལ་ཇི་ལྟར་བ་བཞིན་དུ་སློབ་དཔོན་ཡང་དེ་ལྟར་བལྟ་ཞེས་གསུངས་པ་དང༌། བསྡུས་རྒྱུད་གསུང་པ་པོ་ཡང་འཇམ་དཔལ་ཡིན་པ་དང༌། འཁྲུལ་འཁོར་གྱི་སྐབས་ཀྱང་འཇམ་དཔལ་དང་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་སྔགས་ཁོ་ན་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་མཚན་དེ་ལྟར་ཡིན་ནོ། །རིགས་ཉེ་ཚེ་བ་དང་འཁོར་ལོའི་དབང་ཕྱུག་དེ་དག་ངོ་བོ་ཐ་དད་པ་མིན་ཀྱང་སྔགས་རྒྱུད་སྦྱོར་ལུགས་དང༌། སྒྲུབ་ཚུལ་ཐ་དད་པའི་དབང་གིས་སོ་སོར་གྱུར་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །སྨད་ཕུར་བུའི་དབྱིབས་ནི། མདུང་གི་དབྱིབས་ཅན་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་ཟླུམ་པོ་ཟླ་ཁམ་གྲུ་གསུམ་ལ་སོགས་པའང་ཡིན་མོད་ཀྱི། སྐབས་འདིར་རེངས་པའི་ལས་ལ་བསྔགས་པའི་ཕྱིར། ཟུར་བཞི་པར་འདོད་ཅིང༌། ཕུར་བུ་ཐོ་བས་བརྡུང་ཚུལ་དུ་བྱས་པས་བགེགས་རྣམས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་དྲུག་འབིགས་པར་བྱེད་པའི་ཚུལ་ནི། བགེགས་རྣམས་བཅིངས་ཏེ་ཙོག་ཙོག་པུར་འདུག་པའི་སྤྱི་བོ་ནས་བཏབ་པས། གསང་གནས་ཀྱི་བར་དུ་འཁོར་ལོ་དྲུག་གི་ལྟེ་བ་ཐལ་ཕྱུང་དུ་སོང་ནས་རྡོ་རྗེའི་ས་གཞི་ལ་སྦྲགས་པར་བསམ་པའོ། །འདིར་ཐོག་མའི་མེ་སྔགས་དང༌། བར་དུ་རྒྱན་དང་ཕྱག་མཚན་འགོད་པ་དང༌། ཕུར་བུ་དང་ཐོ་བའི་སྔགས་ཀྱིས་སྐབས་འདི་དག་ཏུ་སོ་ སོའི་ཕྱག་རྒྱ་འཆའ་བའི་ལུགས་ཀྱང་འདུག་སྟེ། བཤད་ཚོད་མེད་པས་ངེས་པར་དགོས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཡང་མི་འབྲེལ་པའང་མིན་པས་ཇི་ལྟར་མོས་པར་བྱའོ། །དེའི་རྗེས་སུ་སྤྲོ་ན་བགེགས་རྣམས་འཇོམས་པའི་ཕྱིར། རྐང་པ་བཅུ་དྲུག་པ་དང་བདུན་ཅུ་རྩ་གཉིས་པ་ཡང་ཅི་རིགས་པར་བཟླའོ། །སྤྱིར་སྲུང་འཁོར་གྱི་སྐབས་ནས་བཟླས་པ་མ་གསུངས་པས་ངེས་པར་བཟླ་དགོས་པ་ནི་མིན་ལ། དེ་བཞིན་དུ་མཚན་མ་ངན་པ་བཟློག་པའི་སྐབས། སྲུང་འཁོར་ཚོགས་བསག་སྔོན་འགྲོར་བྱས་པའི་རྗེས་ལ་དངོས་གཞི་རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་སྒོམ་པའི་སྐབས། སྔགས་དབང་རྒྱས་པར་གསུངས་པ་དེ་འདིར་ཡང་སྦྱོར་མོད་ཀྱི་མི་རུང་བ་རང་ཏ་མ་ཡིན་ཡང༌། ཧ་ཅང་སྤྲོས་པ་ལ་དགའ་ཆེས་བར་ཟད་དེ་དངོས་གཞི་ལས་རྒྱལ་མཆོག་གི་སྐབས་སུ་ཡང་སྔགས་དབང་རྒྱས་པ་ལེན་པ་དང་མི་ལེན་པ་གདམ་ཁ་ཅན་ཡིན་ན། སྲུང་འཁོར་ནི་ཆོ་གའི་ཡན་ལག་ཡིན་པས་རྒྱས་པ་དེ་སྐབས་སུ་བབ་མ་བབ་བསམ་དགོས་ཤིང༌། འདིའི་རིགས་མཐར་གཏུགས་ན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྒོམ་བཟླས་དང༌། ཐུན་མཚམས་ཀྱི་ལྷའི་སྐབས་སུ་ཡང་བདག་འཇུག་རྒྱས་པ་ལེན་པའི་ལག་ལེན་ཡོད་ཉེན་གདའོ། །དེས་ན་ཉམས་ལེན་ལ་བློ་རྩེ་མི་གཏོང་བར་གསང་སྒྲོགས་ཀྱི་གཞི་རྩ་ཆོག་གྲྭ་སྒྲིག་པར་གྲགས་པ་ལ་བློ་རྩེ་གཏད་ནས་བོད་ཀྱི་ཕྱོགས་འདིར་བར་སྐབས་ཤིག་ཁྱེད་ཅག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་འདི་ནི་ཆོ་ག་ཡང་སྟེ་ཞེས་ཁྱད་དུ་གསོད་ཅིང༌། ཁོ་བོ་ཅག་གི་ཆོ་ག་འདི་བརྫིའོ། །དེ་བས་ཀྱང་འདི་ཚོགས་ ཆེའོ། །འདི་ལ་ནི་ཞག་འདི་སྙེད་ཅིག་འགོར་རོ་ཞེས་འདོན་པ་མང་བ་ཁོ་ན་ངོམ་ཞིང་དོན་དུ་གཉེར་བ་ཞིག་བྱུང་སྣང་ངོ༌། །འདི་ལྟ་བུ་བོད་དུ་མ་ཟད། ཕྱིས་བྱུང་བའི་རྒྱལ་བལ་གྱི་པཎྜི་ཏ་ཅི་རིགས་ལ་ཡང་སྣང་སྟེ། མདོར་ན་ཚིག་འདོན་མང་བ་དང༌། ལག་ལེན་གྱོ
Chinese
那些闲谈很容易被认识到是不恰当的。为什么呢？因为说有一个橛子，一个头上长有六个尖，这是以前没有的事情。而且，不是作为武器的形状，而是用脚的真实部分来刺穿，这也与世俗的道理不符。在《名号赞》和《时轮金刚》中，对六面忿怒尊的赞颂非常多。但是，现在实际应用中可以确定的是，只有这个橛子的忿怒尊。因此，不偏离要点非常重要，可能会被早期固执的偏见所迷惑。在进行地基仪轨时，进行扩展的时候，也是由守护十个橛子的十个忿怒尊来进行，因此，种植者也由他们来做，这是按照符合道理的方式进行的。要种植的橛子是这个，而不是那十个忿怒尊。另外，在后来的一些汉文典籍中，也因为觉得六足和橛子的形状相矛盾，所以将“ षཊ་ཙ་ར་ཎ་”（梵文天城体：षट्चरण，梵文罗马拟音：ṣaṭcaraṇa，汉语字面意思：六足）改成了“སརྦ་ཙ་ར་ཎ་”（梵文天城体：सर्वचरण，梵文罗马拟音：sarvacaraṇa，汉语字面意思：一切足）和“སརྦཱ་བྷ་ར་ཎ་”（梵文天城体：सर्वाभरण，梵文罗马拟音：sarvābharaṇa，汉语字面意思：一切庄严），将橛子的下部说成是蛇足，或者说是用蛇装饰的。但是，以前的大译师、班智达们的版本大多是正确的。而且，这里因为是六个一组的，所以，在六面六臂的对应中，也可以得到六足。在《三律仪》和《幻网》等中，也有与此忿怒尊相似的说法，意义相同。如果问那是什么，那就是，时轮金刚不是仅仅是金刚部，而是遍及所有部族的自在主，是文殊金刚持的本体。因此，其部族的忿怒尊也不是像四尽事业中的金刚部那样，而是与时轮金刚的自在主、阎魔敌在必要时所做的事业和本体上都是一致的。因此，《大疏》中只引用《名号赞》作为依据，并且说“文殊如何，上师也应如此看待”。而且，《略续》的讲述者也是文殊，在幻轮的时候，也只有文殊和阎魔敌的咒语出现，原因就在于此。金刚部和时轮金刚的自在主，虽然本体不是不同的，但是由于咒语传承的结合方式和修法不同，所以要知道它们是各自独立的。下部的橛子。
English
It is easy to realize that those frivolous talks are inappropriate. Why? Because it is said that there is a phurba with six points on one head, which has never happened before. Moreover, it is not in the shape of a weapon, but it pierces with the actual part of the foot, which is also inconsistent with worldly principles. In the "Namasamgiti" and "Kalachakra," there are many praises to the six-faced wrathful deity. However, it is now certain that the only wrathful deity of the phurba that can be put into practice is this one. Therefore, it is important not to deviate from the key points, and one may be deceived by early, stubborn prejudices. When performing the ground ritual, when elaborating, it is also done by the ten wrathful deities who protect the ten phurbas, so the planters are also done by them, which is done in accordance with the proper way. The phurba to be planted is this one, not the ten wrathful deities. Also, in some later Chinese texts, it was thought that the six feet and the shape of the phurba were contradictory, so " षཊ་ཙ་ར་ཎ་" (Sanskrit Devanagari: षट्चरण, Sanskrit Romanization: ṣaṭcaraṇa, Chinese literal meaning: six feet) was changed to "སརྦ་ཙ་ར་ཎ་" (Sanskrit Devanagari: सर्वचरण, Sanskrit Romanization: sarvacaraṇa, Chinese literal meaning: all feet) and "སརྦཱ་བྷ་ར་ཎ་" (Sanskrit Devanagari: सर्वाभरण, Sanskrit Romanization: sarvābharaṇa, Chinese literal meaning: all ornaments), and the lower part of the phurba was said to be a snake's foot, or decorated with snakes. However, the versions of the great translators and pandits of the past are mostly correct. Moreover, here, because they are in groups of six, six feet can also be obtained in the correspondence of six faces and six arms. In the "Three Vows" and "Mayajala," etc., there are also similar statements about this wrathful deity, with the same meaning. If asked what that is, Kalachakra is not just the Vajra family, but the sovereign lord who pervades all families, the essence of Manjushri Vajradhara. Therefore, the wrathful deity of that family is also not like the Vajra family in the four exhaustive activities, but is consistent with the sovereign lord of Kalachakra and Yamantaka in the necessary activities and essence. Therefore, the "Great Commentary" only quotes the "Namasamgiti" as evidence, and says, "How is Manjushri, so should the teacher be viewed." Moreover, the speaker of the "Abridged Tantra" is also Manjushri, and only the mantras of Manjushri and Yamantaka appear during the wheel of illusion, and the reason is this. Although the Vajra family and the sovereign lord of Kalachakra are not different in essence, it should be known that they are independent of each other due to the different ways of combining the mantra lineage and the different methods of practice. The lower phurba.
Chinese
其形状是，具有矛的形状。那也是圆形、半月形、三角形等等，虽然也有，但此时为了赞叹坚硬的作用，认为是四角形的。以橛子用锤子敲打的方式，来做断除邪魔的六轮之法，是把邪魔束缚，令其蹲坐，从头顶开始敲打，到秘密处之间，六轮的中心变成灰烬，与金刚地基相连来观想。此处最初的火咒，中间安放装饰和法器，以及橛子和锤子的咒语，在这些时候各自结手印的方式也有。因为无法讲述详尽，所以虽然不是必须的，但也不是不相关，所以应该随自己喜欢来做。在那之后，如果想广，为了摧毁邪魔，十六句的和七十二句的也应各自念诵。总的来说，因为在守护轮的时候没有说念诵，所以不是必须念诵的。同样，在遣除恶相的时候，在守护轮、积资作为前行之后，在正行修持金刚怖畏瑜伽的时候，所说的咒语增广，虽然也可以用在这里，但也不是不行，只是太喜欢广说而已，实际上在超越顶峰的时候，念诵咒语增广与不念诵是可选择的。守护轮是仪轨的支分，所以增广是否应时要考虑。如果这种做法推到极致，恐怕会有在金刚萨埵的修持念诵，以及座间本尊的时候，也采取增广自入的实践。因此，不要把注意力放在修行上，而是把注意力放在被称为秘密宣告的基础仪轨准备上，所以在藏地这一方，有一段时间你们的坛城是简略的仪轨，以此来轻视，而我们的仪轨是最好的。而且这个法会更大。这个要花这么多天等等，只是炫耀念诵得多，实际上追求的人出现了。像这样不仅在藏地，在后来出现的尼泊尔的班智达等那里也出现过。总之，就是念诵的词句多，实践却
English
Its shape is that of a spear. It can also be round, crescent-shaped, triangular, etc., but here, to praise the action of firmness, it is considered to be four-cornered. The method of striking the stake with a hammer is to pierce the six chakras of the obstructing forces. The method is to bind the obstructing forces, make them squat, and strike from the crown of their heads. It is visualized that the centers of the six chakras, from the crown to the secret place, turn to ashes and are joined to the vajra ground. Here, there are also ways to make hand gestures for the initial fire mantra, the placement of ornaments and implements in the middle, and the mantras of the stake and hammer at these times. Since it is impossible to explain in detail, it is not necessary, but it is not unrelated, so it should be done as one pleases. After that, if one wishes to elaborate, one should recite the sixteen-line and seventy-two-line mantras as appropriate to destroy the obstructing forces. In general, since recitation is not mentioned during the protection circle, it is not necessary to recite. Similarly, when averting bad omens, after the protection circle and accumulation of merit as preliminaries, during the main practice of Vajrabhairava yoga, the extensive mantra empowerment that is mentioned can also be applied here, but it is not that it is not allowed, it is just that one is too fond of elaboration. In reality, even at the stage of surpassing the peak, taking or not taking extensive mantra empowerment is optional. Since the protection circle is a branch of the ritual, one must consider whether the elaboration is appropriate for the occasion. If this kind of practice is pushed to the extreme, there is a danger that one will also adopt the practice of taking extensive self-entry during the practice and recitation of Vajrasattva and during the deity practice in between sessions. Therefore, instead of focusing on practice, one focuses on the preparation of the basic ritual called the basis of secret proclamation. Therefore, in this part of Tibet, for a while, your mandala is a simple ritual, and they despise it, saying that our ritual is the best. Moreover, this gathering is even greater. This takes so many days, etc., just boasting about reciting a lot, and in reality, people who pursue it have appeared. This kind of thing has appeared not only in Tibet but also among the later Nepalese panditas and others. In short, it is the abundance of recited words and the lack of practice.