Tibetan
འབྲས་བུར་བྱུང་དེ་སྙམ་དུ་གཟུགས་སྐུའི་རྣམ་འཕྲུལ་དང་མཐུན་པར་ང་རྒྱལ་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི། སྐད་ཅིག་དང་པོར་ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལིའི་རྣམ་པ་ཤར་བ་དེའི་རིགས་རྒྱུན་གཉིས་པ་འདྲེས་པ་དང༌། གསུམ་པ་ལྷ་སྐུའི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་སོང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་གསུམ་པོ་ནི་རང་རང་གི་སྐད་ཅིག་སྔ་ལོགས་ཀྱི་རིག་པ་དང་ཡིད་བྱེད་འཛོམ་པས་རྒྱུ་བྱས། རང་དང་དུས་མཉམ་གྱི་རིག་པ་ལ་འབྲས་བུ་གསལ་བ་གསལ་སྣང་དུ་ཤར་པ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་ནགས་ཚལ་ཤིན་ཏུ་ཆེ་བས་ས་ཕྱོགས་སྟེང་ཤོད་མེད་པར་ཁྱབ་ཀྱང་ཤིང་སྡོང་གཅིག་གི་ཡལ་འདབ་ལས་ཤིང་སྡོང་གཅིག་ཤོས་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་གྱི། ཤིང་ཐམས་ཅད་ས་ལས་སྐྱེས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ལ། ཤིང་རྣམས་འབྲེལ་པ་ལྟར་སྣང་བ་འཁྲུལ་བ་ཡིན་པ་བཞིན་དུ། གསལ་སྣང་ངམ་མི་གསལ་བའི་སྣང་བ་ཅན་གང་ཡིན་ཀྱང༌། ཡུལ་སྣང་བའི་བློ་ཐམས་ཅད་ནང་གི་རིག་པ་ལས་རེ་རེ་ བཞིན་གཅིག་སྐྱེས་གཉིས་སྐྱེས་སུ་བྱུང་བ་ཡིན་གྱི། ཡུལ་སྣང་སྐད་ཅིག་མ་སྔ་མ་ལས་ཡུལ་སྣང་སྐད་ཅིག་མ་ཕྱི་མ་བྱུང་བ་ནི་མ་ཡིན་པས་སྒོམ་ཆེན་པ་མང་པོ་དག་རྟོག་པ་ལ་རྗེས་འཐུད་མེད་པར་འདོད་པ་ཡང་དོན་འདིའི་སྒོ་ནས་འཐད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་སྒྲུབ་པ་པོས་དངོས་སུ་བསྒོམས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་ནི་རང་གཅིག་པུའི་སེམས་ཀྱི་སྣང་བ་ཡིན་པས། ལྷ་ཚོགས་ལ་ངོ་བོ་བཟང་ངན་མེད་ཀྱང་སྔགས་དང་རྣམ་པ་སོ་སོ་ཡིན་པའི་རྟེན་འབྲེལ་གྱིས་ལྷ་དེ་དག་ལ་བྱེད་ལས་དང་ཕན་ཡོན་སོ་སོར་ཡོད་དོ། །འབྲས་བུ་སྤྲུལ་སྐུ་ལ་དུས་སྐབས་དང་རྣམ་པ་ཐ་དད་འབྱུང་བ་དང༌། རྒྱུད་གཅིག་ཀྱང་འཕྲིན་ལས་ཐ་དད་དུ་འབྱུང་བ་ཀུན་ལ་གྲགས། དེ་བཞིན་དུ་རྣལ་འབྱོར་པས་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་ལྷ་སྐུར་མོས་དགོས་ཀྱང་མཚན་ཉིད་གཏན་ལ་འབེབས་དུས་མོས་དེ་དབང་བཙན་པར་བྱས་ན་ཤིན་ཏུ་འཁྲུལ་ཏེ། མ་དག་པའི་སྣང་བ་འདི་དག་དངོས་གནས་ལ་ལྷ་སྐུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ལས་སྣང་ཀུན་རྫོབ་དང་ལྷ་སྐུ་དོན་དམ་ལྟར་ན་དེ་དེ་ཡིན་པའི་གོ་སྐབས་མེད་ལ། གཉིས་ཀ་ཀུན་རྫོབ་མཉམ་པོ་ཡིན་པ་ལ་ཡིན་མིན་ཀྱི་ཁྱད་བྱེད་ན། ཟླ་གཉིས་སུ་སྣང་བ་དེ་ཟླ་གཉིས་མིན་སྐྲ་ཤད་དོ་ཞེས་སྨྲ་བ་དང་འདྲ་ཞིང༌། ཀུན་རྫོབ་ཡང་ལོག་གི་དབྱེ་བ་ཡོད་ནའང་དེ་དེ་ཡིན་མི་སྲིད་དོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། འདི་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དོན་དམ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡིན་པ་ལ་རྣལ་འབྱོར་པས་ཆོས་ཉིད་དངོས་སུ་མ་དམིགས་ཀྱང་དངོས་པོ་དེ་དང་དེའི་ཐད་ན་ཆོས་ཉིད་རེ་རེ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རིམ་གྱིས་མོས་པ་ཡིད་བྱེད་དང་གནས་ལུགས་གཉིས་ཕྱོགས་
Chinese
认为已经获得了果位，就以与色身的幻化相似而生起我慢。最初一刹那显现阿里的形象，之后与第二个传承相混合，第三个阶段并非变成了天尊的形象。这三者是因为各自前一刹那的明觉和作意聚合而成为因。对于和自己同时的明觉来说，仅仅是果显现为明相而已。例如，森林非常巨大，遍布整个地面，没有上下之分，但一棵树的枝叶并不能生出另一棵树。所有的树都只是从土地中生长出来。树木之间看似有联系，实际上是错觉。同样，无论是明相还是不明相，所有显现为外境的念头，都是从内在的明觉中一个个单独产生的。并非前一刹那的外境显现产生后一刹那的外境显现，因此许多禅修者认为念头之间没有连续性，这也是从这个角度来说是合理的。因此，修行者实际观修的坛城，只是自己内心的显现。虽然诸佛本性无有善恶，但由于咒语和形象各不相同，通过缘起，这些佛具有各自不同的作用和利益。果位化身在时间和形式上出现差异，即使是同一个传承，事业也各不相同，这是众所周知的。同样，瑜伽士必须将一切显现都观想为本尊，但在确定其体性时，如果过于强调这种观想，就会非常错误。因为这些不清净的显现实际上并不是本尊。如果将业相俗谛和本尊胜义谛视为彼即是此，那是不可能的。如果两者都是相同的俗谛，却要区分是与非，那就好比说“显现的两个月亮不是两个月亮，而是梳子齿”，这是荒谬的。即使俗谛有正谬之分，也不可能“彼即是此”。那么，这是什么呢？这些现象的法性是胜义谛的坛城，虽然瑜伽士没有直接缘取法性，但因为每一个事物都具有各自的法性，所以逐渐地，观想、作意和实相两者会趋向一致。
English
Thinking that one has attained the fruition, one becomes arrogant by likening oneself to the illusory manifestations of the form body. The initial moment of the appearance of the forms of the vowels and consonants does not mix with the second lineage, nor does the third stage become the form of a deity. These three are caused by the aggregation of awareness and attention from their respective previous moments. For the awareness that is simultaneous with oneself, it is merely that the fruit manifests as a clear appearance. For example, a forest is very large and covers the entire ground without top or bottom, but the branches of one tree do not give rise to another tree. All trees grow only from the earth. The apparent connection between trees is an illusion. Similarly, whether it is a clear appearance or an unclear appearance, all thoughts that appear as objects arise individually from the inner awareness, one by one. It is not the case that the previous moment of objective appearance gives rise to the next moment of objective appearance. Therefore, many meditators believe that there is no continuity between thoughts, which is also reasonable from this point of view. Therefore, the mandala that the practitioner actually visualizes is merely an appearance of one's own mind. Although the nature of the deities is without good or bad, due to the different mantras and forms, these deities have different functions and benefits through dependent origination. It is well known that the fruition, the incarnate body, appears differently in time and form, and even the same lineage has different activities. Similarly, although yogis must visualize all appearances as deities, it is very wrong to overemphasize this visualization when determining their nature. Because these impure appearances are not actually deities. If one considers karmic appearances as conventional truth and the deity as ultimate truth to be identical, that is impossible. If both are the same conventional truth, but one distinguishes between right and wrong, it is like saying, "The two moons that appear are not two moons, but comb teeth," which is absurd. Even if there is a distinction between correct and incorrect conventional truth, it is impossible for "that to be this." So, what is it? The nature of these phenomena is the mandala of ultimate truth. Although the yogi does not directly perceive the nature, because each thing has its own nature, gradually, visualization, attention, and reality will converge.
Tibetan
མཚུངས་པ་ལྟག་འཕྲོད་དེ། མ་དག་པའི་སྣང་བ་དབྱིངས་སུ་དག་པར་འགྱུར་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་མོས་པ་ཡིད་བྱེད་དང༌། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡིད་བྱེད་ཅེས་གསུང་རབ་ཀུན་ལ་གྲགས་པ་ཡིན་པས། དེའི་དབྱེ་བ་མ་ཤེས་ན་བོད་རྒྱུག་ཀྱཻ་རྡོར་དུ་འདོད་པའི་དཔེར་འགྲོའོ། །དེ་ལྟར་ཤེས་པ་ན་རྣལ་འབྱོར་ པས་བསྒོམས་པའི་རྡོ་རྗེ་ཤུགས་ལ་སྒྲིབ་པའི་ལྷག་མ་དངོས་གནས་ལ་ཡོད་མེད་དང༌། ཚུལ་སྟོན་ཡིན་མིན་སོགས་ཀྱི་དགག་སྒྲུབ་མཐའ་ཡས་པ་བྱུང་བ་རྣམས་འདི་ལའང་རྗེས་སུ་བརྗོད་པ་ཡོད། དེས་ན་ངན་པའི་མུན་པས་ཁྱབ། ཅེས་པ་དེའོ། །དེས་ན་ཡང་དག་པའི་དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་དང༌། རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་དང༌། རྡོ་རྗེ་ཤུགས་སོགས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་ཚོགས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གཅིག་པ་ཁོ་ན་གནས་པ་སྨོས་ཀྱང་མ་དགོས་ལ། དེ་ནི་ཀུན་ལ་སྔོན་ཉིད་ནས་གྲགས་པ་ཡིན་པས། རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་དང་རྡོ་རྗེ་ཤུགས་གཅིག་པར་ཐང་བརྡོལ་བ་ཁྱེད་རྣམས་དེ་སྐད་སྨྲ་བ་དེ་གཞན་གྱི་སྐྱོར་བཟློས་རྟིང་མ་ཞིག་ཡིན་པ་འདུག་ལ། རྣམ་པ་ཐ་དད་དུ་སྒོམ་པའི་སྐབས་འདིར་གཟུགས་སྐུའི་སྐབས་སུ་ཡང་ཚུལ་ཐ་དད་དུ་སྟོན་ཞིང༌། རྣལ་འབྱོར་བས་མ་བཅོས་པ་ལ་ཡང་དེ་དང་དེར་མོས་པ་བྱེད་དགོས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དུས་འཁོར་ཕྱག་ཉེར་བཞི་པ་ནི། སྒྲིབ་གཉིས་ཐམས་ཅད་དངོས་གནས་ལ་ཡང་སྤངས་ཤིང༌། སྤངས་པའི་ཚུལ་ཡང་སྟོན་པའི་ལོངས་སྐུ་དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་མཚོན་པར་བྱེད་པའི་རྣམ་པ་ཡིན་ལ། ཡིན་པ་ལྟར་རྣལ་འབྱོར་བས་སྒོམ་པ་ལ་ཡང་དེར་མོས་པ་བྱེད་དགོས་སོ། །ཕྱག་ཉེར་དྲུག་པ་ནི། བདུད་བཞི་སོགས་སྒྲིབ་གཉིས་དོན་ལ་སྤངས་ཀྱང༌། གཞན་སྣང་དུ་སྤངས་ལྡན་གྱི་ཚུལ་དུ་དེའི་ལྷག་མ་ཅུང་ཟད་དང་འགྲོགས་པའི་ཚུལ་སྟོན་པ། སྤྲུལ་སྐུ་འགྲོ་བ་དྲུག་ཏུ་སྟོན་པའི་དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་མཚོན་བྱེད་དུ་བྱས་ནས། ཕྱག་ཉེར་དྲུག་པ་སྒོམ་པའི་ཚེ། བདག་དུས་འཁོར་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་ཡིན་ཞིང༌། དངོས་གནས་ལྷག་བཅས་མིན་ཡང་ཚུལ་སྟོན་ལྷག་བཅས་ཡིན་ནོ་ཞེས་གཞན་ལ་བརྡ་སྟོན་པའི་ཚུལ་ཡང་འདི་དང་འདི་དག་གོ་ཞེས་ང་རྒྱལ་བཟུང་དགོས་ལ། གཞན་གྱི་དོན་དུ་བསྒོམ་པར་བྱ་ཞེས་པ་ཡང་མ་རུངས་བ་འདུལ་བ་སོགས་ཀྱི་ཕྱིར། ད་ལྟ་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་སྒོམ་པ་ལའང༌། གཞན་དོན་གྱི་འཕྲིན་ལས་སྣ་ཚོགས་སྒྲུབ་པ་ལ། ཕྱག་ཉེར་དྲུག་པ་བསྔགས་པའི་དོན་ཏེ་གསད་བསྐྲད་རྨོངས་རེངས་དང་དཔའ་བོའི་རིམ་པ་ལ་ངེས་པ་ཁོ་ནའོ། །དེའི་ཤུགས་ལས་མ་དག་པའི་འགྲོ་བའི་དོན་སྤྱོད་པ་ལ་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་བསྔགས་པ་བསྟ
Chinese
相似的后合，不清净的显现于法界中清净。因此，信解作意和彼性作意，在一切经典中都广为人知。如果不知道它们的差别，就会像把“博觉杰多”当成“杰多瓦”一样。如果像这样知道了，瑜伽士所修的降伏金刚，在实有中是否存在遮障的残余，以及是否是表相显现等等，产生了无边的辩论，这些也在此处有所提及。因此，就是“被恶劣的黑暗所覆盖”的意思。因此，真正的时轮金刚、金刚怖畏金刚和降伏金刚等坛城的一切本尊，都安住于唯一的自性中，这无需多言。这是因为众所周知。你们这些把金刚怖畏金刚和降伏金刚混为一谈的人，说出这样的话，似乎是重复别人的话语。在修持不同形象的时候，在色身的阶段也显现不同的形象，瑜伽士对于未作改变的，也必须对此和彼生起信解。因此，时轮的二十四手，是代表一切二障在实有中也已断除，并且也显现断除之相的报身时轮。如是，瑜伽士在修持时，也必须对此生起信解。二十六手，虽然在意义上断除了四魔等二障，但在其他显现中，以断除之相，显现与少许残余相伴之相，化身显现于六道中的时轮作为象征，在修持二十六手时，必须生起我是时轮化身，虽然在实有中没有残余，但显现上是有残余的，这样的我慢，并且为了利益他人而修持，是为了调伏不驯之徒等。现在修持本尊瑜伽时， 为了成办各种利他事业，二十六手是赞叹之义，即必定是杀、逐、缚、僵和勇士的次第。从那力量中，为了行持不清净众生的利益，而赞叹化身。
English
The similar posterior conjunction is that impure appearances become pure in the sphere of reality. Therefore, faith and attention, and attention to that very nature, are widely known in all scriptures. If you do not know their differences, you will be like taking "Bojue Jie Duo" as "Jie Duo Wa." If you know it like this, whether the Vajra Force cultivated by the yogi has residual obscurations in reality, and whether it is a manifestation of appearance, etc., there have been endless debates, and these are also mentioned here. Therefore, it means "covered by evil darkness." Therefore, the true Kalachakra, Vajrabhairava, and Vajra Force, etc., all the deities of the mandala dwell in the one and only nature, which goes without saying. This is because it is well known to all. You people who confuse Vajrabhairava and Vajra Force, saying such words, seem to be repeating the words of others. When practicing different forms, different forms also appear in the stage of the Rupakaya, and the yogi must also generate faith in this and that for the unchanged. Therefore, the twenty-four hands of Kalachakra represent the Sambhogakaya Kalachakra, which also shows the appearance of cutting off all two obscurations in reality, and also shows the appearance of cutting off. As such, the yogi must also generate faith in this when practicing. The twenty-six hands, although the two obscurations such as the four maras have been cut off in meaning, in other appearances, with the appearance of cutting off, the appearance of being accompanied by a little residue is shown, and the Kalachakra of the Nirmanakaya appearing in the six realms is used as a symbol. When practicing the twenty-six hands, one must generate the pride that I am the Nirmanakaya of Kalachakra, although there is no residue in reality, but there is a residue in appearance, and practice for the benefit of others, in order to subdue the unruly, etc. Now, when practicing deity yoga, In order to accomplish various activities for the benefit of others, the twenty-six hands are the meaning of praise, that is, it must be the order of killing, expelling, binding, stiffening, and warriors. From that power, in order to carry out the benefit of impure beings, the Nirmanakaya is praised.