Tibetan
སྤྲུལ་པ་གཉིས་ཚུལ་ཙམ་བསྟན་པར་མཚུངས་ཀྱང་དངོས་པོ་གཅིག་ལ་མི་འདུའོ། །དེ་བཞིན་དུ་འདིར་ཡང་ཕུང་པོའི་ལྷག་སྤངས་པ་དང༌། འཆི་བདག་དང་ཉོན་མོངས་པའི་ལྷག་མ་མ་སྤངས་པ་གཉིས་ཚུལ་སྟོན་མཉམ་པོ་ཡིན་དུ་ཆུག་ཀྱང་བསྒོམ་བྱ་ལྷའི་རྣམ་པ་གཅིག་གི་དག་པ་ལ་མི་འགྲིག་པ་གོ་བར་གྱིས་ཤིག །གཞན་ཡང་དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་བསྐྱེད་རིམ་རྣམ་བཤད་བྱེད་པ་པོ་དུས་ཕྱིས་བྱུང་བ་ཕལ་ཆེར་འདི་རྣམས་ཤིན་ཏུ་མཁས་སོ་ཞེས་གྲགས་པ་དང་ལྡན་ཡང་ཐམས་ཅད་ལ་ཐུན་མོང་དུ་གནས་པའི་སྐྱོན་ནི་དངོས་གནས་དང། བསྐྱེད་རིམ་གྱི་མོས་སྒོམ་གཉིས་པོ་དབྱེ་བ་མ་ཕྱེད་པར་ཆོས་སྐད་དམུ་མ་གོ་བའི་དགག་སྒྲུབ་ཅལ་ཅོལ་མང་པོ་ཞིག་འདུག་པ་འཆད་པར་འགྱུར་བ་འདི་ལྟར་གོ་ན་མུན་པ་སངས་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཡང་ཅི་ཞེ་ན། བསྐྱེད་རིམ་ལ་གསལ་སྣང་མ་ཐོབ་པའི་མོས་སྒོམ་རབ་རིབ་ཙམ་ནི་རྣམ་པ་དང་དོན་སྤྱི་འདྲེས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ལ། སྐྱེས་བུ་གཅིག་ལ་དུས་སྐབས་གཅིག་ཏུ་གསལ་སྣང་ཤར་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་ཚོགས་རྣམས་ལ་ཡང་རྒྱུད་ ཚོད་བཟང་ངན་ནི་མེད་དེ་ཐམས་ཅད་སྒྲུབ་པ་པོ་རང་གི་སེམས་ཉིད་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་ནི་རྣལ་འབྱོར་པ་རང་གི་ཡིད་ལ་ཤར་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་སྤྱོད་ཡུལ་གྱི་གཟུགས་ཙམ་ཡིན་པས། དངོས་གནས་ལ་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གང་ཡང་མ་ཡིན་ ནོ། །འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འཁོར་བ་པའི་སེམས་ཀྱི་སྣང་བརྙན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཇིག་རྟེན་པའི་ལྷ་ཞེས་ཀྱང་མི་བྱ་སྟེ། དེ་དག་ལ་རྒྱུད་སོ་སོ་བ་གཞན་གྱིས་བསྡུས་པ་མེད་པས་རྣལ་འབྱོར་བ་དེའི་རང་གི་སེམས་སྣང་ཁོ་ན་ལ་འཇིག་རྟེན་པའི་ལྷའི་ཐ་སྙད་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་དང༌། གཞན་ཡང་གསུང་རབ་རྣམས་རྣམ་བྱང་གི་དམིགས་པར་བཤད་པ་དང་འདི་འདྲ་བས་ཟག་བཅས་དངོས་དང་འཇིག་རྟེན་པ་དངོས་སུའང་མི་འཇོག་གོ །རེ་ཞིག་འཇིག་རྟེན་ཀུན་རྫོབ་ཉིད་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ཐུན་མོང་གི་གྲུབ་པ་ཆེན་པོའམ། མཆོག་མ་ཐོབ་ཀྱི་བར་དུ་སྒྲུབ་པ་པོ་རང་ཉིད་ལྷ་ཡིན་པར་མི་འཇོག་ལ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ལྷ་དང་འཇིག་རྟེན་པའི་ལྷ་ཞེས་བཏགས་པ་ཐམས་ཅད་སྒྲུབ་པ་པོ་ཉིད་ལས་རྒྱུད་གཞན་པ་ལ་ཐ་སྙད་འདོགས་སོ། །ཐུན་མོང་གི་གྲུབ་པ་ཆེན་པོ་དེ་ཐོབ་ན་ནི། སྒྲུབ་པ་པོ་རང་ཉིད་སྔགས་ཀྱི་ལྷར་འགྱུར་ལ། དེ་རང་གི་ངོ་བོ་འཁོར་བ་ལས་མ་འདས་པའི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་པ་ཡིན་ཡང༌། སྔར་བཤད་པ་དང་རྒྱུ་མཚན་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་པའི་ལྷ་ཞེས་ཀྱང་མི་བརྗོད་དོ། །མ
Chinese
化身二者仅在示现方式上相似，但并非同一事物。同样，此处也应理解为，虽然舍弃了蕴的残余，以及未舍弃死主和烦恼的残余，二者在示现方式上可能相同，但与观修本尊的单一清净形象并不相符。此外，多数后世出现的时轮金刚生起次第论述者，虽然拥有极其精通的名声，但普遍存在的共同过失是，没有区分真实义和生起次第的意修，存在许多对佛法术语不理解的无意义的辩论，如果像这样理解我所要阐述的内容，黑暗将会消散。那又是什么呢？对于生起次第中尚未获得明相的模糊意修，仅仅是形象和总义的混合。对于一位修行者在同一时刻显现明相的坛城本尊众来说，也没有根基好坏的区分，因为一切都包含在修行者自己的心性之中。这些仅仅是瑜伽士自己心中显现的，作为禅定所缘境的形象而已。在真实义上，它们既不是佛，也不是菩萨。也不是超越世间的，因为它们是轮回之心的显现。也不能称之为世间神，因为它们没有被其他不同的根基所包含，因此瑜伽士自己心识的显现，不能被赋予世间神的名称。此外，经典中说这些是清净的目标，因此不能将它们视为有漏的实物或真正的世间法。暂且以世俗谛的角度来说，在获得共同成就或殊胜成就之前，不能认为修行者自己是本尊。所有被称为智慧本尊和世间神祇的，都是从修行者自身之外的其他根基上命名的。如果获得了共同的伟大成就，那么修行者自己就会变成咒语的本尊。虽然它的自性没有超出轮回，因此是世间的，但由于与之前所说的原因相同，因此也不能称之为世间神。
English
Although the two manifestations are similar in terms of showing only the manner, they are not the same entity. Similarly, here too, understand that although the two, abandoning the residue of the aggregates and not abandoning the residue of the Lord of Death and afflictions, may be the same in showing the manner, they do not conform to the single pure form of the deity to be meditated upon. Furthermore, most of the later commentators on the generation stage of the Wheel of Time, although they are reputed to be very learned, the common fault that exists in all of them is that they do not distinguish between the actual reality and the mental cultivation of the generation stage, and there are many meaningless debates that do not understand the terminology of the Dharma. If you understand what I am going to explain in this way, the darkness will be dispelled. What is it? The vague mental cultivation that has not obtained clarity in the generation stage is only a mixture of appearance and general meaning. For the mandala deities in which clarity arises for one individual at one time, there is no distinction between good and bad lineage, because everything is contained within the practitioner's own mind. These are merely the forms of the objects of experience that arise in the yogi's own mind through meditative absorption. In reality, they are neither Buddhas nor Bodhisattvas. They are not transcendent either, because they are reflections of the mind of samsara. They should not be called worldly deities either, because they are not contained by other separate lineages, so the yogi's own mental appearances alone cannot be given the name of worldly deities. Furthermore, since the scriptures explain these as objects of purification, they are not regarded as defiled objects or truly worldly phenomena. For the time being, from the point of view of worldly convention, until the attainment of common great accomplishment or supreme accomplishment, the practitioner himself is not regarded as a deity. All those called wisdom deities and worldly deities are named from lineages other than the practitioner himself. If that common great accomplishment is attained, then the practitioner himself becomes the deity of mantra. Although its own nature has not transcended samsara, and is therefore worldly, it is not called a worldly deity because the reasons are the same as previously stated.