Tibetan
་རྟེན་འཇིག་རྟེན་འདས་པ་ཡི། །ལྷག་མཐོང་ལ་སོགས་རྣམ་གཞག་མང༌། ཁོ་བོ་སྙིང་པོ་ལ་དགའ་བས། །སྤྲོས་པ་དུ་མ་འདིར་མི་འཆད། །ཟབ་མོའི་དེ་ཉིད་ཉམས་མྱོང་དང༌། །རྗེས་སུ་འབྲེལ་བ་མདོ་ཙམ་ནི། །དཔྱད་འཇོག་སྤེལ་མར་སྒོམ་པ་སོགས། །གཞུང་ལུགས་རྣམས་ལས་མང་བཤད་པ། །དེ་ཡང་ལམ་དུ་འགྱུར་མོད་ཀྱི། །མན་ངག་ཅན་ལ་འདི་མི་དགོས། །རང་བཞིན་གདོད་ནས་སྤྲོས་བྲལ་ལ། །དེ་ལྟར་ཡིན་པར་ངོ་ཤེས་པའི། །ཐབས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཟླ་མེད་པ། །མཚན་ལྡན་བླ་མའི་མོས་གུས་ཡིན། །རང་གི་སེམས་ཀྱིས་རང་སེམས་ལ། །རང་དབང་འབྱོར་ཕྱིར་ཞི་གནས་སྒོམ། །རང་བཞིན་གདོད་ནས་སྤྲོས་བྲལ་ལ། །ཐག་ཆོད་སྐྱེ་ཕྱིར་སེམས་འཚོལ་བྱ། །གཏན་ལ་ཕེབས་པའི་རང་སེམས་དེ། །ངོ་ཤེས་གཅིག་པུས་ཆོག་པའི་ཕྱིར། །དྲན་པ་འབྲལ་མེད་རྒྱུན་དུ་བསྟེན། །དྲན་པ་མེད་ལ་ངོ་ཤེས་དཀའ། །གནས་ལུགས་གདོད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། །མ་བཅོས་སོ་མ་གནད་དུ་ཆེ། །གང་ཤར་གཉུག་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། །ལྷུག་པར་འཇོག་པ་སྒོམ་གྱི་གནད། །བྱ་བྱེད་ཉམས་ལེན་ཐམས་ཅད་ཀྱི། །མཐར་ཕྱིན་བྱེད་པ་བོགས་འདོན་གནད། །བླ་མ་ཆོས་སྐུར་མཐོང་བ་ཡི། །མོས་གུས་ བྱིན་རླབས་ལམ་བྱེད་དེ། །སྒོམ་པ་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ཡིན། །གནད་མཆོག་བདུན་པོ་བླ་མའི་གསུང༌། །ཉམས་ལེན་མཐའ་རུ་སྐྱོང་བ་ལ། མེད་ཐབས་མེད་པའི་གལ་པོ་ཆེ། །བྱིང་རྒོད་གཉིས་ཀྱིས་མ་སླད་པའི། །རང་སེམས་གསལ་སྟོང་འཛིན་མེད་ནི། །བཏང་འགྲོ་བཞག་སྡོད་རང་དབང་འབྱོར། །ཞི་གནས་སྒོམ་གྱི་རྩ་བ་ཡིན། །བྱིང་ན་སྒྲིམ་ཞིང་ངར་ཆ་འདོན། །རྒོད་ན་སློད་ལ་ལྟ་སྟངས་ཕབ། །ཐུན་མཚམས་སྤྱོད་ལམ་ཅི་བྱེད་ཀྱང༌། །གནས་པའི་རང་སོ་འཛིན་པ་གཅེས། །ལྷ་སྐུ་ཐིག་ལེ་ལ་སོགས་པ། །དམིགས་པའི་རྣམ་གཞག་གང་གསུངས་ཀྱང༌། །རྟེན་མེད་རིག་པ་སྒོམ་མེད་དུ། །འཇོག་པ་ཁོ་ན་ཟབ་པར་འཁུམས། །རང་སེམས་ལ་རང་སེམས་ཀྱིས་བལྟས་པས། །གསལ་ལ་བརྗོད་བྲལ་ངོས་གཟུང་མེད་པར་འཁུམས། །ཀུན་རྫོབ་གཟུགས་དང་ཁ་དོག་གནས་དང་དུས། །བཙལ་བས་མ་རྙེད་གདོད་མའི་གནས་ལུགས་མཐོང༌། །དེ་ཚེ་རང་སེམས་སྟོང་གསལ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། །རྒྱུན་དུ་ཡོད་ཀྱང་སྔོན་ཆད་མ་ཤེས་པ། །ངོ་ཤེས་རྒྱུན་ཆད་མེད་པ་དགོས་པས་ན། །རྟག་ཏུ་དྲན་པས་སྐྱོང་བ་གནད་དུ་ཆེ། །དྲན་བྱ་དྲན་བྱེད་དབྱིངས་སུ་མ་དག་པར། །དྲན་པ་སྐྱེས་དུས་རང་ཞལ་ལྟ་ཤེས་ཀྱིས། །དྲན་པ་ཉམས་ཚེ་ཐ་མལ་པ་དང་འདྲ། །ངོ་ཤེས་དྲན་པའི་རྩ་བར་ཐུག་པ་ཡིན། །ངོ་ཤེས་མེད་པའི་གནས་པ་གཏི་མུག་ ཡིན། །རང་ངོ་ཤེས་ནས
Chinese
依赖超世间，胜观等法门众多，我却喜爱精要，故不在此赘述。深奥之实相，与经验及后续相关之少许，如交替观察与安住而修等，经论中多有阐述。然彼亦可转为道用，然具口诀者无需此。自性本初即离戏，了知如是之，无与伦比之方法之王，即具相上师之敬信。以自心观自心，为得自在而修止。自性本初即离戏，为生定解而寻心。一旦确定之自心，为仅凭认识即可，故不离忆念恒常修。无忆念则难认识。以其为本初之实相，故不造作原始状态至关重要。以其所显皆为本觉，故放松安住乃禅修之要。所有行为修持之，究竟完成乃激发之要。视上师为法身之，敬信加持为道用，乃修持之实践。七个殊胜要诀乃上师之语，于修持之终极，乃不可或缺之重要。未被昏沉掉举二者所染之，自心明空无执，放下、行、住、留皆得自在，乃止观禅修之根本。昏沉则收紧并提振精神，掉举则放松并降低视线。座间休息无论作何事，珍视安住之自性。诸如本尊、明点等，无论宣说了何种观修之法，然无所依之觉性，于无修中安住，即为最深奥之诀窍。以自心观自心，则显明而不可言说，汇归于不可捉摸。世俗之形色、处所与时间，寻而不得，得见本初之实相。彼时自心空明即法身，虽恒常存在然先前未曾了知。以需不间断之认识故，恒常以忆念守护至关重要。未于本性中清净能忆与所忆，于生起忆念之时，以知晓观照自面容，忆念消逝之时，则与凡夫无异。认识乃忆念之根本所在。无有认识之安住即是愚痴。认识自
English
Relying on the transcendent, there are many aspects of insight and so on. I prefer the essence, so I won't elaborate here. The profound reality, and a little bit related to experience and subsequent, such as alternating observation and abiding meditation, are often explained in scriptures. However, it can also be transformed into a path, but those with oral instructions do not need this. The nature is inherently free from elaboration. Knowing that it is like this, the unparalleled king of methods is the devotion to a qualified guru. Observe your own mind with your own mind, and practice calm abiding to gain freedom. The nature is inherently free from elaboration. Seek the mind to generate definite understanding. Once the mind is determined, it is enough to just recognize it, so practice constant mindfulness without separation. Without mindfulness, it is difficult to recognize. Because it is the original reality, it is crucial to be unadulterated and original. Because whatever arises is innate, it is crucial to relax and abide in meditation. The ultimate completion of all actions and practices is the key to inspiration. Seeing the guru as the Dharmakaya, devotion and blessing are used as the path, which is the practice of meditation. The seven supreme keys are the words of the guru, and at the ultimate of practice, it is indispensable and important. The mind is clear, empty, and unattached, not contaminated by dullness or agitation. Letting go, going, staying, and abiding are all free. It is the root of calm abiding meditation. If you are dull, tighten and uplift your spirit. If you are agitated, relax and lower your gaze. No matter what you do during the break between sessions, cherish the abiding nature. Such as deities, bindus, etc., no matter what kind of visualization method is taught, the awareness without support, abiding in non-meditation, is the most profound key. Observing your own mind with your own mind, it becomes clear and unspeakable, converging into the intangible. The mundane forms, colors, places, and times cannot be found, and the original reality is seen. At that time, the emptiness and clarity of your own mind is the Dharmakaya, which has always existed but was not known before. Because continuous recognition is needed, it is crucial to always guard with mindfulness. Without purifying the rememberer and the remembered in the essence, when mindfulness arises, know how to look at your own face. When mindfulness disappears, it is no different from ordinary people. Recognition is the root of mindfulness. Abiding without recognition is ignorance. Recognizing self
Tibetan
་རྣམ་རྟོག་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། །ཤེས་ན་ཐམས་ཅད་ཆོས་སྐུའི་ཡོ་ལངས་ཏེ། །མིན་ན་ཐམས་ཅད་སྤྲོས་པའི་མགོ་སྐོར་ཡིན། །ཆུ་དང་མར་མེ་རང་གསལ་གཅིག་ཏུ་ཞོག །བྲམ་ཟེ་ཆེན་པོས་དེ་སྐད་གསུངས་པ་བཞིན། །མ་བཅོས་སོ་མ་ཉམས་ལེན་སྒོམ་གྱི་མཐིལ། །བཅོས་མའི་ཉམས་མྱོང་བཟང་ཡང་ན་བུན་འདྲ། །རིག་པས་དཔྱད་པའི་སྟོང་ཉིད་སྒོམ་པ་དང༌། རིལ་འཛིན་རྗེས་གཞིག་སྤྲོ་བསྡུའི་སྟོང་ཉིད་དང༌། །ལྷ་སྒོམ་སྔགས་བཟླས་སོགས་ཀྱི་བྱིན་རླབས་དང༌། །རྩ་ཡི་རྣལ་འབྱོར་སྒོམས་པའི་སྟོང་ཉམས་དང༌། །རླུང་གི་གདམ་ངག་བསྒོམས་པའི་གསལ་བ་དང༌། །ཐིག་ལེ་བསྒོམས་པའི་བདེ་བའི་ཡེ་ཤེས་དང༌། །རྟག་སྣང་འཆར་སྒོ་སྣ་ཚོགས་འབྱུང་བ་རྣམས། །ཐམས་ཅད་རྐྱེན་ལ་ལྟོས་ཤིང་གློ་བུར་བ། །རྫས་སྔགས་འཛོམ་པས་མིག་འཕྲུལ་མཐོང་བ་བཞིན། །རྒྱུ་རྐྱེན་འཛོམ་ཚེ་འབྱུང་ལ་གཞན་མི་འབྱུང༌། །མི་བརྟན་མི་རྟག་འཕེལ་འགྲིབ་ཡལ་ཡོལ་བྱེད། །གདོད་མ་མ་ཡིན་འཕྲལ་དུ་སྐྱེ་ཞིང་འཇིག །མ་བཅོས་གཉུག་མའི་ཉམས་ལེན་གྱིས་ཟིན་ན། །དེ་དག་ཀུན་ཡང་འགྱུར་མེད་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། །བློས་བྱས་བསྒོམ་དེ་ཇི་ལྟར་བཟང་ན་ཡང༌། །གསོག་གསོབ་སྙིང་པོ་མེད་པ་ཡ་མ་རླ། །བཟང་པོར་མིང་བཏགས་གཉེན་པོར་བཅོས་པ་དང༌། །རྣམ་རྟོག་འཁྲུལ་པས་སྣ་ཚོགས་བཅོས་པ་འདི། ། མཁའ་ལ་ན་བུན་སྤྲིན་གྱིས་སྒྲིབ་པ་བཞིན། །གནས་ལུགས་རང་ཞལ་བལྟ་བའི་བར་ཆད་ཡིན། །གསེར་གྱི་ཐིག་པོ་གསེར་དུ་བསྒྱུར་མི་དགོས། །སྣང་གྲགས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་སྤྲོས་བྲལ་ལ། །ཐབས་ཀྱིས་གསར་དུ་སྤྲོས་པ་བཅོས་མི་དགོས། །རང་བཞིན་དེ་ལ་བཟོ་བཅོས་མེད་པར་བཞག །རྟོག་མེད་རང་ངོ་ཤེས་ཤིང་སེམས་གནས་ན། །མཁའ་དབྱིངས་ལྟ་བུའི་ངང་དེར་ལྷན་ནེ་སྒཽམ། །བཟང་ངན་རྣམ་རྟོག་ཇི་ལྟར་ཤར་ན་ཡང༌། །དེ་ལ་བཟོ་བཅོས་མེད་པར་ལྷུག་པར་བཞག །ཉོན་མོངས་སྐྱེས་ཀྱང་གང་སྐྱེས་གསལ་སྟོང་ཡིན། །ངེས་འབྱུང་སྙིང་རྗེ་སྐྱེས་ཀྱང་གསལ་སྟོང་ཡིན། །གང་སྐྱེས་གང་ཤར་ཐམས་ཅད་རོ་གཅིག་ལ། །སྤང་བླང་དགག་སྒྲུབ་བྱེད་ན་རང་ལ་སྡིག །ཉོན་མོངས་རྣམ་རྟོག་ཆེད་དུ་མི་དགག་ཅིང༌། །ཡེ་ཤེས་བཟང་རྫུ་ལོགས་ནས་མི་འཚོལ་བར། །སྤང་གཉེན་རོ་མཉམ་ངོ་བོ་ཐ་དད་མེད། །གདོད་མའི་དབྱིངས་ལས་ལོགས་སུ་མ་གྲུབ་པས། །མཉམ་ཉིད་ངང་དེར་མཉམ་པར་བཞག་པར་བྱ། །རྩོལ་མེད་བྱར་མེད་ཀློང་དུ་གྱུར་པ་ན། །སྤྲོས་པའི་སྣང་བ་ཇི་ལྟར་བསྟན་ན་ཡང༌། །ཆུ་ཟླ་བཞིན་དུ་ལས་མེད་བདག་པོ་མེད། །གཟུགས་སོགས་ཡུལ་སྣང་ཇི་ལྟར་ཤར་ན་ཡང༌། །རང་བཞིན་ག
Chinese
分别念是法身，若知一切是法身的游舞，否则一切是戏论的欺骗。水和火焰，安住于自明一体中。如大婆罗门所说。不造作，原始的修法是修行的核心。造作的体验，即使好也像泡沫。以智慧观察的空性禅修，以及摄持后破除，舒卷的空性，以及本尊禅修、念诵咒语等的加持，以及修习脉瑜伽的空性体验，以及修习气诀的明，以及修习明点的乐空智慧，恒常显现的各种显现，一切都依赖于因缘，是暂时的。如药物和咒语聚合，见到幻术一般。因缘聚合时产生，否则不产生。不稳固，无常，增减，消失。非原始，立即产生和坏灭。若以不造作，本来的修法摄持，则彼等一切皆是不变法身。以分别念所作的禅修，无论如何好，都是空洞无实义的糠秕。将不好的命名为好，将对治视为对境，以及以分别念的错乱而作的各种造作， 如天空被雾和云遮蔽一般，是观看实相自面的障碍。无需将金滴转化为金。一切显现声响，自性本离戏论。无需以方便新造戏论。安住于彼自性中，不作修饰。若识无念自面，心安住，则如虚空般安住于彼状态中。无论好坏分别念如何生起，都无需对其进行修饰，放松安住。烦恼生起时，无论生起什么，都是明空。出离心和慈悲心生起时，也是明空。无论生起什么，无论显现什么，一切都是一味。若作取舍、破立，则对自己不利。无需特意遮止烦恼分别念，也无需从他处寻求智慧和善妙。舍弃和对治，味等同，体性无差别。由于未从原始法界中分离成立，故于平等状态中平等安住。于无勤无作的境界中，无论显现何种戏论显现，都如水中月般，无作用，无主宰。无论显现何种色等对境显现，自性
English
Conceptual thoughts are the Dharmakaya. If you know that everything is the play of the Dharmakaya, otherwise everything is the deception of elaboration. Water and fire, rest in the self-luminous unity. As the great Brahmin said. Unfabricated, the original practice is the core of practice. Fabricated experiences, even if good, are like bubbles. Meditating on emptiness examined by wisdom, and emptiness of retraction after grasping, expansion and contraction, and the blessings of deity meditation, mantra recitation, etc., and the emptiness experience of meditating on the yoga of the channels, and the clarity of meditating on the instructions of the winds, and the bliss wisdom of meditating on bindus, all kinds of constant appearances arise, all depend on conditions and are temporary. Like seeing magic tricks when substances and mantras are combined. When causes and conditions come together, they arise, otherwise they do not arise. Unstable, impermanent, increasing, decreasing, disappearing. Not original, arising and ceasing immediately. If taken by unfabricated, natural practice, then all of them are the unchanging Dharmakaya. No matter how good the meditation done by the mind is, it is empty and meaningless chaff. Naming the bad as good, treating the antidote as an object, and all kinds of fabrications made by the confusion of conceptual thoughts, Like the sky obscured by fog and clouds, it is an obstacle to seeing the face of reality itself. There is no need to turn a drop of gold into gold. All appearances and sounds are naturally free from elaboration. There is no need to fabricate new elaboration with methods. Rest in that nature without fabrication. If you recognize the face of non-thought and the mind abides, then abide in that state like the sky. No matter how good or bad conceptual thoughts arise, there is no need to fabricate them, rest in relaxation. When afflictions arise, whatever arises is clear and empty. When renunciation and compassion arise, it is also clear and empty. Whatever arises, whatever appears, everything is of one taste. If you make acceptance and rejection, refutation and establishment, it is harmful to yourself. There is no need to specifically prevent afflictive conceptual thoughts, nor to seek wisdom and goodness from elsewhere. Abandonment and antidote, taste is equal, essence is not different. Since it is not established separately from the original realm, it should be equally placed in the state of equality. In the realm of effortless and inaction, no matter how the appearance of elaboration is shown, it is like the moon in water, without action, without master. No matter what kind of object appearance such as form appears, the nature is