Tibetan
ན་དོན་ཡིན་ཀྱང༌། ཞོར་ལ་རང་དོན་རྒྱ་ཆེན་པོ་གཙོ་བོར་འགྲུབ་པའི་སྤྱོད་པ་རྣམས་ལ་རང་དོན་གྱི་སྤྱོད་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་བདག་གཞན་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་ཤེས་པ་དང༌། མཐར་ཐུག་སེམས་ཅན་སྒྲོལ་བར་འདོད་པས། གནས་སྐབས་བདག་ཉིད་བྱང་ཆུབ་ལ་འདུན་པ་དྲག་པོ་དང༌། མངོན་ཤེས་རྫུ་འཕྲུལ་སོགས་ཡོན་ཏན་གྱི་ཁྱད་པར་མང་པོ་སྒྲུབ་པ་ལ་བརྩོན་པ་དང༌། རྟག་ཏུ་མཉམ་པར་བཞག་པ་དང་འབྲེལ་བ་སྟེ། བཞི་པོ་དེས་ཕྱིན་དྲུག་སོགས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པ་ཅི་སྤྱད་ཀྱང། རང་དོན་རླབས་པོ་ཆེ་ཡིན་ལ། བདག་པས་གཞན་གཅེས་ཀྱི་བསམ་པ་དང༌། ཡི་རང་དང་བསྔོ་བའི་སྦྱོར་བ་དང༌། ཆོས་དང་ཟང་ཟིང་དང༌། ལུས་དང༌། བྱ་རྩོལ་གྱི་སྒོ་ནས་དངོས་སུ་སེམས་ཅན་ལ་ཕན་འདོགས་པ་དང༌། ཇི་ལྟར་སྒོམ་པ་ཐམས་ཅད་གཞན་དོན་དུ་དམིགས་ཤིང༌། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་ཞིང་སྦྱོང་བ་དང༌། སེམས་ཅན་སྨིན་པར་བྱེད་པ་དང༌། བརྒྱུད་ནས་སེམས་ཅན་ལ་ཕན་འདོགས་པ་སྟེ། བཞི་པོ་འདི་དང་འབྲེལ་བའི་སྤྱོད་པ་ཐམས་ཅད་གཞན་དོན་ལགས། རང་དོན་གཞན་དོན་ལ་ལྡོག་ཆས་ཕྱེ་བ་མང་ངོ༌། །ངེས་འབྱུང་དང༌། ཤེས་རབ་དང༌། རང་དོན་གྱི་སྤྱོད་པ་རྣམས་ཀྱི་རང་འབྲས་ཆོས་སྐུ་སྟེ། དེ་ཡང་སྤྲོས་བྲལ་མཁྱེན་པ་དང༌། རྟེན་འབྲེལ་མཁྱེན་པ་དང༌། རང་བཞིན་ དབྱིངས་དང་ཡེ་ཤེས་ཟུང་འཇུག་དང༌། འཕྲིན་ལས་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་འབྱུང་བའི་ཐུགས་རྗེ་དམིགས་པ་མེད་པའི་ངོ་བོར་གནས་པ་སྟེ། མཚན་ཉིད་བཞི་ལྡན་ཡིན་ནོ། །སེམས་བསྐྱེད་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་གཞན་དོན་གྱི་སྤྱོད་པའི་རང་འབྲས་ནི། གཟུགས་སྐུ་ཡིན་ཏེ། མཛད་པ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་དང༌། ཡེ་ཤེས་དང་སྨོན་ལམ་གྱི་སྟོབས་ལས་བྱུང་བ་དང༌། གང་ལ་གང་འདུལ་དུ་སྣང་བས་གར་ཡང་ཕྱིན་པ་དང༌། ཡུལ་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་མཛད་པ་མ་འཁྲུགས་ཤིང་དོན་མེད་དུ་མི་འགྱུར་བ་སྟེ། མཚན་ཉིད་བཞི་ལྡན་ཡིན་ནོ། །ལམ་དེས་འབྲས་བུ་དེ་འགྲུབ་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི། སེམས་ཉིད་གདོད་མ་ནས་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་བྲལ་བ། ཀུན་རྫོབ་ཆོས་ཅན་འཁྲུལ་པའི་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་དང༌། །དོན་དམ་ཆོས་ཉིད་མ་འཁྲུལ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཐམས་ཅད་འཆར་བའི་ནུས་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་འགྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་རྣམས་བློ་ཡུལ་དུ་ངེས་ནས། སྐབས་ཀྱི་དོན་ཅུང་ཟད་བརྗོད་པ་ལ། བདག་ཉིད་ཀྱི་བསྟན་པའི་བྱ་བ་རང་གཞན་ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམ་དག་ལ་འགོད་པ་དང༌། ཉན་བཤད་ལ་བརྟེན་ནས་གདུལ་བྱ་སྤྱོད་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང༌། བློ་གྲོས་ཀྱི་སྣང་བ་ཅི་རིགས་པ་བསྐྱེད་པ་རྣམས་ཀྱང། བསམ་པ
Chinese
即使如此，附带地，将主要成就广大自身利益的行为称为自利的行为。也就是，了知自他平等，最终 желая 解脱众生，暂时自身强烈 желая 证得菩提，努力成就 множество 诸如现量、神变等功德的差别，恒常与 равновесие 相关联。这四者无论行持六度等菩萨的何种行为，都是伟大的自利。以珍爱他人胜过自己的思想，以及随喜和回向的结合，通过财物和法，身体和行为的方式，真实地利益众生，以及如何修习 все 都以利他为目标，以等持 очищая 刹土，成熟众生，并通过间接的方式利益众生。与这四者相关的 все 行为都是利他。自利和他利有 множество 不同的区分。出离心、智慧和自利的行为的自果是法身，也就是离戏论的智慧，以及缘起智慧，自性 界和智慧双运，以及事业任运成就的无缘大悲的体性。具有四种特征。发心、等持和他利的行为的自果是色身。事业任运成就，从智慧和愿力的力量中产生，随应所化而显现，无论去往何处，在一切时处事业都不会错乱，也不会变得无意义。具有四种特征。以该道能够成就该果的原因是，心性从 первозданный 开始就远离一切戏论。因为具有显现 все 假相有为的迷惑显现，以及 все 真实法性无迷惑智慧的能力。因此，能够如此成就。在心中确定这些之后，稍微讲述一下当下的意义。将自身的教法事业安置在自他清净的戒律中，以及依靠听闻和讲说，使所化众生的行为圆满，以及生起各种各样的智慧显现等，都是以思想
English
Even so, incidentally, actions that primarily accomplish vast self-benefit are called self-benefiting actions. That is, knowing self and others to be equal, and ultimately желая to liberate beings, temporarily oneself strongly желая to attain enlightenment, striving to accomplish множество distinctions of qualities such as direct perception and miraculous powers, and constantly being associated with равновесие. Whatever actions of a bodhisattva, such as the six perfections, are practiced by these four, they are great self-benefit. With the thought of cherishing others more than oneself, and the combination of rejoicing and dedication, actually benefiting beings through wealth and dharma, body and actions, and how to meditate, все aiming at benefiting others, очищая realms with samadhi, maturing beings, and benefiting beings indirectly. Все actions related to these four are for the benefit of others. There are множество different distinctions between self-benefit and other-benefit. The self-result of renunciation, wisdom, and self-benefiting actions is the Dharmakaya, which is the wisdom free from elaboration, and the wisdom of dependent origination, the nature realm and the union of wisdom, and the nature of unconditioned compassion in which activities spontaneously accomplish. It has four characteristics. The self-result of generating bodhicitta, samadhi, and actions for the benefit of others is the Rupakaya. Activities are spontaneously accomplished, arising from the power of wisdom and aspiration, appearing according to what needs to be tamed, and wherever one goes, activities will not be confused at all times and places, nor will they become meaningless. It has four characteristics. The reason why that path can accomplish that result is that the nature of mind is free from all elaboration from первозданный. Because it has the ability to manifest all illusory appearances of false phenomena, and all unconfused wisdom of true dharmata. Therefore, it can be accomplished in this way. After determining these in the mind, briefly explain the meaning of the present moment. Placing one's own teaching activities in the pure discipline of self and others, and relying on listening and speaking, perfecting the actions of those to be tamed, and generating various kinds of wisdom appearances, etc., are all with the thought
Tibetan
་ཟང་ཟིང་མེད་ཅིང་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱིས་ཟིན་ན་གཞན་དོན་རླབས་པོ་ཆེ་ཡིན། གཞན་གཞི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་གནས་པའི་སྒོ་ནས། ཏིང་ངེ་ འཛིན་དང་ཤེས་རབ་དང་སྒོམ་བྱུང་རྣམ་པར་དག་པ་ལ་འགོད་ཐུབ་ན། གང་དག་གཅིག་ལ་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་ལྟ་བ་རྣམ་པར་དག་པ་སྐྱེས་པས་ཀྱང་ཐོས་བསམ་ཁོ་ན་ཅན་གྱི་སྡེ་སྣོད་འཛིན་པར་གྲགས་པ་བརྒྱ་སྟོང་ཐོན་པ་ལས་གཞན་དོན་རླབས་ཆེ་བ་ཡིན། ཏིང་ངེ་འཛིན་ལྟར་སྣང་སྐྱེས་པ་ལས་ནི། རྒྱལ་བའི་གསུང་རབ་རྣམ་པར་དག་པ་ལ་ཐོས་བསམ་བྱུང་ན་བརྒྱ་སྟོང་འགྱུར་གྱི་དེ་རང་དགའ། ཕུགས་ཀྱི་གཞན་དོན་དེ་རང་ཆེ། བརྫུན་ཁོ་ནས་བཟང་པོར་འཆོས་པའི་སྒོམ་ཆེན་དང༌། ལས་འབྲས་ཁྱད་དུ་གསོད་པའི་སྟོང་ཉིད་དང༌། བླུན་སྒོམ་བྱིང་བ་བསགས་པའི་ཞི་གནས་ཏེ། འདི་གསུམ་དམ་ཆོས་འཇིག་པའི་རྒྱུ་ཆེན་ཡིན་ལགས་སོ། །ཡང་གནས་སྐབས་སུ་བདག་ཉིད་ལ་སྒོམ་བྱུང་གི་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་ཡོན་ཏན་མེད་བཞིན་དུ་གཞན་གྱི་བླ་མ་ལྟར་བརྫུ་བ་ནི་ཤིན་ཏུ་ཉེས་པ་ཆེའམ་སྙམ་ན། འདི་ལ་གཉིས་ཡོད་དེ། རང་གི་རྙེད་བཀུར་གྲགས་པ་འདོད་པ་དང༌། རང་གཞན་ལ་ཆགས་སྡང་གི་དབང་དུ་སོང་བ་ཡིན་ན། ངན་འགྲོའི་གཏིང་རྡོ་ཡིན། གཅིག་ཏུ་བསྟན་པ་དང་དགེ་འདུན་ལ་ཕན་པའི་བསམ་པ་སྙིང་ཐག་པ་ནས་གཞན་དོན་སྐྱོང༌། དངོས་སུ་ཡང་ཕན་ཐོགས་ངེས་པ་རྣམས་བྱ། དད་རྫས་ལ་སོགས་པ་ལོངས་སྤྱོད་པར་མི་འོས་པ་རྣམས་ལ་ཅི་ནུས་ཀྱིས་འཛེམ་ཞིང༌། ཡོ་བྱད་ཐམས་ ཅད་དགེ་བར་བསྒྱུར་བ་དང༌། འཕྲན་བུ་མི་སྤྱོད་ཀ་མེད་རྣམས་གཞན་ལ་ཕན་ན་བདག་ཉིད་ཉེས་པར་གྱུར་ཀྱང་སླ་སྙམ་པའི་བདག་གཞན་བརྗེ་བ་དང༌། འདི་ནི་མི་འོས་པའི་བྱ་བ་ཞིག་གོ་སྙམ་པས་བཤགས་པ་དང་སྒྲིབ་སྦྱོང་ལ་འབད་པར་བྱས་ན། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པ་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་འགྲོ་བ་ཡིན། སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་གཞན་དོན་ཕལ་ཆེར་དོན་མེད་དུ་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་ནམ་སྙམ་ན། དངོས་སུ་ཐར་པ་དང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ལམ་ལ་འགོད་ཐུབ་པ་ཉུང་བ་ལ་དགོངས་པ་ཡིན་གྱི། དེ་མིན་ཆོས་ཀྱི་འབྲེལ་བ་ཐོགས་ཕྱིན། ཕུགས་དོན་མེད་དུ་འགྲོ་བ་མི་སྲིད། ཡང་གཞན་དོན་གྱི་གནས་སྐབས་སུ་རང་ལ་བཟང་འཛིན་གྱུར་ན། ཏིང་ངེ་འཛིན་མཐོ་རབ་ཡོད་ཀྱང་ཕུང་འགྲོ་ན། གཞན་ལྟ་ཅི་སྨོས། དེ་འཇོམས་པ་ལ་འདི་ལྟར་བསམ་དགོས། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་མེད་བཞིན་དུ་སྣང་བ་ལ། ང་རྒྱལ་དང་བཟང་འཛིན་སྐྱེ་བ་ལས་གཡས་ཆུང་བ་ཅི་ཡོད། རྨི་ལམ་དུ་རྒྱལ་སྲིད་ཐོབ་པ་ལ་རྒྱལ་པོར་རློམ་པ་དང་འདྲ། གལ་ཏེ་བདེན་པར་ཡོད་དུ་ཆུག་ཀྱང༌
Chinese
如果没有杂念，并且被菩提心所摄持，那就是伟大的利他。通过安住于他者的戒律，如果能够安住于禅定、智慧和修所生之清净，那么任何一个生起清净空性见解的人，也比得上出现成百上千个仅仅是听闻思惟的持藏者，利他更为伟大。比起生起相似的禅定，如果对清净的佛陀教言进行听闻思惟，那么百千倍地那样更好，究竟的利他就是那样。仅仅用虚假来伪装成善良的修行者，以及轻视业果的空性，还有积累愚蠢昏沉的止观，这三者是破坏正法的大因。还有，暂时自己没有修所生的证悟功德，却伪装成他人的上师，这难道不是非常大的过错吗？这有两种情况：如果是贪图自己的利养恭敬名声，以及被对自他的贪嗔所控制，那就是堕入恶趣的垫脚石。一心一意地为了利益佛法和僧团而利他，实际上也做那些确定有利益的事情。对于不应该享用的信财等等，尽力避免，并且将一切资具都转为善用，以及对于稍微不合规矩但如果对他人有益，即使自己有过错也觉得容易的自他交换，以及认为这是不应该做的事情而努力忏悔和净障，那么就会成为殊胜的菩萨行。有人认为普通凡夫的利他大多没有意义，这是因为考虑到实际上能够安置于解脱和一切智智道上的人很少。否则，一旦结下佛法的缘分，最终不可能没有意义。还有，在利他的情况下，如果对自身产生好的执着，即使有极高的禅定也会堕落，更何况是其他人呢？为了摧毁它，应该这样想：明明一切世俗的现象都不存在，却还生起我慢和好的执着，还有比这更可笑的吗？就像在梦中获得王位就自认为是国王一样。即使假设它是真实存在的。
English
If there is no distraction and it is seized by bodhicitta, then it is great altruism. Through abiding in the discipline of others, if one can abide in samadhi, wisdom, and the purity of meditation-born, then anyone who has generated a pure view of emptiness is also more altruistic than the appearance of hundreds and thousands of holders of the treasury who are only engaged in hearing and thinking. Rather than generating a semblance of samadhi, if one engages in hearing and thinking about the pure teachings of the Buddha, then that is a hundred thousand times better, and that is the ultimate altruism. A great meditator who only pretends to be good with falsehood, and emptiness that despises karma and its effects, and shamatha that accumulates foolish dullness, these three are the great causes of destroying the sacred Dharma. Furthermore, if one does not have the qualities of realization born of meditation, but pretends to be a lama for others, is this not a very great fault? There are two aspects to this: if one desires one's own gain, respect, and fame, and is under the control of attachment and aversion to oneself and others, then it is a stepping stone to the depths of the lower realms. With all one's heart, cherish the thought of benefiting the teachings and the Sangha, and actually do those things that are certain to be beneficial. Avoid as much as possible things that are not appropriate to enjoy, such as offerings of faith, and transform all resources into virtue, and exchange self and others, thinking that even if one is at fault, it is easy if it benefits others, even if it is slightly unconventional, and if one thinks that this is not an appropriate thing to do, and strives to confess and purify obscurations, then it will become a special practice of a Bodhisattva. Someone might think that the altruism of ordinary individuals is mostly meaningless, but this is because they are thinking that few people can actually be placed on the path to liberation and omniscience. Otherwise, once a connection to the Dharma is made, it is impossible for it to be ultimately meaningless. Furthermore, in the situation of altruism, if one develops a good attachment to oneself, even if one has very high samadhi, one will fall, let alone others. To destroy it, one should think like this: even though all conventional phenomena do not exist, what could be more ridiculous than to generate pride and good attachment? It is like being proud of being a king when one has obtained kingship in a dream. Even if we assume that it is truly existent.