Tibetan
ཤོར་བའང་བྱས། དགུན་ཀ་ཡང་སྲོད་ཐོར་ཕྱི་རུ་ཐོན་པ་དང༌། སོས་ག་ཉིན་གུང་ཚད་པས་གདུངས་པ་ཡང་ཁྱད་དུ་གསོད་དགོས། ཞོགས་རྒྱུགས་འཛིན་པ་ཀུན་ཡང༌། སྐ་ཚགས་བཅིངས་ནམ་ཟི་ནས་ཕྱི་ལ་འཐོན་ནས་འཛིན་པ་མ་གཏོགས། མལ་སར་སྦུག་རྡིར་རྡིར་བྱེད་མ་མྱོང༌། བླ་མ་སློབ་དཔོན་རྣམས་རང་རེ་ལ་བརྩེ་བའི་རང་བཞིན་ཐུགས་སུ་བཅུག་པ་ཡིན་ཀྱང༌། རང་རེའི་སྐྱོན་སེལ་ཞིང་ཆོས་སྤྱོད་སྲངས་སུ་འཇུག་པའི་ཕྱིར། རྟག་ཏུ་བཀའ་བཀྱོན་པ་དང༌། སྐབས་སྐབས་སུ་ཕྱག་འཇུག་ཀྱང་ཡོང་སྟེ་ཡོང་བ་དེ་ཀུན་ཀྱང་བཟོད་ཅིང་ཐེག་པ་ཙམ་དུ་མ་ཟད་ཤིན་ཏུ་ཐུགས་མད་ཅིང༌། རང་ལ་སྐུ་དྲིན་ཆེ་བར་ཤེས་པ་ཅིག་དེ་དུས་ནས་བདོགའབྲུག་ལོ་ཅིག་བསམ་སྡིངས་སུ། མཚམས་བྱེད་པའི་རྫུན་བཏབ། གཞན་ལ་གསང་ནས། ཆས་ གོས་སྤྲང་ཆས་སུ་བསྒྱུར། ཆུ་མིག་དང་གཉན་ཁྲོད་མང་པོ་འགྲིམ་པ་ལ་ཕྱིན། ཟླ་བ་ཕྱེད་དང་གཉིས་ཙམ་སོང༌། གཉན་ཁྲོད་ཉི་ཤུ་ཙམ་འཁོར། བླ་བྲང་གི་ནང་ཟན་བསྟན་ཉི་ཟེར་བ་ཁོ་བཞེས་བཅགས་དགུས་བཅགས་བལྟ་བ་དང༌། ཙམ་པ་སྐྱེལ་བ་འདྲ་ལ་བྱུང༌། གཞན་ཟླ་བོ་མེད། དེ་འདྲ་ཨ་ཁུ་ལགས་སོགས་ཟླ་བོ་ཚང་མའི་བློར་མ་ཆུད་ཀྱང་ཐམས་ཅད་ལ་མ་ཉན་པ་ཡིན། བླ་མ་དམ་པ་སློབ་དཔོན་རིན་པོ་ཆེ་དེ། དུས་རྒྱུན་དུ་བཀྱོན་པ་ཁོ་ན་འབྱོན་ཀྱང༌། དེ་རེས་ཆོས་པ་བྱ་བ་འདི་འདྲ་གཅིག་ཀ་དགོས་རྒྱུ་ཡིན་པ་འདུག ངོ་མཚར་ཆེ་ཞེས་དགྱེས་དགྱེས་དཔེ་མེད་མཛད། དེ་སྐབས་མཐོང་སྣང་དང༌། ཆོ་འཕྲུལ་སོགས་བསམ་གྱི་མི་ཁྱབ་སྟེ་ཡི་གེར་ག་ལ་ལང༌། གཉན་ཁྲོད་བརྒྱ་རྩ་ཅིག་འགྲིམ་འདོད་ཡོད་ཀྱང༌། བླ་ཚུགས་ཀྱི་མིང་འདིས་དེ་རྗེས་བྱེད་པ་མ་བྱུང༌། ན་ཚ་བྱུང་དུས་ཀྱང་ན་སྲན་ཆེན་པོ་བདོག །དགེ་སྦྱོར་བྱེད་དུས་ཕལ་ཆེར་མཚན་མོ་ལུས་ཚགས་མི་འཇིགན་ཚ་དྲག་པོ་མང་པོས་གཙེས། ལས་ཀྱི་དབང་གིས་རྒྱུན་དུ་རླུང་ཁམས་ཀྱིས་ན་བ་སོགས་ནད་ཀྱི་ཤེ་མོང་འཐབས་པས་ཕྱིས་ལུས་སྟོབས་ཤིན་ཏུ་ངན་ཡང༌། ད་ལྟའི་བར་དུ་ཕལ་ཆེར་མཚན་མོ་ལུས་ཚགས་མི་འཇིགཚ་གྲང་དང་བཀྲེས་སྐོམ་གྱི་ཐོག་ཏུ་སྲན་ཆེ་བར་བདོག །བླ་མ་སློབ་དཔོན་ཚོའི་ནང་ནས། གཡོག་བྱེད་པ་དཀའ་ཤོས་ ངེད་མ་ཡིན་པ་ཀུན་ལ་གསལ། བླ་མ་གཞན་མང་པོའི་ཕྱག་གཡོག་གི་དཀའ་ལས་ཙམ་དགོས་ན། ངེད་ལ་གཡོག་འབྱོར་བའི་རིགས་ཀྱང་མིན་པ་འདུག་དེས་མཚོན་གཞན་རྣམས་ཀྱི་བློ་ལ་ཁོ་བྱིས་པ་ནས་དཀོར་ཟོས། དཀོར་ཆེན་པོ་ཡིན་སྙམ་པ་ཅིག་འདུག་སྟེ། ལར་ཆོས་ནས་གསུངས་པ་ལ་ལྟས་ན། ས་ལམ་ཆེན་པོ་རྣམས་མ་ཐོབ། ཆོས་བཞིན་སྤྱོད་པར་ཡང
Chinese
也逃走了。冬天在拂晓时分出去，夏天在正午忍受酷热。所有坚持早锻炼的人，都是系紧腰带，穿着厚衣服出去锻炼，从不躺在床上打滚。虽然上师和堪布们把对我们的爱放在心上，但为了消除我们的缺点，让我们走上正轨，总是训斥我们，有时也动手打我们，但我们不仅忍受这一切，而且非常高兴，知道他们对我们恩重如山。从那时起，我（在）木龙年（不确定，可能指某个时间）在桑定（地名）假装闭关，瞒着别人，把衣服换成乞丐的衣服，去了许多泉水和坟场。大约过了两个半月，转了大约二十个坟场。在拉章（寺院建筑）里，赞丹尼色（人名）用各种方法观察我，好像在送糌粑一样。没有其他同伴。像阿克拉（人名）等所有同伴都不理解，但我谁也不听。那位神圣的上师和仁波切堪布，虽然平时总是责备我，但这次却说：“做修行人就应该这样，真是太稀奇了！”非常高兴。那时出现的景象和神变，简直无法想象，怎么能用文字表达呢？我本想去一百零八个坟场，但因为有“活佛”这个名号，后来没能做到。生病的时候，我也很能忍耐。做善事的时候，几乎每天晚上身体都很虚弱，受到许多疾病的折磨。因为业力的关系，经常因为风湿等疾病而痛苦，后来身体非常虚弱。但直到现在，我几乎每天晚上都很虚弱，而且很能忍受寒冷、饥饿和口渴。在上师和堪布们当中，伺候我最困难，大家都知道。如果只需要像伺候其他上师那样做一些琐事，那我也不是那种需要别人伺候的人。由此可见，其他人认为我从小就浪费寺院的财产，认为我是一个大施主。但总的来说，从佛法上来说，我没有获得伟大的道位，也没有按照佛法来修行。
English
I also ran away. In winter, I would go out at dawn, and in summer, I had to endure the scorching heat at noon. All those who persisted in morning exercises would tighten their belts, put on thick clothes, and go out to exercise, never rolling around in bed. Although the lamas and khenpos cherished their love for us in their hearts, in order to eliminate our faults and put us on the right path, they would always scold us, and sometimes even hit us. But we not only endured all this, but were also very happy, knowing that they were very kind to us. From that time on, in the Wood Dragon year (uncertain, possibly referring to a specific time), I pretended to be in retreat in Samding (place name), hid it from others, changed my clothes into beggar's clothes, and went to many springs and charnel grounds. About two and a half months passed, and I circled about twenty charnel grounds. In the Labrang (monastery building), Zantan Nise (person's name) observed me in various ways, as if he were delivering tsampa. There were no other companions. People like Akhu-la (person's name) and all the other companions didn't understand, but I didn't listen to anyone. That holy lama and Rinpoche khenpo, although he usually scolded me, this time said, "A practitioner should be like this, it's really amazing!" and was extremely happy. The visions and miracles that appeared at that time were unimaginable, how could they be expressed in words? I wanted to go to one hundred and eight charnel grounds, but because of the title of "Living Buddha," I couldn't do it later. When I was sick, I was also very tolerant. When doing virtuous deeds, I was almost always weak at night, tormented by many illnesses. Due to the force of karma, I often suffered from rheumatism and other diseases, and later my body became very weak. But until now, I am almost always weak at night, and I am very tolerant of cold, hunger, and thirst. Among the lamas and khenpos, everyone knows that it is most difficult to serve me. If it were only necessary to do some trivial things like serving other lamas, then I am not the kind of person who needs to be served by others. From this, it can be seen that others think that I have been wasting the monastery's property since I was a child, and that I am a great benefactor. But in general, from the perspective of Dharma, I have not attained great paths and stages, nor have I practiced according to the Dharma.
Tibetan
་མ་སོང་ཙ་ན། ངས་ཡོན་འབྱོངས་པ་ཡོད་ཅེས་ཁ་ཕོ་ཏ་ཀ་ནས་ཐོན་ཏེ། འདུ་བ་ཡུལ་ལུགས་དང་བསྟུན་པའི་དཔེ། ད་ལྟའི་བླ་ཆེན་གྱི་མིང་ཐོགས་པའི་སྐྱ་སེར་ཆེ་ཕྲ་རྣམས་ཀྱི་ནང་ན། ངད་ལས་དཀོར་ཡང་བ་མེད། རང་སེམས་དཔང་པོ་ཡིན་པ་མ་ཟད། མི་རྒྱུས་ཡོད་ཚོ་ཡང་དཔང་པོ་ཡིན། དང་པོ་རྒྱལ་ཁམས་པའི་སྐབས་སུ། ནོར་འགངས་ཆེན་གྱི་རིགས་ནི་ལར་ལེན་མ་མྱོང༌། ཇ་དར་རས་སྣམ་སད་སུད་ལ་ནི་བརྗེ་པོ་ཙམ་རྒྱབ་པ་ཁོ་ན་ཡིན། ལྷག་པོ་ཐན་ཐུན་བྱུང་བ་རྣམས་ནི། ལྷ་ས་ལ་སོགས་པ་ལྷ་ཁང་གི་མཆོད་པ་དང༌། ཕྱོགས་མེད་ཀྱི་དགེ་འདུན་ལ་བཏང་བ་ཁོ་ན་ཡིན། ཕྱིས་སྒོ་ཚོད་ལ་དཔགས་པའི་མངའ་ཐང་འཕྲན་བུ་བྱུང་བའི་སྐབས་འདིར་གྲྭ་རིགས་ཀྱི་སྐྱོད་དར་འདྲ་དགོས་པ་ལ་ནི། བྱུང་སོང་འཐབས་ན། ཕར་བཏང་བ་ལྷག་པ་མ་གཏོགས་ཚུར་བླངས་པ་ཡེ་མེད་པའི་ཚོད་ཙམ་ཡིན། རེ་རེ་གཉིས་གཉིས་ལ་བརྗེ་པོ་ཙམ་བྱས་པ་སྲིད་ལྷག་པོ་བྱུང་བ་ནི་མི་དྲན། ལྟོ་གོས་ཆོས་གསུམ་གྱིས་བསྐྱངས་ ཀྱང་མི་ཆོག་པར་གཡས་དགོས་གཡོན་དགོས། ཧ་ཏར་ཧུ་ཏར་བྱེད་མཁན་ཀྱང་ཡོད་གིན་འདུག ཡོན་བདག་སོགས་འཇིག་རྟེན་སྐྱེ་བོའི་བློ་འཛིན་དགོས་པ་ལ་ནི། བརྗེ་པོ་རྒྱག་པ་ཡང་སྲིད་མཐའ་ཙམ། གཞན་ཕར་གཏོང་བ་རང་ཀ་ཡིན། སྔོན་ནས་ད་ལྟའི་བར་དུ་གྲྭ་རིགས་དང་ཡོན་བདག་གི་དཀོར་གྱིས་ང་ལ་གོས་པ་མེད། ངའི་དཀོར་གྲྭ་རིགས་སོགས་རང་ལ་མ་བྱུང་བ་གྱིས། སྡེ་བདག་ཆེན་པོ་ཞལ་ངོ་རིམ་ཅན་གྱིས་སྔ་ཕྱིར་གནང་བ་སོགས་ཡོ་བྱད་ཆེ་ཕྲ་ཐམས་ཅད་ནི་དགེ་ཕྱོགས་ཁོ་ནར་བསྒྱུར་བ་ཀུན་གྱིས་གཟིགས་པས་གསལ་བ་དེ་ཡིན། སྤྱིར་དཀོར་ལ་ལྷུས་མ་བླངས་པ་རང་དཀའ་བ་འདུག་སྟེ། བླ་མ་གཞན་མང་པོ་ལ་འདུག་པ་ལྟར། ཕྱོགས་འཛིན་རྨོངས་ཞེན་གྱིས་ཀུན་ནས་བསླངས་པའི་ཞེན་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱི་རང་ངམ་རང་ཕྱོགས་རྣམས་ཀྱིས་ལྟ་ཅི་སྨོས། སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་ལ་ཁ་བྲོད་གཏིངས་ནས། གསོན་པོ་དང་གཤིན་པོའི་ནོར་ཐམས་ཅད་བླ་མའམ་དགོན་གནས་དེར་སྐྱེལ་གང་ཐུབ་བྱེད་པ་དེ་འདྲའི་རིགས་ཀྱི་གྲྭ་རིགས་དང༌། སྐྱེ་བོ་ཞེན་ཆེན་ནི་ཅིག་ཀྱང་མེད། བླ་མ་ཕལ་ཆེར་དེ་འདྲའི་ཐུགས། རྩོལ་རང་མཛད་ཀྱིན་གདའ་སྟེ། ངས་ནི་དེ་འདྲའི་ཐབས་མཁོས་ཀྱང་ཡེ་མ་བྱས། རྒྱུ་དེས་ན་དད་རྫས་དང་གཤིན་རྫས་གང་གིས་ཀྱང་གོས་པ་མེད། ཕྲན་ཚེགས་ཙམ་ནི་བྱུང་བ་སྲིད་དེ། འབྱོངས་ཚོད་ཀྱི་དགེ་སྦྱོར་རེ་ བྱས་ཡོད། སློབ་དཔོན་རྒྱ་མ་རང་མོ་བའི་དཔེ་དེ་ཡིན། མི་སྡིག་ཅན་ཅིག་པས་ཉི་མ་གཅིག་ལ། བརྒྱ་བརྒྱ་སྟོང་སྟོང་ཁྲི་ཁྲི་
Chinese
如果不是这样的话，我早就夸口说自己很有能力了。这是符合世俗习惯的例子。现在那些顶着大喇嘛名号的僧俗大小人物中，没有比我更廉洁的了。我自己的心是证人，而且知情者也是证人。最初在担任杰堪布（相当于法王）的时候，贵重的财物我从来没有接受过。茶叶、绸缎、布匹、毛料等只是做些交换而已。剩余的少量财物，都供养给了拉萨（Lhasa）等地的寺庙，以及各方的僧众。后来，当根据能力获得少量权力的时候，如果需要像僧人那样穿戴得体，那么在收支相抵之后，也只是付出的多，而没有收入。偶尔一两次交换，可能略有盈余，但我不记得了。即使供养了衣食和佛法，仍然不能满足，还需要这要那要，甚至有人胡作非为。为了笼络施主等世俗之人，也可能会做些交换，但那只是极少数情况。其他时候，都是自己付出。从过去到现在，我没有沾染过僧人和施主的财物。我的财物没有流入僧人等人的手中。各位有地位的施主先后赠送的各种大小物品，我都全部用于善事，这是大家有目共睹的。总的来说，不贪图财物是很困难的，就像其他许多喇嘛那样。那些被偏见和愚昧所驱使的狂热分子，更不用说他们自己或他们所属的派别了，他们欺骗所有人，尽其所能地将生者和死者的所有财产都送到喇嘛或寺庙那里。我不是那种僧人，也不是那种狂热的信徒。大多数喇嘛都是那样想的，并且那样努力着，但我从来没有使用过那种手段。因此，我没有沾染过任何信徒或死者的财物。可能偶尔会有一些微小的收入，但我都尽力做了一些善事。就像斯瓦拉卡（梵文：Śvārakā）阿阇梨的例子一样。一个罪人在一天之内，百百千千亿亿地……
English
If it weren't so, I would have boasted long ago that I am very capable. This is an example that conforms to worldly customs. Among the monks and laypeople, big and small, who now bear the title of great lama, there is no one more incorruptible than me. My own mind is the witness, and those who know the story are also witnesses. Initially, when I was serving as the Gyael Kham Po (equivalent to the Dharma King), I never accepted valuable possessions. Tea, silk, cloth, wool, etc., were only exchanged. The remaining small amount of wealth was offered to the temples in Lhasa (Lhasa) and other places, as well as to the Sangha from all directions. Later, when a small amount of power was obtained according to ability, if it was necessary to dress properly like a monk, then after offsetting income and expenditure, it was only that more was given out and nothing was taken in. Occasionally, one or two exchanges might have a slight surplus, but I don't remember. Even if food, clothing, and Dharma are provided, it is still not enough, and they still want this and that, and some people even act recklessly. In order to win over patrons and other worldly people, some exchanges may be made, but that is only a very small number of cases. At other times, it is all given by myself. From the past to the present, I have not been tainted by the wealth of monks and patrons. My wealth has not flowed into the hands of monks and others. All kinds of items, large and small, given by various influential patrons at different times, have all been used for virtuous deeds, which is clear for all to see. In general, it is difficult not to be greedy for wealth, like many other lamas. Those fanatics who are driven by prejudice and ignorance, not to mention themselves or the sects to which they belong, deceive everyone and do everything possible to send all the property of the living and the dead to the lama or monastery. I am not that kind of monk, nor that kind of fanatical believer. Most lamas think that way and work hard in that way, but I have never used that kind of method. Therefore, I have not been tainted by any wealth of believers or the dead. There may occasionally be some small income, but I have tried my best to do some virtuous deeds. It's like the example of Acharya Svaraka (Sanskrit: Śvārakā). A sinner in one day, hundreds, thousands, millions, billions...