Tibetan
་ཡིན༔ བར་དུ་རང་གི་ལུས་ལ་ཡང་དོན་དམ་པར་གྲུབ་པ་མི་འདུག་པས་སྟོང་པ་ཡིན༔ ནང་གི་འཛིན་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་པ་ཡང་འདི་ཡིན་གྲུབ་པ་མི་འདུག་པས་སྟོང་པ་ཡིན༔ དེས་ན་ཐམས་ཅད་ལ་བརྟགས་ན་དངོས་པོ་མི་འདུག་པས་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ངོ་སྤྲད་དོ༔ དེ་ལྟར་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཡིན་ཞེས་དངོས་པོ་མེད་པ་ལས༔ ཆད་ལྟའི་སྟོང་པ་ཧད་པོ་མ་ཡིན་ཏེ༔ རང་བཞིན་གསལ་བ་གོ་མ་འགགས་པར་ཡོད་པས༔ སེམས་ནི་སེམས་མ་མཆིས་ཏེ་སེམས་ཀྱི་རང་ 57-3-10a བཞིན་འོད་གསལ་བ༔ གསལ་སྟོང་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་ངོ་སྤྲད་དོ༔ དེ་ལྟར་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་ཙ་ན༔ སྒོམ་པ་གཏན་ལ་ཕེབས་པ་ཡིན་ནོ༔ དེ་ཉིད་ལོངས་སྐུར་ངོ་སྤྲད་པ་ནི༔ རང་སྣང་ཇི་ལྟར་ཤར་ཡང་དངོས་པོ་མེད་པར་ཡེ་ནས་སྟོང་པ་ཡིན་པར་ཤེས༔ སྟོང་པ་ཡིན་བཞིན་དུ་འགག་མེད་དུ་ལོངས་སྤྱོད་དུ་ཡོད་པས་རྩལ་སྣང་གི་ལོངས་སྐུ་ཡིན༔ དེའི་རྩལ་རྫོགས་ནས་མཐར་ཐུག་ཟག་པ་མེད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུར་འཚང་རྒྱ་བ་ཡིན་ནོ༔ གསུམ་པ་སྣང་སྟོང་ཟུང་འཇུག་ཏུ་ངོ་སྤྲོད་པ་ལའང་གཉིས། སྤྱོད་པས་རྩལ་སྦྱོང་བ་དང་། ཆོས་སྐུར་ངོ་སྤྲད་པའོ། །དང་པོ་ནི། སེམས་སྣང་སྟོང་གཉིས་མེད་དུ་མ་གྲོལ་ན་སྟོང་པར་ཤེས་ནས་བསྒོམས་ཀྱང་སྟོང་ཉིད་ལ་ཞེན། ཉན་ཐོས་ཀྱིས་སྣང་བ་བཀག་ནས་སྟོང་པར་བསྒོམས་པས་ཕྱོགས་རེའི་གཟུང་འཛིན་ཅན་སོང་བ་ལྟར་སྟོང་པ་ཉིད་གཟུགས་ཅན་དུ་སོང་ནས་གཉིས་མེད་ཆོས་སྐུར་མི་གྲོལ་བས།སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སྟོང་ཉིད་ཡིན་སྙམ་གྱི་འཛིན་ཞེན་མི་བྱེད་པར་སྣང་སྟོང་ཟུང་འཇུག་གི་ངང་དུ་རྩལ་སྦྱངས་པས། ས་ལ་ཉིན་མཚན་གྱི་དཀར་ནག་བྱུང་ཡང་ནམ་མཁའ་ལ་ཉི་ 57-3-10b འོད་མུན་པ་རྣམས་དབྱེར་མེད་པ་བཞིན་དུ་སེམས་ཀྱི་སྟོང་འཛིན་དེ་ཁྲོལ་གྱིས་ཞིག་པས་སྣང་བ་དང་སྟོང་པ་གཉིས་སྐད་ཅིག་ཀྱང་དབྱེར་མེད་དུ་རྟོགས། དབྱིངས་རིག་གཉིས་མེད་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པར་གྲོལ། རྒྱ་མཚོ་ལ་ཁ་བ་བབས་པ་བཞིན་རྣམ་རྟོག་སྐྱེས་གྲོལ་དུས་མཉམ། ཆུ་ནང་གི་ཟླ་བ་ལ་སྣང་སྟོང་གཉིས་སུ་ཕྱེ་རྒྱུ་མེད་པ་ལྟར་སྣང་སྟོང་སོ་སོར་མིང་དུ་བཏགས་པ་ཙམ་ལས་དོན་ལ་གཉིས་མེད་གཅིག་པུ་རང་ཤར་རང་གྲོལ་ཆེན་པོར་ངོ་འཕྲོད་པར་བྱ། དེའང་བཅོས་ནས་གསར་དུ་གྲོལ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། སྣང་དུས་ཉིད་ནས་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པས་སྣང་བ་རང་སར་གྲོལ། སྟོང་དུས་ཉིད་ནས་རང་བཞིན་གྱིས་སྣང་བས་སྟོང་པ་རང་སར་གྲོལ། ཐམས་ཅད་མ་བཅོས་རང་བྱུང་རང་གྲོལ་ཆེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་ཆོས་ཀྱི་སྐུར་ངོ་ཤེས་པར་བྱས་ལ། སྔར་བསྒོམས་པས་གཏན་ལ་ཕབ་པའི་ཉམས་རྟོགས་དེའི་ངང་དུ་ཤུགས་འབྱུང་གི་སྤྱོད་པ་བསྐྱང་བ་ལས་སྤྱོད་རྒྱུ་ལོགས་སུ་མེད་པས་རང་ལ་ངང་གིས་གྲོལ་བ་ཞེས་བྱའོ། །སྣང་སྟོང་རང་བཞིན་གཅིག་གི་ངང་དུ་མ་གྲོལ་ན་ཆོས་གང་བསྒོམས་ཀྱང་སངས་རྒ
Chinese
中间，自己的身体也没有真实成立，所以是空性。里面的能执之识也没有成立，所以是空性。因此，如果观察一切，没有实物，所以认识到是空性。像这样，说一切都是空性，并不是从没有实物中产生的断见空性，而是自性光明，觉知没有阻碍地存在。心不是心，而是心的自性光明。认识到光明空性如同虚空一般。像这样，当认识到一切显现都没有自性时，禅修就达到了究竟。 将此认识为报身：无论自显如何显现，要知道没有实物，本来就是空性。虽然是空性，却无有阻碍地受用，所以是事业显现的报身。其事业圆满后，最终成就无漏圆满报身。第三，在显空双运中认识，也有两种：以行为修持事业和认识为法身。第一种是：如果心没有在显空无二中解脱，即使知道是空性而禅修，也会执着于空性。如同声闻缘觉通过遮止显现而修空性，结果成为片面的执取者一样，空性也变成了有形之物，无法在无二法身中解脱。因此，不要对空性产生‘是空性’的执着，而要在显空双运的状态中修持事业。如同地面上出现昼夜的明暗，但天空中的阳光和黑暗没有分别一样，心的空执也会迅速消失，从而在一瞬间认识到显现和空性没有分别。在明空无二中，同时解脱。如同雪花落入大海，生起和解脱同时发生。如同水中的月亮，无法将显现和空性分开一样，显现和空性只是名言上的区分，实际上是无二，自然显现，自然解脱的大解脱。这也不是通过改造而新解脱的，而是在显现时，自性就是空性，所以显现自然解脱。在空性时，自性就是显现，所以空性自然解脱。认识到一切都是不造作，自然生起，自然解脱的大智慧法身，并且在之前通过禅修而确定的体验和证悟的状态中，自然而然地进行行为，因为没有其他的行为可做，所以称为自解脱。如果心没有在显空自性一体的状态中解脱，那么无论修持什么法，都无法成佛。
English
In between, one's own body does not truly exist, so it is emptiness. The consciousness that grasps within does not exist either, so it is emptiness. Therefore, if one examines everything, there is no substance, so one is introduced to emptiness. Thus, saying that everything is emptiness is not a nihilistic emptiness arising from the absence of substance, but rather a self-luminous nature, with awareness existing without obstruction. The mind is not the mind, but the self-luminous nature of the mind. One is introduced to luminous emptiness like the sky. In this way, when one realizes that all appearances are without inherent existence, meditation is brought to completion. Introducing that very state as the Sambhogakaya (Enjoyment Body): However self-appearances arise, know that they are without substance and are primordially empty. While being empty, they are enjoyed without obstruction, so it is the Sambhogakaya of skillful display. When that skill is perfected, one ultimately attains the perfect Sambhogakaya, free from outflows. Third, introducing the union of appearance and emptiness also has two aspects: training skill through conduct and introducing the Dharmakaya (Truth Body). The first is: If the mind is not liberated into the non-duality of appearance and emptiness, even if one meditates knowing emptiness, one will be attached to emptiness. Like the Shravakas (Hearers) who meditate on emptiness by blocking appearances, they become holders of one side, and emptiness becomes something substantial, unable to be liberated into the non-dual Dharmakaya. Therefore, without holding onto emptiness with the thought 'it is emptiness,' one trains skill in the state of the union of appearance and emptiness. Just as day and night occur on the earth, but in the sky, sunlight and darkness are inseparable, the mind's grasping of emptiness quickly dissolves, so that one realizes that appearance and emptiness are inseparable even for a moment. The inseparability of space and awareness is liberated as co-emergent. Like snow falling into the ocean, the arising and liberation of thoughts are simultaneous. Just as the moon in the water cannot be divided into appearance and emptiness, appearance and emptiness are merely labeled with names, but in reality, they are non-dual, self-arising, and self-liberating, introduced as the great liberation. That is not newly liberated through fabrication, but from the moment of appearance, it is naturally empty, so appearance is self-liberated. From the moment of emptiness, it is naturally appearance, so emptiness is self-liberated. Recognize that everything is unmade, naturally arising, naturally liberated as the great wisdom Dharmakaya, and from the state of experience and realization established through previous meditation, spontaneously engage in conduct, because there is no separate conduct to be done, so it is called self-liberation. If the mind is not liberated into the state of the oneness of appearance and emptiness, no matter what Dharma is practiced, one cannot attain Buddhahood. --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
ྱས་མི་འཐོབ་སྟེ་ཡོན་པོའི་ལམ་དུ་གོལ། ཉན་ཐོས་དང་ཐེག་ཆེན་གྱི་ཁྱད་པར་ཡང་སྣང་སེམས་འདྲེས་མ་འདྲེས་ཀྱིས་འབྱེད་པར་ 57-3-11a གསུངས། དེ་ལྟར་བསྒོམས་ཀྱང་སྔར་ཞེན་གྱི་བག་ཆགས་ཚན་ཆེ་བས་སྐབས་སུ་སྣང་བ་རང་ག་མའི་འཛིན་རྟོག་བྱུང་ན་བྱར་མེད་ལ་བཞག་པས་སྦྲུལ་གྱི་མདུད་པ་བཞིན་རང་གྲོལ་ལ་འགྲོ། གལ་ཏེ་མ་གྲོལ་ནས་མཚན་འཛིན་རྟོག་པ་འདུག་ན་མཚང་ཡུལ་ནས་འདོན་པའི་ལོག་གནོན་ཞེས་བྱ་བ། བཟང་པོ་ལ་ངན་པའམ། ཞེ་སྡང་ལ་འདོད་ཆགས་ལྟ་བུ་ཡུལ་ཤར་བ་དེ་ལས་གོ་ལྡོག་པ་ཞིག་ཡིད་ལ་བྱས་པས་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་གཅིག་ལས་མེད་པའི་ཕྱིར་སྔར་གྱི་སྣང་བ་དེ་གཏད་མེད་ལ་འགྲོ། སེམས་གཉིས་ཡོད་ན་རྟོག་པ་གཉིས་མཉམ་པོར་ཡོད་དགོས་པ་ལ། དགའ་བ་བསམ་ན་མི་དགའ་བ་མེད། མི་དགའ་བ་བསམ་ན་དགའ་བའི་རྟོག་པ་ནུབ་འགྲོ་བ་བཞིན་སྣང་བ་དང་དེ་སྟོང་པར་ལྟ་བའི་གཉིས་འཛིན་བཅོས་མའི་སྒོམ་ལ་མ་ཞེན་པར། སྣང་སྟོང་གཉིས་པོ་རང་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་གཅིག་ལས་མེད་པར་ཐག་ཆོད་ནས་རང་ཤར་རང་གྲོལ་དུ་སོང་ཙ་ན་སྟོང་པ་རང་གྲོལ་ཆིག་ཆོད་དུ་གྲོལ་བ་ཡིན་པར་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་པ་ནི། སྣང་བའི་འཛིན་པ་མེད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད༔ སྟོང་པའི་ཞེན་པ་མེད་པས་རིག་ཅིང་གསལ༔ དབྱིངས་རིག་གཉིས་སུ་མེད་པར་ཤེས་པ་ནི་ལམ་གྱི་མཆོག་ཡིན༔ ཤེས་བྱ་ 57-3-11b དེའི་འཛིན་པ་དག་ཙམ་ན༔ མཐར་ཐུག་ཆོས་ཉིད་མཉམ་པ་ཉིད་ཆོས་སྐུ་འགྱུར་བ་མེད་པར་སངས་རྒྱས་ནས༔ མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་རྩོལ་རྟོག་མེད་པར་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ༔ བཞི་པ་དེ་ཉིད་འབྲས་བུ་ལྷུན་གྲུབ་ཆིག་ཆོད་སངས་རྒྱས་སུ་ངོ་སྤྲད་པ་ནི། སྣང་སྟོང་གཉིས་མེད་རང་གྲོལ་དུ་སོང་ཡང་༔ འབྲས་བུ་མ་བཅོས་རང་བྱུང་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པར་མ་སྐྱོལ་ན༔ ཡེ་ཤེས་ལྔ་ལ་སོགས་པའང་ཉམས་སྣང་ཙམ་ཡིན་པས། སྔར་རྟོགས་གོམས་གདིང་དུ་གྱུར་པ་དེ་ཉིད་ལ་རྩལ་སྦྱངས་པ་ལས། བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་གཞན་མེད་པས་རྩལ་སྦྱོང་མཐར་ཕྱིན་པ་ན། འཛིན་བྱ་འཛིན་བྱེད་གཉིས་འཛིན་བློ་ལས་འདས་ཤིང་༔ གཅིག་ཏུའང་མ་གྲུབ༔ ཤེས་བྱ་བག་ལ་ཉལ་གྱི་སྒྲིབ་པ་ཕྲ་མོའི་འཛིན་པ་ཡང་རང་དག་ཏུ་ཟད་ནས༔ འཛིན་མེད་མ་བཅོས་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་དབྱིངས་རིག་གཉིས་མེད་ཆོས་ཉིད་མ་བུ་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་ཏེ༔ མཉམ་བཞག་གནས་པའི་སྟོང་ཞེན་མ་གྲུབ༔ རྗེས་ཤེས་འགྱུ་བྱེད་ཀྱི་རྟོག་པ་མི་འཆར༔ ཡོད་པའི་མཚན་མ་མི་དམིགས༔ མེད་པའི་རང་བཞིན་མི་གསལ༔ ཡོད་མིན་མེད་མིན་མ་ཡིན༔ ཡོད་མེད་ཀྱི་བློ་ལས་འདས་པ་ཕྱོགས་སུ་མ་ལྷུང་རྒྱ་གང་དུ་ཡང་མ་ཆད་པ༔ གསལ་ 57-3-12a འགྲིབ་འགྱུར་ལྡོག་མེད་པས་གང་ལྟར་བྱས་ཀྱང་དེ་ཉིད་མིན་པ་བྱེད་མི་ཤེས་པ༔ བསྒོམ་དུ་མེད་པ་ལ་འབྲལ་དུ་མེད་པ༔ རིན་ཆེན་གསེར་གླིང་དུ་ཕྱིན་པ་ལྟར༔ ཐམས་ཅད་དེ་ཀའི་རང་བཞིན་གསལ་ལ་འཛིན་མེད་ངང་དྭ
Chinese
因此，无法获得正见，而误入歧途。据说，声闻乘（Śrāvakayāna）和小乘（Mahāyāna）的区别在于心识是否混杂。 即使这样修习，由于过去的执着习气深重，有时会出现自以为是的显现和执着，这时应置之不理，就像蛇结一样自然解开。如果不能解开，仍然存在名相执着，就叫做从病灶处拔除的倒行压制。就像用善良对抗邪恶，或用贪欲对抗嗔恨一样，当境相显现时，心中想着与此相反的事物，因为心的本质只有一个，所以之前的显现就会失去依托。如果心有二元，那么两种念头必须同时存在，如果想着快乐，就不会有不快乐；如果想着不快乐，快乐的念头就会消失。因此，不要执着于将显现和空性视为二元的虚假禅修，而要确信显现和空性都是自心的本质，一旦达到自显自解，空性也会自然解脱。 第二部分是：没有对显现的执着的空性，没有对空性的执着，因此明了而清晰。了知法界（Dharmadhātu）和觉性（Rigpa）二者不二，是道路的顶峰。当所知（Jñeya）的执着被净化时，最终会证得法性（Dharmatā）平等性，在不变的法身（Dharmakāya）中成佛，无有勤作和分别念的智慧（Jñāna）自然生起。 第四部分是直接将此认知为任运成就的果位佛陀：即使显现和空性达到二元对立的自然解脱，如果没有将果位确立为未经造作、自然生起的任运成就，那么五种智慧（Pañca-jñāna）等也只是体验而已。因此，在先前证悟的基础上，通过练习，由于没有能修和所修的区分，当练习达到极致时，能执和所执超越了二元对立的思维，并且没有固定不变的实体。所知（Jñeya）的潜在习气所造成的细微障碍也会自然消除，在无执、未经造作的任运成就中，法界（Dharmadhātu）和觉性（Rigpa）二者不二，法性（Dharmatā）母子合一，安住于等持（Samādhi）的空性执着不会产生，后得智（Prsthalabdha-jñana）的活动念头不会生起，不会执着于实有的相状，不会显现虚无的自性，既非实有也非虚无，超越了有无的思维，不落入任何偏见，没有局限，没有明暗变化，无论如何做都无法改变其本性，无法修习，也无法分离，就像到达珍贵的金洲一样，一切都清晰地显现为同一自性，处于无执的状态。
English
Therefore, one cannot obtain right view and goes astray on the wrong path. It is said that the difference between the Śrāvakayāna (Hearer Vehicle) and the Mahāyāna (Great Vehicle) lies in whether the mind and consciousness are mixed or not. Even if one meditates in this way, due to the strong habitual tendencies of past attachments, sometimes appearances and fixations arise spontaneously. If this happens, one should leave them as they are, like a snake's knot that unravels on its own. If it does not unravel and conceptual fixations remain, it is called 'extracting the thorn from the wound,' or 'reverse suppression.' Just as one uses good to counter evil, or desire to counter hatred, when an object appears, one should bring to mind something opposite to it. Because the nature of the mind is one, the previous appearance will lose its support. If there were two minds, then two thoughts would have to exist simultaneously. If one thinks of happiness, there would be no unhappiness; if one thinks of unhappiness, the thought of happiness would vanish. Therefore, do not cling to the artificial meditation of seeing appearance and emptiness as separate, but be certain that appearance and emptiness are both the nature of one's own mind. Once self-arising is self-liberated, emptiness is liberated with decisive certainty. The second part is: Emptiness without attachment to appearances; clear and luminous without attachment to emptiness. Knowing that Dharmadhātu (the realm of reality) and Rigpa (awareness) are non-dual is the supreme path. When the attachment to Jñeya (the knowable) is purified, one ultimately attains Dharmatā (the nature of reality) equality, becoming a Buddha in the unchanging Dharmakāya (body of truth), with Jñāna (wisdom) arising without effort or conceptualization. The fourth part is directly introducing this as the spontaneously accomplished fruit, the Buddha: Even if appearance and emptiness are naturally liberated in non-duality, if the fruit is not established as uncreated, naturally arising, and spontaneously accomplished, then the five Jñānas (wisdoms) and so on are merely experiences. Therefore, by practicing on the basis of what was previously realized, since there is no distinction between what is to be accomplished and the means of accomplishing it, when the practice reaches its culmination, the grasping subject and the grasped object transcend dualistic thought, and nothing is established as a fixed entity. The subtle obscurations of latent habitual tendencies of the Jñeya (knowable) are also naturally purified, and in ungrasping, uncreated, spontaneously accomplished state, Dharmadhātu (the realm of reality) and Rigpa (awareness) are non-dual, the Dharmatā (nature of reality) mother and child merge as one, the clinging to emptiness while abiding in Samādhi (meditative absorption) does not arise, the active thoughts of Prsthalabdha-jñana (subsequent wisdom) do not appear, one does not fixate on the characteristics of existence, the nature of non-existence is not clear, it is neither existent nor non-existent, transcending the mind of existence and non-existence, not falling into any extreme, without limitation, without clarity or obscurity, without change or alteration, so no matter what one does, one cannot do other than that, inseparable from what is beyond meditation, like going to the precious golden island, everything is clearly the same nature, in a state of ungrasping awareness. --------------------------------------------------------------------------------