Tibetan
་རླུང་ནང་དུ་དྲང་། སྟེང་འོག་རླུང་གཉིས་ཕོ་བར་ཁ་སྦྱོར་དུ་གཟུང་། རེས་ངག་ཏུ་ཧཱུྃ་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་བགྲང་། དེས་ངག་གི་བར་ཆད་བཟློག །ངག་འགྲོལ་ཁར་ཧཱུྃ་སྒྲ་ཆེ་ལ་རིང་བར་བསྒྲགས་པས་ངག་འདར་བ་སྙམ་བྱེད། ཕྱིས་འཁོར་བའི་ངག་རྒྱུན་ཆད་དོ། །ཡིད་ཀྱིས་ལྷ་སྒོམ་པ་དང་ཞིང་ཁམས་བསམ་པ་མང་པོ་བྱ། དེས་ཡིད་སྒྲིབ་འདག །དེ་ནས་ཅིར་ཡང་མི་རྟོག་པའི་ངང་དུ་སེམས་རྩེ་གཅིག་བཟུང་ལ་མ་ཡེངས་པ་བྱ། དམིགས་པ་འཇོག་ཁར་ས་རྡོ་རི་བྲག་ཐམས་ཅད་ཟང་ཐལ་ལེ་སོང་བར་བསམ། དེས་ཡིད་འཁོར་བར་མི་འཁྱམ་མོ། །དེ་རྣམས་ཀྱིས་འཁོར་བའི་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་ལ་སྡུག་བསྔལ་དུ་ཤེས་ནས་རུ་ཤན་ཕྱེད་དེ་ཞེན་པ་རང་ལོག་ཏུ་འགྲོ་འོ། །གཉིས་པ་ནི། ལུས་ཕྱི་ནང་གི་བྱ་བྱེད་ཐམས་ཅད་སྤངས་ལ༔ བྱར་མེད་རྩོལ་བྲལ་གྱི་ངང་དུ༔ རྐང་པ་སྐྱིལ་ཀྲུང་༔ ལག་པ་མཉམ་གཞག༔ ལུས་ཆ་བསྲངས་ལ་རང་སར་ཀློད་ལ་བཞག༔ དེས་ལུས་འཛིན་པ་མེད་པར་གྲོལ་ནས་འགྲོ༔ ངག་ཕྱི་ནང་གི་སྨྲ་བརྗོད་ཐམས་ཅད་སྤངས་ལ༔ བརྗོད་མེད་ཀྱི་རླུང་རང་སར་ལྷན་ནེ་བཞག་པས༔ 57-3-5b ངག་འཛིན་མེད་དུ་གྲོལ་འགྲོ༔ སེམས་ཕྱི་ནང་གི་བསམ་མནོ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ལ༔ ཅིར་ཡང་མི་རྟོག་པའི་ངང་༔ རེ་དོགས་མེད་པར་ས་ལེ་སིང་ངེ་ཡེ་རེ༔ མ་བཅོས་མ་བསྒྱུར་སོ་མ་རང་གར་ལྷུག་པ༔ འཛིན་མེད་དུ་ལྷོད་དེ་བཞག་གོ༔ དེས་ཡིད་འཛིན་མེད་དུ་གྲོལ་འགྲོ་བ་ཡིན་ནོ༔ དེ་ལྟར་གང་ཟག་གི་བློའི་ནུས་སྟོབས་དང་སྦྱར་ནས་ཞག་ཅི་རིགས་པར་བསྒོམ། རྣམ་རྟོག་རང་ག་མ་སྐྱེས་པ་ན་ཕཊ་ཅེས་བརྗོད་ལ། ཤིགས་ཀྱིས་བཤིག་ལ་ལྷོད་ཀྱིས་ཀློད་ལ་བཞག་པས། ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་སྟོང་སངས་ལ་འགྲོ་བ་ཡིན་ནོ༔ དེས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་བདེ་བའི་རུ་ཤན་ཕྱེད་ནས༔ ཆོས་ལ་ངེས་ཤེས༔ བླ་མ་ལ་མོས་གུས༔ སེམས་ཅན་ལ་སྙིང་རྗེ་སྐྱེ༔ རང་སེམས་ལ་གོ་བ་རྙེད་ནས་འཁྲུལ་པ་ཡེ་ཤེས་སུ་འཆར་བ་ཡིན་ནོ༔ སྔོན་འགྲོའི་ཆོས་འདི་རྣམས་ལོང་བའི་སྣ་ཁྲིད་དང་འདྲ་བ་ཡིན་པས་སྲོལ་དུ་ཚུད་ངེས་པར་བྱས་ནས་དངོས་གཞི་ལ་ཞུགས་པས་འཆུག་མེད་གཏན་ལ་ཕེབ་པར་འགྱུར་རོ།། །།གཉིས་པ་དངོས་གཞི་ལ་གཉིས། གང་ཟག་མཆོག་དམན་ཐམས་ཅད་གྲོལ་བའི་ཐབས་ཚིག་ཁྲིད་གནད་ཀྱི་སྒྲོན་མེ་མུན་པ་ལ་མར་མེ་བཏེགས་པ་ལྟ་བུ་དང་། དབང་པོ་འབྲིང་ 57-3-6a ཡན་ཆད་རྩོལ་མེད་དུ་འཚང་རྒྱ་བའི་ཐབས་གསང་ཆེན་གནད་ཀྱི་དོན་ཁྲིད་ནམ་མཁའ་ལ་ཉི་མ་ཤར་བ་ལྟ་བུའོ། །དང་པོ་ལ་བཞི། ཐོག་མར་ལྟ་བས་ཕུ་ཐག་བཀྲུས་པས་སྣང་སེམས་ཆིག་ཆོད་སྤྲུལ་སྐུར་ངོ་སྤྲད་པ་དང་། དེ་སྒོམ་པས་གཏན་ལ་ཕབ་པས་སེམས་སྟོང་པ་ཆིག་ཆོད་ལོངས་སྐུར་ངོ་སྤྲད་པ་དང་། དེ་སྤྱོད་པས་རྩལ་སྦྱངས་པས་སྟོང་པ་རང་གྲོལ་ཆིག་ཆོད་ཆོས་སྐུར་ངོ་སྤྲད་པ་དང་། དེ་འབྲས་བུ་ལྷུན་གྲུབ་ཆིག་ཆོད་སངས་རྒྱས་སུ་ངོ་སྤྲད
Chinese
将气调入体内。观想上下二气在脐间交合。持续不断地念诵“吽”（藏文：ཧཱུྃ，梵文天城体：हुं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：种子字）。以此遣除语障。在开口说话时，发出洪亮而悠长的“吽”声，感觉声音在震动。之后，轮回的语业便会断除。心中多观想本尊（lha，天神）和净土（zhing khams，佛土）。以此清净意障。然后，在无任何分别念的状态中，一心专注于一点，不要散乱。在专注时，观想所有土石山岩都变得空空荡荡。这样，心就不会在轮回中漂泊。通过这些方法，认识到轮回中的身语意三者皆是痛苦的，从而生起厌离心，执着自然消退。 第二种方法是：舍弃身内外的一切活动，处于无所作为、无勤作的状态中。双腿跏趺坐，双手结禅定印，身体正直放松。这样，身体便能从执着中解脱。舍弃语内外的一切言语，让无言之气自然安住。这样，语言便能从执着中解脱。舍弃心内外的一切思绪，处于无任何分别念的状态中，无有希冀和恐惧，坦然自在，不加修饰，不加改变，自然放松。这样，心便能从执着中解脱。如此，根据个人的根器和能力，尽可能地禅修。当分别念生起时，念诵“帕”（藏文：ཕཊ，梵文天城体：फट，梵文罗马拟音：phaṭ，汉语字面意思：断），猛然断除，放松安住。这样，身语意三者便会变得空明。由此，便能略微体会到涅槃（mya ngan las 'das pa，超越痛苦）的安乐，对佛法生起定解，对上师（bla ma， गुरु，guru，导师）生起敬信，对众生生起慈悲心，证悟自心，从而将迷惑转化为智慧。 这些前行法如同盲人的向导，务必熟练掌握，然后再进入正行，这样才能毫无错谬地达到究竟的彼岸。 第二部分是正行，分为两部分：对于所有根器上中下的人，都有能解脱的方法，即窍诀引导，如黑暗中的明灯；对于中等以上根器的人，有无需勤作即可成佛的方法，即大圆满（rdzogs chen）窍诀，如晴空中的太阳。 第一部分分为四点：首先，通过见地（lta ba，观）来彻底决断，从而将显现和心识确认为一体，并认识到是化身（sprul sku，应身）；其次，通过修习来巩固，从而将空性之心确认为一体，并认识到是报身（longs sku，受用身）；再次，通过行持来锻炼，从而将空性自解脱确认为一体，并认识到是法身（chos sku，法性身）；最后，将果位的任运自成确认为一体，并认识到是佛陀（sangs rgyas， बुद्ध，buddha，觉者）。
English
Direct the air into the body. Visualize the two airs, upper and lower, joining at the navel. Continuously recite 'Hūṃ' (藏文：ཧཱུྃ，梵文天城体：हुं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：seed syllable) without interruption. This reverses the obstacles of speech. When about to speak, proclaim the sound of 'Hūṃ' loudly and prolonged, feeling the vibration of the sound. Afterwards, the habitual speech of samsara will cease. Mentally meditate on the deity (lha) and contemplate the pure land (zhing khams) extensively. This purifies the obscurations of the mind. Then, in a state of non-conceptualization, hold the mind single-pointedly without distraction. When focusing, think that all earth, stones, mountains, and rocks have become completely transparent. This prevents the mind from wandering in samsara. Through these methods, recognizing the suffering of body, speech, and mind in samsara, aversion arises, and attachment naturally subsides. The second method is: Abandon all activities of body, internal and external, and remain in a state of non-action and effortlessness. Sit in the lotus posture, with hands in meditative equipoise, body upright and relaxed. This releases the body from clinging and allows it to be liberated. Abandon all speech, internal and external, and let the unspoken air rest naturally. This releases speech from clinging and allows it to be liberated. Abandon all thoughts, internal and external, and remain in a state of non-conceptualization, without hope or fear, relaxed and at ease, unadorned, unaltered, naturally loose. This releases the mind from clinging and allows it to be liberated. Thus, according to the individual's capacity and strength of mind, meditate for as long as possible. When conceptual thoughts arise, utter 'Phaṭ' (藏文：ཕཊ，梵文天城体：फट，梵文罗马拟音：phaṭ，汉语字面意思：cut), sharply severing them, and relax and let go. This allows the body, speech, and mind to become empty and clear. From this, one can slightly experience the bliss of Nirvana (mya ngan las 'das pa), gain certainty in the Dharma, develop devotion to the Lama (bla ma, guru, teacher), generate compassion for sentient beings, and realize one's own mind, thereby transforming delusion into wisdom. These preliminary practices are like a guide for the blind, and must be thoroughly mastered before entering the main practice, so that one can reach the ultimate shore without error. The second part is the main practice, which is divided into two parts: For all individuals of superior, middling, and inferior capacity, there is a method of liberation, which is the pith instruction, like a lamp in the darkness; for individuals of middling or higher capacity, there is a method of effortlessly attaining Buddhahood, which is the Great Perfection (rdzogs chen) pith instruction, like the sun rising in the sky. The first part is divided into four points: First, through the view (lta ba), one thoroughly decides, thereby recognizing appearance and mind as one, and recognizing it as the Nirmāṇakāya (sprul sku, emanation body); second, through meditation, one establishes it firmly, thereby recognizing the emptiness of mind as one, and recognizing it as the Sambhogakāya (longs sku, enjoyment body); third, through conduct, one trains in it, thereby recognizing self-liberation of emptiness as one, and recognizing it as the Dharmakāya (chos sku, truth body); finally, one recognizes the spontaneously accomplished fruit as one, and recognizes it as the Buddha (sangs rgyas, buddha, awakened one). --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། སྣང་བ་སེམས་སུ་གཏན་ལ་དབབ་པ་དང་། ཡིན་ལུགས་རང་ཐོག་ཏུ་ངོ་སྤྲད་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྣང་བ་འདི་ཐམས་ཅད་སེམས་སུ་ངོ་མ་ཤེས་ན་མི་ཚེར་དགེ་བ་ལ་འབུངས་ཀྱང་སངས་རྒྱས་མི་ཐོབ་ཅིང་འཁོར་བར་འཁྱམས་དགོས་པས་འཁྲུལ་སྣང་སེམས་སུ་ཐག་གཅོད་པ་ནི། དབེན་པར་སྟན་བདེ་བ་ལ་རྐང་པ་སྐྱིལ་ཀྲུང་། ལག་པ་མཉམ་གཞག །རྒལ་ཚིགས་བསྲང་། མིག་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་སུ་མ་ཡེངས་པར་གཏད། ལུས་བྱར་མེད་ཀྱི་ངང་དུ་ཀློད། ངག་སྨྲ་བརྗོད་མེད་པར་བཞག །སེམས་ཀྱི་རེ་དོགས་བསམ་མནོ་ཅིའང་མི་བྱ། འདས་པའི་རྣམ་རྟོག་འགགས། མ་འོངས་པ་མ་སྐྱེས། ད་ལྟ་རྟོག་མེད་ནམ་མཁའི་ 57-3-6b ངང་དུ་ས་ལེ་སིང་ངེ་དུས་གསུམ་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་གནས་པ་ནི་དབྱིངས་སུ་གནས་པའི་ཞི་གནས་སྟོང་པ་བྱ་བ་སྒོམ་གྱི་གཞི་ཡིན་པས་ཐོག་མར་སེམས་ཀྱི་གནས་ཆ་ཟིན་པའི་རྟགས་མ་བྱུང་བར་དེ་ཀ་བསྒོམ། དེ་ནས་གནས་པ་དེ་ཀའི་ངང་ལས་སེམས་ཀྱི་འཆར་སྒོ་མ་འགགས་པས་དུས་གསུམ་གྱི་རྟོག་པ་གང་རུང་ཞིག་ཤར་བ་ན་དེ་ལ་སྐྱོན་དུ་མི་བལྟ་བར་རྣམ་རྟོག་དེ་རང་གི་སེམས་སུ་འདུག་གམ། ལོགས་སུ་གྲུབ་ནས་བྱུང་། དེ་སེམས་མ་ཡིན་ན་སེམས་རྟོག་མེད་དུ་གནས་དུས་ཀྱང་རྣམ་རྟོག་གཞན་ནས་འོང་དགོས་པ་ལ་མི་འབྱུང་། སེམས་ཡིན་པས་ནམ་ཡེངས་ན་རྟོག་མེད་དེ་རྟོག་པར་ཐོལ་གྱིས་ཤར། ཤར་བ་དེ་ཀ་ལ་བལྟས་པས་དེ་རང་སེམས་ལས་ཤར་བར་ཤེས། ཡང་རྣམ་རྟོག་ངོ་ཤེས་ཙམ་ནས་དེའི་རྗེས་སུ་མ་འབྲང་བར་ངོ་བོའི་སྟེང་དུ་བཞག་པས་རང་ཞི་ལ་སོང་ནས་སེམས་སུ་ཤེས་པར་འགྱུར། དེ་བཞིན་འཆར་རྒྱུའི་ཡུལ་སྣང་། འཆར་མཁན་དྲན་བྱེད་ཀྱི་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་ལ་བལྟས་པས། ཕྱི་སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན། ནང་བཅུད་ཀྱི་སེམས་ཅན། རང་གི་སྒོ་ལྔའི་རྣམ་ཤེས་སོགས་བདག་གཞན་གྱི་སྣང་བ་གང་ཤར་ཐམས་ཅད་རང་སེམས་ཀྱིས་བྱས་ཤིང་སེམས་འཁྲུལ་པའི་འཆར་ཚུལ་ཙམ་ལས་གཞན་དུ་མེད་ 57-3-7a པར་རྟོགས་ནས་མཉམ་བཞག་གི་ཐོག་ཏུ་ལྷན་གྱིས་ཞི་བར་འགྱུར། དེས་ཀྱང་ཐག་མ་ཆོད་ན་རྟོག་པས་རྟོག་པ་འཇོམས་པ་བྱ་བ། རྣམ་རྟོག་གང་ཆེ་ཞིང་འདུལ་དཀའ་བ་དེ་དེ་བས་ཀྱང་ཆེ་བ་ཞིག་ཏུ་བསྒོམས་པས་གཞན་དེ་ཟིལ་གྱིས་ནོན་ནས་མེད་པར་འགྲོ། དེའང་གཞན་དུ་སོང་བ་མིན། རང་སེམས་གྲོལ་བ་ཡིན་པས་རྣམ་རྟོག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བྱུང་ས་བྱེད་མཁན་རང་སེམས་ཡིན་པར་ཐག་ཆོད་ནས་འོང་ངོ་། །ཆེར་སྒོམ་པ་དེའང་རང་སེམས་ཀྱིས་འཕྲལ་ལ་བཅོས་པ་ཡིན་པས་ངོ་བོ་བལྟས་པས་འཕྲལ་དུ་གྲོལ་ལོ། །སྣང་བ་གཞི་མེད་རྩ་བྲལ་རང་སེམས་སུ་ཐག་ཁྲིག་གེར་མ་ཆོད་བར་དུ་གནས་ལུགས་སྐྱོང་ཞིང་རྩད་གཅད། ཕུ་ཐག་ལན་གཅིག་ཆོད་ནས་རྣམ་རྟོག་ཇི་ཙམ་ཤར་ཡང་གཟིངས་ལས་འཕུར་བའི་བྱ་རོག་གཟིངས་ཐོག་ཏུ་ལོགས་པ་ལྟར་སེམས་ལས་ལོགས་ན་མེད་པས་སེམས་ཐོག་ཏུ་ལོག །རྣམ་རྟོག་རང་
Chinese
འོ། (o)（语气词）第一部分分为两个方面：将显现确立为心，以及在自有的基础上认识实相。第一方面是：如果不能认识到所有这些显现都是心，那么即使一生致力于善行，也无法成佛，只能在轮回中漂泊。因此，将错觉的显现断定为心至关重要。在僻静的地方，舒适地坐在垫子上，双腿跏趺，双手结禅定印，脊柱挺直，眼睛凝视虚空，不要散乱。身体放松，不做作。言语停止，保持沉默。心中没有任何期望、怀疑或思考。过去的念头停止，未来的念头不生起。当下无念，像虚空一样澄澈，安住在三时平等的状态中。这是安住在法界中的寂止，是修习空性的基础。因此，首先要修习，直到出现心的安住的征兆。然后，在安住的状态中，心的显现之门不会关闭，因此，如果生起过去、现在、未来的任何念头，不要将其视为过错，而是观察念头是在自己的心中，还是独立存在？如果念头不是心，那么在心无念的时候，念头也应该从其他地方产生，但事实并非如此。因为念头是心，所以一旦散乱，无念就会突然变成念头。观察生起的念头，就会知道它从自己的心中产生。同样，一旦认识到念头，就不要追随它，而是安住在其自性上，它就会自然平息，从而认识到心。同样，观察所有显现的对境，以及生起显现的能忆念的念头。外在的器世界、内在的有情众生、自己的五根识等等，无论生起什么自我或他人的显现，都要认识到一切都是自己的心所为，只是心的错觉显现，除此之外别无其他。然后在入定的时候，一起平息。如果这样还不能确定，那么就要用念头来降伏念头。对于那些强大且难以调伏的念头，要观想一个比它更强大的念头，这样就能压倒并消除它。但这也不是消失到其他地方，而是自己的心解脱了。因此，要确定所有念头的来源和制造者都是自己的心。观想更大的念头也只是暂时用自己的心来调整，所以观察其自性，就能立即解脱。在没有彻底断定显现是无根无基的自心之前，要守护和探究实相，一旦彻底断定，那么无论生起多少念头，就像从船上飞起的乌鸦又回到船上一样，因为念头不会独立于心而存在，所以会回到心中。念头自然 地平息。
English
O. (o) (an interjection) The first part has two aspects: establishing appearances as mind, and recognizing reality on its own ground. The first aspect is: if one does not recognize that all these appearances are mind, then even if one devotes oneself to virtue for a lifetime, one will not attain Buddhahood and will have to wander in samsara. Therefore, it is crucial to determine that illusory appearances are mind. In a secluded place, sit comfortably on a cushion, with legs crossed in vajra posture, hands in meditative equipoise, spine straight, eyes fixed on the expanse of the sky without distraction. Relax the body without artifice. Speech ceases, remaining silent. The mind has no expectations, doubts, or thoughts. Past thoughts cease, future thoughts do not arise. The present is without thought, clear like the sky, abiding in the state of equality of the three times. This is abiding in the expanse, the calm abiding that is the basis for meditating on emptiness. Therefore, first practice until signs of the mind's abiding appear. Then, in the state of abiding, the doors of the mind's appearances will not close, so if any thoughts of the past, present, or future arise, do not regard them as faults, but observe whether the thoughts are in your own mind, or whether they arise independently. If the thoughts are not mind, then when the mind is without thought, the thoughts should also arise from elsewhere, but this is not the case. Because thoughts are mind, once distracted, non-thought suddenly becomes thought. Observing the arising thought, one will know that it arises from one's own mind. Similarly, once one recognizes the thought, do not follow it, but abide in its own nature, and it will naturally subside, thereby recognizing the mind. Similarly, observe all the objects of appearance, and the thoughts of remembrance that give rise to appearances. The external container world, the internal sentient beings, one's own five sense consciousnesses, etc., whatever appearances of self or others arise, recognize that all are done by one's own mind, and are merely illusory appearances of the mind, and nothing else. Then, in meditative equipoise, they will all subside together. If this is still not conclusive, then one should use thought to subdue thought. For those thoughts that are strong and difficult to subdue, one should contemplate an even stronger thought, so that it can overwhelm and eliminate it. But this is not disappearing to another place, but one's own mind is liberated. Therefore, one must determine that the source and maker of all thoughts is one's own mind. Contemplating a larger thought is only a temporary adjustment with one's own mind, so observing its nature, it will immediately be liberated. Until one has thoroughly determined that appearances are rootless and baseless, one's own mind, one must guard and investigate reality. Once thoroughly determined, then no matter how many thoughts arise, just like a crow that flies from a ship and returns to the ship, because thoughts do not exist independently of the mind, they will return to the mind. Thoughts naturally subside. --------------------------------------------------------------------------------