Tibetan
ཕྱག་རྣམ་པ་ལ་སེམས་ཟིན་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཡིད་བདེ་དང་། །ཐིག་ལེའི་རྣལ་འབྱོར་ དང་།ཕྲ་མོའི་རྣལ་འབྱོར་ལ་གོམས་པས་རླུང་ཅུང་ཟད་ལོག་དྷུ་ཏིའི་ཕྱི་རོལ་ཏུ་ཤར་བའི་བདེ་སྒྲུབ་དང་། །ལྟེ་བའི་རེ་ ཁ་གཏུམ་མོ་རྟོག་པས་བསྒོམ་པ་འབད་པ་བཅས། །པ་དང་། སྟོང་ཉིད་ལ་གསལ་སྣང་མཐོང་བས་དྲངས་པའི་ ཡིད་རབ་ཏུ་དགའ་བ་དང་། །རླུང་རྣམས་རྐྱེན་གྱིས་རེ་ཤིག་དབུ་མར་ཐིམ་པའི་སེམས་རྣམ་རྟོག་མེད་པའི་ཞུ་ བའི་བདེ། །བ་དང་། མངོན་ཤེས་སོགས་ཀྱི་སྟོབས་ལས། འགྲོ་དོན་མང་པོ་བྱེད་ནུས་པར་འགྱུར་བ་བརྟེན་ནས་རབ་ དགའ་བ་དང་བདེ་བ་དང་། །བུད་མེད་ལས་རྒྱ་དང་སྦྱོར་བའི་ཞུ་བའི་རེག་བདེ་དང་། །ཡིད་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱག་ རྒྱ་དང་མདུན་ན་གནས་པ་ལྟར་རྩ་རླུང་གི་བྱེད་པས་ཉམས་ལ་ཤར་བ་ཕྱག་རྒྱའི་གཟུགས་བརྙན་སོགས་ཀྱི་རྐྱེན་ལས་ བདེ་བ་སྟེ། །བདེ་བ་འདི་དག་འཕྲལ་གྱི་རྐྱེན་དང་བཅས་པ་ཡིན། །པས་དངོས་པོའི་གནས་ལུགས་མ་ཡིན་ལ། རང་བཞིན་དོན་དམ་པའི་བདེ་ཆེན་ནི་རྒྱུ་རྐྱེན་གྱིས་སྐྱེད་པ་གློ་བུར་བ་ལས་གཞན་པ་གནས་ལུགས་ཉིད། །དོ། ། དྲུག་པ་དོན་དམ་དབྱིངས་ཀྱི་གོལ་ས་བཅད་པ་ནི། ཐ་མལ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ལུས་དང་ངག་ཡིད་གསུམ་དང་དེ་ལས་བྱུང་ བ་ཐམས་ཅད་དཔེ་དང་བཅས། །པ་ཏེ་དཔེ་མཚོན་ཐུབ་ལ། ཆགས་པ་སྟེ་མཆེད་པར་དམར་ལམ་པ་དང་ཆགས་ པ་བར་མ་དང་། །སྟེ་སྣང་བ་དཀར་ལམ་པ། ཆགས་བྲལ་བཅས་པའང་སྟེ་ཐོབ་པ་ནག་ལམ་ཤར་བའི་མྱོང་བྱ་ ཡི་གེར་ཏེ་ཚིག་ཏུ་བརྗོད་པའི་ཡུལ་བཅས། །ལམ་དུས་ཀྱི་དགའ་བ་བཞིའམ། དབང་དང་བསྐྱེད་རྫོགས་ཀྱི་དགའ་བཞི་ ཡིན་ཡང་རུང་སྟེ། དགའ་བ་དང་ནི་མཆོག་ཏུ་དགའ། །བ་དང་། བྲལ་དགའ་རྣམས་ནི་རྟོག་པའི་གཡོ་བར་ བཅས་ལ་མི་བརྟན་ལ་འཇིག་པ། །ཡིན་ཏེ་དགའ་བཞི་སྔ་མ་གསུམ་འཕྲལ་འཕྲལ་འགག་ལ་ཕྱི་མའང་གསལ་མི་གསལ་ འགྱུར་བ་དང་སྐད་ཅིག་གིས་འཇིག་གོ །བདེ་བའི་ཚོར་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་དང་ཤུགས་བསྟན་བཏང་སྙོམས་ཀྱང་རིག་ པ་པོ། །དང་བཅས་པ་དེ་རིག་བྱ་རིག་བྱེད་གཞན་རིག་གི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་ལ། རང་རིག་ལ་ཡང་གསལ་དང་མི་གསལ་ གྱི་དོན་ཀུན་རྫོབ་བརྡ་ཙམ་མིང་ཙམ་བློས་གཞག་པ་ཙམ་སྟེ། །དེ་དག་ཐམས་ཅད་རང་རང་གི་ངོ་བོ་དེ་དང་། དེ་ལ་ སྙིང་པོ་ཏེ་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པ་མེད། །ཆགས་པ་ལམ་གྱི་མཆོག་དགའ་ལ་ནི་ཆགས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་རང་གི་དངོས་ 23-431 པོ་ངོ་བོ་མེད། །ལ། ཆགས་བྲལ་ལམ་གྱི་དགའ་བྲལ་ལ་ཡང་ཆགས་བྲལ་རང་གི་དངོས་པོས་གྲུབ་པ་མེད། །ལ། དབུ་མ་ལམ་གྱི་དགའ་བ་ལས་ཀྱང
Chinese
手的姿势中生起的内心喜悦，以及修习明点瑜伽和微细瑜伽，习惯后气息稍微逆转，在外脉轮之外生起的安乐成就，和脐间的热乐（藏文：གཏུམ་མོ།）观想，包括努力。以及，因见空性光明而引生的内心极度欢喜。气息因缘暂时融入中脉，心无分别的融化之乐。以及，从神通等力量，依靠能做很多利益众生的事业，而产生的极喜和安乐。以及，与女性的印结合的融化之触乐。以及，心如本智手印般，在面前安住般，因脉气的作用在体验中显现，手印的影像等因缘而产生的安乐。这些安乐都是暂时的因缘和合的。因此不是事物的实相，而自性胜义的大乐，不是由因缘产生的突发性的，而是事物的实相。第六，断除胜义法界的歧途是：世俗的身体、语、意三者以及由此产生的一切，都包括比喻。可以比喻，贪欲，也就是扩展为红亮，以及贪欲中间，也就是显现白亮。也包括离贪，也就是获得黑亮显现的体验，以及用文字，也就是用语言表达的对境。或者说是道时的四喜，也可以说是灌顶和生圆次第的四喜。喜和极喜。以及，离喜等都是伴随分别念的动摇，是不稳固和会坏灭的。也就是前三个喜是立刻消失的，而最后一个喜也是时而明显时不明显，会变化并且瞬间坏灭的。安乐的感受和痛苦以及暗示的舍受，也都是有觉知者的。以及伴随觉知者的，那是所知、能知、他知的状态。而自知也是有明显和不明显的含义，都是世俗的假立名言而已。所有这些，各自的自性，以及，其中没有精华，也就是不是由自己的自性成立的。贪欲道之极喜，贪欲本身也没有自己的实体自性。离贪道之离喜，离贪本身也不是由自己的实体成立的。中脉道之喜乐也
English
The mental joy arising from the hand gestures, and the practice of bindu yoga and subtle yoga, after becoming accustomed, the breath slightly reverses, the bliss accomplishment arising outside the outer channels, and the contemplation of tummo (Tibetan: གཏུམ་མོ།) at the navel, including effort. And, the extreme joy in the mind brought about by seeing the clarity of emptiness. The breath temporarily dissolves into the central channel due to conditions, the bliss of melting without conceptualization of the mind. And, from the power of clairvoyance and other abilities, relying on being able to do many deeds to benefit sentient beings, the resulting great joy and bliss. And, the melting touch bliss of union with a female mudra. And, the mind is like the wisdom mudra, appearing in experience due to the action of the channels and energies as if abiding in front, the bliss arising from the conditions of the image of the mudra and so on. These blisses are all temporary combinations of conditions. Therefore, they are not the reality of things, but the great bliss of ultimate nature is not a sudden occurrence arising from conditions, but the reality of things themselves. Sixth, cutting off the wrong paths of the ultimate realm is: the ordinary conventional body, speech, and mind, and everything arising from them, all include metaphors. Can be metaphorized, desire, that is, expanding into bright red, and the middle of desire, that is, appearing bright white. Also includes detachment, that is, the experience of obtaining the appearance of bright black, and the objects expressed in words, that is, in language. Or the four joys of the path time, or the four joys of initiation and generation-completion stage. Joy and supreme joy. And, detachment joy and so on are all accompanied by the movement of conceptual thoughts, are unstable and will perish. That is, the first three joys disappear immediately, and the last joy is sometimes clear and sometimes unclear, changes and perishes in an instant. The feeling of bliss and suffering and the implied equanimity are all with awareness. And accompanied by awareness, that is the state of knowable, knower, and other-knowing. And self-knowing also has the meaning of clear and unclear, all are just conventional designations and names established by the mind. All of these, their own nature, and, there is no essence in them, that is, they are not established by their own nature. The supreme joy of the desire path, desire itself has no substantial self-nature. The detachment joy of the detachment path, detachment itself is not established by its own substance. The joy of the central channel path also
Tibetan
་དབུ་མ་རང་གི་ངོ་བོ་མེད། །དེ། དེ་རྣམས་ཐམས་ཅད་རྟེན་འབྲེལ་རྐྱེན་ ལས་བྱུང་བ་ཙམ། །ཡིན་པས་སོ། ། བདུན་པ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་བཤད་པ་ནི། དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་ཀུན་གྱི་མཚན་ཉིད་དང་བྲལ་བ། ། འདི་ནི་དངོས་པོ་ཀུན་གྱི་བདག་ཉིད་སྟེ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དངོས། །པོ་སྟེ་ངོ་བོར་ཡོད་པ། ཡེ་ཤེས་འདི་ཡི་རང་ བཞིན་རྟེན་བརྟེན་པ་བཅུ་གཉིས་དག་པའི་མི་འགྱུར་བདེ། །བར་གནས་པ་སྒོམས་པས་མངོན་དུ་གྱུར་པའོ། །འདི་ནི་ དཔེས་མཚོན་དུ་མེད་པ་དང་ཡི་གེས་བརྗོད་དུ་མེད་པ་དང་། །རྣམ་རྟོག་གི་གཡོ་བས་གོས་པ་མེད་པ་དང་རང་ བཞིན་འཕོ་འགྱུར་འཇིག་བ་མེད། །པ་འདི་ནི། དོན་དམ་པའི་རང་རིག་རང་བཞིན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ རང་བཞིན་གྱིས། །རྡུལ་ཀུན་འབྱུང་ལས་རང་གྲོལ་བས། མྱ་ངན་འདས་པའི་སེམས་ཉིད་འདི་གཅིག་པུ་དོན་ དམ་པ་བདེན། །པའོ། ། བརྒྱད་པ་དེ་ཉིད་དམ་པའི་བདག་ཏུ་བསྟན་པ་ནི། འཁོར་འདས་ཐམས་ཅད་སེམས་ཀྱིས་བཀོད་པས་ཀུན་གྱི་བྱེད་པ་པོ་ ཡིན་ལ་འདི་ལ་ནི་བྱེད་པོ་མེད། །སྟེ་རང་ཉིད་སྤྲོས་བྲལ་ཡིན་པས་སོ། །འཇིག་རྟེན་པའི་ཤེས་པ་ཅན་རྣམས་ཀྱང་འདི་དང་ ཕྱོགས་མཚུངས་ཙམ་ཤེས་ནས་འདི་ལ་བདག་དང་སེམས་ཅན་ནམ་སྲོག་བཅས་དང་། །རྡུལ་མུན་སྙིང་སྟོབས་ཆ་ མཉམ་དུ་འདྲེས་པའི་གཙོ་བོ་དང་དབང་ཕྱུག་སོགས་དང་གཞན་སྡེ་བྱེ་བྲག་པ་དང་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཉི་ཚེས། རང་སྡེའི་ ཉན་ཐོས་སྡེ་གཉིས་རྡུལ་ཕྲན་སོགས། །ཐམས་ཅད་འགྱུར་མེད། ཡེ་ཤེས་འདི་ཁོ་ན་ལ་རྟོག་ཚུལ་ལོག་པས་རྣམ་ པར་བརྟགས། ། དགུ་པ་ངེས་དོན་གྱི་འགོག་ལམ་གཉིས་སུ་བསྟན་པ་ནི། འདི་གཞིག་ཏུ་མེད་པའི་སེམས་ཉིད་ཡིན་པ་དང་སངས་རྒྱས་ཀུན་ གྱི་སྤྲུལ་གཞི། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དོན་དམ་པའི་འདོད་ཡོན་མཚན་དཔེར་བཅས་པའི་ལྷག་པའི་ལྷ། །རྡུལ་གྱིས་ཡེ་ ནས་མ་གོས་པས་འགོག་པ་ཆེན་པོ་དང་ཀུན་འབྱུང་གི་ཆོས་ཉིད་ཀྱང་ཡིན་ལ། ཀུན་འབྱུང་གིས་མ་གོས་པའི་ལམ་བདེན་ ཆེན་པོ་པ། །འདི་སྡུག་བསྔལ་བདེན་པའི་ཆོས་ཉིད་སྒྲིབ་གཉིས་ཀྱིས་ཡེ་ནས་མ་གོས་པས་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་རང་བཞིན་ 23-432 ཏེ། དྲི་མ་ཀུན་རྫོབ་མཐའ་དག་སྔོན་ནས་ཟད་པ་ཁོ་ན་དང་། །འདི་ཉིད་ལས་ཉོན་གྱི་ཡང་ཆོས་ཉིད་དེ། ཆོས་ཀུན་ གྱི་རང་བཞིན་གདོད་ནས་ཡེ་ཤེས་གནས་པས་སངས་རྒྱས་པ། །འདི་ནི་བདེན་གཉིས་རང་བཞིན་དབྱེར་མེད་ པའི་ཚུལ་འདི་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་བསྟན། །པའོ། ། བཅུ་པ་རང་བཞིན་ཀུན་གཞིར་བཤད་པ་ནི། ཇི་ལྟར་མཚན་མོ་མེ་མར་ཁང་པར
Chinese
中观自性不存在。因此，这一切都只是由缘起因缘而生。是故。 第七，宣说大乐之自性：远离事物和一切事物之相。此乃一切事物之本体，即法性之事物，亦即本体存在。此智慧之自性，清净十二缘起，安住于不变之乐中，修习而显现。此乃无譬喻可喻，文字无法言说，不为分别念之动摇所染污，自性无有变异坏灭。此乃胜义之自证自性，俱生之大乐自性。从微尘一切生起中自然解脱，此寂灭之心性，唯一是胜义谛实。 第八，开示彼即是圣妙之我：轮回涅槃一切由心所造，故为一切之作者，然此（心）无有作者。即自性离戏论之故。世间有识之士亦略知此理，于此执着为我、有情或有命者，以及微尘、黑暗、心力平等混合之神我和自在等，还有其他外道别部和已逝之智慧日，自宗之声闻二部、微尘等，一切皆是无常。唯有此不变之智慧，因颠倒之执着而分别。 第九，开示了义之止观二道：此乃不可毁坏之心性，一切佛之化身之基。金刚萨埵胜义之欲妙，具足相好之增上天。本来不为微尘所染污，故为大止，亦是生起一切之法性。不为生起一切所染污之道谛大。此乃痛苦谛之法性，本来不为二障所染污，故为世俗谛之自性。一切世俗之垢染，本来即已穷尽。此即是烦恼之法性，一切法之自性，本来即是智慧之所住，故为成佛。此乃二谛自性无别之理，一切佛所宣说。 第十，宣说自性为普基：如夜晚灯火在房间里
English
The Middle Way lacks inherent existence. Therefore, all of these arise merely from dependent origination and conditions. Hence. Seventh, explaining the nature of great bliss: It is devoid of characteristics of objects and all things. This is the essence of all things, the nature of reality, the essence of existence. The nature of this wisdom, purified of the twelve links of dependent origination, abides in unchanging bliss, and is manifested through meditation. This is without example or expression in words, unsoiled by the movement of conceptual thought, and its nature is without change or destruction. This is the self-aware nature of ultimate truth, the spontaneously born nature of great bliss. By being self-liberated from the arising of all particles, this mind-essence of nirvana alone is the ultimate truth. Eighth, showing that it is the holy self: All of samsara and nirvana are arranged by the mind, so it is the maker of all, but this has no maker. That is because it is free from elaboration. Even worldly knowledgeable people know something similar to this and cling to it as self, sentient being, or living being, and as the chief and powerful one, etc., in which particles, darkness, and mental strength are equally mixed, and other sectarian schools and the deceased wisdom sun, the two Hearer schools of our own tradition, particles, etc. All are impermanent. Only this unchanging wisdom is conceptually constructed due to wrong ways of thinking. Ninth, showing the two paths of cessation and path of definitive meaning: This is the indestructible mind-essence and the basis for the emanation of all Buddhas. Vajrasattva, the ultimate object of desire, the supreme deity with marks and signs. Since it has never been defiled by particles, it is the great cessation and also the nature of the origin of all things. The great path truth is undefiled by the origin of all things. This is the nature of the truth of suffering, and since it has never been defiled by the two obscurations, it is the nature of the conventional truth. All conventional impurities have been exhausted from the beginning. This itself is also the nature of the afflictions, the nature of all things, and since wisdom has always been present from the beginning, it is Buddhahood. This is the way in which the nature of the two truths is inseparable, taught by all the Buddhas. Tenth, explaining the nature as the all-basis: Just as at night a lamp in a room