Tibetan
་ གསུམ་ལས་སུམ་ཅུའི་ལོ་ཡིས་ཉིན་ཞག་བགྲོད་པའི་དབང་ལས་དུས་ཀྱི་ལོ་དང་ཕྱོགས་ཀྱིས་ ཀྱང་། །དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་དག་ལས་ཕྱེད་བཅས་སུམ་ཅུ་གཉིས་ཀྱིས་བགོས་པའི་ཉིན་ཞག་ ཚོགས་ཀྱིས་རྒྱུ་བར་འགྱུར། །ཕྱོགས་དང་ཕྱོགས་ལ་རྩ་ནི་དགུ་ཡིས་བསྣུན་པའི་ལག་འགྲོ་ལྟེ་ བའི་འཁོར་ལོ་དག་ལ་གཅོད་པར་བྱེད། །ལས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བྱ་བ་ཞེས་བྱའི་ཚིག་ལས་ཉིན་ ཞག་རྩེ་མོ་ཅན་གྱིས་རྩ་ནི་རེ་རེ་འདོར། །མགྲིན་པ་དག་ལས་རྒྱུ་སྐར་རྩ་ནི་ཉིན་དང་ཉིན་ལ་ཟླ་ བའི་ནང་དུ་རིམ་པས་འདོར་བ་སྟེ། །ཐིག་ལེར་གནས་པ་ཟླ་བའི་རྐང་པ་ཕྱོགས་ཀྱི་ནང་དུ་ 22-420 འདོར་ཏེ་གཟའ་ཡི་རྩ་དང་གསང་བར་གནས། །སྲོག་ནི་ལུས་ལ་ལྷག་པ་གང་ཞིག་རབ་ གསལ་མཚམས་སུ་རིག་བྱེད་རྐང་ཆད་ཀྱིས་དམན་དྲུག་ཅུ་སྟེ། །འཕོ་བའི་དབྱེ་བ་དག་གིས་ ཐམས་ཅད་ཉིན་ཞག་སོ་སོའི་དུས་སུ་རྩ་ནི་ཟུང་དག་ངེས་པར་འཇོམས། །ཡང་དང་ཡང་དུ་ལོ་ ཡི་དབུས་སུ་ཉི་ཟླ་རྒྱུ་བ་དག་ལས་སྟོང་པ་མིག་དང་རི་ཡི་གྲངས། །དེ་ལྟར་རང་རང་ཚད་ཀྱིས་ ལོ་བརྒྱ་དག་གིས་ལྷ་མི་རྣམས་ཀྱིས་རང་གི་ཚེ་ལ་དུས་བགྲོད་དོ། །སྐྱེ་བ་དང་ནི་བཙའ་བའི་ དུས་དང་བྱིས་པ་གཞོན་ནུ་དག་གི་གཟུགས་ན་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ། །དེ་ཉིད་འཇིག་རྟེན་དག་ ཏུ་སླར་ཡང་སྡུད་པར་བྱེད་པ་དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ཅན་ཏེ་ཉི་མ་མིན། །ཟླ་བ་ཉི་མ་ལ་སོགས་ལྷ་ རྣམས་འབྱུང་བ་དང་བཅས་མཚན་མོའི་ཆ་ལ་བཅོམ་ལྡན་དེ་ཡིས་འཛིན། །སླར་ཡང་ཉིན་མོའི་ དུས་སུ་མཐའ་ཡས་རྣམས་ཀྱང་གཏོང་བར་བྱེད་དེ་སྐྱེད་པའི་རྒྱུར་ནི་རིམ་པས་སོ། །སྒྲ་ལ་ སོགས་པ་དྲུག་པོ་རྣམས་ཀྱི་ལས་སུ་འགྱུར་ཏེ་དབང་པོ་དྲུག་པོ་དག་ཀྱང་བྱེད་པའོ། །ལོ་དང་ ཟླ་བ་ཕྱོགས་དང་ཉིན་དང་མཚན་མོ་ཚེས་དང་ཟླ་བ་ཉི་མ་དག་ཀྱང་བྱེད་པའོ། །དེ་རྣམས་སྡུད་ པའི་བྱེད་པོ་འདིར་ནི་གཞན་འགྱུར་སྐྱེད་པའི་བྱེད་པ་པོ་ནི་བྱེད་པ་པོ་མ་ཡིན། །མཁའ་ཁྱབ་ མཁའ་ཡི་རྡོ་རྗེ་ཅན་ནི་ཡུལ་དང་རྣམ་བྲལ་ཡོན་ཏན་མེད་ལ་རང་བཞིན་མེད་པའོ། །དྲི་དང་ཁ་ དོག་དང་ནི་རོ་དང་རེག་བྱ་ཞེས་དང་འཛིན་མ་དང་ནི་ཆུ་དང་མེ་དང་རླུང་། །ངེས་པར་གཟུགས་ ཅན་བརྒྱད་པོ་རྣམས་ནི་མཐའ་དག་ཡུལ་གྱི་ཚོགས་པ་དག་སྟེ་གཅིག་ནི་གཙོ་བོར་འགྱུར། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་པོ་མཐའ་དག་འདི་ནི་སྤྲོ་བ་དག་དང་སྡུད་པར་འགྱུར་ཏེ་དུས་ཀྱི་མཐུ་ ལས་སོ། །སྒྲ་དང་སྟོང་པ་དང་ནི་ཆོས་ཀྱི་ཁམས་དང་ཡིད་ཀྱང་མི་ཡི་བདག་པོ་གཟུགས་མེད་ དུ་འགྱུར་རོ། །བདག་ཉིད་འཆིང་སྟེ་རང་བཞིན་ལ་གནས་ཡོ
Chinese
三乘三十之年，以昼夜运行之力，时之年与方亦然。 由时轮之中，以半加三十二分之昼夜集合而运行。 方与方之根本，以九乘之手行，断截于脐轮之中。 由名为业轮之词，昼夜顶端者舍弃根本一一。 由喉咙之中，星宿根本于日日，在月亮之中次第舍弃。 安住于明点，月亮之足在方之中舍弃，与曜之根本秘密安住。 命若有余于身，极明界限中，以知行足断而减六十。 以转移之差别，一切于日日之时，根本成双必定摧灭。 又复于年之中央，日月运行之中，有零、眼、山之数。 如是各以自量，百岁之中，天人等以自寿而度时。 生与出生之时，以及童年少年之形体所作何事。 彼即于世间中，再次摄集者，乃时轮者，非太阳。 月亮太阳等诸天，与诸大种俱，于夜晚之分，世尊彼所执持。 复于白昼之时，亦遣无边者，乃渐次生起之因。 声等六者，转为六者之业，六根亦如是。 年与月、方与日、夜、 तिथि (藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思) 、月亮太阳亦如是。 彼等摄集之作者，于此乃转变生起之作者，非作者。 遍空虚空金刚持，离境无别，无功德亦无自性。 香与颜色，以及味与触，以及地与水、火与风。 必定有形之八者，一切乃境之集合，一者为主。 此三千世界一切，乃舒展与摄集，由时之力。 声与空性，以及法界与意，亦为人主无色。 自身束缚，安住于自性。
English
The year of thirty by the three vehicles, by the power of the movement of day and night, the year and direction of time are also like that. From the wheel of time, the collection of days and nights divided by thirty-two with half runs. The root of direction and direction, multiplied by nine, cuts off the central wheel of the hand movement. From the word called the wheel of action, the one with the peak of day and night abandons the root one by one. From the throats, the root of the stars is abandoned day by day in the moon in sequence. Staying in the bindu, the foot of the moon is abandoned in the direction, and secretly dwells with the root of the planets. Whatever life remains in the body, in the extremely clear boundary, sixty is reduced by the knowledge-action foot cut off. With the difference of transfer, all the roots are certainly destroyed in pairs at the time of each day and night. Again and again, in the center of the year, in the movement of the sun and moon, there are numbers of zero, eyes, and mountains. Thus, each with its own measure, in a hundred years, gods and humans pass the time with their own lives. What is done in the form of birth and the time of birth, and the form of childhood and youth. That which gathers again in the worlds is the wheel of time, not the sun. The gods such as the moon and the sun, together with the elements, are held by the Bhagavan in the part of the night. Again, in the daytime, the infinite ones are also sent away, which is the cause of gradual arising. The six such as sound become the work of the six, and so do the six senses. The year and month, direction and day, night, तिथि (Tibetan, Devanagari, IAST, literal meaning) , moon and sun are also like that. The doer of gathering them, here is the doer of transforming and arising, not the doer. The all-pervading space Vajradhara is separate from the realm, without qualities and without self-nature. Smell and color, and taste and touch, and earth and water, fire and wind. The eight that are certainly formed are all collections of realms, one becomes the main one. All these three thousand worlds are spreading and gathering, by the power of time. Sound and emptiness, and the realm of Dharma and mind, also become formless as the lord of men. Self-bound, abiding in self-nature.
Tibetan
ན་ཏན་རྣམ་རྟོག་རྣམས་ཀྱིས་དར་ གྱི་སྲིན་བུ་ཇི་བཞིན་ཉིད། །བདག་ཉིད་བདག་གིས་ངེས་པར་སླར་ཡང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་ པའི་ཡིད་དག་ལ་ནི་གྲོལ་བར་བྱེད། །དེ་ཕྱིར་རྒྱལ་པོ་རང་གི་ལས་ནི་རང་བཞིན་ཡོན་ཏན་ལ་ 22-421 གནས་སྡུག་བསྔལ་དང་ནི་བདེ་བ་བྱེད། །རང་བཞིན་རྣམ་པར་བྲལ་བ་སུ་ཞིག་བྱེད་པོ་ཅི་ཞིག་ བྱེད་དེ་མི་ཤེས་འཇིག་རྟེན་རྨོངས་པར་བྱེད། །ས་དང་ཆུ་དང་མེ་དང་རླུང་དང་ནམ་མཁའ་དང་ ནི་ཡིད་དང་བློ་དང་ངར་འཛིན་དག་གི་སེམས། །རགས་དང་ཕྲ་མོ་གཞན་ཡང་རྣམ་གསུམ་ ཡོན་ཏན་ལ་གནས་ཡི་གེ་ཐིག་ལེ་ལ་སོགས་དབྱེ་བ་ཡིས། །རགས་པ་རགས་པའི་དབང་པོ་ རྣམས་ལ་རང་བཞིན་གྱིས་ཀྱང་གནས་ཏེ་ཕྲ་མོའི་སེམས་ལ་ཕྲ་མོ་ཡང་། །ཡེ་ཤེས་ལ་ཡང་ཡེ་ ཤེས་སྐུ་སྟེ་རང་བཞིན་རྣམས་འགྱུར་མེད་པའི་འཚོ་བ་འབྱུང་བ་འབྱུང་བ་མིན། །ཨ་སོགས་ སྟོང་པ་ལྔ་ནི་རང་བཞིན་རྣམ་པར་འགྱུར་མིན་དཔལ་ལྡན་ཆ་དང་ཐིག་ལེ་ནཱ་ད་དང་། །དུས་ དང་སེམས་དང་བློ་སྟེ་རང་བཞིན་དག་ཀྱང་དེ་བཞིན་གཞན་པའི་དབྱངས་ནི་རླུང་ལ་སོགས་ པའོ། །རགས་པའི་སྡེ་པའི་ཡི་གེ་རྣམས་ནི་གསུམ་གྱིས་བསྒྱུར་པའི་བཅུ་སྟེ་བཅུ་དྲུག་གཞན་ནི་ རྣམ་འགྱུར་རོ། །དེ་དག་དབུས་སུ་རྡོ་རྗེ་ཅན་ནི་རང་བཞིན་མིན་ཞིང་རྣམ་འགྱུར་མིན་ཏེ་ཁྱབ་ བྱེད་རང་བཞིན་མེད། །འཁོར་བར་བདེ་དང་སྡུག་བསྔལ་རང་བཞིན་ཡོན་ཏན་ལ་གནས་ལས་ ལས་སྐྱེས་པ་དེ་ནི་སྤྱོད་པ་སྟེ། །མི་རྣམས་ཀྱི་ནི་ལས་འདི་དག་ཀྱང་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་འགྱུར་ཏེ་ རགས་དང་ཕྲ་མོ་ཞི་བའོ། །བདག་ནི་བྱེད་པ་པོ་ཡང་ཁྱད་པར་ལས་བྱེད་གཞན་པ་ཕྱུགས་ བདག་ཀྱང་ཡོད་བྱེད་པོ་ཞེས་པ་ལས། །བྱེད་པོ་བདག་གམ་གཞན་པ་མིན་ཏེ་རང་བཞིན་རྣམ་ པར་བྲལ་བར་ཤེས་པ་དེ་ནི་ལས་མ་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་བྱེད་པོ་འགའ་ཡང་སྲོག་ཆགས་རྣམས་ཀྱི་ བདེ་དང་སྡུག་བསྔལ་དག་ནི་མི་སྦྱིན་མི་འཕྲོག་སྟེ། །འཁོར་བ་དག་ཏུ་རྣམ་པ་གསུམ་པོ་གང་ བྱས་སྔོན་གྱི་ལས་ནི་འབྲས་བུ་རབ་ཏུ་སྦྱིན་པར་འགྱུར། །སྐྱེད་དང་སྡུད་པའི་བྱེད་པ་པོ་འདི་ སྟེར་ཞིང་དེ་ནི་འཕྲོག་པ་རྨོངས་པ་རྣམས་ཀྱི་བློ་ཡིན་ཏེ། །ལུས་ལ་དཔག་མེད་དགེ་བ་འཕྲོག་ པར་བྱེད་པའི་བུག་པ་རང་གི་དབང་པོ་རྣམས་ཀྱི་མཐོང་མ་ཡིན། །འདོད་པའི་ནུས་དང་བྱ་བ་ དང་ནི་གསུམ་པ་ཤེས་པའི་ནུས་པ་འགྲོ་བ་རང་གི་ཡིད་ལ་སྟེ། །དངོས་པོ་གསལ་བ་དང་ནི་ 22-422 འཇུག་པ་དག་དང་རོ་མཉམ་རྒྱུར་ནི་དོན་ལ་ཉེ་བར་དམིགས་པར་བྱེད། །སླར་ཡང་དོར་བ་ དག་ནི་བཞི་པ་སྲིད་གསུམ་གྱིས་བ
Chinese
念头分别如蚕丝， 自身以自身定能再次于无分别之心中解脱。 因此国王自己的事业安住于自性功德， 生起痛苦与安乐。谁能造作远离自性，什么能造作， 不知使世间愚昧。地水火风空， 以及意、智、我执之心。 粗细等其他三种功德安住，以文字、明点等差别。 粗者于粗大之根，自性亦安住，于微细之心亦微细。 于智慧亦智慧身，自性诸法无有变异，生者非生。 阿等五空性，自性不转变，具光辉分与明点那达， 时、心、智等自性亦如是，其他音声如风等。 粗品之文字以三所变之十，十六其他为变异。 彼等之中金刚持非自性亦非变异，是遍行无自性。 轮回中安乐与痛苦安住于自性功德，业由业生彼乃行。 人们之业亦变为三种，粗细与寂静。 我亦是作者，特殊之作者，其他牧主亦有作者之说。 作者非我亦非他，知自性远离者非业。 因此作者谁亦不施与众生之安乐与痛苦亦不夺取。 轮回中无论做何三种，往昔之业将善施果。 生起与聚集之作者，此施与彼夺取乃愚者之念。 于身夺取无量功德之孔窍，非自根之所见。 欲之能力与事业，以及第三知之能力在于众生自心。 事物显现与趣入，以及味等同之因，于义亲近而缘。 再次舍弃者为第四，以三有而
English
Thoughts and distinctions are like silk from a silkworm, Oneself, by oneself, can surely again be liberated in a mind without distinctions. Therefore, the king's own actions abide in the qualities of self-nature, Giving rise to suffering and happiness. Who can create what is separate from self-nature, what can create, Not knowing makes the world ignorant. Earth, water, fire, wind, and space, As well as the mind, intellect, and the mind of ego-grasping. Gross and subtle, and other three qualities abide, with distinctions such as letters and bindus. The gross abides by nature in the gross senses, and the subtle is also subtle in the subtle mind. In wisdom also the body of wisdom, the natures are unchanging, the living is not born. The five emptinesses, such as A, are unchanging in nature, the glorious parts and bindu, nada, Time, mind, intellect, etc., are also the same in nature, other sounds such as wind, etc. The letters of the gross category are ten transformed by three, sixteen others are transformations. Among them, Vajradhara is neither self-nature nor transformation, it is pervasive and without self-nature. Happiness and suffering in samsara abide in the qualities of self-nature, karma arises from karma, that is action. The actions of people also change into three types, gross, subtle, and peaceful. I am also the doer, a special doer, other herdsmen also have the saying of a doer. The doer is neither me nor other, knowing that the one who is separate from self-nature is not karma. Therefore, no doer gives or takes away the happiness and suffering of beings. Whatever three types are done in samsara, past karma will bestow good results. The doer of arising and gathering, this giving and that taking is the thought of the foolish. The orifices that take away immeasurable merits from the body are not seen by one's own senses. The power of desire and action, and the third power of knowledge, are in the minds of beings. The appearance and entry of things, and the cause of equal taste, are closely focused on meaning. Again, those who abandon are the fourth, with the three existences