Chinese
懈怠以及， 显现的慢、贪欲、嗔恨，以及种姓、容貌、博学、青春 21-646 和，权势强大而产生的骄慢，视如仇敌。对于九种烦恼的损害， 应当守护自心。悭吝是对先前拥有的财物器具贪恋，不舍得施与他人；谄诳是自己没有功德却装作有，以此欺骗他人；幻骗是自己隐藏过失，以此欺骗他人； 贪着，即所谓“罗巴”（藏文：ལོ་བྷ་，梵文天城体：लोभ，梵文罗马拟音：lobha，汉语字面意思：贪），就是不知满足。对于享用不知满足，贪求享乐，贪恋执着；懈怠就是懒惰。对于佛法，最初进入时懒惰，即使进入后也不精进修持直至究竟，变得懈怠。 显现的慢，是对没有功德却自以为有而产生的傲慢。贪欲是三界的贪欲，其中是欲界的贪欲。而对于欲界贪欲，又分为对自身蕴的贪着，对住处的贪着，以及对妙欲的贪着。在这些之中，立刻产生一切过患的基础，就是对妙欲的贪着。 嗔恨是与害心相联的愤怒。因种姓高贵而傲慢，与此相关联的是轻视他人，自认为了不起的傲慢之心。同样，因容貌美丽等而骄傲自满，以及因博学和青春鼎盛，权势强大而心生骄傲，变得非常自满，这就是骄慢。这九种烦恼，时时都在损害自己，所以如同仇敌一般，如同防备仇敌并加以摧毁一样，这些烦恼也应该，不要藏在心中，而要在生起之时，就用对治法彻底摧毁，要像对待仇敌一样看待。通过了解利益和过患，劝诫要谨慎行事：谨慎是甘露之源，而放逸，是死亡之地，这是能仁所宣说的。因此，你为了增长善法，应当恭敬恒时保持谨慎。有些人先前放逸，后来变得谨慎，也像，乌云消散的月亮一样美丽。悦意、指鬘、见者、增益。
English
And laziness. Manifest pride, desire, hatred, and lineage, appearance, learning, youth 21-646 And, arrogance due to great power, regard as enemies. From the harm of the nine afflictions, one should protect one's mind. Stinginess is attachment to previously owned objects and utensils, unable to give to others; deceit is pretending to have qualities that one does not possess, thereby deceiving others; illusion is concealing one's own faults, thereby deceiving others. Attachment, which is called "Lobha" (藏文：ལོ་བྷ་，梵文天城体：लोभ，梵文罗马拟音：lobha，汉语字面意思：Greed), is not knowing contentment. Not knowing contentment with enjoyment, craving enjoyment, being attached and clinging; laziness is sloth. Regarding the Dharma, being lazy when first entering, and even after entering, not striving to complete it, becoming lazy. Manifest pride is being proud of having qualities that one does not possess. Desire is the desire of the three realms, among which is the desire of the desire realm. And for the desire of the desire realm, there is attachment to one's own aggregates, attachment to dwelling places, and attachment to desirable qualities. Among these, the basis for immediately generating all faults is attachment to desirable qualities. Hatred is anger associated with harmful intent. Being arrogant due to high lineage, associated with this is looking down on others and considering oneself superior, a haughty mind. Similarly, being arrogant due to beautiful appearance, and due to learning and flourishing youth, and being proud due to great power, becoming very conceited, this is arrogance. These nine afflictions constantly harm oneself, so they are like enemies. Just as one guards against enemies and destroys them, these afflictions should also, not be kept in the mind, but when they arise, they should be completely destroyed with antidotes, and should be regarded as enemies. Through understanding benefits and faults, the advice is to act with mindfulness: mindfulness is the source of nectar, while carelessness, is the place of death, this is what the Muni has declared. Therefore, you, in order to increase virtue, should respectfully always maintain mindfulness. Some who were previously careless, later become mindful, and like, the moon free from clouds, are beautiful. Delightful, Angulimala, Seer, Benefit.
Tibetan
ད་བཞིན། །བག་ཡོད་པ་ནི་བདུད་ རྩིའམ་འཆི་[བ་]མེད་པའི་གནས་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ལ་ནན་ཏན་སྙིང་པོར་བག་ཡོད་པ་སྤྱད་པས་ སེམས་ཉོན་མོངས་པ་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ཐར་པ་འཆི་བ་མེད་པའི་གོ་འཕང་ཐོབ་པར་བྱེད་ པས། འཆི་མེད་ཀྱི་གོང་འཕང་བག་ཡོད་ལས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་བག་ཡོད་པར་འཆི་མེད་ཀྱི་ གནས་ཞེས་བྱ། ཇི་སྲིད་བག་མེད་པ་ཡོད་ཀྱི་བར་དེ་སྲིད་དུ་ཐར་བ་འཆི་མེད་ཀྱི་གོ་འཕང་ཐོབ་ པར་མི་འགྱུར་ཞིང་། བག་མེད་པ་ལས་ཉོན་མོངས་པ་འབྱུང་བ་དང་། ཉོན་མོངས་པ་ལས་སྐྱེ་ ཤིའི་འཕྲེང་བ་འབྱུང་བས་བག་མེད་པ་ནི་འཆི་བའི་གནས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ ཐུབ་པའི་དབང་པོའི་བཀའ་བསྩལ་པ་ཡིན་ཏེ། མདོ་སྡེ་ལས། བག་ཡོད་འཆི་མེད་གནས་ཡིན་ ཏེ། །བག་མེད་པ་ནི་འཆི་བའི་གནས། །བག་ཡོད་འཆི་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། །བག་མེད་པ་ནི་ རྟག་ཏུ་འཆི། །དེ་ཡི་ཁྱད་པར་དེ་རིགས་པས། །མཁས་པ་རྣམས་ནི་བག་དང་བཅས། །བག་ ཡོད་པ་ལ་རབ་དགའ་བ། །འཕགས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་དགའ་བ་ཡིན། །ཅེས་ལུང་གིས་བསྟན་པ་ ལྟར་བླང་དོར་ཤེས་ནས་བག་ཡོད་པར་སྤྱད་པས་དགེ་བའི་ཆོས་མཐའ་དག་རྒྱ་ཆེར་འཕེལ་ བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་བས་ན་རྒྱལ་པོ་ཁྱོད་ཀྱིས་རང་ཉིད་[ཀྱི་] དགེ་བའི་ཆོས་སྤེལ་བའི་སླད་དུ་ སངས་རྒྱས་དང་འཕགས་པ་རྣམས་ལ་བརྙས་པ་དང་རིས་སུ་བོར་བ་མ་ཡིན་པ་ཆེ་ཐང་དུ་ མཆོག་དང་གཙོ་{བོ་[བོར་]འཛིན་པའི་{དཔེ་[དེས་]གསུངས་པ་དམ་པའི་ཆོས་དང་བཅས་ པར་གུས་པ་ཆེན་པོས་རྟག་ཏུ་ཆོས་ལ་བག་དང་བཅས་པ་སྟེ་བག་ཡོད་པར་མཛོད་ཅིག །འོ་ན་ སྔོན་དུ་བག་མེད་པར་སྤྱད་{པའི་[པས་]ཉེས་ཟིན་པས་ད་ནི་བག་ཡོད་ལ་གནས་ཀྱང་མི་ཕན་ 21-648 ནོ་ཅེ་(ཞེ་)ན་ཐོག་མ་ཉིད་ནས་བཟུང་ཚེ་ཧྲིལ་པོར་བག་ཡོད་ཁོ་ནར་གནས་ན་ཆེས་ངོ་མཚར་ ཆེ་བ་ཡིན་མོད་ཀྱང་། དེ་ལྟར་མིན་{པ་[པའི་]གང་ཞིག་སྔོན་ཆད་བག་མེད་པ་སྤྱད་པ་གྱུར་པ་ ཡིན་ཀྱང་། ཕྱི་ནས་བག་དང་ལྡན་པར་གྱུར་ན་ཡང་ནམ་བག་ཡོད་པར་གྱུར་པ་དེ་ནས་གཟུང་། རང་ཉིད་ལ་ཕན་པ་དང་བདེ་བ་འབྱུང་བ་དང་། སྤྱོད་པ་ལ་གཞན་གྱིས་སྨོད་པར་མི་འགྱུར་ ཞིང་བསྔགས་པར་བྱེད་པའི་མཛེས་པ་སྟེ། ཟླ་བ་ཐོག་མར་སྤྲིན་གྱིས་བསྒྲིབས་ཀྱང་། སླར་ {ཡང་}སྤྲིན་དང་བྲལ་བའི་དུས་དེ་ཉིད་ནས་ཉམས་པ་མེད་པར་གསལ་བ་དང་འོད་ཟེར་ ཡོངས་སུ་རྒྱས་པས་རྣམ་པར་མཛེས་པ་བཞིན་ནོ། །མཚན་གཞི་སྔོན་བག་མེད་པར་སྤྱད་པ་ལ་ ཕྱིས་བག་དང་ལྡན་པར་གྱུར་པ་འདོད་ཆགས་ཤས་ཆེ་བ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་མཆེད་ཟླ་ གཅུང་དགའ་བོ་[དང་]། ཞེ་སྡང་
Chinese
如是。 谨慎是甘露或不死之处。精进修持以谨慎为核心的佛法，能使心从烦恼中解脱，获得解脱、不死之果位。因此，不死之果位源于谨慎，故称谨慎为不死之处。只要存在放逸，就无法获得解脱、不死之果位。放逸产生烦恼，烦恼产生生死之轮回，故放逸是死亡之处。这是世尊释迦牟尼佛的教诲。如经部所说：谨慎是不死之处，放逸是死亡之处。谨慎者不死，放逸者恒常死。智者通过理智认识到这些差别，与谨慎为伴，对谨慎极为欢喜，欢喜于圣者的行境。如经文所示，了知取舍后，谨慎行事，一切善法皆能广大增长。因此，国王您为了增长自己的善法，不要轻蔑或舍弃佛陀和圣者，而要以极大的恭敬，恒常对佛法保持谨慎，即谨慎行事。如果先前已经放逸，现在即使安住于谨慎也无益处吗？如果从一开始就完全安住于谨慎，那当然非常奇妙。但并非如此，即使先前已经放逸，之后变得谨慎，从变得谨慎的那一刻起，也会对自己有益和快乐，行为不会受到他人的谴责，反而会受到赞扬，变得美好。就像月亮最初被云遮蔽，但当云散开时，立刻变得明亮，光芒四射，非常美丽一样。例如，先前放逸，后来变得谨慎的人，贪欲心较重的是世尊的兄弟阿难陀，嗔恨心
English
Thus it is. Mindfulness is the place of nectar or immortality. By diligently practicing mindfulness as the essence of Dharma, one is liberated from mental afflictions, attaining the state of liberation and immortality. Therefore, the state of immortality arises from mindfulness, hence mindfulness is called the place of immortality. As long as there is negligence, one will not attain the state of liberation and immortality. Negligence gives rise to afflictions, and afflictions give rise to the cycle of birth and death, therefore negligence is the place of death. This is the teaching of the Bhagavan Shakyamuni Buddha. As stated in the Sutra: Mindfulness is the place of immortality, negligence is the place of death. The mindful do not die, the negligent always die. The wise, through reason, understand these differences, and associate with mindfulness, greatly rejoicing in mindfulness, rejoicing in the realm of the noble ones. As the scriptures indicate, knowing what to adopt and abandon, and acting mindfully, all virtuous Dharmas will greatly increase. Therefore, O King, in order to increase your own virtuous Dharma, do not despise or abandon the Buddhas and the noble ones, but with great reverence, always be mindful of the Dharma, that is, act mindfully. If one has previously been negligent, is it useless to abide in mindfulness now? If one abides solely in mindfulness from the very beginning, that is of course very wonderful. But if that is not the case, even if one has previously been negligent, if one becomes mindful later, from the moment one becomes mindful, it will be beneficial and bring happiness to oneself, one's behavior will not be condemned by others, but will be praised and become beautiful. Just as the moon is initially obscured by clouds, but when the clouds dissipate, it immediately becomes bright, radiating light, and is very beautiful. For example, among those who were previously negligent and later became mindful, the one with strong attachment was the Buddha's brother Ananda, and with hatred
Tibetan
ཤིན་ཏུ་ཆེ་བ་སོར་མོའི་ཕྲེང་བ་ཅན་དང་། མཐོང་ལྡན་ཏེ་ཕ་ བསད་པ་རྒྱལ་པོ་མ་སྐྱེས་དགྲ་དང་། མ་བསད་པའི་མཚམས་མེད་པ་བྱས་པ་བདེ་བྱེད་དེ། དེ་ རྣམས་ཀྱང་ཕྱིས་འགྱོད་པའི་སེམས་ཀྱིས་བག་ཡོད་པར་སྤྱད་པ་ལས་རང་ཉིད་ཀྱི་དགོས་པའི་ དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཐོབ་པ་བཞིན་ནོ། །ཁྱད་པར་དུ་ཁོང་ཁྲོ་སྤོང་བ་ལ་བག་ཡོད་པར་ གདམས་པ་ནི། །བཟོད་པ་དང་མཚུངས་དཀའ་ཐུབ་མ་མཆིས་པས། །ཁྱོད་ཀྱིས་ཁྲོ་བའི་གོ་ སྐབས་དབྱེ་མི་བགྱི། །ཁྲོ་བ་སྤངས་པས་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པ་ཉིད། །འཐོབ་པར་འགྱུར་བར་སངས་ རྒྱས་ཞལ་གྱིས་བཞེས། །ཁོང་ཁྲོ་བ་ཞེ་སྡང་གི་གཉེན་པོ་བཟོད་པ་དང་མཚུངས་པའི་དཀའ་ ཐུབ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ལུས་ལ་{གདུང་[སྟུང་]བ་རྩོམ་པའི་དཀའ་ཐུབ་མེ་ལྔ་བརྟེན་པ་དང་། སྨྱུང་བ་དང་གཅེར་བུ་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་བཟོད་ནུས་པའི་དྲང་སྲོང་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་གཞན་ གྱི་གནོད་པ་བཟོད་མ་ནུས་པར་{དམོད་[སྨོད་]པ་འདོར་བ་སོགས་ཡོད་པས་གནོད་པ་ལ་ཇི་ མི་སྙམ་པའི་བཟོད་པ་ནི་ཆེས་དཀའ་བའང་ཡིན་ལ། ལུས་ལ་གདུང་བ་རྩོམ་པའི་དཀའ་ཐུབ་ ནི་ཕན་ཡོན་དང་མི་ལྡན་ཏེ་སྡིག་པ་བྱང་བ་དང་ཐར་པ་ཐོབ་པའི་ཐབས་སུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན། 21-649 བཟོད་པས་ནི་ལམ་གྱི་ཡོན་ཏན་གོང་དུ་འཕེལ་བར་བྱེད་པས་བསྟེན་པར་བྱ་བའི་ཆོས་རྣམས་ ཀྱི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན་ཏེ་དེས་ནས་བཟོད་པའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཁོང་ཁྲོ་བ་རྒྱུད་ལ་སྐྱེར་མི་ འཇུག་ཅིང་། གལ་ཏེ་སྐྱེས་ཀྱང་རྒྱུན་བཅད་ནས་དེ་མ་ཐག་ཁོང་ཁྲོ་ལས་{བལྡོག་[བཟློག་] པར་བྱེད་པས་ཁྲོ་བས་གོ་སྐབས་དུས་ནམ་ཡང་དབྱེ་བར་མི་བགྱི་སྟེ་གོ་སྐབས་མི་དབྱེ་ཞེས་པ་ ནི་ཡོངས་སུ་མི་སྟེར་བའི་དོན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཁོང་ཁྲོ་བ་སྤངས་ཤིང་བཟོད་པ་ལ་གནས་པའི་ ཡོན་ཏན་གྱིས་ཕྱིར་མི་{ལྡོག་[ཟློག་]པ་ཉིད་ཐོབ་པར་འགྱུར་བ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞལ་གྱིས་ བཞེས་པའམ་བཀའ་བསྩལ་པ་ཡིན་ཏེ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་ལས། བཙུན་པ་དགེ་སྦྱོང་ཕྱིར་མི་ {ལྡོག་[བཟློག་]པ་ནི་གང་ལགས། བྲམ་ཟེ་དང་དགེ་སྦྱོང་གང་ཁྲོ་བར་མི་བྱེད། རབ་ཏུ་ཁྲོ་ བར་མི་བྱེད། འཁོན་དུ་འཛིན་པར་མི་བྱེད། དབྱུག་པ་ལེན་པ་ཡོངས་སུ་སྤངས་པ། མཚོན་ཆ་ ལེན་པ་ཡོངས་སུ་སྤངས་པ་དེ་ནི་དགེ་སྦྱོང་ཕྱིར་མི་{ལྡོག་[བཟློག་] པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་ གསུངས་སོ། །ཕྱིར་མི་བཟློག་པ་ལ་ཐེག་ཆེན་བྱང་ཆུབ་སེམས་{དཔའ་[དཔའི་]ལམ་གྱི་ དབང་དུ་བྱས་ན་ཚོགས་ལམ་ཆེན་པོ་ནས་ས་བརྒྱད་པའི་བར་དུ་ཕྱི་མི་{ལྡོག་[བཟློག་]པ་ ཐོབ་ཚུལ་འཇོག་མཚམ
Chinese
极其伟大的指鬘（Angulimāla）和目犍连，即杀父的国王阿阇世（Ajatasattu）和造作杀母等五无间罪的调达（Devadatta），他们后来也因后悔之心而谨慎行事，从而如愿以偿地获得了自己所需的圆满利益。特别是，对于谨慎地舍弃愤怒的教诲是： 忍辱之外无苦行，汝勿开启嗔怒门。舍弃嗔怒得不退，如来亲口如是说。 愤怒，即嗔恨的对治是忍辱，除此之外没有其他的苦行。身体上进行{གདུང་（藏文），स्तृ（梵文天城体），str（梵文罗马拟音），刺痛}的苦行，如依靠五火，断食和裸体等，即使是能够忍受这些的苦行者，也无法忍受他人的伤害，因此会有{དམོད་（藏文），शप（梵文天城体），śapa（梵文罗马拟音），诅咒}等行为。所以，对于伤害毫不在意的忍辱是最为困难的。而身体上进行刺痛的苦行是没有利益的，不会成为消除罪恶和获得解脱的方法。 忍辱能够使道的功德更上一层楼，因此是应当修习的诸法中的 श्रेष्ठ者。因此，不要让忍辱的违品——愤怒在相续中产生。如果产生了，也要立即断除，从愤怒中{བལྡོག་（藏文），प्रतिक्षिप्（梵文天城体），pratikṣip（梵文罗马拟音），遣除}。因此，不要给愤怒任何机会，不给机会的意思就是完全不给予。像这样，舍弃愤怒并安住于忍辱的功德，就能获得不退转的果位，这是佛陀亲口承诺或教导的。在声闻的律藏中说：比丘，什么是沙门不退转呢？婆罗门和沙门不生气，不极度生气，不怀恨在心，完全舍弃拿起棍棒，完全舍弃拿起武器，这就是沙门不退转。如是说。若以大乘菩萨道的角度来说不退转，则从资粮道大开始直到八地之间，安立获得不退转的方式和界限。
English
The greatly virtuous Angulimala and Maudgalyayana, namely King Ajatashatru who killed his father, and Devadatta who committed the five heinous crimes including killing his mother, later also acted cautiously with a sense of remorse, thereby obtaining the complete benefits they needed, just as they wished. In particular, the advice to be mindful in abandoning anger is: There is no asceticism equal to patience, You should not open the door of anger. By abandoning anger, one attains non-regression, Thus spoke the Buddha from his own mouth. Anger, that is, the antidote to hatred is patience, and there is no other asceticism equal to it. Enduring the asceticism of inflicting {གདུང་（Tibetan）, स्तृ（Sanskrit Devanagari）, str (Sanskrit Romanization), piercing} on the body, such as relying on five fires, fasting, and being naked, even those ascetics who are able to endure these are unable to endure the harm of others, and therefore there will be actions such as {དམོད་（Tibetan）, शप（Sanskrit Devanagari）, śapa (Sanskrit Romanization), cursing}. Therefore, patience that is indifferent to harm is the most difficult. And the asceticism of inflicting piercing on the body is without benefit, and will not become a method for eliminating sins and attaining liberation. Patience enables the qualities of the path to increase further, and is therefore the best of all the dharmas to be practiced. Therefore, do not allow the opposite of patience—anger—to arise in the continuum. If it arises, cut it off immediately and {བལྡོག་（Tibetan）, प्रतिक्षिप्（Sanskrit Devanagari）, pratikṣip (Sanskrit Romanization), avert} from anger. Therefore, never give anger a chance; not giving a chance means not giving it at all. In this way, by abandoning anger and abiding in the merit of patience, one will attain the state of non-regression, which is what the Buddha promised or taught. In the Vinaya Pitaka of the Hearers, it is said: "Bhikkhus, what is a Shramana who does not regress? A Brahmin and a Shramana who do not get angry, do not get extremely angry, do not hold grudges, completely abandon taking up sticks, completely abandon taking up weapons, that is a Shramana who does not regress." Thus it is said. If non-regression is considered from the perspective of the path of the Mahayana Bodhisattva, then from the Great Accumulation Path up to the Eighth Bhumi, the way and limits of attaining non-regression are established.