Tibetan
སླབ་ བྱ། བླངས་པའི་ཕན་ཡོན་རྣམས་ལས་སྡོམ་པའི་ངོ་བོ་ནི། སོ་སོ་ཐར་བའི་སྡོམ་པ་ལ། མི་དགེ་ བ་བཅུ་ཆ་ཚང་སྤོང་བའི་སྡོམ་པ་དང་། ཆ་ཤས་ཅི་རིགས་སྤོང་བ་རྣམས་ཡོད་པ་ལས། བསྙེན་ གནས་ཀྱི་སྡོམ་པའི་ངོ་བོ་ཡང་མི་དགེ་བ་བཅུ་ལས་ལོག་པའི་སྡོམ་པ་ཡིན་ལ། ལེན་པ་པོ་རྟེན་ གྱི་ཁྱད་པར་ནི། ཉན་ཐོས་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་རྣམས་གླིང་གསུམ་གྱི་སྐྱེས་པ་བུད་མེད་ཁོ་ན་ཡིན་ པར་འདོད། མདོ་སྡེ་པ་དང་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་པ་རྣམས་ནི་ཀླུ་དང་གནོད་སྦྱིན་དང་ལྷ་ལ་སོགས་ པ་མི་མ་ཡིན་པའི་འགྲོ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་སྙིང་ཐག་པ་ནས་དད་[པའི་]སེམས་ཀྱིས་བླངས་ ན་སྡོམ་པ་སྐྱེ་བར་འདོད་པ་ལས་གྲུབ་མཐའ་གོང་མའི་འདོད་པ་ལྟར་དངོས་པོ་ལ་གནས་པའི་ {བཙན་[གཙན་]པ་ཡིན། གང་ལ་བླང་བའི་ཡུལ་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་དགེ་སློང་ཁོ་ན་ལས་ལེན་ དགོས་པར་འདོད། མདོ་སྡེ་པ་ཡན་གྱི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་རྣམས་ནི་དགེ་སློང་དགེ་ཚུལ་དགེ་ བསྙེན་གང་ཡང་རུང་བ་ལས་{བླང་བས་[བླངས་པས་]ཐོབ་པར་འདོད། ཇི་ཙམ་དུ་ལེན་པའི་ དུས་སྤྱིར་{བཏང་[ལྟང་]ཉིན་ཞག་གི་མཐའ་ཅན་ཡིན་པར་ཐམས་ཅད་མཐུན་ཀྱང་། བྱེ་བྲག་ ཏུ་སྨྲ་བ་དམིགས་བསལ་མི་འདོད་ཅིང་། མདོ་སྡེ་པ་དང་ཐེག་ཆེན་པ་རྣམས་[ནི་]ཉིན་ཞག་ཏུ་ བསྲུང་བ་བསྙེན་གནས་རང་གི་ཐོབ་ཐང་སྤྱིར་བཏང་ཡིན་ཀྱང་དམིགས་བསལ་ཡུན་ཐུང་ངུ་བ་ ཉིན་ཞག་ཏུ་སྲུང་མི་ནུས་པར་ཉིན་གང་ཙམ་བསྲུང་{བ་[བར་]ཁས་{བླང་[བླངས་]ནས་ བསྲུང་ན་དུས་མ་རྫོགས་པ་ཙམ་ཡིན་ནའང་བསྙེན་གནས་ཀྱི་སྡོམ་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། ཉིན་ ཞག་གཅིག་ལས་དུས་རིང་བ་ཞག་གྲངས་ཅི་ཙམ་བསྲུང་ནུས་ཀྱང་། བསམ་པའི་དབང་གིས་ བསླབ་བྱ་ལ་གནས་ན་དེ་ཡང་བསྙེན་གནས་ཀྱི་སྡོམ་པ་ཡིན་པར་འདོད། བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་ནི་ བསྙེན་གནས་ཀྱི་སྡོམ་པ་བསྲུང་བའི་དུས་ཉིན་ཞག་གཅིག་ལས་མང་བ་དང་ཉུང་བར་མི་རུང་ བས་{བསྲུང་[བསྲུངས་]ཀྱང་ལེགས་སྤྱད་དགེ་བ་ཙམ་ཡིན་གྱི་སྡོམ་པར་མི་འདོད་དོ། །ཇི་ 21-642 ལྟར་ལེན་པའི་ཚུལ་ལ། ལེན་ཚུལ་དངོས་དང་། ལེན་པའི་ཆོ་གའི་ཁྱད་པར་གཉིས་སོ། །ལེན་ ཚུལ་དངོས་ནི། ཆོས་མངོན་པ་མཛོད་ལས། དམའ་བར་འདུག་སྨྲས་{འདས་[བཟླས་]པ་ {ཡིས[ཡི]། །མི་རྒྱན་ནམ་ནི་ནངས་བར་དུ། །བསྙེན་གནས་ཡན་ལག་ཚང་བར་ནི། །ནངས་ པར་གཞན་ལ་ནོད་པར་བྱ། །ཞེས་པ་སྡོམ་པ་ལེན་པའི་ཚུལ་སྟན་དམའ་བ་ལ་འདུག །སློབ་ དཔོན་གྱིས་སྡོམ་པ་འབོགས་ཆོག་སྨྲ་བ་བཞིན་དུ་བཟླས་ཤིང་། རྒྱན་གསར་པས་མི་རྒྱན་པ་ དང་། སང་ནམ་མ་ལངས་པར
Chinese
教诫。所受之利益中，律仪之体性为：在别解脱戒中，有完全舍弃十不善业之律仪，以及舍弃部分不善业之各种情况。其中，近住戒之体性亦为远离十不善业之律仪。受持者所依之差别为：声闻部之说一切有部认为，唯有赡部洲、东西胜身洲、北俱卢洲三洲之男女方可受持。经部与大乘部则认为，龙、夜叉、天等非人众生，若从内心深处生起信心而受持，亦可生起律仪。因此，如上方宗派之观点，安住于实事之稳固。于何者处受持之境：说一切有部认为必须从比丘处受持。经部以上之宗派论者则认为，从比丘、沙弥、近事男/女任何一者处受持皆可获得。受持之时间长短：通常皆认同以日夜为限，然说一切有部不认可特殊情况。经部与大乘部则认为，日夜守护为近住之通常权利，然特殊情况为，若无法于日夜守护，仅承诺守护一日，即使未满时限，亦可成为近住戒。若能守护超过一日，无论能守护多少日，若以意乐安住于学处，亦认为此为近住戒。然说一切有部认为，守护近住戒之时限不可多于或少于一日，即使守护亦仅为善行功德，不认为是律仪。如何受持之方式：受持之方式有二，即受持之真实方式与受持仪轨之差别。受持之真实方式为，如《法句经》所云：“处于卑座，复诵彼语，不以饰物自庄严，至明晨受持圆满近住戒，明日当从他人处领受。”此为受持律仪之方式，即安坐于低座。如阿阇黎允许授予律仪般复诵。不以新饰品装饰自己，直至明日天明前。
English
Instructions. Among the benefits of taking vows, the essence of the vows is: In the Pratimoksha vows, there are vows to completely abandon the ten non-virtuous actions, and various situations of abandoning parts of non-virtuous actions. Among them, the essence of the Upavasa vows is also the vows to refrain from the ten non-virtuous actions. The difference in the basis of the taker is: The Sarvastivadins of the Hearer school believe that only men and women of the three continents of Jambudvipa, Purvavideha, and Uttarakuru can take them. The Sutrantikas and Mahayanists believe that even non-human beings such as nagas, yakshas, and gods can generate vows if they take them with sincere faith from the bottom of their hearts. Therefore, according to the views of the upper schools, it is stable to abide in reality. The object from whom to take the vows: The Sarvastivadins believe that one must take them only from a bhikshu. The proponents of the schools above the Sutrantikas believe that one can obtain them by taking them from any of a bhikshu, a shramanera, or a upasaka/upasika. The length of time to take them: Although everyone generally agrees that it is limited to a day and night, the Sarvastivadins do not recognize special circumstances. The Sutrantikas and Mahayanists believe that guarding day and night is the usual right of Upavasa, but in special circumstances, if one cannot guard day and night and only promises to guard for a day, even if the time limit is not reached, it can become an Upavasa vow. If one can guard for more than a day, no matter how many days one can guard, if one abides in the precepts with intention, it is also considered an Upavasa vow. However, the Sarvastivadins believe that the time limit for guarding the Upavasa vows cannot be more or less than a day, and even if one guards, it is only a meritorious act and not considered a vow. How to take them: There are two ways to take them, namely the actual way of taking them and the difference in the ritual of taking them. The actual way of taking them is, as the Abhidharmakosha says: "Sit on a low seat, repeat the words, do not adorn oneself with ornaments, until the next morning, take the complete Upavasa vows, and tomorrow receive them from another." This is the way to take the vows, that is, sit on a low seat. Repeat as the acharya allows to grant the vows. Do not adorn oneself with new ornaments until dawn the next day.
Tibetan
་དུ་ཡན་ལག་བརྒྱད་ཆ་ཚང་བར་བསྲུང་བའི་བསྙེན་གནས་ཀྱི་ སྡོམ་པ་དེ། ནངས་པར་སྔ་དྲོ་ནམ་ལངས་མ་ཐག་གཞན་སློབ་དཔོན་གྱི་དྲུང་དུ་བླང་བར་བྱ་ ཞེས་པ་ལ་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་ནི་དུས་རྟག་ཏུ་གཞན་ཁོ་ན་ལས་ལེན་པར་འདོད། ཉན་ཐོས་མདོ་ སྡེ་པ་དང་ཐེག་ཆེན་པ་རྣམས་ཐོག་མར་སློབ་དཔོན་ལས་ལེན་དགོས་མོད། དེ་ནས་རང་{གི་ [གིས་]བླངས་པས་ཀྱང་ཐོབ་པར་འདོད། ལེན་པའི་ཆོ་གའི་ཁྱད་པར་ཐེག་དམན་ཉན་ཐོས་ ཀྱི་ལུགས་ལ། སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་སྔོན་དུ་སོང་བའི་ཁས་ལེན་ལན་གསུམ་བྱས་པས་བསྙེན་ གནས་ཀྱི་སྡོམ་པ་ཐོབ་པར་འདོད། ཐེག་ཆེན་པ་རྣམས་ནི་སྐྱབས་འགྲོ་སྔོན་དུ་སོང་ནས་ སེམས་བསྐྱེད་པ་དང་འབྲེལ་བའི་ཁས་ལེན་གྱིས་ཐོབ་པར་འདོད། བསྙེན་གནས་ཀྱི་བསླབ་ བྱ་ཡན་ལག་བརྒྱད་དང་ལྡན་པར་གནས་དགོས་པ་{ལས[ལ]། རྩ་བ་བཞི་སྤངས་པའི་ བསླབ་བྱ་ལ་གནས་པ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཡན་ལག་ཡིན་པ་ལས། རྩ་བ་བཞི་སོ་སོར། གཞི་ བསམ་པ་སྦྱོར་བ་མཐར་ཐུག་གི་ཡན་ལག་བཞི་ཚང་ན་སྡོམ་པ་འཇིག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། གཞི་ལ་རྟེན་དང་ཡུལ་གཉིས། བསམ་པ་[ལ་]ཀུན་སློང་དང་། འདུ་ཤེས་གཉིས། སྦྱོར་བ་ དང་། མཐར་ཐུག་ལ་ནང་ཚན་གྱིས་དབྱེ་བ་ངེས་བཟུང་མེད་པ་ལས། ཐམས་ཅད་ལ་རྟེན་སྡོམ་ པ་ཐོབ་ལ་མ་ཉམས་པ་ཤེས་པ་{དང་}རང་བཞིན་དུ་གནས་པའོ། །ཡུལ་སྲོག་གཅོད་པ་ལ་མི་ དང་མིར་ཆགས་པའི་འགྲོ་བ་གཞན། མ་བྱིན་པ་ལེན་པར་མིའི་འགྲོ་བས་བདག་ཏུ་བཟུང་{བ་ 21-643 [བའི་]རིན་ཐང་ཚང་བའི་དངོས་པོ་མ་ཤ་ཀ་ལྔའམ་ཀར་ཤ་པ་ཎའི་བཞི་ཆ་སྟེ་དངུལ་ཞོ་ཕྱེད་ ཙམ་གྱི་ཚད་བཞག་པ་ལྟ་བུ། མི་གཙང་(ཚངས་)བར་སྤྱོད་པ་ལ་སྐྱེ་གནས་ཁ་བཤང་ལམ་སྟེ་ ཉམས་པ་མེད་པའི་སྒོ་གསུམ་[དུ་]བརྟེན་པ། རྫུན་ནི་མིའི་ཆོས་བླ་མ་[མ་]ཡིན་པ་ལ་འདུ་ ཤེས་བསྒྱུར་ནས་ཡིན་པར་སྨྲ་བའི་ངག་ཚིག་སྟེ་ཡུལ་ནི་མིའི་འགྲོ་བ་ལ་སྨྲས་པ། བསམ་པའི་ ཀུན་སློང་སྲོག་གཅོད་པ་ལ་སྙིང་ཐག་པ་ནས་གསོད་སེམས་སྐྱེས་པ། མ་བྱིན་ལེན་ལ་གཞན་ གྱི་ལོངས་སྤྱོད་བདག་གིར་ལེན་པར་འདོད་པ། མི་གཙང་(ཚངས་)བ་སྤྱོད་པ་ལ་འཁྲིག་པའི་ ཆོས་བརྟེན་པར་འདོད་པ། རྫུན་ལ་མིའི་ཆོས་བླ་མར་སྨྲ་བ་འདུ་ཤེས་བསྒྱུར་བའི་བརྫུན། སྨྲ་ བར་འདོད་པ། འདུ་ཤེས་ནི་སྲོག་གཅོད་པར་ལྷ་{བྱིན་[སྦྱིན་]གསོད་རྒྱུར་མཆོད་སྦྱིན་བསད་ པ་ལྟ་བུ་ནོར་བ་མ་ཡིན་པའི་དེ་ལ་དེར་ཤེས་ཀྱི་བློ་མ་འཁྲུལ་བ། མ་བྱིན་ལེན་ལ་གཞན་གྱི་ དངོས་པོ་ལེན་{རྒྱུར་[རྒྱུ་]རང་གི་དངོས་པོ་དང་འདུ་ཤེས་འཁྲུལ་བ་དང་།
Chinese
守护八支斋戒的戒律，需要在早上天亮时，在其他上师处受持。分别说部认为必须总是从他人处受持。声闻经部和大众部最初必须从上师处受持，之后自己受持也可以获得。受持的仪轨差别在于，在小乘声闻的宗派中，以皈依为先导，承诺三次，即可获得斋戒的戒律。大乘宗派则认为，以皈依为先导，与发菩提心相关的承诺即可获得。必须安住于具有八支的斋戒学处中，安住于舍弃四根本的学处是戒律的支分。四根本各自，基础、意乐、加行、究竟的四支齐全，戒律就会毁坏。基础有依处和对境两种。意乐有动机和认识两种。加行和究竟没有内在的区分，对于一切，依处是知道获得戒律且未失坏，并自然安住。对境，杀生是对人和变成人的其他众生。不予取是对人类所拥有的，价值完整的物品，如五摩沙迦或四分之一迦尔沙巴拏，大约是半个银币的量。不行梵行是依靠生殖道、口道、尿道这三个没有损坏的门。妄语是对不是人类的殊胜功德，改变认识后说是，即言语，对境是对人类说。意乐的动机，杀生是从内心深处生起杀心。不予取是想要将他人的受用据为己有。不行梵行是想要依靠性行为。妄语是对人类殊胜功德说妄语，改变认识的妄语，想要说。认识是，对于杀生，如将天授（देव，deva，天）误认为要杀的对象，将祭祀牺牲误认为被杀的对象等，对于不是错误的，不迷惑的智慧。不予取是，对于取他人的物品，将要取的东西与自己的物品和认识混淆。
English
The vows of fasting, which completely protect the eight branches, must be taken in the morning at dawn from another teacher. The Vaibhāṣika school believes that it must always be taken from others. The Śrāvakayāna Sūtra school and the Mahāyāna school must first take it from the teacher, but then they believe that it can also be obtained by taking it yourself. The difference in the ritual of taking is that, in the tradition of the Hinayana Śrāvakas, it is believed that the vows of fasting are obtained by taking refuge as a preliminary and making three promises. The Mahāyānas believe that it is obtained by taking refuge as a preliminary and making promises related to generating Bodhicitta. One must abide in the precepts of fasting with eight branches. Abiding in the precepts of abandoning the four roots is a branch of morality. Each of the four roots, if the four branches of basis, intention, action, and culmination are complete, the vows will be destroyed. The basis has two aspects: the support and the object. Intention has two aspects: motivation and perception. There is no definite distinction between action and culmination. For everything, the support is knowing that the vows have been obtained and not broken, and abiding naturally. The object of killing is other beings who are human and becoming human. Taking what is not given is the value of the complete object possessed by human beings, such as five mashakas or a quarter of a karshapana, which is about half a silver coin. Not practicing celibacy relies on the three undamaged doors of the reproductive, oral, and urinary tracts. Lying is speech that transforms the perception of what is not a superior human quality and says that it is, and the object is speaking to human beings. The motivation of intention, killing is generating the intention to kill from the bottom of one's heart. Taking what is not given is wanting to take the possessions of others as one's own. Not practicing celibacy is wanting to rely on sexual acts. Lying is lying about superior human qualities, lying by transforming perception, wanting to speak. Perception is, for killing, not confusing the mind that knows that it is not a mistake, such as mistaking the god-given (देव，deva，god) for the object to be killed, mistaking the sacrificial offering for the object to be killed. Taking what is not given is confusing the object to be taken with one's own object and perception.