Tibetan
་ ངེ་འཛིན་བསྒྲུབས་ནས་བསམ་གཏན་དུ་སྐྱེ་བར་བཤད་པ་ནི་ཉི་ཚེ་བ་ཙམ་ཡིན་གྱི། བསམ་ གཏན་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་སྒྲུབ་ཚུལ་ལ་དེ་ཁོ་ནས་ཁྱབ་པར་མངོན་པ་ནས་ཀྱང་མ་བཤད། འདོད་ཉོན་མངོན་{འགྱུར་བ་[གྱུར་པ་]སྤོང་དགོས་པ་དང་། བསམ་གཏན་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ གྲུབ་དགོས་པ་ནི་འདིར་ཡང་མཐུན་པར་ཁས་ལེན་པ་ཡིན་ཏེ། བྱམས་སོགས་དང་པོ་གསུམ་ གྱིས་ནི་འདོད་ཁམས་ཀྱི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཉོན་མོངས་པ་ཞེ་སྡང་མངོན་གྱུར་བ་སྤོང་བར་ བྱེད། བཏང་སྙོམས་ཀྱིས་ནི་རྗེས་སུ་ཆགས་པ་སྤོང་ཞིང་། དེའི་ཞར་བྱུང་དུ་འདོད་པའི་ཉོན་ མོངས་གཞན་ཡང་སྤོང་བ་ཡིན། ཚད་མེད་པ་བཞི་ནི་དགེ་བ་ལ་[རྩེ་]གཅིག་པའི་སེམས་ཀྱི་ ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡིན་པས། སྔོན་བསམ་གཏན་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐོབ་པ་དང་། བསམ་གཏན་གྱི་ ལྷར་སྐྱེ་མྱོང་བའི་བག་ཆགས་སད་པའམ། ཡང་ན་བསམ་གཏན་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐོབ་པ་རྐྱེན་ གཞན་གྱིས་བར་དུ་ཉམས་ནས་འབྲས་བུ་མ་སྨིན་པ་ལན་གྲངས་གཞན་དུ་མྱོང་འགྱུར་གྱི་ལས་ སད་རྒྱུ་ཡོད་པ་རྣམས་ནི་ཚད་མེད་པ་བཞི་བསྒོམས་པས་སྣ་དྲངས་ནས་སྐྱེ་བ་འདིར་བསམ་ གཏན་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐོབ་པ་དང་། ཕྱི་མ་བསམ་གཏན་གྱི་ལྷར་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །དོན་ཚན་ གཉིས་པ་བསམ་གཏན་བཞིའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒོམ་པ་ལ་གདམས་པ་ནི། འདོད་སྤྱོད་དགའ་ དང་བདེ་དང་སྡུག་བསྔལ་དག །རྣམ་པར་སྤངས་པའི་བསམ་གཏན་བཞི་པོ་ཡིས། །ཚངས་ དང་འོད་གསལ་དག་དང་དགེ་རྒྱས་དང་། །འབྲས་བུ་ཆེ་ལྷ་རྣམས་དང་སྐལ་མཉམ་ཐོབ། །རྒྱུ་ སྙོམས་འཇུག་གི་བསམ་གཏན་བཞི་ནི། མིའི་རྟེན་ལ་བསམ་གཏན་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒྲུབས་ ནས་ཐོབ་པའི་མཉམ་གཞག་གི་སས་བསྡུས་པ་དེ་ཁོ་ན་ཡིན་ལ། འབྲས་བུ་སྐྱེ་བའི་བསམ་ གཏན་བཞི་ནི། སྐྱེ་བ་སྔ་མར་འདོད་པའི་ལྷའམ་མིའི་རྟེན་ལ་བསམ་གཏན་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ གྲུབ་པས། དེའི་འབྲས་བུ་བསམ་གཏན་གྱི་ལྷར་སྐྱེས་པ་ནས་མ་ཤི་བར་འབད་རྩོལ་མེད་པར་ 21-675 རང་ཤུགས་ཀྱིས་སེམས་བསམ་གཏན་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་པ་ནི། འབྲས་བུ་སྐྱེ་བའི་ བསམ་གཏན་དངོས་ཡིན་ལ༑ དེའི་གནས་ལུས་ལོངས་སྤྱོད་རྣམས་ལ་ཡང་། འབྲས་བུ་སྐྱེ་ བའི་བསམ་གཏན་གྱི་མིང་གིས་བཏགས་པ་ཙམ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་སྙོམས་འཇུག་གི་བསམ་གཏན་ གྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས། སྤང་བྱ་འདོད་པ་ལ་འདུན་པ་{སྔོན་དུ་[དངོས་སུ་]བསྟན་པས། གནོད་སེམས་ཀྱང་དེའི་ཤུགས་ལ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་གཉིས་གཅིག་ཡོད་ན་ཅིག་ཤོས་ཀྱང་ ཡོད་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞི་གནས་སྐྱོན་མེད་ལ
Chinese
说修习等持而生于禅定只是少分，禅定的等持，从修法上说，也未说仅限于此。必须断除欲界烦恼的现行，必须成就禅定的等持，此地也同样承认。慈等前三者，断除欲界不共的烦恼嗔恨的现行。舍断除随后的贪著，并且顺带断除其他的欲界烦恼。四无量是心专注于善的等持，因此，先前获得禅定的等持，或者曾经生于禅定天的习气苏醒，或者获得禅定的等持被其他因缘中断而果未成熟，在其他次数中将要感受的业，有苏醒的可能者，修习四无量引导，在此生获得禅定的等持，来世生于禅定天。第二，修习四禅定的等持的教授是：断除欲乐喜乐和痛苦，以四种禅定，获得与梵天、光明天、善增天、果实大天等同的果报。因等持的四禅定是：在人身的基础上，修习获得禅定的等持，被摄于等持地，仅此而已。果报生的四禅定是：前世在欲界天或人身的基础上，成就禅定的等持，因此，其果报是从生于禅定天到未死之间，不需努力，自然而然地心安住于禅定的等持，这是果报生的真实禅定，并且其处所、身体、受用等，也只是安立为果报生禅定的名称而已。就因等持的禅定而言，所断除的是对欲望的贪求{首先[实际上]显示，嗔恚也由此暗示，因为二者若有一者存在，另一者也必然存在。止观无过患。
English
It is said that cultivating samadhi and being born in dhyana is only a small part. The samadhi of dhyana is not said to be limited to this method of cultivation. It is also acknowledged here that one must abandon the manifestation of afflictions of the desire realm and accomplish the samadhi of dhyana. The first three, such as loving-kindness, abandon the manifestation of anger, the uncommon affliction of the desire realm. Equanimity abandons subsequent attachment, and incidentally abandons other afflictions of the desire realm. The four immeasurables are the samadhi of a mind focused on virtue. Therefore, those who have previously attained the samadhi of dhyana, or whose habitual tendencies of having been born in the dhyana realm have awakened, or whose attainment of the samadhi of dhyana has been interrupted by other conditions and the fruit has not ripened, and whose karma to be experienced in other lifetimes may awaken, are led by the cultivation of the four immeasurables to attain the samadhi of dhyana in this life and be born in the dhyana realm in the next. Secondly, the instruction on cultivating the samadhi of the four dhyanas is: Abandoning desire, pleasure, joy, and suffering, through the four dhyanas, one obtains the same fortune as the gods of Brahma, Clear Light, Increasing Virtue, and Great Fruit. The four dhyanas of causal absorption are: Only those that are attained by cultivating the samadhi of dhyana on the basis of a human body and are included in the ground of equipoise. The four dhyanas of resultant birth are: In the previous life, the samadhi of dhyana was accomplished on the basis of a desire realm god or a human body. Therefore, its result is that from the time of being born in the dhyana realm until death, without effort, the mind naturally abides in the samadhi of dhyana. This is the actual dhyana of resultant birth, and its place, body, and enjoyment are also merely designated by the name of the dhyana of resultant birth. In terms of the dhyana of causal absorption, what is to be abandoned is desire for desire {first [actually] shown, malice is also implied by this, because if one of the two exists, the other must also exist. Calm abiding is without fault.
Tibetan
་གོམས་པ་རབ་ཀྱི་མཐར་ཕྱིན་ནས། འདོད་ པ་ལ་འདུན་པ་དང་། གནོད་སེམས་ཀྱི་གཉེན་པོ་བསྒོམ་པས་ཚོར་བ་སྡུག་བསྔལ་དང་། ཡིད་ མི་བདེ་བ་དང་། འདོད་པའི་ཉོན་མོངས་རྣམས་མངོན་གྱུར་སྤངས་པས་སེམས་རབ་ཏུ་དབེན་ པ་ལས་སྐྱེས་པའི་དགའ་བདེ་ཐོབ་པ་ནི། བསམ་གཏན་དང་པོའི་སྙོམས་འཇུག་གི་ཏིང་ངེ་ འཛིན་ཡིན་ལ་{སྔོན་བདེ་བའི་རྟོག་པ་[སྐྱོན་རྟོག་དཔྱོད་གཉིས་དང་]བཅས་པའོ། །དཔྱོད་པ་ ཞེས་པས་རྟོག་པ་ཤུགས་ལ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། དཔྱོད་པ་སྤོང་བ་ལ་རྟོག་པ་སྤོང་བ་སྔོན་དུ་ འགྲོ་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དམིགས་ཡུལ་ལ་རགས་{པ་བསྟན་པར་[པར་རྟོག་པ་དང་ཞིབ་ པར་]དཔྱོད་པའི་རྟོག་དཔྱོད་གཉིས་ནི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་སྐྱོན་དུ་ཤེས་ནས་གཉེན་པོས་སྤངས་ པས། དམིགས་ཡུལ་ལ་ཤིན་ཏུ་སེམས་མི་རྟོག་པར་འགྱུར་བས་ནང་རབ་ཏུ་དྭངས་པའི་དགའ་ བདེ་ལ་གནས་{པའི[པ་ནི]། བསམ་གཏན་གཉིས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡིན། དགའ་བའི་སྲེད་ པ་དེ་ཡང་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་མི་མཐུན་པར་ཤེས་ནས། རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་བལྟས་ནས་ སྤངས་པས་དགའ་བ་མེད་ཅིང་། སེམས་[དང་]ལུས་ཀྱི་བདེ་{བས་[བའི་]རོ་མྱང་བར་ གནས་པ་དེ་ནི་བསམ་གཏན་གསུམ་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡིན། བདེ་བ་དེ་ཡང་བསམ་གཏན་གྱི་ སྐྱོན་དུ་ཤེས་ནས་སྤངས་པས་བཏང་སྙོམས་ལ་གནས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གསལ་ཞིང་དག་ལ་ གཡོ་བ་མེད་པ་[དེ་]ནི་བསམ་གཏན་བཞི་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡིན་ནོ། །བསམ་གཏན་བཞི་ཀ་ 21-676 ཡང་{རགས་[རང་]པའི་སེམས་རྒྱུད་ལ་གསལ་སྣང་རྩེ་གཅིག་པར་འདྲ་བ་ལས་ཁྱད་པར་ནི། དེ་{ལ་[ཡང་]སེམས་རབ་ཏུ་དབེན་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་དགའ་བདེ་ཞེས་པ། འདོད་པའི་ཉོན་ མོངས་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་གྱིས་སེམས་དཀྲུགས་པས་རྣམ་པར་གཡེངས་ཏེ་སུན་ཞིང་མི་ འགོལ་བ་ལས། བསམ་གཏན་དང་པོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐོབ་པས་སུན་པ་རྣམས་སངས་ཏེ་ དབེན་པ་ཐོབ་པའི་དགའ་བདེ་ལྷག་པར་སྐྱེས་པ་ཡིན། ནང་རབ་ཏུ་དང་བའི་དགའ་བདེ་ནི་ བསམ་གཏན་གཉིས་པར་སེམས་རྩེ་གཅིག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་དམིགས་པའི་བདེ་བ་དང་། དེ་ལ་སྲེད་པའི་དགའ་བ་ལ་གནས་པ་ཡིན། བསམ་གཏན་གསུམ་པ་ནི་དགའ་བ་སྤངས་པའི་ བདེ་བ་ལ་གནས་པ་དང་། བསམ་གཏན་བཞི་པར་སྡུག་བསྔལ་སྤངས་ཞེས་པ་ཚོར་བ་སྡུག་ བསྔལ་{མངོན་[སྔོན་]གྱུར་པ་བསམ་གཏན་དང་པོར་སྤངས་ཟིན་པས། འདིར་གསར་དུ་ སྤོང་རྒྱུ་ཆེར་མེད་ཀྱང་། བདེ་བ་སྤངས་པས་སྡུག་བསྔལ་དང་། མཚུངས་པར་ལྡན་པ་ཡིན་ [ནམ་]སྙམ་པའི་དོག་པ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་དང་བདེ་བ་གཉིས་ཀ་སྤང
Chinese
习惯极度圆满后，对欲望生起贪求，修习对治嗔恨心的对治法，从而感受痛苦和不适，以及欲望的烦恼都已现行断除，由此获得从内心极度寂静中产生的喜乐，这是初禅的等持定，即先前具有快乐的寻思（过失寻思与伺察二者）。所谓伺察，是指暗示寻思，因为舍弃伺察必须先舍弃寻思。对于所缘境粗略地显示（以寻思和详细地）伺察的寻思与伺察二者，认识到是瑜伽的过失后，以对治力舍弃，因此对于所缘境内心不再寻思，从而安住于内心极度清净的喜乐（之中），这是二禅的等持定。认识到对喜的贪爱也与等持不相符，观察自己的自性后舍弃，从而没有喜，安住于（身）心的快乐中，这是三禅的等持定。认识到快乐也是禅定的过失后舍弃，从而安住于舍的等持，澄明清净且不动摇（的），这是四禅的等持定。四禅都是（自身）粗略的心相续中，显现一缘专注相似，但差别在于，（在）那里说从内心极度寂静中产生的喜乐，是因为欲望的烦恼和痛苦搅乱内心，导致散乱而厌倦，从获得初禅的等持定开始，厌倦都已消除，从而更加生起获得寂静的喜乐。内心极度清净的喜乐，是在二禅中缘于心一境性的等持的快乐，并且安住于对它的贪爱之喜。三禅是安住于舍弃喜的快乐，而四禅中说舍弃痛苦，是因为感受痛苦（现行）在初禅中已舍弃，因此在此没有需要新舍弃的，但是因为舍弃快乐，所以为了消除是否与痛苦，相同具有（呢）的疑虑，因此痛苦和快乐二者都舍弃。
English
After perfecting the habit, craving arises for desire, and by meditating on the antidote to hatred, the feeling of suffering and discomfort, and the afflictions of desire, are all manifestly abandoned. From this, the joy and happiness arising from the mind's extreme solitude are attained. This is the samadhi of the first dhyana, which is the previous thought of happiness (with the faults of thought and examination). The term 'examination' implies thought, because abandoning examination requires abandoning thought first. The two thoughts of thought and examination, which roughly show the object of focus (with thought and in detail), are recognized as faults of yoga and abandoned by the antidote. Therefore, the mind no longer thinks about the object of focus, and thus dwells in the joy and happiness of inner purity (within). This is the samadhi of the second dhyana. Recognizing that attachment to joy is also incompatible with samadhi, one abandons it after observing one's own nature, and thus there is no joy, and one dwells in the happiness of (body) and mind. This is the samadhi of the third dhyana. Recognizing that happiness is also a fault of dhyana, one abandons it, and thus the samadhi of equanimity is clear, pure, and unwavering (that) is the samadhi of the fourth dhyana. All four dhyanas are similar in that they appear as one-pointed concentration in the (own) coarse mind stream, but the difference is that (there) it is said that the joy and happiness arising from extreme solitude of mind, because the afflictions of desire and suffering disturb the mind, leading to distraction and weariness. From the attainment of the samadhi of the first dhyana, weariness is eliminated, and thus the joy and happiness of attaining solitude arise even more. The joy and happiness of extreme inner purity is the happiness of the samadhi of one-pointedness of mind in the second dhyana, and one dwells in the joy of attachment to it. The third dhyana is dwelling in the happiness of abandoning joy, and in the fourth dhyana, it is said that suffering is abandoned, because the feeling of suffering (manifest) has already been abandoned in the first dhyana. Therefore, there is not much to be newly abandoned here, but because happiness is abandoned, in order to eliminate the doubt of whether it is the same as suffering, both suffering and happiness are abandoned.