Tibetan
་མི་བྱེད་དང་འདུ་བྱེད་དེ། ། འདི་དག་ཉེས་པ་ལྔར་འདོད་དོ། །ཞེས་དང་། དེ་སྤངས་པའི་འདུ་བྱེད་བརྒྱད་ནི། གནས་དང་ དེ་ལ་གནས་པ་དང་། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཉིད་དུའོ། །ཞེས་དང་པོ་བཞི་དང་། དམིགས་པ་བརྗེད་ པར་མ་གྱུར་དང་། །བྱིང་དང་རྒོད་པ་རྟོག་པ་དང་། །དེ་སྤངས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་དང་། །ཞི་ ཚེ་རྣལ་དུ་འཇོག་པའོ། །ཞེས་ཕྱི་མ་བཞི་པོ་རྣམས་ཏེ། །འདིའི་དོན་ནི། མཧཱ་ར་བ་ཀ་མ་ལ་ཤི་ ལས། མདོར་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཉེས་པ་དྲུག་ཡོད་དེ། ལེ་ལོ་དང་། དམིགས་པ་བརྗེད་པ་ 20-339 དང་། བྱིང་བ་དང་། རྒོད་པ་དང་། མི་རྩོལ་བ་དང་། རྩོལ་བའོ། །འདི་རྣམས་ཀྱི་གཉེན་པོ་ ཡང་། སྤོང་བའི་འདུ་བྱེད་བརྒྱད་ཀྱིས་སྤོང་ངོ་། །འདི་ལྟ་སྟེ། དད་པ་དང་། འདུན་པ་དང་། རྩོལ་བ་དང་། ཤིན་ཏུ་སྦྱང་པ་དང་། དྲན་པ་དང་། ཤེས་བཞིན་དང་། སེམས་པ་དང་། བཏང་ སྙོམས་སོ། །དེ་ལ་གོང་མ་བཞི་ནི་ལེ་ལོའི་གཉེན་པོ་སྟེ། འདི་ལྟར་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཡོན་ཏན་ དག་ལ་མངོན་པར་ཡིད་ཆེས་པ། མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་དད་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ལ་ འདོད་པ་སྐྱེའོ། །དེ་ནས་འདོད་པའི་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་མོ། །དེ་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱི་ ལུས་དང་སེམས་ལས་སུ་རུང་བ་ཉིད་བྱེད་དོ། །དེ་ནས་ལུས་དང་སེམས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པར་ གྱུར་པས་ལེ་ལོ་ལྡོག་སྟེ། དེ་བས་ན་དད་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་ལེ་ལོ་སྤང་པའི་ཕྱིར་སྒོམ་མོ། ། དྲན་པ་ནི་དམིགས་པ་བརྗེད་པའི་གཉེན་པོའོ། །ཤེས་བཞིན་ནི་བྱིང་བ་དང་རྒོད་པའི་གཉེན་ པོ་སྟེ། དེས་བྱིང་བ་དང་རྒོད་པ་ཡང་དག་པར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྱིང་བ་དང་རྒོད་པ་རབ་ ཏུ་མ་ཞི་བའི་དུས་ན་མི་རྩོལ་བ་ཉེས་པ་སྟེ། དེའི་གཉེན་པོར་སེམས་པ་བསྒོམ་མོ། །བྱིང་བ་ དང་རྒོད་པ་རབ་ཏུ་ཞི་སྟེ། གང་གི་སེམས་རྣལ་དུ་འཇུག་པ་དེའི་ཚེ་རྩོལ་བ་ཉེས་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་གཉེན་པོར་བཏང་སྙོམས་སོ། །སྤང་བའི་འདུ་བྱེད་བརྒྱད་པོ་དེ་དག་དང་ལྡན་པ་ཏིང་ངེ་ འཛིན་ཤིན་ཏུ་ཞུགས་པ་ཡིན་ཏེ། ཞེས་སྒོམ་རིམ་ལས་གསུངས་ཏེ། དེ་ལ་རྩོལ་བའི་རྒྱུ་དད་པ། གཞིའམ་གནས་འདུན་པ། དེ་ལ་གནས་པ་རྩོལ་པ། རྩོལ་བའི་འབྲས་བུ་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་སྟེ། སེམས་གནས་པའི་ཐབས་དང་པོ་བཞི་ཡི་གནས་སྐབས་དང་རིམ་པར་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། དམིགས་པ་བརྗོད་པ་སྟེ། རྣམ་རྟོག་ལས་འབྱམས་པའི་གཉེན་པོར་དྲན་པ་སྟེ། འདུལ་བར་ བྱེད་པ་དང་། ཞི་བར་བྱེད་པའི་སྐབས་སུ་རིག་ལ། ཤེས་བཞིན་གྱིས་ནི་གང་གི་ཚེ་ཇི་ལྟར་བྱིང་ བ་དང་
Chinese
不作意和作意，这些被认为是五种过失。以及，断除这些的八种作意是：处所和，于彼处所安住和，因和果。这是最初的四种。不忘失所缘和，觉知沉没和掉举和，断除这些的现前作意和，寂止时如实安住。这是后面的四种。此义是，玛哈拉瓦嘎玛拉希拉说：总而言之，三摩地的过失有六种，即：懈怠和，忘失所缘，沉没和，掉举和，不作功用和，作功用。这些的对治也，以断除的八种作意来断除。如下所示：信心和，欲乐和，精进和，极喜和，正念和，正知和，作意和，舍。其中，前四者是懈怠的对治，如下：对于三摩地的功德生起极大的信赖，具足相的信心的瑜伽士们生起欲乐。之后，生起欲乐的精进。以精进的力量使身心堪能。之后，由于身心变得极喜，懈怠退转，因此，为了断除懈怠而修习信心等。正念是忘失所缘的对治。正知是沉没和掉举的对治，因为以此能如实了知沉没和掉举。沉没和掉举尚未寂止之时，不作功用是过失，因此，修习作意作为其对治。沉没和掉举已经寂止，任何人的心如实安住之时，作功用是过失，因此，以舍作为其对治。与这八种断除的作意相应，就是极深入三摩地，如《修次第》中所说。对此，精进的因是信心，基础或处所是欲乐，于彼处安住是精进，精进的果是极喜，应将这四种心安住的方法与最初四者的阶段和次第相结合。忘失所缘，对于从分别念中散乱的对治是正念，在调伏和寂止的时候要了知，以正知来观察何时以及如何沉没和
English
Non-attention and attention, these are considered as five faults. And, the eight attentions that eliminate these are: place and, abiding in that place and, cause and effect. These are the first four. Not forgetting the object of focus and, being aware of sinking and excitement and, the present attention that eliminates these and, abiding in reality when pacified. These are the latter four. The meaning of this is, Mahāravakamalaśīla said: In short, there are six faults of samādhi, namely: laziness and, forgetting the object of focus, sinking and, excitement and, non-effort and, effort. The antidotes to these are also, eliminated by the eight attentions of elimination. As follows: faith and, desire and, diligence and, great joy and, mindfulness and, awareness and, attention and, equanimity. Among these, the first four are the antidotes to laziness, as follows: those yogis who have great faith in the qualities of samādhi and possess the characteristics of faith develop desire. After that, the diligence of desire arises. By the power of diligence, the body and mind become capable. After that, because the body and mind become very joyful, laziness recedes, therefore, faith and so on are cultivated in order to eliminate laziness. Mindfulness is the antidote to forgetting the object of focus. Awareness is the antidote to sinking and excitement, because it can truly understand sinking and excitement. When sinking and excitement have not yet subsided, non-effort is a fault, therefore, attention is cultivated as its antidote. When sinking and excitement have already subsided, when anyone's mind abides in reality, effort is a fault, therefore, equanimity is its antidote. Being in accordance with these eight attentions of elimination is to deeply enter into samādhi, as stated in the Stages of Meditation. For this, the cause of diligence is faith, the basis or place is desire, abiding in that place is diligence, the result of diligence is great joy, these four methods of abiding the mind should be combined with the stages and order of the first four. Forgetting the object of focus, the antidote to scattering from conceptual thought is mindfulness, it should be known at the time of taming and pacifying, with awareness observing when and how sinking and
Tibetan
རྒོད་པ་ཤེས་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་བྱིང་རྒོད་ཀྱིས་སེམས་ལས་སུ་མི་རུང་བའི་གཉེན་པོར་ཤེས་ བཞིན་ཏེ། རབ་ཏུ་ཞི་བར་བྱེད་པ་དང་། སེམས་པ་ནི་སེམས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བྱེད་པའི་སྐབས་སུ་ 20-340 རིག་ལ། མི་རྩོལ་པའི་གཉེན་པོའི་ཅིའི་ཕྱིར་སེམས་པ་མི་རྩོལ་བའི་གཉེན་པོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་ རྩོལ་བ་ནི། རྩེ་གཅིག་པ་ལ་མི་རྩོལ་བ་སྟེ། བྱིང་རྒོད་གྱི་སྐབས་རྙེད་དུ་རུང་བ་ཡིན་ལ། སེམས་ པ་ནི། དེ་སྐད་དུ་ཡང་། སེམས་པ་གང་ཞེ་ན། མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་ཡིད་ཀྱི་ལས་དེ་དགེ་བ་ དང་མི་དགེ་བ་དང་ལུང་མ་བསྟན་པ་རྣམས་ལ་སེམས་འཇུག་པའི་ལས་ཅན་ནོ། །ཞེས་ གསུངས་ཏེ། སྐབས་འདིར་ཡང་ཁབ་ལེན་གྱི་རྗེས་སུ་ལྕགས་འགྲོ་བ་ལྟར། ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་ སེམས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་འགྲོ་བའོ། །བཏང་སྙོམས་ནི་མཉམ་པར་འཇོག་པའི་ཚེ་རང་བཞིན་གྱི་ སེམས་གནས་པ། རྩོལ་བ་ཉེས་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ཞིང་རྣམ་རྟོག་གིས་འཁྲུགས་ཏེ་དེའི་ གཉེན་པོར་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ། འདི་དག་བསྒོམ་པའི་རིམ་པ་མདོར་བསྡུས་སུ་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ༈ ལྷག་མཐོང་བསྒོམ་ཚུལ་ཤིན་ཏུ་ཅུང་ཟད་ཅིག་བརྗོད་པ། ད་ནི་ལྷག་མཐོང་བསྒོམ་ཚུལ་ཤིན་ཏུ་ཅུང་ཟད་ཅིག་བརྗོད་ན། དེ་ལྟར་ཞི་གནས་གྲུབ་ པ་དེ་ནས་ཞེས་པ། ཆོས་མངོན་པ་ལས། ཡང་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་དེ་དག་ལ་བརྟེན་ ནས་ལམ་བཞིར་གྱུར་ཏེ། ལ་ལ་ནི་ཞི་གནས་ཐོབ་པ་ཡིན་གྱི། ལྷག་མཐོང་ནི་མ་ཐོབ་སྟེ། དེ་ ཞི་གནས་ལ་བརྟེན་ནས་ལྷག་མཐོང་ལ་བརྩོན་པར་བྱེད་དོ། །ལ་ལ་ནི་ལྷག་མཐོང་ཐོབ་པ་ ཡིན་གྱི། ཞི་གནས་ནི་མ་ཐོབ་སྟེ། དེ་ལྷག་མཐོང་ལ་བརྟེན་ནས་ཞི་གནས་ལ་བརྩོན་པར་བྱེད་ དོ། །ལ་ལ་ནི། ཞི་གནས་ཡང་ཐོབ་པ་མ་ཡིན་ལ། ལྷག་མཐོང་ཡང་ཐོབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ ཆོས་ལ་རྒོལ་བ་མངོན་པར་ཚར་བཅད་པའི་སེམས་ཀྱིས་གཉིས་ཀ་ལ་བརྩོན་པར་བྱེད་དོ། ། ལ་ལ་ནི་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་ཡང་ཐོབ་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་ཡང་ འདྲེས་པར་གྱུར་ནས་མཉམ་པར་ཟུང་དུ་འཇུག་གོ །ཞེས་གསུངས་པས་དང་པོའི་དབང་དུ་ བྱས་པའོ། །དེ་ལྟར་དེ་ནས་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་མདོ་རྣམས་ལས། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་ པ་བསྒོམ་པའི་རིམ་པ་གང་གསུང་པ་དེ་ལས་བྱུང་བ་བཞིན་མན་ངག་དང་ལྡན་པས་བློ་ལྡན་ 20-341 ཏེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་བསྒོམ་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་པ་མཚམས་སྦྱར་བའོ། །དེ་ནས་བསྒོམ་ པ་དངོས་ནི། དེ་སྐད་དུ་ལྷག་མཐོང་གང་ཞེ་ན། འདི་ལྟ་སྟེ། ཆོས་རྣམས་ལ་རྣམ་པར་འབྱེད་ པ་དང་། རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་དང་། ཡོང
Chinese
知道掉举，因此要知道掉举是心不应为的对治，从而极度寂静，心是心一境性的时候， 20-340 觉知。不作功用的对治，为什么心是不作功用的对治呢？那也是不作功用，即于一境性不作功用，是掉举的时候可以获得的。心是，如是说，心是什么呢？显现造作，意的业，那善与不善与无记等，心是具有进入的业。说的是，此时也如磁铁之后铁行走一样，于三摩地心一境性而行。舍是安住的时候，自性的心安住，功用是过患，因此以分别念扰乱，作为它的对治应当修习，这些修习的次第简略地说完了。 ༈ 宣说观修胜观之法极少许。 现在宣说观修胜观之法极少许，如是成就止观之后说，法句经中说，又止观依靠那些成为四道，有些是获得止观，胜观没有获得，那依靠止观而勤奋于胜观。有些是获得胜观，止观没有获得，那依靠胜观而勤奋于止观。有些是，止观也没有获得，胜观也没有获得，那以对法辩论而现前摧毁的心而勤奋于二者。有些是止观和胜观也获得了，那的处和胜观也混合而双运。如是说的是就第一种情况而言。如是之后大乘经部中，如所说般若波罗蜜多修习的次第，从那之中生起一样，具有口诀，有智慧的 20-341 菩萨修习，这是连接。之后真实的修习是，如是说胜观是什么呢？就像这样，于诸法分别，极其分别，完全
English
Knowing excitement, therefore, one should know that excitement is the antidote to what the mind should not do, thereby becoming extremely tranquil, and when the mind is in a state of one-pointedness, 20-340 Awareness. The antidote of non-effort, why is the mind the antidote of non-effort? That is also non-effort, that is, non-effort in one-pointedness, which can be obtained at the time of excitement. The mind is, as it is said, what is the mind? Manifest action, the action of the mind, that is, virtues, non-virtues, and neutral, etc., the mind has the action of entering. It is said that at this time, just as iron follows a magnet, the mind goes to one-pointedness in samadhi. Equanimity is when abiding, the mind abides in its own nature. Effort is a fault, therefore, one should meditate on it as an antidote to being disturbed by conceptual thoughts. The order of these meditations has been briefly explained. ༈ Explaining the method of cultivating insight meditation very briefly. Now, to explain the method of cultivating insight meditation very briefly, it is said that after such calm abiding is accomplished. In the Dharma Abhidhamma, it is said that calm abiding and insight rely on those and become four paths. Some have attained calm abiding, but have not attained insight. They rely on calm abiding and strive for insight. Some have attained insight, but have not attained calm abiding. They rely on insight and strive for calm abiding. Some have not attained calm abiding, nor have they attained insight. They strive for both with a mind that refutes the Dharma and manifestly destroys it. Some have attained both calm abiding and insight. Their place and insight have also become mixed and united. As it is said, it is in the first case. After that, in the Mahayana sutras, as the order of cultivating Prajnaparamita is said, arising from that, with oral instructions, the wise 20-341 Bodhisattva cultivates, this is the connection. Then the actual cultivation is, as it is said, what is insight? Like this, distinguishing all dharmas, extremely distinguishing, completely