Tibetan
་དུ་དེ་ ཉིད་ལ་བྱང་སེམས་ཕྱི་ཕྱིར་རོལ་གཞུགས་པར་བྱའོ། །ཞེས་དང་། ཅི་སྟེ་གང་གི་ཚེ་གཉིད་དང་ རྨུགས་པས་ནོན་ཏེ་དམིགས་པ་འཛིན་པ་ལ་མི་གསལ་ཞིང་སེམས་བྱིང་བར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ། སྣང་བའི་འདུ་ཤེས་བསྒོམ་པའི་མཆོག་ཏུ་དགའ་བའི་དངོས་པོ་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པའི་ ཡོན་ཏན་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་བྱིང་བ་བསལ་ལ། དམིགས་པ་དེ་ཉིད་ལ་དམ་དུ་བཟུང་ངོ་། །ཞེས་ གསུངས་སོ། །སེམས་ནི་སྒོ་གཏན་བཅུག་པ་ལྟར། །རྣམ་རྟོག་རླུང་གིས་གཡོ་བ་མེད། །ཅེས་ པ་ནི་དེ་ཉིད་ལས། གང་གི་ཚེ་བྱིང་བ་དང་རྒོད་པ་གཉིས་ཀ་དང་བྲལ་བའི་ཚེ། མཉམ་པར་ འཇུག་ཅིང་སེམས་རང་གི་ངང་གིས་འབྱུང་བར་མཐོང་བ་དེའི་ཚེ་རྩོལ་བ་ཀློད་དེ་བཏང་ སྙོམས་སུ་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། བྱིང་རྒོད་དང་བྲལ་ནས། སྒོ་གཏན་བཅུག་པ་ལྟར་སེམས་ མི་གཡོ་བར་གནས་པ་ལ་རིང་དུ་འཇོག་པ་ནི། མཉམ་པར་འཇོག་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཞི་གནས་ གྲུབ་བོ། །ཕན་ཡོན་ནི། འདོད་པ་རྣམས་ལ་དགར་མི་འགྱུར། །ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པས་བདེ་བ་ ཐོབ། ཅེས་ཏེ་དང་པོ་ཞི་གནས་གྲུབ་པའི་སེམས་ཀྱིས་དང་། ཕྱི་མ་ལུས་ཀྱི་གཙོ་ཆེ་སྟེ། དེ་ལྟར་ ན་ཚིག་གི་དོན་ཏོ། དེ་ལ་སེམས་གནས་པའི་ཐབས་དགུ་པོ་ཉིད་དང་། སྤོང་པའི་འདུ་བྱེད་ བརྒྱད་པོ་ཅི་ཞེ་ན། དང་པོ་རྗེ་བཙུན་གྱིས་རྒྱན་ལས། དམིགས་པ་ལ་ནི་སེམས་གཏན་ནས། ། དེ་རྒྱུན་རྣམ་པར་གཡེང་མི་བྱ། །རྣམ་གཡེང་མྱུར་དུ་རྟོག་བྱས་ནས། །དེ་ལ་སླར་ཡང་སླན་ 20-337 པར་བྱ། །བློ་ལྡན་གང་ནས་གོང་དུ་ཡང་། །སེམས་ནི་གང་དུ་བསྡུ་བར་བྱ། །དེ་ནས་ཡོན་ཏན་ མཐོང་བའི་ཕྱིར། །ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སེམས་འདུལ་ལོ། །རྣམ་གཡེང་ཉེས་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར། ། དེ་ལ་མི་དགའ་ཞི་བར་བྱ། །རློམ་སེམས་ཡིད་མི་བདེ་ལ་སོགས། །ལགས་པ་དེ་བཞིན་ཞི་ བར་བྱ། །དེ་ནས་སྡོམ་བརྩོན་ཅན་གྱི་ནི། །སེམས་ནི་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་བྱས། །རང་གི་ངང་ གིས་འབྱུང་བ་ཐོབ། །དེ་གོམ་པ་ལས་འདུ་མི་བྱ། །ཞེས་པ་རྣམས་ཏེ་དམ་པའི་ཆོས་མངོན་པ་ ཀུན་བཏུས་ལས་ཀྱང་། ཞི་གནས་གང་ཞེ་ན་འདི་ལྟ་སྟེ། ནང་ཉིད་ལ་སེམས་འཇོག་པ་དང་། རྒྱུན་དུ་འཇོག་པ་དང་། བླན་ཏེ་འཇོག་པ་དང་། ཉེ་བར་འཇོག་པ་དང་། འདུལ་བར་བྱེད་པ་ དང་། ཞི་བར་བྱེད་པ་དང་། རྣམ་པར་ཞི་བར་བྱེད་པ་དང་། རྩེ་གཅིག་ཏུ་བྱེད་པ་དང་། མཉམ་ པར་འཇོག་པའོ། །ཞེས་སོ། །འདིའི་དོན་ནི། མཧཱ་བྷོ་དྷི་ས་ཏྭ་པདྨའི་ངང་ཚུལ་གྱི་སྒོམ་རིམ་ ལས། དེ་ལ་འཇོག་ཅེས་བྱ་བ་ནི། དམིགས་པ་ལ་སེམས་འདོགས་པའོ། །རྒྱུན་དུ་
Chinese
应当使菩萨一次又一次地安住其中。如若何时为睡眠和昏沉所压制，以致于在执持所缘时不明晰且心下沉之时，观修光明之想，以缘念最极欢喜之事物，如佛等功德，遣除下沉，并紧紧抓住那所缘。如是说。心如门已闭，分别念风不能动。此乃出自彼处：何时远离沉没与掉举二者之时，安住于平等且见心自然生起之时，放松努力，置于舍。如是说。远离沉掉之后，如门已闭般心不摇动而安住，长久安住于此，即名为安住平等，止成就。利益是：于诸欲不生厌，极调柔故得安乐。即首先以止成就之心，其次以身体为主，如是则是词之义。那么，心安住的九种方法以及断除的八种行相是什么呢？首先，至尊者的庄严中说：于所缘心恒常，不令其散乱。散乱速知已，复又再三返。智者从何处，心当摄于何？由是见功德，于定调伏心。见散乱过患，于彼不喜息。骄慢心不悦等，如是亦息灭。由是具禁戒，心乃勤策励。得自性生起，不从步而作。这些是出自《正法现观庄严论》的总结。什么是止呢？即是这样的：于内安住心，持续安住，再三安住，近安住，调伏，寂静，极寂静，专注一缘，以及平等安住。如是说。此之意义是：出自《大菩提萨埵莲花之自性之修次第》中说：所谓安住，即是心系于所缘。持续
English
One should make the Bodhisattva dwell in it again and again. It is said that if one is overcome by sleep and drowsiness, so that one is not clear in holding the object of focus and the mind sinks, then one should cultivate the perception of light, and by thinking of the qualities of the most joyful things, such as the Buddha, one should dispel the sinking and firmly grasp that object of focus. It is said. The mind is like a door that is closed, and the wind of discursive thoughts cannot move it. This is from the same source: When one is free from both sinking and excitement, when one abides in equanimity and sees the mind arising naturally, one should relax one's efforts and place it in equanimity. It is said. After being free from sinking and excitement, like a door that is closed, the mind does not move and abides, and abiding in this for a long time is called abiding in equanimity, and calm abiding is accomplished. The benefits are: one does not become disgusted with desires, and one obtains happiness through extreme gentleness. That is, first with the mind of calm abiding accomplished, and second with the body as the main thing, thus it is the meaning of the words. So, what are the nine methods of abiding in the mind and the eight aspects of abandonment? First, in the Adornment of the Lord, it says: The mind is always on the object of focus, do not let it wander in various ways. Having quickly realized the wandering, return to it again and again. From where should the wise person gather the mind? From there, in order to see the qualities, subdue the mind in concentration. Seeing the faults of wandering, one does not like to pacify it. Pride, displeasure, etc., are also extinguished in the same way. Therefore, one who has vows and diligence, his mind is diligently stimulated. One obtains self-arising, not from step by step. These are from the summary of the Abhidharma of the Holy Dharma. What is calm abiding? It is like this: abiding the mind within oneself, continuously abiding, repeatedly abiding, closely abiding, subduing, pacifying, extremely pacifying, focusing on one point, and abiding in equanimity. It is said. The meaning of this is: From the Stages of Meditation on the Nature of the Great Bodhisattva Lotus, it says: What is called abiding is the mind being attached to the object of focus. Continuously
Tibetan
འཇོག་ཅེས་ བྱ་བ་ནི། དམིགས་པ་དེ་ཉིད་ལ་རྒྱུན་དུ་འཇོག་པའོ། །བསླན་ཏེ་འཇོག་ཅེས་བྱ་བ་ནི། རྣམ་ པར་གཡེང་བ་ཤེས་ནས་དེ་སྤང་པའོ། །ཉེ་བར་འཇོག་ཅེས་བྱ་བ་ནི། རྣམ་པར་གཡེང་བ་སྤང་ ནས་ཕྱི་ཕྱིར་བསྟུན་ཏེ་དམིགས་པ་དེ་ཉིད་ལ་འཇོག་པའོ། །འདུལ་ལོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དགའ་བ་ བསྐྱེད་པའོ། །ཞི་བར་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རྣམ་པར་གཡེང་པའི་ཉེས་པ་མཐོང་ནས་མི་ དགའ་བར་རབ་ཏུ་ཞི་བར་བྱེད་པའོ། །རྣམ་པར་ཞི་བར་བྱེད་པ་ནི། རྨུགས་པ་དང་གཉིད་ལ་ སོགས་པ་ལང་བ་རྣམ་པར་སེལ་པའོ། །རྩེ་གཅིག་ཏུ་བྱེད་པ་ནི་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་མེད་ པས་འཇུག་པར་འབད་བྱེད་པའོ། །མཉམ་པར་འཇོག་ཅེས་བྱ་བ་ནི། སེམས་པར་གྱུར་པ་ན་ བཏང་སྙོམས་སུ་བྱེད་པ་སྟེ། མཉམ་པར་འཛིན་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །ཚིག་འདི་རྣམས་ཀྱི་ དོན་འདི་རྣམས་ནི་འཕགས་པ་བྱམས་པ་དང་། སྔོན་གྱི་མཁན་པོ་རྣམས་བཤད་དོ། །ཞེས་ གསུངས་ཏེ། ཐོག་མར་དམིགས་པ་ལ་སེམས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གཏོད་དེ་འཇོག་པ། རེ་ཞིག་དང་ 20-338 པོར་སེམས་བཞག་པ་དེ་ཉིད་ལ། རང་དུ་མཉམ་པར་འཇོག་ཅིང་། དམིགས་པ་ཁོ་ན་ལ་ ཡེངས་སུ་འཇུག་པ་རྒྱུན་དུ་འཇོག་ལ། སེམས་རྣམ་པར་གཡེང་ན། དེ་ངོ་ཤེས་པར་བྱས་ནས་ སླར་མཉམ་པར་འཇོག་པ་བསླན་ཏེ་འཇོག་པ། སེམས་ཕྱི་རོལ་དུ་མི་འཕྲོ་བའི་ཆེད་དུ། དང་ པོ་ཉིད་དུ་དྲན་པ་དང་ལྡན་པས་རྣམ་གཡེངས་སྤངས་ཤིང་འཇོག་པ་ཉེ་བར་འཇོག་པ། ཏིང་ངེ་ འཛིན་ལ་སོགས་པའི་ཕན་ཡོན་དང་། གཡེངས་པའི་རྒྱུ་འདོད་ཡོན་ལ་ཉེས་དམིགས་སུ་ བལྟས་ནས་སེམས་འཕྲོར་མི་འཇུག་པ་འདུལ་བར་བྱེད་པ་དང་། སེམས་འཁྲུགས་པས་མི་ གནས་པའི་རྒྱུ་རྣམ་གཡེང་ལ་ཉེས་པར་ལྟ་བས། སེམས་མཉམ་པར་འཇོག་པ་ལ་མི་དགའ་བ་ སྤངས་ནས་མཉམ་པར་འཇོག་པ་ཞི་བར་བྱེད་པ་དང་། དམིགས་པ་བརྗེད་ནས་དེ་ལས་ གཞན་དུ་ཡེངས་ནས་བྱིང་རྒོད་རྣམ་རྟོག་སོགས་མངོན་དུ་གྱུར་ཀྱང་། སྐབས་མི་འབྱེད་པར་ རབ་ཏུ་ཞི་བར་བྱེད་པ་དང་། དེ་ནས་སེམས་བརྩོན་པས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་ དང་བཅས་པས་བྱིང་རྒོད་ཅི་ཙམ་སྤངས་པ་དེ་ཙམ་དུ་མཉམ་པར་འཇོག་པ་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་ གཅིག་ཏུ་བྱེད་པ་དང་། དེ་ལས་ཤིན་ཏུ་གོམས་པས་འབད་རྩོལ་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་མེད་ པར་རང་གིས་གནས་པ་ནི་མཉམ་པར་འཇོག་པའོ། །སྔར་བཤད་པའི་ལུང་གི་ཚིག་དོན་ནི་ དཔེ་བཤད་པའི་ཕྱིར་རེ་ཞིག་བཞག་གོ །གཉིས་པ་ལ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཉེས་པ་ལྔ་ནི། ལེ་ལོ་ དང་ནི་གདམ་ངག་དང་། །བརྗེད་དང་བྱིང་དང་རྒོད་པ་དང་། །འདུ
Chinese
所谓“安住”，即是于彼所缘恒常安住。所谓“摄持安住”，即是了知散乱而断除之。所谓“近安住”，即是断除散乱后，一次又一次地随顺，于彼所缘而安住。所谓“调伏”，即是生起欢喜。所谓“寂静”，即是见散乱之过患，而不欢喜，极度寂静。所谓“极寂静”，即是遣除惛沉和睡眠等生起。所谓“一心”，即是无有现行作意而努力趣入。所谓“等持”，即是于心生起时，行舍，是为等持之同义词。这些词语的意义，是圣者慈氏（弥勒）与往昔的堪布们所宣说的。如是说，首先于所缘境一心专注而安住，暂时和最初心安住的那个本身，自己也等持，唯于所缘不令散乱而恒常安住，心若散乱，则认知彼，再次等持，是为摄持安住，为了心不向外散乱，最初即具足正念而舍弃散乱而安住，是为近安住，对于三摩地等的利益，以及散乱之因贪欲的过患进行观察，心不令其散乱，是为调伏，由于心烦乱而不安住之因，观察散乱的过患，舍弃对于心等持的不欢喜，而等持，是为寂静，忘失所缘，从彼散乱于其他，即使掉举和沉没、分别念等现前，也不分别时机而极度寂静，之后以精进之心，一心一意地与现行作意一起，沉没和掉举舍弃多少，就等同于多少地等持，令心相续成为一体，从那之中极度串习，无需勤作现行作意，自然而然安住，是为等持。之前所说的教证的词义，是为了举例说明而暂时安立的。第二，三摩地的五种过患是：懈怠以及教授，遗忘和沉没与掉举，以及...
English
The term "settling" means to constantly settle on that object of focus. The term "gathering and settling" means to recognize distraction and abandon it. The term "near settling" means to abandon distraction and, again and again, conform to and settle on that object of focus. The term "taming" means to generate joy. The term "pacifying" means to see the faults of distraction and, without delight, become extremely pacified. The term "extremely pacifying" means to eliminate the arising of dullness and sleep, and so forth. The term "one-pointed" means to strive to engage without manifest engagement of intention. The term "equanimity" means to practice equanimity when the mind arises; it is a synonym for equanimity. These meanings of these words were explained by the noble Maitreya and the former abbots. It is said that, first, one focuses the mind one-pointedly on the object of focus and settles it. For a while, and at first, one settles the mind on that very thing, and one also maintains equanimity, and one constantly settles without allowing distraction from the object of focus alone. If the mind is distracted, then one recognizes that and again settles it, which is gathering and settling. In order to prevent the mind from scattering outward, one abandons distraction and settles, being mindful from the very beginning, which is near settling. One observes the benefits of samadhi and so forth, and the faults of desire, which is the cause of distraction, and one does not allow the mind to scatter, which is taming. Because the mind is agitated and does not abide, one observes the faults of distraction, which is the cause, and one abandons the lack of delight in settling the mind in equanimity, and one settles in equanimity, which is pacifying. One forgets the object of focus and is distracted from it to other things, and even if excitement and sinking, conceptual thoughts, and so forth manifest, one does not distinguish the occasion and becomes extremely pacified. Then, with diligent mind, one-pointedly, together with manifest engagement of intention, one abandons excitement and sinking as much as possible, and one settles in equanimity as much as possible, making the mind-stream into one. From that, one becomes extremely accustomed, and without effort or manifest engagement of intention, one abides naturally, which is equanimity. The meaning of the words of the previously explained scripture was temporarily established for the sake of illustration. Second, the five faults of samadhi are: laziness and instruction, forgetting and sinking and excitement, and...