Tibetan
ས་སུ་རྣམ་པར་རྟོག་པར་བྱེད་པ་དང་། ཡོངས་ སུ་རྣམ་པར་དཔྱོད་པར་བྱེད་པའོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ནི་ཇི་སྙེད་པའི་ཆོས་ ལ་འདི་དག་གོ །ཞེས་ལྟ་བ་དང་། རབ་ཏུ་རྣམ་འབྱེད་ནི་ཆོས་ཉིད་ཇི་ལྟ་བའི་དོན་ལ་རྣམ་པར་ འབྱེད་པ་དང་། ཡོངས་སུ་རྟོག་པ་ནི། རྟོག་པ་དང་བཅས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་མཚན་མར་བྱེད་ ཅིང་ངོ་བོ་ལ་རང་སར་འཚོལ་བ་དང་། ཡོངས་སུ་དཔྱོད་པ་ནི་ཁྱད་པར་ལ་ཞིབ་ཏུ་འཚོལ་བ་ ཡིན་ནོ། ཁྱད་པར་དེ་དག་དང་ལྡན་པའི་ཟབ་མོ་སྟོང་པ་ཉིད་སྒོམ་ཚུལ་ཡང་། མཧཱ་ས་ཏྭ་ཀ་ མ་ཤི་ལའི་སྒོམ་རིམ་དུ། གང་གི་ཚེ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དེ་དག་ཞུགས་པར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ། ཕུང་ པོ་དང་ཁམས་ལ་སོགས་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་རྒྱས་པར་དམིགས་པ་བྱེད་པ་ཁོ་ན་སྟེ། འདི་སྐད་ དུ། དགོངས་པ་ངེས་པར་འགྲེལ་པ་ལ་སོགས་པ་ལས་ཀྱང་། རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྟོང་ པ་ཉིད་རྣམ་པ་བཅོ་བརྒྱད་དམིགས་པ་ལ་སོགས་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་དམིགས་པའི་རྣམ་པ་མང་ དུ་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། བྱེ་བྲག་གིས་རྒྱས་པར་དམིགས་པ་ཞེས་པ། ཇི་སྙེད་ པ་རྣམ་འབྱེད་དང་། དམིགས་པ་ལ་སོགས་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་ཞེས་པ། ཇི་ལྟ་བ་རབ་ཏུ་རྣམ་ འབྱེད་དང་ཕྱི་མ་གཉིས་ཡིན་ལ། ད་ནི་འདིའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བར་བྱ་སྟེ། ས་ལས་མྱུ་གུ་དང་ འཇའ་ཚོན་ལྟར་ཆོས་འདི་དག་ཐམས་ཅད་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་ཙམ་སྟེ། སེམས་ཀྱི་ སྣང་བ་ཙམ་ལས་ལེགས་པར་དཔྱད་ན་ངོས་བཟུང་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་ངོ་མཚར་རྨད་དུ་འབྱུང་ བའོ། །དེའི་ཕྱིར་སྣང་བའི་ཆོས་འདི་ཀུན་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་བདེན་པའི་སྟོང་པའོ་ཞེས་སྔར་བཤད་ པའི་ཞི་གནས་ཀྱི་ངང་ནས་ཡང་ནས་ཡང་དུ་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་དེ་བསྒོམ་ པར་བྱའོ། །དེ་ལ་འདིར་ནི་ལང་ཀར་གཤེགས་པ་ལས་བཀའ་སྩལ་ཏེ། སེམས་ཙམ་ལ་ནི་རབ་ 20-342 བརྟེན་ནས། །ཕྱི་རོལ་དོན་ལ་མི་རྟོག་གོ །དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་དམིགས་ནས་ནི། །སེམས་ཙམ་ ལས་ཀྱང་འདའ་བར་བྱེད། །སེམས་ཙམ་ལས་ནི་འདས་ནས་སུ། །སྣང་བ་ལས་ནི་འདའ་བར་ བྱ། །སྣང་མེད་གནས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ། །ཡེ་ཤེས་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མཐོང་། །ཞེས་སོ། །དེ་ ཡང་སེམས་ཙམ་ལ་ནི་རབ་བརྟེན་ནས་ཞེས་པ་ནས་བརྩམ་སྟེ། སེམས་ཙམ་ལས་ཀྱང་འདའ་ བར་བྱ། །ཞེས་པའི་བར་ནི། སཱ་ལུའི་མྱུ་གུ་ཞེས་པ་ནས། དེ་བསྒོམ་བྱ། ཞེས་པས་བཤད་ དེ། སྣང་མེད་ལ་གནས་པ་དང་། ཡེ་ཤེས་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མཐོང་བ་ནི་སྔ་མ་གོམས་པ་ལས་ འབྱུང་ཞིང་། སེམས་མི་གཡོ་ཞིང་ཆོས་རྣམ་འབྱེད་ཅེས་པས་
Chinese
于处所作种种分别，以及作种种遍计。如是说，分别者，即于所有尔许之法，观此等是也。善分别者，于法性如所有之义作分别。遍计者，以具分别之智慧作意，于自性处自觅。遍计度者，于差别处细致寻觅也。又具足彼等差别之甚深空性之修法者，于大萨埵寂天之《修次第》中云：于何之时，彼等作意生起之时，唯应作意蕴、界等差别之广大，如是云：于《解深密经》等中，瑜伽师等亦多宣说以十八空性作意等差别作意之相也。如是说，所谓以差别广大作意者，即尔许之分别也。所谓以作意等差别者，即如所有之善分别及后二者也。今当随顺此义，如地生芽、如虹彩般，此等诸法皆是仅为缘起，仅是心之显现，若善加观察，则以离于可指认之故，是为稀有奇妙也。是故，此等显现之诸法，皆如幻化般，是为真实之空性也。如是应于前述之止住之状态中，再三修习诸法之自性空性也。如是，此处乃引《楞伽经》所说：唯依于心已，不分别外境。以缘真如故，亦超于唯心。既已超唯心，亦超于诸相。住于无相之瑜伽，见智慧大乘。如是也。其中，从所谓唯依于心已开始，至所谓亦超于唯心之间，已由所谓娑罗树之芽开始，至所谓当修习彼等作解释。安住于无相，以及见智慧大乘，乃是从先前之串习而生，心不摇动且能辨别诸法，如是说。
English
It is to make various discriminations in places and to make various perfections. It is said that the distinction is to look at all the laws of how many of these are. Good distinction is to distinguish the meaning of the nature of the law as it is. The all-knowing is: Wisdom with discrimination makes the mark, and the essence is sought in its own place. The all-knowing is to seek carefully in the difference. Also, the method of meditating on the profound emptiness that possesses those differences is: In the meditation order of Mahasattvakamashila: When those minds arise, one should only focus on the greatness of the differences such as aggregates and realms, as it is said: In the Explanation of the Thought Sutra and others, yogis and others also preached many aspects of focusing on the differences such as focusing on the eighteen emptinesses. It is said that the so-called distinction of focusing on the greatness of the distinction is the distinction of so many. The so-called distinction of focusing on the distinction is the good distinction of how it is and the latter two. Now we must follow this meaning, like sprouts from the ground and rainbows, all these dharmas are only dependent on each other, only the appearance of the mind, if we examine it carefully, it is wonderful and wonderful because it is free from recognition. Therefore, all these phenomena of appearance are like illusions, and they are the emptiness of truth. Therefore, from the state of peace described above, one should repeatedly meditate on the emptiness of the nature of all dharmas. So here it is said in the Lankavatara Sutra: Only relying on the mind, do not distinguish external objects. Because of the true suchness, it also transcends the mind only. Having transcended the mind only, it also transcends all appearances. The yogi who dwells in the absence of appearance sees the great vehicle of wisdom. That's it. Among them, from the so-called beginning of relying on the mind, to the so-called transcendence of the mind, from the so-called sprout of the Sala tree, to the so-called one should practice them to explain. Abiding in the absence of appearance, and seeing the great vehicle of wisdom, arises from the previous habit, the mind does not move and can distinguish all dharmas, so it is said.
Tibetan
བཤད་དོ། །དེ་ལ་སཱ་ལུའི་མྱུ་གུ་ རྟེན་འབྱུང་ཙམ་གྱི་དཔེ་དང་འཇའ་ཚོན་ནི་བར་སྣང་ལས་ལོགས་སུ་མེད་པ་ལྟར། ཆོས་ཀུན་ སེམས་ལས་གཞན་དུ་མེད་པའི་དཔེའོ། །སྐབས་འདིར་ངེས་ཤེས་སྐྱེས་དཀའ་ན། རྒྱལ་བའི་ སྲས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་ཀླུ་སྒྲུབ་དང་། གནས་བརྟེན་ཆེན་པོ་རྒྱལ་སྲས་དབྱིག་གཉེན་སོགས་ཀྱིས་ ཇི་སྐད་བཤད་པའི་རིམ་པ་དང་ལུང་གིས་ཀྱང་ཅི་རིགས་སུ་གཏན་ལ་དབབ་བོ། །བསྡུས་པ་ ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཀུན་གྱི་རང་བཞིན་གཅིག་པ་ནི། མཐའ་ཀུན་བྲལ་བའི་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་ པ་དེ་བསྒོམ་པའི་ཕྱིར། ཡང་ཡང་སྟོང་པའོ་ཞེས་ཀྱང་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །ཞེས་པའོ། །འདི་ ཚིག་དོན་ལྟག་འོག་མི་མཐུན་པའོ་སྙམ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་བྷ་ར་ཏ་ལས། མེས་སྨིན་ པའི་འཁུར་བ་གསོད་པ་འོན་ཅིག་ཅེས་པའི་དོན་ལ། གྲུབ་པ་མེ་ཡིས་བསྲེག་པ་ཡི། །འཁུར་ བ་གསོད་པ་འོན་ཅིག་བུ། །ཞེས་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་ཚིག་ལ་སྐྱོན་མེད་དོ། །དེ་ལྟར་མཉམ་ བཞག་ཏུ་བསམ་གཏན་གྱི་སྐྱོན་དང་། ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་བསམ་གཏན་ཉིད་དྲན་པ་དང་། སྐྱོན་དང་ཡོན་ཏན་དང་། ཡང་དག་པའི་གནས་ལ་སེམས་སོན་མ་སོན་སོགས་ཤེས་བཞིན་ དང་། སྤྱོད་ཡུལ་འཇུག་པ་ནས་ཀྱང་སྨྲས་པ། བདག་གི་ལས་དང་། དཀོན་མཆོག་གི་ཡོན་ཏན་ འཁོར་བའི་ཉེས་པ་དང་། རང་གི་སེམས་ལ་དྲན་པ་དང་། ཤེས་བཞིན་དུ་ཡང་བརྟག་པར་བྱ། 20-343 སྤྱོད་ལམ་ཀུན་ཏུ་སྲོག་ལ་བབས་ཀྱང་ཉོན་མོངས་པ་དང་ལས་ངན་པ་བསྡོམ་པའི་བག་ཡོད་ བརྟེན་པར་བྱའོ། །ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་ཆ་མཉམ་པ་དེ་ཅི་ཙམ་ན་རབ་ཏུ་ཞུགས་ཞེ་ན། བྱ་བ་ཀུན་ལ་ཅི་ཞིག་ལྟར། །སེམས་མི་གཡོ་ཞིང་ཆོས་རྣམས་འབྱེད། །ཞེས་པའོ། །དེ་ལྟར་ རབ་ཏུ་སྨྲས་པ་གང་། །འདི་ལ་ལེགས་རྣམས་རྒྱལ་བ་དང་། །མཁན་པོ་སློབ་དཔོན་རྣམས་ ཀྱིའོ། །ཉེས་པ་གང་ཡིན་བདག་གི་བཟུང་། །ཉེས་སྨྲས་ལྷག་པར་སྡིག་ཆེ་བས། །ནོངས་པ་ གང་ཡིན་མཆོག་ལ་བཤགས། །མགོན་པོ་ཀླུ་དབང་འཕགས་པ་ལྷ། །ཟླ་གྲགས་འཕགས་པ་ ཐོགས་མེད་དང་། །སློབ་དཔོན་དབྱིག་གཉེན་བློ་བརྟན་དང་། །ཙནྡྲ་གོ་མི་བདག་ཉིད་ཆེ། །ཞི་ བ་ལྷ་ལ་སོགས་པ་ཡི། །དངོས་པོ་རྣམས་ལ་སྐྱབས་སུ་མཆི། །དེང་འདིར་གཅིག་ཏུ་ཕན་པའི་ བློས། །བཤད་མོད་ཉེས་པ་གང་མཆིས་ཏེ། །བདག་ནི་ཤེས་བྱ་ཀུན་ལ་རྨོངས། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་ བསྒོམ་པའི་ཚུལ་། །འདི་ལ་འཁྲུལ་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །ཏིང་འཛིན་འདི་ལ་གང་གནས་པ། །དེས་ ནི་རིན་ཆེན་བཟང་པོ་ལྟའི། །ཏིང་ངེ་འཛིན་སོགས་ཀུན་འཇུག་ནུས། ། ༈ ཀུན་རྫོབ་བྱང
Chinese
已说。比如娑罗树的幼苗，仅仅是缘起之例，又如彩虹并非独立于虚空之外，一切法皆不离心的例子。如果此时难以生起定解，那么就依据如圣者龙树菩萨和坚固大德圣者世亲等所说次第和教证，尽其所能地进行决断。总而言之，一切法的自性唯一，为了证悟远离一切边际的空性，应当反复修习空性。如是说。如果有人认为这词句前后不一致，并非如此。比如在《婆罗多》中，“以火成熟的重担，杀死吧，聋子！”的意思是：“以火焚烧已成就的，重担杀死吧，孩子！”就像这样，因此词句没有过失。如是，在等持中，对于禅定的过失，以及作意和禅定本身的忆念，过失和功德，以及心是否安住于正确的处所等，都要以正知来观察。从行为的入手处也说了，要以正知来观察自己的业和三宝的功德、轮回的过患以及自己的心。在一切行为中，即使面临生命危险，也要依靠防护烦恼和恶业的谨慎。止观双运达到什么程度才算完全进入呢？就像对待一切事物一样，心不摇动，并且能辨别诸法。如是说。如此善说的一切，其中的优点属于诸佛和堪布、阿阇黎们，过失则由我承担。因为恶语毁谤罪过更大，所以对于一切过错，我都向上师忏悔。祈祷怙主龙树、圣天、月称、圣者无著、世亲论师、智军以及旃扎果弥大士、寂天等一切圣者。如今以一心利益众生的心，虽然已经说了，但若有任何过失，那是因为我对于一切所知都愚昧无知。即便如此，对于修习的方法，这里面没有错谬。谁安住于此三摩地，他就能像如意宝一样，能够进入一切三摩地等。 ༈ 世俗菩提心
English
It has been said. For example, a sprout of a Sal tree is merely an example of dependent arising, and like a rainbow is not separate from space, all phenomena are examples of not being other than the mind. If it is difficult to generate certainty at this time, then rely on the order and teachings as explained by the noble Nagarjuna, the lord of the sons of the Victorious Ones, and the great abbot, the noble Vasubandhu, and so on, and decide as much as possible. In short, the nature of all phenomena is one, and in order to realize emptiness that is free from all extremes, one should repeatedly meditate on emptiness. Thus it is said. If one thinks that these words are inconsistent, it is not so. For example, in the Mahabharata, the meaning of "Kill the burden ripened by fire, O deaf one!" is: "Kill the burden that is burned by fire, O child!" Like that, therefore there is no fault in the words. Thus, in equipoise, one should examine with mindfulness the faults of meditation, as well as the recollection of attention and meditation itself, faults and virtues, and whether the mind is settled in the correct place, and so on. It is also said from the entrance of conduct, one should examine with mindfulness one's own actions, the virtues of the Three Jewels, the faults of samsara, and one's own mind. In all actions, even if life is at stake, one should rely on the caution that prevents afflictions and bad karma. To what extent is the union of calm abiding and insight fully entered? Like dealing with all things, the mind does not waver and can distinguish all phenomena. Thus it is said. Whatever has been well said, the good in this belongs to the Buddhas and the Khenpos and Acharyas, and I take responsibility for the faults. Because the sin of slander is greater, I confess all faults to the masters. I pray to the protector Nagarjuna, Aryadeva, Chandrakirti, the noble Asanga, the master Vasubandhu, Jñānagarbha, and the great Chandragomin, Shantideva, and all the saints. Now, with a mind of benefiting all beings, although it has been said, if there are any faults, it is because I am ignorant of all that is to be known. Even so, there is no error in the method of meditation here. Whoever abides in this samadhi, he can, like a wish-fulfilling jewel, enter all samadhis, and so on. ༈ Conventional Bodhicitta