Tibetan
་ རྣམ་དབྱེ་བརྗོད་པ་བར་མ་ཆད་པ་དེ་ཉིད་གཙོ་བས་དེའི་ལུགས་བཞིན་བྱེད་དོ། །ཞེས་སྤྱིར་ བཤད་པ་ཡིན་ན། བར་མ་ཆད་པ་ཞེས་པའི་དོན་གང་ལ་འཇོག་ཅེ་ན། འགྲེལ་བར་ས་ཙ་ཏྭན྄་ ཙ་སཱ་དྷུ་བྷ་བ་ཐཿ། ཞེས་པ་བསྒྱུར་ན། དེ་དང་ཁྱེད་ཀྱང་ལེགས་པ་དག་ཡིན། ཞེས་འབྱུང་བས་ ཅུང་ཟད་གསལ་ལ། ཊཱི་ཀ་གཞན་ལས་གསལ་བར་བཀྲལ་ཞེས་ཐོས་ཏེ། ༈ དཔེར་ན། མིང་ 19-388 དང་ཡུཥྨད྄་དང་ཨསྨད྄་གྲལ་སྒྲིགས་ཀྱི་རྗེས་སུ་སྐྱེས་བུ་ཕྱི་མ་ཁོ་ན་འབྱུང་། མིང་ཁྱེད་ངེད་ གསུམ། ཁྱེད་མིང་ངེད་གསུམ། ངེད་མིང་ཁྱེད་གསུམ། མིང་ངེད་ཁྱེད་གསུམ། ངེད་ཁྱེད་མིང་ གསུམ་སྟེ་གསུམ་འདུས་པ་ལ་རིམ་པ་ཇི་ལྟར་བྱུང་ཡང་ཁྱད་མེད། ངེད་ཀྱི་དོན་ཨསྨད྄་ཡོད་ ཕྱིར། སྐྱེས་བུ་ཕྱི་མ་གསུམ་ཁོ་ན་འབྱུང་སྟེ། ཨསྨད྄་ཅན་གཙོ་བོ་ཡིན་པས་སོ། ༈ །གཉིས་ འདུས་ཀྱི་རིགས་ལ། མིང་ཁྱེད་དམ། ཁྱེད་མིང་དུ་ཡོད་ན། སྐྱེས་བུ་དབུས་མ་དང་། ༈ ཁྱེད་ ངེད་དང་། མིང་ངེད་དང་། ངེད་མིང་དུ་ཡོད་ན། སྐྱེས་བུ་ཕྱི་མ་འབྱུང་བས། མདོར་ན་ཨསྨད྄་ ཅན་གྱི་གཉིས་ཚོགས་གསུམ་ཚོགས་ཀྱི་ནང་ན་ཨསྨད྄་ཡོད་ཕྱིན་ཆད། དེ་གཙོ་བོ་སྟེ། སྐྱེས་བུ་ ཕྱི་མ་ཁོ་ན་འཇུག ༈ གཉིས་ཚོགས་ལ་ཨསྨད྄་མེད། ཡུཥྨད྄་ཡོད་ན། མིང་ཅན་མི་གཙོ་ཡུཥྨད྄་ གཙོ་བས། སྐྱེས་བུ་དབུས་མ་ཁོ་ན་འཇུག ༈ མིང་རྐྱང་པ་ལ་སྐྱེས་བུ་དང་པོ་ཁོ་ན་འཇུག་སྟེ། འགྲེལ་པར། ས་ཙ་ཏྭཾ་ཙ་སཱ་དྷུཿ། ཞེས་པ་ལ་ས་ལས་ཏྭཾ་དབང་ཆེ་བར་བྱས་ཏེ། བྷ་བ་ཏཿ། མི་ འབྱུང་བར་བྷ་བ་ཐཿ། ཞེས་སྐྱེས་བུ་དབུས་མ་བྱུང་བས། གཞན་དེ་རྣམས་ཀྱང་ཤུགས་ལ་གོའོ། ༈ །འོ་ན་དེ་ལྟར་ན་གཉིས་ཚོགས་གསུམ་ཚོགས་སྐབས་སུ། གོ་རིམ་སོ་སོ་ལ་སྐྱེས་བུ་སོ་སོ་མི་ སྦྱོར་ན། རྐྱེན་དང་བར་མ་ཆད་པ་ལས། རྐྱེན་སྐྱེས་བུ་གསུམ་གྱི་དབྱེ་བའི་བྱེ་བྲག་ཕྱེད་པར་མ་ སོང་སྟེ། གསུམ་པོའི་ཐ་མར་གང་བྱུང་དེ་རྐྱེན་དང་བར་མ་ཆད་པ་ཡིན་ལ། ཚིག་སྦྱོར་གཞན་ མང་པོའི་རིགས་བསྒྲེས་ཀྱང་དེའི་དབང་དུ་བྱེད་དགོས་སོ་སྙམ་ན། འདིར་བར་མ་ཆད་པ་ཞེས་ པ་རྟགས་བྱིངས་རྐྱེན་གསུམ་སྒྲིག་པའི་དུས་ཀྱི་དབང་དུ་མ་བྱས་ཀྱི། གཞུང་མདོ་ཉིད་ལས་ གསུངས་པའི་གོ་རིམ་གྱི་དབང་བྱས་པ་ཡིན་ཏེ། མིང་དང་ཡུཥྨད྄་དང་ཨསྨད྄་ཀྱི་དབྱེ་བས། ཞེས་འབྱུང་བ་ཨསྨད྄་ཅེས་པའི་རྗེས་སུ་ཉེ་བའི་ཚིག་གཞན་མ་སྨོས་པས། གསུམ་ཚོགས་ཀྱི་ སྐབས་ཨསྨད྄་ཀྱི་ལུགས་སུ་སྒྲུབ་དགོས་ཞེས་པ་སྟེ། དེ་ཡང་རིམ་པ་ལ་མ་རག་གསུམ་ཚོགས་ ཀུན་ལ་འཇུག །ཨསྨད྄་སྤང
Chinese
就说分位，不断者即是主要，依其规矩而行。如果这样泛泛而谈，那么“不断者”的意义应该如何安立呢？释文中说：ས་ཙ་ཏྭན྄་ཙ་སཱ་དྷུ་བྷ་བ་ཐཿ། （藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）翻译过来就是：你和你也很好。这样稍微清楚一点。听说其他注疏中有更清楚的解释。比如，在名词、युष्मद्（梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思：你）和अस्मद्（梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思：我）排列之后，只有后位人称出现。名词、你、我三者。你、名词、我三者。我、名词、你三者。名词、我、你三者。我、你、名词三者，这三者组合在一起，无论顺序如何都没有区别。因为有“我”的意义अस्मद्（梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思：我）。所以只有后位人称出现。因为有अस्मद्（梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思：我）者是主要的。如果是二者组合的情况。名词、你，或者你、名词，那么是中位人称。你、我，名词、我，或者我、名词，那么是后位人称出现。总之，在有अस्मद्（梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思：我）的二者组合、三者组合中，只要有अस्मद्（梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思：我），它就是主要的。只有后位人称适用。如果是二者组合而没有अस्मद्（梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思：我），有युष्मद्（梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思：你），那么有名词者不主要，युष्मद्（梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思：你）主要。只有中位人称适用。如果是单独的名词，那么只有第一人称适用。释文中说：ས་ཙ་ཏྭཾ་ཙ་སཱ་དྷུཿ། （藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）其中“त्वं（梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思：你）”比“स（梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）”更重要，所以भवतः（梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思：您）没有出现，而是भवथः（梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思：您）。因为出现了中位人称，所以其他的也应该由此类推。那么，如果这样，在二者组合、三者组合的情况下，不将人称与各自的顺序相配合，那么，从语尾和不断者来看，语尾的三种人称的差别就没有区分开来。三者中最后出现的是语尾和不断者。如果将其他很多词语组合的类型进行比较，也必须按照这个规则来做，是这样想的吗？这里所说的“不断者”，并不是指组织标志、基体、语尾三者的时间，而是指按照经典原文中所说的顺序。名词、युष्मद्（梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思：你）和अस्मद्（梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思：我）的区分。因为अस्मद्（梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思：我）之后没有提到其他相关的词语，所以在三者组合的情况下，必须按照अस्मद्（梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思：我）的规则来做。也就是说，顺序适用于所有没有遗漏的三者组合。舍弃अस्मद्（梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思：我）。
English
It is said that the uninterrupted expression of division is the main thing, and it should be done according to its rules. If this is said in general, then what is the meaning of "uninterrupted"? The commentary says: sa ca tvan ca sādhu bhava thaḥ. (藏文,梵文天城体,梵文罗马拟音,汉语字面意思) Translated, it means: You and you are also good. This is a little clearer. It is said that other commentaries explain it more clearly. For example, after the arrangement of nouns, yuṣmad (梵文天城体,梵文罗马拟音,汉语字面意思: you) and asmad (梵文天城体,梵文罗马拟音,汉语字面意思: I), only the later person appears. Noun, you, and I are three. You, noun, and I are three. I, noun, and you are three. Noun, I, and you are three. I, you, and noun are three. No matter what the order is, there is no difference in the combination of these three. Because there is the meaning of "I", asmad (梵文天城体,梵文罗马拟音,汉语字面意思: I). Therefore, only the three later persons appear. Because the one with asmad (梵文天城体,梵文罗马拟音,汉语字面意思: I) is the main one. If it is a combination of two. Noun, you, or you, noun, then it is the middle person. You, I, noun, I, or I, noun, then the later person appears. In short, in the combination of two or three with asmad (梵文天城体,梵文罗马拟音,汉语字面意思: I), as long as there is asmad (梵文天城体,梵文罗马拟音,汉语字面意思: I), it is the main one. Only the later person applies. If there is no asmad (梵文天城体,梵文罗马拟音,汉语字面意思: I) in the combination of two, but there is yuṣmad (梵文天城体,梵文罗马拟音,汉语字面意思: you), then the one with the noun is not the main one, and yuṣmad (梵文天城体,梵文罗马拟音,汉语字面意思: you) is the main one. Only the middle person applies. If it is a single noun, then only the first person applies. The commentary says: sa ca tvaṃ ca sādhuḥ. (藏文,梵文天城体,梵文罗马拟音,汉语字面意思) In this, "tvaṃ (梵文天城体,梵文罗马拟音,汉语字面意思: you)" is more important than "sa (梵文天城体,梵文罗马拟音,汉语字面意思)", so bhavataḥ (梵文天城体,梵文罗马拟音,汉语字面意思: you) did not appear, but bhavathaḥ (梵文天城体,梵文罗马拟音,汉语字面意思: you) appeared. Because the middle person appeared, the others should also be inferred from this. So, if this is the case, in the case of a combination of two or three, if the persons are not matched with their respective orders, then from the ending and the uninterrupted, the difference between the three persons of the ending has not been distinguished. The last of the three that appears is the ending and the uninterrupted. If other types of word combinations are compared, they must also be done according to this rule, is that what you think? The "uninterrupted" mentioned here does not refer to the time of organizing the mark, base, and ending, but refers to the order mentioned in the original text of the scripture. The distinction between noun, yuṣmad (梵文天城体,梵文罗马拟音,汉语字面意思: you) and asmad (梵文天城体,梵文罗马拟音,汉语字面意思: I). Because no other related words are mentioned after asmad (梵文天城体,梵文罗马拟音,汉语字面意思: I), in the case of a combination of three, it must be done according to the rule of asmad (梵文天城体,梵文罗马拟音,汉语字面意思: I). That is to say, the order applies to all three combinations without omission. Abandon asmad (梵文天城体,梵文罗马拟音,汉语字面意思: I).