Tibetan
ལ་བར་ སྣང་། འདི་ལ་ཀ་མ་ལ་ཤཱི་ལས་ནི། སོ་སོར་རྟོག་པ་སྤངས་པས། སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཤེས་ རབ་སྤངས་པར་འགྱུར་ལ། དགེ་བའི་ལས་སྤངས་པས་ཐབས་ཀྱང་སྤངས་པའི་ཕྱིར། ཐབས་ དང་ཤེས་རབ་གཉིས་ཀ་སྤངས་པས་སངས་རྒྱས་ལྟ་ཅི་སྨོས། ཐར་པ་ཙམ་ཡང་མི་ཐོབ། སོ་ སོར་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་མེད་ན། དམིགས་པ་མེད་པའང་འཇུག་པར་མི་ནུས་ཞེས་སོགས་ གསུངས་པས་སོ་སོར་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་མེད་པས་ལྟ་སྒོམ་འཁྲུལ་ལ། དགེ་བའི་ལས་ལ་ བརྩོན་པར་མ་བྱས་པས་སྤྱོད་པའང་འཁྲུལ་ཞེས་འགོག་པར་སྣང་ལ། བསྟན་པ་ཕྱི་དར་ལ་ བྱུང་བའི་བོད་རྣམས་ལ། འཇོག་སྒོམ་ཁོ་ན་ལ་མོས་པ་དང་། དཔྱད་སྒོམ་ཁོ་ན་ལ་མོས་པའི་ ལུགས་གཉིས་ཡོད་པ་ལས། ཕྱི་མ་རྣམས་ནི་ཀ་མ་ལ་ཤཱི་ལའི་གསུང་དེ་ལ་འཁྲིལ་ནས། ལས་ དང་པོ་པའི་མི་རྟོག་པ་སྒོམ་པ་ཐམས་ཅད་ནོར་བར་བརྩི་བར་སྣང་ལ། སྔ་མ་རྣམས་ནི་འགའ་ ཞིག་ཧྭ་ཤང་ཡིད་བྱེད་འགོག་པ་ཙམ་ཡིན་པས། གསལ་སྟོང་རང་རིག་པ་ངོས་འཛིན་པ་མེད་ 18-388 པས་ལྟ་བ་ནོར་ཟེར་བ་དང་། ཕྱག་ཆེན་པ་ཁ་ཅིག ཧྭ་ཤང་ཡིད་བྱེད་དང་རྣམ་རྟོག་ཐམས་ ཅད་འགོག་པ་ཡིན་པས་ནོར་བ་ཡིན་ལ། ཁོ་བོ་ཅག་རྣམ་རྟོག་གང་ཤར་ཐམས་ཅད་དགག་ སྒྲུབ་སྤངས་བླང་མེད་པར་ལམ་དུ་འཁྱེར་བའི་ཕྱིར། མ་ནོར་བ་ཡིན་ཞེས་ཟེར་ན་ཡང་། དེ་ རྣམས་ཧྭ་ཤང་གི་ལུགས་གང་ཡིན་ཞིབ་མོར་མ་ཤེས་ཀྱང་། ངན་པ་གཅིག་ཡིན་ཏེ་འོང་སྙམ་པ་ དང་། ཚིག་ཟུར་རེ་ཙམ་མཐོང་ཐོས་ལ་བརྟེན་ནས་ཚོད་དཔོགས་བྱས་པར་ཟད་དེ། རིག་པའི་ རང་ངོ་ངོས་འཛིན་པ་དང་། རྣམ་རྟོག་གང་ཤར་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རིག་ཙམ་དེའི་རང་བཞིན་དུ་ ཤེས་པར་བྱེད་པ་ནི། ཏོན་མུན་གྱི་ལུགས་ལ་ཡང་ཤིན་ཏུ་ཡོད་པར་གསལ་མོད། སྤང་བླང་མི་ བྱེད་སྐད་པའི་ཐབས་ཀྱིས་རྟོག་པ་མ་སྤངས་རང་སར་གྲོལ་བར་འདོད་པའི་ཐབས་དེ་ཡང་། ཡིད་བྱེད་སྤོང་བའི་ཐབས་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་མཉམ་གཞག་ཏུ་སྙིང་རྗེ་སོགས་ཀྱི་སྣང་ཆ་ འགོག་པ་དང་། ཐབས་ཀྱི་ཆ་ལས་གཡེལ་བའི་སྐྱོན་ནི་ངེས་པར་ཡོད་ཅིང་། ལྟ་བ་སྒོམ་པའི་ དངོས་གཞི་ལ་ཡང་། འདི་མདོ་ལུགས་ཁོ་ནའི་སྒོམ་རིམ་ཡིན་པས། དབང་གི་ཉམས་མྱོང་ དང་། བླ་མའི་བྱིན་རླབས་དང་། ཡི་དམ་ལྷའི་མཐུ་སྟོབས་དང་། རིག་སྔགས་ཀྱི་ནུས་པ་དང་། བྱེད་བཅིངས་ཀྱི་གནད་དང་། རྩ་རླུང་ཐིག་ལེའི་རྟེན་འབྲེལ་སོགས་ལས་ཡེ་ཤེས་ཕེབས་པར་ འགྱུར་བ་ནི་མེད། མདོ་ལུགས་ཉིད་ལ་སྐྱེ་བ་མང་པོར་ཚོགས་བསགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ན། སོ་ སོར་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་སྔོན་དུ་མ་སོང་བའི་ལྟ་བ་སྐྱོ
Chinese
似乎如此。对此，寂护（梵文：Śāntarakṣita）说，舍弃了各别自证智，就会舍弃证悟空性的智慧；舍弃了善业，也就舍弃了方便。既然舍弃了方便和智慧二者，更不用说成佛了，就连解脱也无法获得。如果没有各别自证智，也无法进入无所缘。等等。因此，似乎是在阻碍说，因为没有各别自证智，所以见解和禅修是错误的；因为没有努力行善业，所以行为也是错误的。在后弘期出现的藏人中，有两种流派：一种是只喜欢止修，另一种是只喜欢观修。后者依附于寂护的教言，认为所有初学者的无分别禅修都是错误的。前者有些人只是遮止和尚的作意，因为没有认识光明空性的自性，所以说见解是错误的。还有一些大手印行者，因为遮止和尚的作意和所有分别念，所以是错误的。我们这些人，对于任何生起的分别念，都不进行破立取舍，而是将其作为道用，所以没有错误。即使他们这样说，但即使没有详细了解那些和尚的宗派是什么，也认为肯定是一种恶行，或者只是根据所见所闻的一点点词句来猜测而已。认识觉性的自性，并且将所有生起的分别念都视为觉性本身的自性，这在顿门宗派中也非常明显。然而，他们声称通过不取舍的方法，让未断除的分别念在自身解脱，这种方法也只是舍弃作意的方法而已。因此，在等持中遮止慈悲等显现，并且必定存在偏离方便方面的过失。而且，在见解禅修的正行上，因为这只是显宗的修法次第，所以不可能通过灌顶的体验、上师的加持、本尊神的力量、明咒的能力、作系缚的关键、以及脉气明点的缘起等来生起智慧。如果不是在显宗本身中积累了多世的资粮，那么没有各别自证智引导的见解是脆弱的。
English
It seems so. Regarding this, Śāntarakṣita said that by abandoning individual discriminating wisdom, one would abandon the wisdom that realizes emptiness; by abandoning virtuous actions, one would also abandon skillful means. Since both skillful means and wisdom are abandoned, let alone attaining Buddhahood, even liberation cannot be attained. If there is no individual discriminating wisdom, one cannot even enter into the absence of focus. And so on. Therefore, it seems to be obstructing by saying that because there is no individual discriminating wisdom, view and meditation are mistaken; because one has not strived to perform virtuous actions, conduct is also mistaken. Among the Tibetans who appeared in the later dissemination of the teachings, there are two schools: one that only favors calm abiding meditation, and another that only favors analytical meditation. The latter rely on the teachings of Śāntarakṣita and consider all non-conceptual meditation of beginners to be mistaken. Some of the former only block the attention of the Heshang, and because they do not recognize the self-awareness of clarity and emptiness, they say that the view is mistaken. Some Mahāmudrā practitioners are mistaken because they block the attention of the Heshang and all conceptual thoughts. We, on the other hand, do not engage in refutation, establishment, acceptance, or rejection of any arising conceptual thoughts, but take them as the path, so we are not mistaken. Even if they say this, even without knowing in detail what the Heshang's school is, they think it must be an evil deed, or they just guess based on a little bit of words they have seen and heard. Recognizing the self-nature of awareness, and knowing that all arising conceptual thoughts are also the nature of that awareness itself, is very clear even in the Dunmen school. However, the method of claiming to liberate unabandoned conceptual thoughts in their own place by the method of not accepting or rejecting is also just a method of abandoning attention. Therefore, there is definitely a fault in blocking the appearance of compassion and so on in equipoise, and deviating from the aspect of skillful means. Moreover, in the main practice of view and meditation, because this is only the gradual path of the Sutra school, it is impossible for wisdom to arise from the experience of empowerment, the blessing of the guru, the power of the yidam deity, the ability of the vidyā-mantras, the key of action and binding, and the interdependence of the channels, winds, and bindus. If one has not accumulated merit in the Sutra school itself for many lifetimes, then the view that is not preceded by individual discriminating wisdom is weak.
Tibetan
ང་ལུགས་འདི། ལྟ་ཐོག་ཏུ་སླེབ་ཀྱང་ བོགས་ཆུང་ཞིང་། ནུས་པ་བུལ་ལ། ལྟ་བའི་ཐོག་ཏུ་མི་སླེབ་པའི་གོལ་སའི་ཉེན་ཆེ་བའི་ཕྱིར་སྐྱེ་ བོ་ཐམས་ཅད་ལ་སྟོན་པ་འདི་ལག་ལེན་ནོར་པ་ཡིན་ཞེས་བརྗོད་དགོས་ཀྱི། སྟོང་ཕྱོགས་ཀྱི་ ལྟ་སྒོམ་པའི་དངོས་གཞི་རང་ལ་འཁྲུལ་བ་ཡོད་པར་མ་མཐོང་ངོ་། །འོན་ཀྱང་ལུགས་དེ་དར་ ན་བསྟན་པའི་སྲོལ་བཀའ་ལ་གནོད་པར་གཟིགས་ནས། དུས་དེར་བསྣུབ་པར་མཛད་པ་ཡིན་ ལ། ཀ་མ་ལ་ཤཱི་ལའི་དགག་པ་དེ་ཡང་། ལྟ་བའི་སྐབས་དེར་མདོ་ལུགས་རང་རྐང་ལ་ཕལ་ཆེ་ 18-389 བའི་དབང་དུ་མཛད་ན་མི་འགལ་ཡང་། སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་ལ་ཁྱབ་མཐའ་ནི་མེད་དོ། །སྣུབས་ སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཏོན་མུན་གྱི་ལུགས་དེ་དབུ་མའི་ལུགས་སྲོལ་རྣམ་དག་དུ་བཤད་ལ། སྣུབས་དེ་ནི་རྫོགས་ཆེན་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཚད་མར་བྱེད་པའི་སློབ་དཔོན་ཡིན་ནོ། །དེས་ ན། ཕྱག་རྫོགས་ཞི་བྱེད་གཅོད་ལ་སོགས་པ་དང་། ཏོན་མུན་གྱི་རིང་ལུགས་ལ་སྤྱོད་ཕྱོགས་ དང་། སྒོམ་པ་གཞན་གྱི་ཁྱད་པར་ནི་ཡོད་སྲིད་ཀྱི། སྟོང་ཉིད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་ལ་ཁྱད་པར་མེད་ ལ་གནས་སྐབས་འགའ་ཞིག་ཏུ་སྙིང་པོ་དོན་གྱི་བསྟན་པར་ནི། ཏོན་མུན་ཡང་འགྱུར་ལ། ཏོན་ མུན་དར་བའི་དགག་བྱ་དེ་ཡང་། གནས་སྐབས་གཞན་དུ་གཞན་དག་ལ་ཡང་འབྱུང་སྲིད་པ་ མཐོང་ངོ་། །ཁོ་བོས་མདོ་སྡེ་བརྒྱད་ཅུ་ཁུངས་མཐོང་བའི་ཚེ། འདིའི་ལྟ་གྲུབ་ཀྱང་བདུད་ཀྱི་ ལས་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་ཞེས་གྲགས་ཆེ་བར་སྣང་བ་འདི་ལ་འཇིགས་སོ་སྙམ་མོ།། །། ༄། །དྲི་བ་བཅུ་དྲུག་པ། དྲི་བ་བཅུ་དྲུག་པ་ནི། འདོད་པ་ལ་ཆགས་བྲལ་སྔོན་དུ་སོང་ནས། སྔགས་ལམ་ལ་ཞུགས་ པ་རྣམས་དང་། འཆི་ཁ་དང་བར་དོར་འཚང་རྒྱ་བ་རྣམས་སྤྱོད་པ་དང་ཉེ་རྒྱུ་ལ་ལྟོས་དགོས་ སམ། ཞེས་དང་། ༄། །དྲི་བ་བཅུ་བདུན་པ། དེ་ལ་འཕྲོས་པའི་དྲི་བ་བཅུ་བདུན་པ་ནི། དགོས་ན་སྤྱོད་ཚུལ་ཇི་ལྟ་བུ། མི་ དགོས་ན་ནང་གི་མངོན་བྱང་ཇི་ལྟར་ཚང་ཞེས་པ་སྟེ། འདི་ལ་བརྗོད་པ། འདོད་པ་ལ་ཆགས་ བྲལ་སྔོན་སོང་དང་། ཉན་རང་དགྲ་བཅོམ་སྔགས་ལ་འཇུག་པ། འཚང་རྒྱ་བ་ལ་སྤྱོད་པ་སྤྱོད་ དགོས། སྤྱོད་ཚུལ་ནི་དེ་དག་སྔགས་ལ་འཇུག་པའི་སྔོན་རོལ་ཏུ་ཐེག་ཆེན་གྱི་ལམ་གྱི་ཁྱད་ པར་འགའ་ཞིག་གིས་རྒྱུད་སྦྱངས་ནས། ཉོན་མོངས་ལ་དབང་བ་རྗེས་མཐུན་པ་ཙམ་ཐོབ་པ་ ན། ཉོན་མོངས་མེད་ཀྱང་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལ་བརྟེན་ནས། བདེ་བ་བསྐྱེད་པ་དང་། ཁྱད་ པར་རིག་མའི་ཁ་སྦྱོར་གྱི་བདེ་བ་བསྒྲུབ་ནུས་པའང་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ། དེའི་ཚེ་སྔགས་ཀྱི་ལམ་ ལ་འ
Chinese
我这个宗派，即使在见地上达到， 也收效甚微，力量迟钝，而且有见地上达不到而误入歧途的危险，所以必须告诉所有的人，这种示现是错误的实践。我没有看到空性方面的见修行本身有什么错误。然而，如果那个宗派兴盛起来，就会损害教法的传统，所以当时就被废除了。而且，莲花戒的驳斥，如果就见地而言，大部分是针对经部的，也不矛盾。但如果按字面意思理解，就没有遍及一切的说法了。སྣུབས（藏文地名）的桑结益西（སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས།）将顿门（ཏོན་མུན།）的宗派说成是纯正的中观宗派。སྣུབས（藏文地名）的那位是所有大圆满修行者都奉为标准的导师。因此，大手印、大圆满、息解、断法等等，与顿门宗派在修行方式和禅修上可能有差别，但在空性瑜伽上没有差别，而且在某些情况下，对于核心意义的教法来说，顿门也会适用。而且，顿门兴盛时所要驳斥的对象，在其他情况下也可能发生在其他人身上。当我看到八十部经的来源时，想到这个宗派的见解也被广泛认为是魔鬼的事业，我就感到害怕。 ༄། །第十六个问题。 第十六个问题是：对欲望已经离贪，先进入密咒道的人，以及临终和中阴身成佛的人，是否需要依赖行为和近取因？ ༄། །第十七个问题。 与此相关的第十七个问题是：如果需要，行为方式是怎样的？如果不需要，内在的证悟如何圆满？对此回答说：对欲望已经离贪，以及声闻、独觉阿罗汉进入密咒道，成佛的人需要行为。行为方式是，这些人进入密咒道之前，已经通过大乘道的某些特点来调伏自相续，仅仅是获得了与烦恼相顺的调伏，即使没有烦恼，也可以依靠欲望的功德来产生快乐，特别是能够修持明妃的结合之乐。那时就可以进入密咒道了。
English
This school of mine, even if it reaches the level of view, is of little benefit and slow in its effect. Moreover, there is a great danger of straying from the path if one does not reach the level of view. Therefore, it must be said to all people that this presentation is an incorrect practice. I do not see any error in the actual practice of emptiness meditation itself. However, if that school were to flourish, it would be seen as detrimental to the tradition of the teachings, and so it was suppressed at that time. Moreover, Kamalaśīla's refutation, in the context of the view, is mostly directed at the sutra system, and there is no contradiction. However, if taken literally, there is no all-encompassing statement. Snubs Sangye Yeshe explained the Tonmun school as a pure Madhyamaka tradition. That Snubs is a teacher who is regarded as authoritative by all Dzogchen practitioners. Therefore, there may be differences in the way of practice and meditation between Mahamudra, Dzogchen, Shije, Chod, and the Tonmun system, but there is no difference in the yoga of emptiness. And in some cases, Tonmun also applies to the essential teachings of the heart. Moreover, the object of refutation when Tonmun flourishes may also occur to others in other situations. When I saw the source of the eighty sutras, I was afraid because the view of this school is also widely regarded as the work of demons. ༄། །Question Sixteen. Question Sixteen is: Do those who have previously renounced attachment to desire and entered the mantra path, and those who attain Buddhahood at the time of death and in the bardo, need to rely on conduct and proximate causes? ༄། །Question Seventeen. Question Seventeen, which follows from this, is: If it is necessary, what is the manner of conduct? If it is not necessary, how is the inner realization complete? In response to this, it is said: Those who have previously renounced attachment to desire, and those who are Shravakas, Pratyekabuddhas, Arhats who enter the mantra path, and those who attain Buddhahood need conduct. The manner of conduct is that before these individuals enter the mantra path, they have already tamed their minds through certain characteristics of the Mahayana path, and have only attained a degree of taming that is in accordance with the afflictions. Even without afflictions, they can generate bliss by relying on the qualities of desire, and in particular, they can practice the bliss of union with a vidyādhara. At that time, they can enter the mantra path.