Tibetan
ཆས་དབང་བྱས་པ་ཞེས་མིང་དུ་བཏགས་ཤིང་། མས་བརྟན་དེ་ཉིད་ཀྱི་མཐར། དཀར་ པོ་གཙུག་ཏོར་ཏུ་ཐིམ་ཞིང་། དམར་པོ་ནོར་བུར་ཐིམ་པས། དེའི་སྐད་ཅིག་གཉིས་པར་རླུང་ ཡང་འགག་སྟེ། དེ་ལྟར་ཁུ་རྡུལ་རླུང་གསུམ་འགགས་པས། དེ་གསུམ་གྱི་འགྱུར་བ་ཉམས་ སུ་མྱོང་བའི་ཤེས་པའི་རིགས་རྒྱུན་ཡང་ཆད་པས། སེམས་ཉིད་མི་འགྱུར་བའི་བདེ་བ་ཁོ་ནར་ གྱུར་པ་དེ་ལ་ནི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་སྐུ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཡན་ལག་བདུན་གྱི་ནང་གི་བདེ་ཆེན་གྱི་ཡན་ ལག་ཡིན་ལ། ཡེ་ཤེས་དེ་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་རྣམ་པ་མེད་ཙམ་མ་ཡིན་ཏེ་སྔར་གྱི་རྒྱུན་ལས་མཚན་ དཔེ་རྫོགས་པ་དང་། ཁ་སྦྱོར་གྱི་སྐུ་རབ་འབྱམས་ཞིང་དང་མཆོད་པར་བཅས་པ་ཡང་འབྱུང་ བ་ནི་སྐུ་རྡོ་རྗེ་དང་། བདེ་ཆེན་དེ་ཉིད་གཞོམ་མེད་གསུང་གི་སྒྲ་དབྱངས་སྒྲ་ཐམས་ཅད་པའི་ ཚུལ་དུ་འཆར་བ་ནི་གསུང་རྡོ་རྗེ་དང་། བདེ་བའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ཁོ་ནས་ཇི་ལྟ་བ་དང་ཇི་སྙེད་པའི་ ཆོས་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་མི་རྟོག་བཞིན་དུ་མཁྱེན་པ་ནི་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་དང་། བདེ་ཆེན་དེ་ཉིད་ ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་ཡིན་ལ། རྡོ་རྗེ་བཞི་པོ་དེ་ཉིད་རིམ་པ་བཞིན་དུ་ཁུ་རྡུལ་རླུང་ཡིད་བཞི་དག་པའི་ འབྲས་བུ་ཡིན་ཞིང་། སྐུ་བཞི་ཡང་ཡིན་ནོ། །འགྱུར་བདེ་འཁོར་བའི་རྩ་བར་གསུངས་པ་ཡང་། འགྱུར་བདེ་དངོས་ནི་མ་དག་པའི་འཁོར་བ་སྟེ། རིགས་དྲུག་ཏུ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་ལ། འགྱུར་ བདེའི་བག་ཆགས་ཞེས་བྱ་བ་གོང་དུ་དེ་ལྟར་བཤད་པ་དེ་ནི། ས་བཅུ་སོ་སོ་ལ་གནས་པའི་ འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱི། རྣམ་བྱང་གི་འཁོར་བའི་རྒྱུ་དངོས་ཡིན་ཅིང་། རིགས་དྲུག་གི་སེམས་ ཅན་འཁོར་བ་པ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུ་ལ་ཡང་བག་ཆགས་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་འགྱུར་བདེ་དངོས་སྐྱེ་བའི་ 18-381 ཕྱིར། འཁོར་བ་དངོས་ཀྱི་བརྒྱུད་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཞན་ཡང་ཚོར་བ་བདེ་ བ་ནི་དཀར་པོའི་འགྱུར་བ་དང་། སྡུག་བསྔལ་ནི་དམར་པོའི་འགྱུར་བ་དང་། བཏང་སྙོམས་ ཀྱང་རླུང་གི་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་གསུམ་ཚོགས་པའི་འགྱུར་བདེའི་ཆ་ཤས་ཅི་རིགས་པ་ ཆགས་བྲལ་དུ་གྲགས་པ་རྣམས་ལའང་ཡོད་དེ། ཁམས་གོང་མ་གཉིས་ན་འགྱུར་བདེ་རགས་ པ་མངོན་གྱུར་པ་ཡོད་ཅིང་། དགྲ་བཅོམ་ལ་ཡང་བག་ཆགས་ཀྱི་འགྱུར་བདེ་ཡོད་པ་ཡིན་ལ། མངོན་པ་སོགས་སྡེ་སྣོད་སྤྱི་ཁྱབ་ལ་གྲགས་པ་ལྟར། ཁམས་གོང་ན་འཁྲིག་པའི་འདོད་ཆགས་ མངོན་གྱུར་པ་མེད་པའི་ལུགས་ལ་ཡང་། འགྱུར་བདེ་ཙམ་མངོན་གྱུར་པ་ཡོད་པ་མི་འགལ་ ཞིང་། སྤྱིར་ནི་གསང་བ་འདུས་པ་ལས། འདོད་ཁམས་གནས་པའི་བུད་མེད
Chinese
名为“执持”。于彼坚固之末，白菩提融入顶髻，红菩提融入宝珠，于彼第二刹那，风亦止息。如是精滴风三止息，彼三之变化所体验之识之种姓亦断绝。心性唯成不变之乐，彼即名为大乐身，乃七支中之大乐支。彼智慧之自性非仅无相，亦从先前之相续中，具足相好，以及交合之身，连同无量刹土与供品亦生起，是为身金刚。彼大乐现为无坏语之音声，一切音声之相，是为语金刚。唯彼乐之智慧，如所有性与尽所有性之一切法，不分别而知，是为意金刚。彼大乐即是智慧金刚。彼四金刚依次是精滴风意四者清净之果，亦是四身。又说变乐是轮回之根本，变乐之实乃是不净之轮回，是生于六道之因。所谓变乐之习气，如前所说，是十地各位圣者之，清净轮回之实因。亦是六道轮回众生之因，以彼习气为依，而生起变乐之实，故当知是轮回之实相续之因。又，感觉乐是白菩提之变化，痛苦是红菩提之变化，舍受也是风之变化。彼三集合之变乐之分，无论多少，于称为离贪者等亦有。于上二界，有粗分变乐现行。阿罗汉亦有习气之变乐。如俱舍等论藏普遍所说，上界无现行淫欲之理，然变乐之少分现行亦不相违。总的来说，密集金刚经中说，欲界之妇女
English
It is named "Possessing Power." At the end of that stability, the white bodhicitta dissolves into the crown, and the red bodhicitta dissolves into the jewel. In the second instant of that, the wind also ceases. Thus, when the three, essence, drop, and wind, cease, the lineage of consciousness that experiences the changes of those three is also cut off. The nature of mind becomes only unchanging bliss, and that is called the Great Bliss Body, which is the Great Bliss limb among the seven limbs. The nature of that wisdom is not merely without form, but also from the previous continuum, it is complete with marks and signs, and the union body, together with infinite realms and offerings, also arises, which is the Body Vajra. That Great Bliss appears as the indestructible sound of speech, the aspect of all sounds, which is the Speech Vajra. That very wisdom of bliss, knowing all phenomena, both as they are and as many as they are, without discrimination, is the Mind Vajra. That Great Bliss is the Wisdom Vajra. Those four Vajras are, in order, the result of purifying the four, essence, drop, wind, and mind, and they are also the four bodies. It is also said that changing bliss is the root of samsara. The actual changing bliss is the impure samsara, which is the cause of being born in the six realms. The so-called habit of changing bliss, as explained above, is the actual cause of the pure samsara of the noble ones abiding in each of the ten grounds. It is also the cause of the sentient beings of the six realms of samsara, because relying on that habit, the actual changing bliss arises, so it should be known as the cause of the actual continuum of samsara. Furthermore, the feeling of pleasure is the change of the white, suffering is the change of the red, and equanimity is also the change of the wind. Those three combined, whatever portion of changing bliss there is, is also present in those known as being free from attachment. In the two upper realms, there is manifest coarse changing bliss. Even an Arhat has the changing bliss of habit. As is commonly said in the Abhidharma and other general collections of teachings, even in the system where there is no manifest sexual desire in the upper realms, it is not contradictory that a small amount of changing bliss is manifest. In general, the Guhyasamaja Tantra says that women in the desire realm
Tibetan
་ནི། །ལྷ་ཡི་ ལོངས་སྤྱོད་རིག་བརྟུལ་ཞུགས། །ཡང་ན་གཟུགས་ཁམས་གནས་པ་ལ། །སྟོབས་ཆེན་གྱིས་ ནི་འདོད་པ་སྤྱད། །ཅེས་པ་དང་། ཁམས་གསུམ་དག་གི་ལམ་གནས་པའི། །བུད་མེད་ཇི་སྙེད་ ཡོད་པ་རྣམས། །གསུང་གི་རྡོ་རྗེས་མི་སྨད་དོ། །ཞེས་སོགས་གསུངས་པས། གང་དག་འདུས་ པའི་དོན་ལ་མི་འཇིགས་པའི་སྤོབས་པ་ཅན་དུ་ཁས་བླངས་ནས། ཁམས་གོང་ན་ཡང་འཁྲིག་ པའི་འདོད་ཆགས་ནི། ཡོད་ཅེས་སྨྲ་བ་སྔོན་མེད་གཞུང་ལུགས་ཡིན། ཞེས་ཟབ་མོའི་རྒྱུད་ལ་ བསྐུར་པ་འདེབས་པ་ཡང་མཛངས་པ་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་ཐར་རོ། །འོན་ཀྱང་ས་དང་པོ་ཐོབ་པ་ ལ་ནི། འགྱུར་བདེ་རགས་པ་མངོན་གྱུར་པ་དེ་སྤོང་དགོས་ཀྱང་། དེ་སྤོང་བྱེད་ཆགས་ཆེན་གྱི་ ལམ་ཁོ་ནར་ཡང་མ་ངེས་ལ། ཡན་ལག་བདུན་ལྡན་གྱི་སྐུ་རྗེས་མཐུན་པ་ཡང་མདོ་ལུགས་ཀྱི་ དེར་མི་ཐོབ་སྟེ། ཁ་སྦྱོར་དང་བདེ་ཆེན་གཉིས་མི་ཚང་བས་སོ། །མདོ་ལམ་གྱིས་སྦྱོར་ལམ་རྩེ་ མོ་བགྲོད་པའི་ཚེ་ན། རླུང་སེམས་ཙམ་གྱི་ལྷ་སྐུ་དངོས་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཀྱང་། རྗེས་མཐུན་པ་ ནི་ཐོབ་པ་ཡིན་ཏེ། འཕགས་པ་དཀོན་མཆོག་སྤྲིན་ལས། མོས་སྤྱོད་ཀྱི་སའི་སྐབས་ན་རྒྱས་ པར་གསུངས་པ་བཞིན། སྟོང་གསུམ་དང་མཉམ་པའི་གདན་ལ་གནས་པའི་ལུས་ཁྱད་པར་ 18-382 ཅན། ཁམས་གསུམ་གྱི་ལུས་ལས་འདས་པ་འགྲུབ་པར་བཤད་དོ། །འབྲས་བུའི་སངས་རྒྱས་ ལ་དབྱེ་བ་མེད་ཀྱང་། མདོ་སྔགས་ལམ་ཐད་སོ་སོའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་ནི། ཡོན་ཏན་ གྱི་ཁྱད་པར་ཅུང་ཟད་ཙམ་ཡོད་པར་མངོན་ལ། ས་དང་པོ་ཐོབ་མ་ཐག་པ་ཐམས་ཅད་ཡོན་ ཏན་མཉམ་པར་བཤད་པ་དང་། ཁྱད་པར་བརྒྱད་པ་ཡན་ཆད་ལ་དེ་ལྟ་བུ་ཡང་ཡང་གསུངས་ པ་རྣམས་ནི། མདོ་ལུགས་ཁོ་ནའི་དབང་དུ་བྱས་པ་ཡིན་པས། ཐེག་པ་ཐ་དད་པ་ལ་དེ་ལྟ་བུ་རྩི་ མི་དགོས་པར་མངོན་ནོ།། །། ༄། །དྲི་བ་བཅུ་གཅིག་པ། དྲི་བ་བཅུ་གཅིག་པ་ནི། མཐོང་ལམ་ལས་ལངས་མ་ཐག་ཏུ་ཟུང་འཇུག་གི་སྐུ་འགྲུབ་ན་ བརྟེན་པ་དོན་གྱི་འོད་གསལ་དང་། རྟེན་ཟུང་འཇུག་གི་སྐུ་གཉིས་རིམ་ཅན་དུ་སོང་། དེ་ལྟ་ན་ སངས་རྒྱས་ཀྱི་སར་ཡང་། ལོངས་སྐུའི་རྟེན་ལ་ཆོས་སྐུ་མངོན་དུ་མཛད་པ་ཇི་ལྟར་ཡིན། ཅེས་ པ་སྟེ། འདི་ལ་བརྗོད་པ། སྤྱིར་དོན་གྱི་འོད་གསལ་ཐོབ་པའི་ཐོག་མ་མཐོང་ལམ་ཡིན་ཅིང་། ཟུང་འཇུག་ཐོབ་པ་ནས་བཟུང་སྒོམ་ལམ་དུ་འགྱུར་ལ། མཐོང་ལམ་སྐད་ཅིག་ཐ་མ་པའི་བྱང་ སེམས་ལས། སྒོམ་ལམ་སྐད་ཅིག་དང་པོ་པ་དེ། སྐུ་དེ་ཐོབ་པའི་ཡོན་ཏན་གྱིས་{ཆེས་[ཆོས་ ]ལྷག་ཅིང་། རྟེན་བརྟེན་པའི་ཐ་སྙད་ནི། ལུས་སེམས་ཀྱི་ཆོ
Chinese
是。天人的 受用，瑜伽行。或者住在色界，大力的 享用欲望。这样说，以及，三界之道的安住的，所有 的女子们，用语金刚不诽谤。等等这样说了。谁对聚集的 意义不畏惧而自诩，上界也有性 爱的贪欲，说有，这是前所未有的宗义。说这是对甚深续部的 诽谤，也是不贤善的行为。然而对于获得初地的人来说，粗大的容易变化的显现要断除，但断除它的，也不一定只是大贪欲道。七支具足的身，相似的，在显宗里 也无法获得，因为不具足和合与大乐。显宗道用加行道顶的时候，虽然不是仅仅风心的天身成就，但相似的 是可以获得的。如圣者宝云经中，如随欲行的地的时候广 说的那样。安住在与三千世界同等坐垫上的特殊身，成就超越三界之身，这样说了。果位的佛 没有差别，但显密道方面各自的菩萨，功德 的差别稍微有一点是显而易见的。说刚刚获得初地的一切功 德平等，以及，八地以上也屡屡这样说 的那些，是以显宗为依据的。所以，不同乘，不必这样认为。 ༄། །第十一个问题。 第十一个问题是，如果从见道一起身就成就双运身，那么 所依是意义光明，能依是双运身，二者就成了有次第的。如果是这样，那么 在佛地也是，在受用身的所依上显现法身，这怎么讲？ 这是提问。对此回答，一般而言，获得意义光明的最初是见道，从获得双运开始就变成修道了。见道最后刹那的菩 萨，比修道最初刹那的菩萨，以获得那个身的功德{更加[法 ]殊胜。能依所依的词语是，身心的法
English
is. The enjoyment of the gods, the practice of yoga. Or residing in the form realm, the powerful enjoyment of desires. Thus it is said, and, the women who reside on the path of the three realms, all those who are there, are not slandered by the vajra of speech. Etc., thus it is said. Whoever, without fear of the meaning of assembly, boasts, even in the higher realms there is sexual desire, saying there is, this is an unprecedented doctrine. Saying this is slander against the profound tantras, is also an unwise behavior. However, for those who have attained the first ground, the coarse, easily changing appearances must be abandoned, but the means of abandoning it is not necessarily just the path of great desire. The body with seven limbs, similar to that, is also not attained in the sutra system, because it does not possess union and great bliss. When the sutra path traverses the peak of the path of joining, although it is not merely the accomplishment of the deity body of wind-mind, a similar one can be attained. As in the Holy Cloud of Jewels Sutra, as extensively explained in the stage of the path of application. A special body residing on a seat equal to three thousand worlds, the accomplishment of transcending the body of the three realms, thus it is said. The Buddhas of the fruition have no difference, but in terms of the sutra and tantra paths, the bodhisattvas of each have qualities. A slight difference is evident. Saying that all who have just attained the first ground have equal qualities, and that such things are repeatedly said from the eighth ground onwards, are based solely on the sutra system. Therefore, it is evident that such things need not be considered for different vehicles. ༄། །Eleventh question. The eleventh question is, if the dual body is accomplished immediately upon rising from the path of seeing, then the support is the light of meaning, and the supported is the dual body, the two become sequential. If so, then even in the Buddha ground, how is it that the Dharmakaya is manifested on the support of the Sambhogakaya? This is the question. In response, generally speaking, the first attainment of the light of meaning is the path of seeing, and from the attainment of duality onwards, it becomes the path of meditation. The bodhisattva of the last moment of the path of seeing is more superior than the bodhisattva of the first moment of the path of meditation, with the qualities of having attained that body {more [dharma] excellent. The terms support and supported are, the dharma of body and mind.