Tibetan
ཞི་པ་དང་། འཛམ་བུ་གླིང་ལྟ་བུ་དང་། རྒྱལ་ཁམས་གཅིག་དང་། དཔག་ཚད་ཙམ་དང་། རྒྱང་གྲགས་ཙམ་ དང་། འདོམ་གང་ཙམ་དང་། ཁྲུ་གྲུ་བཞི་པ་དང་། སོར་གཅིག་ཙམ་དང་ནས་ཙམ་ནས་རྡུལ་ ཕྲ་རབ་ཀྱི་བར་དུ་བཤིག་ན་སྔ་མ་སྔ་མ་མ་གྲུབ་ཅིང་། རྡུལ་ཕྲན་ཡང་སྔོན་བཞིན་དུ་བཤིག་ པས་མཐར་གང་ཡང་མ་གྲུབ། གཅིག་ཏུ་མ་གྲུབ་པས་དུ་མ་མི་འགྲུབ་པ་སོགས་གོང་བཞིན་ ཏེ། མདོར་ན་འདི་དང་འདི་ལྟ་བུའོ། །འདི་ནི་ཁང་ཁྱིམ་མོ། །འདི་ནི་ཞིང་ངོ་། །འདི་ནི་འབྲུའོ། ། འདི་ནི་ནོར་རྫས་སོ། །འདི་ནི་ལོ་ཐོག་གོ །དེ་བཞིན་དུ་རི་དང་ཐང་དང་ཆུ་དང་རྒྱལ་ཁམས་ ལ་སོགས་པར་འཛིན་པ་དག་ཀྱང་། བདེན་དངོས་སུ་མ་གྲུབ་པའི་ཚོགས་པར་སྣང་བ་ཙམ་ 18-277 ལ་བློས་མིང་འདོག་ཐ་དད་བཏགས་ནས་བདེན་དངོས་སུ་འཛིན་པ་ཙམ་དུ་ཟད་ཀྱི། དོན་དུ་ ན་ཅུང་ཟད་ཙམ་ཡང་གྲུབ་པ་མེད་དོ་སྙམ་དུ་འདུན་པ་སྦྱངས། སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་སྟོང་པར་ བསྒོམ་པ་སྟེ། དམིགས་སྐོར་དྲུག་ཅུ་པའོ། ། ཡང་རང་གཞན་སྣོད་བཅུད་མཐོང་ཐོས་གཟུགས་ཅན་ཐོགས་བཅས་ཐམས་ཅད་ནི། ས་ ཆུ་མེ་རླུང་ནམ་མཁའ་སྟེ་ཁམས་ལྔས་བསྡུས། རིག་ཙམ་འགྱུ་བ་ཐམས་ཅད་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་ པས་བསྡུས། དེ་ལ་འབྱུང་བ་བཞི་པོ་ནི། ཕྲ་མོར་ན་རང་ཚུགས་མ་ཐུབ་སྟེ་འདྲེས་ཤིང་གནས་ སའི་རྡུལ་ཕྲན་ཡང་མ་གྲུབ་སྟེ་འབྱུང་བ་གཞན་དང་འདྲེས་པའི་ཕྱིར་དང་། ཕན་ཚུན་གཅིག་ལ་ གཅིག་བརྟེན་ཏེ་གནས་པ་མ་གཏོགས། རང་ཚུགས་ཐུབ་པར་སྡོད་པའི་སྐབས་གང་ཡང་མི་ སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ནམ་མཁའ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཟུགས་ཅན་དེ་རྣམས་མེད་པའི་ཤུལ་ལ་བློས་ བཏགས་པ་མ་གཏོགས་བྱ་བྱེད་མེད་ཅིང་བདེན་དངོས་མེད་ལ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡང་རྐྱེན་ གློ་བུར་བའི་སྣང་ཆ་ཙམ་མ་གཏོགས། ངོས་བཟུང་དུ་མེད་པས་རང་བཞིན་སྣོད་བཅུད་ཐམས་ ཅད་གནས་ཚུལ་ལ་ཡེ་མ་གྲུབ་ལ། རེ་ཞིག་འཁྲུལ་བ་ཅན་གྱི་བློ་ལ་སྣང་ཆ་མ་འགགས་ཀྱང་ རང་བཞིན་མེད་པས་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའོ་སྙམ་དུ་བསྒོམ། སྣོད་བཅུད་ཐམས་ཅད་སྟོང་པར་བསྒོམ་ པ་སྟེ། དམིགས་སྐོར་དྲུག་ཅུ་རེ་གཅིག་པའོ། ། གཞན་ཡང་དངོས་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དངོས་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་བློས་བཞག་པ་ཙམ་ཡིན་ གྱི་དོན་དམ་པར་ལྟ་ཅི་སྨོས། ཀུན་རྫོབ་བླང་དོར་གྱི་ཡུལ་དུ་ཡང་མ་གྲུབ་སྟེ་གང་ཡང་ཡོད་པ་ མ་ཡིན་ལ། གོང་དུ་སྣང་གྲགས་ཀྱི་ཆོས་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ཡེ་ནས་མ་གྲུབ་བོ་ཞེས་བསམ་ མོད། གདོད་ནས་རྩ་བ་དང་བྲལ་བ་ལ་སྟོང་པའི་ཆོས་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་མེད་དེ། མོ་བཤམ་གྱི་ བུ་དང་པོ་ནས་བྱུང་བ་མ་སྲིད་པས་མོ་བཤམ་གྱི་བུ་མེད་ཅེས་པའང་མི་སྲིད་དེ། དེ་འདྲ་བའི་ སྟོང་པ་ཡང་མི་སྟོང་པ་ལ་ལྟོས་ཏེ་བློས་བཞག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡོད་མེད་ཡིན་མིན་སོགས་ 18-278 ཅིར་ཡང་མ་གྲུབ་པ་ལ་བློས་གང་དུའང་མི་འཛིན་པར་གསལ་ལ་རྟོག་མེད་ཀྱི་ངང་དུ་ལྷན་ནེ་ འཇོག །ང་རྟོག་པ་སྐྱེས་བྱུང་ན་དེའི་ངོ་བོ་ལ་བལྟས་ཏེ་ངོས་བཟུང་དང་བྲལ་བ་དེ་ཀ་བསྒོམ། དམིགས་པ་སྔ་མ་དང་འདི་གཉིས་སྦྲེལ་ནས་གསལ་ལ་ཡུན་ཐུང་བ་ཡང་ཡང་བསྒོམ་པ་གནད་ དུ་ཆེ། མཐར་ཐུག་སྤྲོས་བྲལ་བསྒོམ་པའི་དམིགས་པ་སྟེ། དམིགས་སྐོར་རེ་གཉིས་པའོ། ། དེ་ནས་དེ་ཐམས་ཅད་བསྡོམས་ནས་བསྒོམ་སྟེ་སྔར་གྱི་གོ་བ་རྣམས་ཡུད་ཅིག་དྲན་པར་ བྱས་ནས། རང་གཞན་སྣོད་བཅུད་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ལ་ང་བདག་ཅེས་བྱ་བ་ཡང་མ་གྲུབ། བྱེད་པ་པོ་གང་ཡང་མེད་དེ་རྟེན་འབྲེལ་ཚོགས་པ་ཙམ་ལས་སྣང་བ་ཡིན། འདི་ཐམས་ཅད་ གཅིག་དང་དུ་མ་གང་ཡང་མ་གྲུབ་པས་འཁྲུལ་ངོར་སྣང་ཙམ་མ་གཏོགས། གནས་ལུགས་ ལ་ཅི་ཡང་མ་གྲུབ་ཅིང་ལེགས་པར་བརྟགས་ན་མ་གྲུབ་པ་དང་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་། བློས་ ཡོད་པའི་མཚན་ཉིད་གཅིག་གསར་དུ་བཅོས་ནས་དེ་དང་འགལ་བར་སྣང་བ་ལ། མེད་པ་དང་ མ་གྲུབ་པའི་ཐ་སྙད་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དོ། །དེ་ལྟར་ཕན་ཚུན་བརྟགས་པས་དམིགས་ གཏད་ཡལ་བ་དེ་ལ་ཅི་ཡང་མི་བསམ་པར་མཉམ་པར་བཞག་ཅིང་། སྔར་གྱི་དམིགས་གཏད་ སངས་པའི་ངོས་བཟུང་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་རྣམ་ཆ་དེ་མ་ཡལ་བར་དུ་མི་རྟོག་པ་དེ་ ལ་བཞག ཡང་དེ་ཡལ་སོང་ན་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པ་ནུབ་པའི་མི་རྟོག་པ་ཙམ་ལ་མི་འཇུག་ སྟེ། སྔར་གྱི་དེ་བསྐྱར་གྱིན་བསྒོམ་དགོས་པས་ཡལ་མ་ཡལ་གྱི་ས་མཚམས་ཤེས་པ་གལ་ ཆེ་གསུང་། ཐོག་མའི་སྐབས་སུ་སྟོང་པའི་རྣམ་པ་ཡུན་རིང་མི་སྡོད་པ་འདྲ་བ་ཞིག་ཡོང་ཡང་ ཉམས་མྱོང་གི་སྣེ་ཞིག་རྙེད་པའི་མཚམས་ནས་ཇེ་རིང་ཇེ་རིང་ལ་འགྲོ། འདི་ཀ་དམིགས་པ་ལ་ སེམས་གཏད་པའི་འཇོག་པ་དང་། དེའི་རྒྱུན་བསྲིང་བ་ཉེ་བར་འཇོག་པ་ཡིན། རྣམ་རྟོག་བྱུང་ ཚད་འཕྲོ་གཅོད་པ་དེ་བསླན་ཏེ་འཇོག་པ་ཡིན། དེ་ནས་ཡུན་ཇེ་རིང་ཇེ་རིང་ལ་འགྲོ་བ་དེ་ཉེ་ བར་འཇོག་པ་ཡིན། དེ་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཡོན་ཏན་དྲན་ནས་དགའ་བ་བསྒོམས་པས་ལྷག་ 18-279 པར་བསྒོམ་པ་ལ་སྤྲོ་བ་འབྱུང་སྟེ་འདུལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན། རེས་འགའ་རྣམ་གཡེང་ལ་སོགས་ པའི་ཉེས་དམིགས་དྲན་པས་རྣམ་གཡེང་སོགས་རང་འགགས་ལ་འགྲོ་སྟེ་ཞི་བར་བྱེད་པ་ཡིན། དེ་གཉིས་སྤྲོ་བ་བསྐྱེད་པ་དང་སྐྱོ་ཤས་བསྐྱེད་པའི་རྣམ་གྲངས་ཡིན། རེ་དོགས་དང
Chinese
息止， 如赡部洲，一个王国，一由旬，一呼卢，一庹，一平方尺，一指节，从一粒麦子到极微尘之间进行分解，越来越细，越来越无法成立。原子也像之前一样分解，最终什么也无法成立。一个无法成立，众多也无法成立，等等，如前所述。总之，就像这个和那个一样。这是房屋。这是田地。这是谷物。这是财物。这是庄稼。同样，对于山、平原、水和王国等的执着，也只是在实际上没有成立的集合上显现，只是通过心识赋予不同的名称，执着于真实存在而已。实际上，一点点也没有成立，这样去修习。观想外器世界为空性，这是第六十个修心次第。 再者，自己和他人的外器和内情，所有能见能闻的有形有碍之物，都包含在五界中，即地、水、火、风、空。所有仅仅是觉知的流动，都包含在识中。其中，四大，如果细微观察，无法独立存在，而是混合在一起。构成其存在基础的微尘也无法成立，因为它们与其他元素混合在一起。除了互相依赖而存在之外，没有任何时候能够独立存在。所谓虚空，只是在没有这些有形之物的地方，通过心识假立的名称，没有作用，也没有真实存在。识也只是暂时的因缘现象，无法确定，因此，所有外器和内情，就其存在方式而言，本来就没有成立。即使暂时在迷惑的心识中显现不息，但因为没有自性，所以就像幻象一样，这样去观想。观想所有外器和内情为空性，这是第六十一个修心次第。 此外，所谓无实有，只是依赖于事物而由心识安立的，更不用说在胜义谛中如何了。在世俗的取舍对象中也无法成立，因为什么也不存在。虽然之前思维过所有显现和声音的法，本来就没有成立，但对于从一开始就与根本分离的事物，也没有所谓的空性法，就像石女的儿子从一开始就没有出生一样。
English
Cessation, Like Jambudvipa, one kingdom, one yojana, one krosa, one fathom, one square foot, one finger joint, from one grain of barley to the finest dust, if analyzed, each preceding one cannot be established. Even the atom, when analyzed as before, ultimately nothing can be established. If one cannot be established, many cannot be established, and so on, as mentioned before. In short, it is like this and that. This is a house. This is a field. This is grain. This is wealth. This is crops. Similarly, the clinging to mountains, plains, water, kingdoms, and so on, is merely an appearance of a collection that is not truly established. It is merely giving different names through the mind and clinging to them as truly existent. In reality, not even a little is established, so train in this understanding. Meditate on the outer world as emptiness, this is the sixtieth practice of mind training. Furthermore, all outer and inner phenomena, visible and audible, tangible and obstructive, of oneself and others, are contained within the five elements: earth, water, fire, wind, and space. All movements of mere awareness are contained within consciousness. Among these, the four elements, when examined minutely, cannot stand alone but are mixed together. Even the atoms that form their basis of existence cannot be established because they are mixed with other elements. They exist only in mutual dependence; there is no instance where they can stand independently. What is called space is merely a name imputed by the mind to the absence of these tangible things; it has no function and no true existence. Consciousness is also merely a temporary phenomenon of conditions, impossible to define. Therefore, all outer and inner phenomena, in their mode of existence, are primordially unestablished. Even if appearances continue uninterrupted in the deluded mind for a while, they are like illusions because they lack inherent existence. Meditate in this way. Meditate on all outer and inner phenomena as emptiness; this is the sixty-first practice of mind training. Moreover, what is called non-existence is merely posited by the mind in dependence on things; needless to say, how could it be in the ultimate truth? It cannot even be established as an object of acceptance and rejection in the relative truth, because nothing exists. Although previously we thought that all phenomena of appearance and sound are primordially unestablished, there is no such thing as a dharma of emptiness for something that is separated from its root from the beginning, just like the son of a barren woman who was never born from the beginning.
Chinese
因此，说“石女之子”也是不可能的。因为那样的空性也是依赖于不空而由心安立的缘故。有无、是与非等等，对于任何都未成立的，心中不对任何事物执著，而是明朗且无分别的状态中坦然安住。如果生起念头，就观察它的自性，修习脱离执著。将之前的所缘和这个结合起来，明朗且短暂地反复修习至关重要。这是最终的离戏论修习的所缘。这是所缘的第二部分。 然后将所有这些综合起来修习，短暂地忆念之前的理解。对于自己和他人的器情世界，我与我的执著也不成立。没有任何作者，只是依赖缘起聚合而显现。所有这些，无论是一还是多都不成立，所以在错觉面前只是显现而已。就实相而言，什么都不成立，如果好好观察，那么不成立和没有，也只是心中新造了一个存在的定义，然后显现为与此相违，只是安立了没有和不成立的名称而已。像这样通过互相观察，当所缘消失时，什么都不想地安住于平等舍中。以前的所缘，不要让脱离所有能所执著的那个状态消失，安住于不分别之中。如果那个消失了，就不要仅仅进入空性的状态消失的不分别中，因为需要重复修习之前的那个，所以知道消失与否的界限非常重要。最初的时候，好像空性的状态不能停留很久，但是一旦找到一些经验的线索，就会越来越长。这正是将心专注于所缘的安住，以及延续它的近住。每当产生分别念，就立即切断，这是遣除而安住。然后时间越来越长，这就是近住。然后忆念禅定的功德，修习喜悦，从而更加喜欢修习，这是调伏。有时忆念散乱等过患，散乱等自然停止，这是寂静。这两个是生起喜悦和生起厌烦的两种方式。希望和恐惧等。
English
Therefore, it is impossible to say "the child of a barren woman." Because such emptiness is also relied upon by non-emptiness and established by the mind. Existence, non-existence, being, non-being, etc., for anything that is not established, the mind does not cling to anything, but rests openly and without discrimination. If a thought arises, look at its nature and meditate on being free from clinging. Combine the previous object of meditation with this one, and it is important to meditate repeatedly, clearly and briefly. This is the ultimate object of meditation for non-elaboration. This is the second part of the object of meditation. Then combine all of these and meditate, briefly remembering the previous understanding. For all these containers and contents of oneself and others, the clinging to I and mine is also not established. There is no author, it only appears dependent on the aggregation of interdependent origination. All of these, whether one or many, are not established, so they only appear in the face of illusion. As far as reality is concerned, nothing is established, and if you observe well, then the so-called non-establishment and non-existence are just that the mind has newly created a definition of existence, and then it appears to be contrary to this, it is just the establishment of the name of non-existence and non-establishment. In this way, by observing each other, when the object of meditation disappears, abide in equanimity without thinking anything. The previous object of meditation, do not let that state of being free from all clinging to subject and object disappear, abide in non-discrimination. If that disappears, do not just enter into the non-discrimination of the disappearance of the state of emptiness, because it is necessary to repeat the previous one, so it is very important to know the boundary of whether it disappears or not. At first, it seems that the state of emptiness cannot stay for a long time, but once you find some clues of experience, it will become longer and longer. This is precisely the abiding of focusing the mind on the object of meditation, and the close abiding of continuing it. Whenever a thought arises, cut it off immediately, this is the removal and abiding. Then the time becomes longer and longer, this is the close abiding. Then remembering the merits of samadhi, cultivating joy, so that you like to practice more, this is taming. Sometimes remembering the faults of distraction, etc., distraction, etc. naturally stop, this is pacification. These two are the two ways of generating joy and generating aversion. Hope and fear, etc.