Tibetan
ཅེས་པ་གནས་ ཚུལ་ལ་གྲུབ་པ་ཡེ་མེད་པར་འདུག་སྙམ་དུ་བསམ། འདི་དམིགས་པའི་གཞི་ཡིན་དེ་ལ་ངའམ་ བདག་ཅེས་བྱ་བ། གནས་ལུགས་ལ་ཡོད་ན་ད་དེ་གང་ཟག་གི་བདག་ཡིན་མོད། དེ་འདྲ་ དངོས་པོ་ལ་ཡེ་མ་གྲུབ་པས་གང་ཟག་གི་བདག་དེ་འདྲ་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་སྟོན་རྒྱུ་མེད། འོན་ཀྱང་ མེད་པ་ལ་ཡོད་པར་འཛིན་པའི་བདག་འཛིན་གྱི་འཛིན་སྟངས་རློམ་ཚུལ་དང་བསྟུན་ན་རྟག་པ་ གཅིག་པུ་རང་དབང་ཅན་དུ་འཛིན་པ་ཡིན། དེ་ཡང་ན་ནིང་ངས་འདི་བྱས། ང་ད་གཟོད་འདི་ བྱེད་སྙམ་པ། ན་ནིང་གི་ང་དེ་ད་ལྟའི་ང་འདི་ཡིན། འདི་ད་གཟོད་ཡང་འགྲོ་སྙམ་པ་དེ་ལ་རྟག་ པར་འཛིན་པ་ཟེར། ང་སྙམ་པ་ཤར་དུས་ཕྱི་ནང་གི་དངོས་པོ་གཞན་སུ་དང་ཡང་མ་འདྲེས་པའི་ ཁོ་རང་གི་ངོ་བོ་ཚུགས་ཐུབ་ཅིག་ཡོད་པའི་ཁུངས་སུ་སྣང་བ་དེ་གཅིག་པུར་འཛིན་པ་ཡིན། ཇི་ 18-272 ལྟར་རིགས་པའི་ལོངས་སྤྱོད་དམ། རྫས་སམ་འཁོར་ལ་རང་ཉིད་བདག་པོའི་ཚུལ་དུ་ཡོད་པ་ ལྟར་སྣང་བ་དེ་རང་དབང་ཅན་དུ་འཛིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན། འཛིན་སྟངས་ཀྱིས་དེ་ལྟར་བཟུང་ ཡང་དེ་ལྟ་བུར་མ་གྲུབ་སྟེ། གལ་ཏེ་བདག་དེ་རྟག་ན་ནི་བདག་དེ་ལན་ཅིག་བདེ་བ་མྱོང་ན་རྟག་ ཏུ་བདེ་དགོས་པ་དང་། ལན་ཅིག་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་ན་རྟག་ཏུ་སྡུག་དགོས་པ་དང་། དུས་དང་ པོ་འཁོར་བར་བཅིངས་ན་ཕྱིས་གྲོལ་བའི་དུས་མི་སྲིད་པ་དང་། ཕྱིས་གྲོལ་བའི་གནས་སྐབས་ སུ་ཡོད་ན། སྔོན་འཁོར་བ་མ་མྱོང་བར་ཐལ་བ་ལས་བདེ་སྡུག་སྤེལ་མ་དང་། བཅིངས་གྲོལ་ གྱི་གནས་སྐབས་སོ་སོར་འབྱུང་བས་རྟག་པའི་བདག་མེད་པར་ཐག་ཆོད། གཅིག་པུ་ཡང་མི་ འཐད་དེ་བདག་ཅེས་བྱ་བ། རང་གི་ལུས་སེམས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ལ་ཡོད་པ་ལྟར་སྣང་ན། མིག་ཀྱང་ བདག་མ་ཡིན། རྣ་བ་དང་སྣ་དང་ལྕེ་དང་ལུས་དང་ཡིད་ཀྱང་བདག་མ་ཡིན། དེ་དག་རེ་རེ་ བཞིན་བདག་ཡིན་ན་དུ་མར་འགྱུར། རེ་རེ་ནས་བདག་མ་ཡིན་ན་བདག་མ་རྙེད། གཞན་ཡང་ བདག་ཕུང་པོ་ཡིན་ན་བདག་མི་རྟག་པར་ཐལ། བདག་ཕུང་པོ་ལས་གཞན་ཡིན་ན་མིག་ཤེས་ ཀྱིས་མཐོང་བ་ལ་བདག་གིས་མཐོང་། ལུས་ཀྱིས་རེག་པ་ལ་བདག་གིས་རེག་ཅེས་པའི་འདུ་ ཤེས་འབྱུང་བ་འགལ། དེའི་ཕྱིར་གཅིག་པུའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་ང་བདག་མ་གྲུབ། གཅིག་ པུ་མ་གྲུབ་པས་རང་དབང་ཅན་མི་འགྲུབ། ཁྱད་པར་དུ་ཡང་བྱ་བྱེད་ཐམས་ཅད་རྐྱེན་ལ་རག་ ལུས་པར་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བས། རང་དབང་ཅན་གྱི་བདག་མི་སྲིད། གཞན་ཡང་ཕུང་ པོའི་ཕྱི་རོལ་ན་ཡང་བདག་མ་གྲུབ། ཕུང་པོའི་ནང་ནའང་བདག་མི་གནས། ཕུང་པོ་རེ་རེའང་ བདག་མིན། ཕུང་པོ་བསལ་བའི་ཤུལ་ནའང་བདག་མེད། ཕུང་པོའི་སྤྱི་ལའང་བདག་མེད་དེ་ རེ་རེ་ལས་གཞན་པའི་སྤྱི་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་བདག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་བློས་བཏགས་པ་ ཙམ། འཁྲུལ་ངོ་ཙམ། ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི། ངོ་བོས་གྲུབ་པ་ནི་འགའ་ཡང་མེད་དོ་སྙམ་ དུ་བསྒོམ། དམིགས་སྐོར་ང་གསུམ་པའོ། ། 18-273 གང་ཟག་གི་བདག་མེད་སྒོམ་པ་འདི་ལ་བློའི་འཁོབས་དང་བསྟུན་པའི་དམིགས་སྐོར་ དུམ་བུ་འགའ་ཤས་སུ་བཅད་ཀྱང་རུང་བ་ལགས། ད་ནི་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་སྟོན་ཏེ་ཆོས་ཞེས་ པ་ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་ལ་ཟེར། དེ་རྣམས་ལ་བློས་བཏགས་པ་ཙམ་མ་ཡིན་པར་རང་ཚུགས་ ཐུབ་པའི་དངོས་པོ་ཅིག་ཡོད་སྲིད་ན་དེ་ཆོས་ཀྱི་བདག་ཡིན་མོད་ཀྱང་། དེ་འདྲ་ཡེ་མི་སྲིད་པས་ ཆོས་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་ཡིན་ཡང་འཁོར་བ་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས། རང་ ཚུགས་སུ་གྲུབ་པར་འཛིན་པའི་རྣམ་རྟོག་འདི་སྦྱང་བའི་ཕྱིར་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་བསྒོམ་ དགོས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་དང་པོར་རང་རྒྱུད་ཀྱི་ཕུང་པོ་རང་བཞིན་མེད་པར་བསྒོམ་དགོས། དེའི་ཡང་ཐོག་མ་རང་རྒྱུད་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་གཟུགས་ཕུང་ལུས་ཀྱི་ཆོས་ལ་བལྟས་ན། དངོས་ པོ་སྣ་ཚོགས་ཚོགས་པ་ལྟར་སྣང་བ་གཅིག་ལ་ལུས་ཞེས་སྤྱི་མིང་ཅིག་ཏུ་བཏགས་ནས། མིང་ དང་མཚུངས་པའི་དངོས་པོ་ཞིག་ཡོད་དོ་སྙམ། བློ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གིས་བཟུང་བ་མ་གཏོགས་ དེ་ལྟར་མ་གྲུབ་སྟེ། དང་པོར་ལུས་འདི་ལ་མིག་དང་རྣ་བ་དང་སྣ་དང་ལྕེ་དང་ལུས་ཀྱི་དབང་ པོ་རྣམས་ཀྱང་ཐ་དད། དབང་པོ་རྣམས་དང་མི་གཅིག་པའི་དབང་རྟེན་ཁོག་པ་ཡང་སོ་སོ་རེ་ འདུག མགོ་བོ་དང་མགྲིན་པ་དང་བྲང་དང་རྒྱབ་དང་སྐེད་པ་དང་ཕོ་བ་དང་ལྟོ་བ་དང་ཕྲག་པ་ གཉིས་དང་དཔུང་པ་གཉིས་དང་བར་ལྷུ་གཉིས་དང་ལག་ངར་གཉིས་དང་ལག་མགོ་གཉིས་ དང་དཔྱི་གཉིས་དང་བྱིན་པ་གཉིས་དང་རྐང་མགོ་གཉིས་དང་། དོན་ལྔ་སྣོད་དྲུག་སོགས་ནང་ ཁྲོལ་རྣམས་དང་བུ་ག་དགུ་ལ་སོགས་པ་སྣ་ཚོགས་པ་འདུས་པའི་ཕུང་པོ་ཡིན་སྙམ་དུ་བསམ། དེས་ན་ལུས་ཞེས་བྱ་བ་བློས་བཏགས་པ་མ་གཏོགས་བདེན་པར་མི་འདུག །དེ་རྣམས་རེ་རེ་ ནས་ལུས་ཡིན་ན་ལུས་མང་པོ་ཅན་དུ་འགྱུར། རེ་རེ་ནས་མིན་ན་ནི་ལུས་མ་རྙེད། ཚོགས་པ་ ཙམ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། རེ་རེ་ལས་གཞན་པའི་ཚོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་བློས་བཏགས་པ་ཙམ་མ་ 18-274 གཏོགས་མེད་པར་སོང་ངོ་། །དམིགས་སྐོར་ང་བཞི་པའོ། ། ཡང་གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོས་བསྡུས་པའི་ལུས་འདི་བདེན་པར་མ་གྲུབ་སྟེ། རྐང་ལག་བཞི་ སྟོད་སྨ
Chinese
如是思惟，觉得事实上根本没有成立的。这个是所缘的对境，就叫做我或者叫做自我的东西。如果按实有存在，那它就是补特伽罗的我了。像那样的事物根本没有成立，所以像那样的补特伽罗的我，从自性的角度来说是无法指出的。然而，如果按照对于不存在的事物执著为存在的我执的执著方式和自以为是的方式，就会执著为常、一、自在。例如，去年我做了这个，我现在才做这个，这样想。去年的我就是现在的我。这个现在又要走了，这叫做执著为常。当“我”的想法升起时，会觉得它和内外的事物都不相混杂，具有自己独立的体性，这就是执著为一。如同以理智享用，或者物质或眷属以自己是主人的方式存在一样，那叫做执著为自在。虽然执著的方式是那样执著的，但是并没有成立那样的事物。如果我（梵文：ātman，梵文天城体：आत्मन्，梵文罗马拟音：ātman，汉语字面意思：自我）是常，那么我一旦体验到快乐，就应该永远快乐；一旦体验到痛苦，就应该永远痛苦。最初被束缚在轮回中，后来解脱的时候是不可能的；如果后来处于解脱的状态，那么以前就没有体验过轮回了。因此，苦乐交替，以及束缚和解脱的状态各自产生，由此断定没有常我的存在。唯一也是不合理的，因为所谓的我，似乎存在于自己的身心的蕴聚中。眼睛也不是我，耳朵、鼻子、舌头、身体和意识也不是我。如果那些每一个都是我，那就变成多个了。如果每一个都不是我，那就找不到我了。此外，如果我是蕴聚，那么我就成了无常。如果我与蕴聚不同，那么眼睛的意识看到东西时，我也会看到；身体接触到东西时，我也会接触到，这样产生的想法是矛盾的。因此，具有唯一自性的我并不成立。因为唯一不成立，所以自在也不成立。特别是因为所有行为都依赖于因缘，这是显而易见的，所以自在的我不可能存在。此外，在蕴聚之外也没有我成立。在蕴聚之内我也不存在。每一个蕴聚也不是我。去除蕴聚的...
English
Thus thinking, it seems that there is no establishment in reality at all. This is the object of focus, which is called "I" or "self." If it exists in reality, then it would be the self of a person. Since such a thing is not established at all, such a self of a person cannot be pointed out from the perspective of its own nature. However, if we follow the way of grasping and presuming the self-grasping that grasps what does not exist as existing, then it is grasped as permanent, single, and independent. For example, "Last year I did this, now I am doing this," thinking like that. The "I" of last year is this "I" of now. "This will go again now," that is called grasping as permanent. When the thought of "I" arises, it appears as if it has its own independent nature that is not mixed with any other external or internal things, that is grasping as single. Just as one enjoys with reason, or as possessions or retinues exist as if one is the owner, that is called grasping as independent. Although the way of grasping is to grasp in that way, such a thing is not established. If the self (Sanskrit: ātman, Devanagari: आत्मन्, Romanized: ātman, literal meaning: self) is permanent, then if the self experiences happiness once, it should always be happy; if it experiences suffering once, it should always suffer. If one is initially bound in samsara, then there is no possibility of later liberation; if one is in a state of later liberation, then one has not experienced samsara before. Therefore, alternating between happiness and suffering, and the states of being bound and liberated each arise separately, thus it is determined that there is no permanent self. Being single is also unreasonable, because the so-called self seems to exist in the aggregates of one's own body and mind. The eye is not the self, nor are the ear, nose, tongue, body, and mind the self. If each of those were the self, then it would become many. If each one is not the self, then the self cannot be found. Furthermore, if the self is the aggregates, then the self becomes impermanent. If the self is different from the aggregates, then when the eye consciousness sees something, the self also sees; when the body touches something, the self also touches, the arising of such an idea is contradictory. Therefore, the "I" self with a single nature is not established. Because being single is not established, being independent is also not established. Especially since all actions are manifestly seen to depend on conditions, an independent self is impossible. Furthermore, the self is not established outside of the aggregates either. The self does not exist within the aggregates either. Each aggregate is also not the self. Removing the aggregates...
Chinese
即使在集合中也没有我。在蕴的总体中也没有我， 因为没有独立于各个部分之外的总体。因此，所谓的“我”只是心识的假立， 只是错觉，只是颠倒而已。要观想根本没有实有的自性。这是第三十三种观修方法。 18-273 修习人无我，可以根据根器的不同，将观修方法 分成几个部分。现在宣说的是法无我，所谓的法， 指的是蕴、界、处。如果这些不是心识的假立，而是有 能够独立存在的实物，那它就是法我。但根本不存在这样的情况， 所以一切法都是法无我的。 虽然如此，但为了消除从无始轮回以来，将蕴、界、处 执着为实有的分别念，所以必须修习法无我。 其中，首先要观修自相续的蕴没有自性。而首先要观察自相续所摄的色蕴身体之法， 似乎是各种事物聚集在一起，将其中一个假名为身体， 并认为存在与名称相应的实物。除了颠倒错乱的心识执取之外， 并非如此成立。首先，这个身体中的眼、耳、鼻、舌、身 等诸根也各不相同。与诸根不相同的诸根所依的身体各部分也各自存在。 头、颈、胸、背、腰、胃、腹、双肩、双臂、双肘、双手、 双臀、双腿、双脚等，以及五脏六腑等内脏和九窍等各种各样的集合，要这样思维。 因此，所谓的身体只是心识的假立，并不真实存在。如果这些各自是身体，那就会变成有很多身体。 如果各自不是身体，那就找不到身体。如果认为是集合， 因为没有独立于各个部分之外的集合，所以除了心识的假立之外，什么也没有了。这是第三十四种观修方法。 再者，色蕴所摄的身体并非真实成立，四肢、上下
English
Even in the collection, there is no self. In the generality of the aggregates, there is also no self, because there is no generality that is separate from each individual part. Therefore, what is called "self" is merely a conceptual imputation, merely an illusion, merely a reversal. Meditate that there is absolutely no inherently existent essence. This is the thirty-third point of focus. 18-273 When meditating on the selflessness of persons, it is permissible to divide the points of focus into several sections in accordance with the capacity of the mind. Now, the selflessness of phenomena is taught, and "phenomena" refers to the aggregates, elements, and sense-spheres. If these were not merely conceptual imputations, but rather if there could be a thing that is able to exist independently, then that would be the self of phenomena. However, such a thing is utterly impossible, so all phenomena are without a self of phenomena. Even so, in order to purify the conceptual thoughts that, from beginningless samsara, grasp the aggregates, elements, and sense-spheres as being inherently existent, it is necessary to meditate on the selflessness of phenomena. In that regard, first it is necessary to meditate on the aggregates of one's own continuum as being without inherent existence. Furthermore, first, looking at the phenomena of the body, the form aggregate included in one's own continuum, it seems as if various things are gathered together, and one imputes a general name, "body," to one thing, and then one thinks that there is a thing that corresponds to the name. Other than being seized by a reversed mind, it is not established in that way. First, in this body, the faculties of the eye, ear, nose, tongue, and body are also different. The physical bases, which are the supports of the faculties and are not the same as the faculties, are also each separate. The head, neck, chest, back, waist, stomach, abdomen, two shoulders, two arms, two elbows, two hands, two hips, two thighs, two feet, and the internal organs such as the five solid organs and six hollow organs, and the nine apertures, and so forth, are a collection of various things, one should think. Therefore, what is called "body" is merely a conceptual imputation, and is not truly existent. If each of those were the body, then it would become many bodies. If each is not the body, then the body is not found. If one thinks that it is merely a collection, since there is no collection that is separate from each individual part, it is gone, being nothing other than a conceptual imputation. This is the thirty-fourth point of focus. Furthermore, this body, which is included in the form aggregate, is not truly established. The four limbs, the upper and lower parts,