Tibetan
ཉིད་སོགས་འཁོར་ལོ་དང་པོའི་མདོ་མང་པོ་དང་། བྱམས་པས་ ཞུས་པའི་ལེའུ་དང་ཤེར་ཕྱིན་ལྔ་བརྒྱ་པ་སོགས་འཁོར་ལོ་བར་བའི་གནས་སྐབས་མང་པོ་ དང་། མདོ་བཞི་སོགས་ཐ་མའི་མདོ་མང་པོ་ལ་ཡང་བརྟེན་ནས་ཆོས་ཉིད་དོན་དམ་བདེན་ གྲུབ་ཏུ་སྟོན་པའི་གྲུབ་མཐའ་རགས་པ་ཐུན་མོང་བ་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོའི་ མདོ་དང་། རྔ་བོ་ཆེའི་མདོ་དང་། སོར་མོའི་ཕྲེང་བ་ལ་ཕན་པའི་མདོ་དང་། དཔལ་ཕྲེང་གི་མདོ་ དང་། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཆེན་པོ་དང་། དཀོན་མཆོག་སྤྲིན་དང་། རབ་ཏུ་ཞི་བ་རྣམ་པར་ 18-158 ངེས་པའི་ཆོ་འཕྲུལ་ལ་སོགས་པ་ངེས་དོན་མཐར་ཐུག་སྟོན་པ་མང་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་ཡང་དག་ པའི་དབྱིངས་དེ་ཉིད། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་དང་། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དང་། རྟག་བརྟན་ གཡུང་དྲུང་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་དོན་དམ་པ་ཐམས་ཅད་གདོད་མ་ནས་རང་ཆས་སུ་ བཞུགས་པའི་གྲུབ་མཐའ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ཞིབ་མོ་རྣམས་གསང་གཏམ་དུ་མཛད་པ་ཡིན་ ལ། མདོ་དོན་གསལ་བྱེད་ཀྱི་གཞུང་བྱེད་པ་པོ་ནི། རྒྱལ་ཚབ་འཕགས་པ་བྱམས་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་རྒྱན་དུ་ཆོས་སྐད་རགས་པ་དེ་ཉིད་མདོ་ཙམ་དུ་གསུངས། མདོ་ སྡེ་རྒྱན་དང་། དབུས་མཐའ་རྣམ་འབྱེད་དང་། ཆོས་ཉིད་རྣམ་འབྱེད་དུ་གསལ་ཞིང་རྒྱས་པར་ བཤད། སྙིང་པོའི་མདོའི་དོན་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་གྲུབ་མཐའ་ཞིབ་མོ་དེ་རྒྱུད་བླ་མར་གཏན་ ལ་ཕབ་བོ། །གཞུང་གི་དགོངས་འགྲེལ་བྱེད་པ་པོ་ནི་ཐོགས་མེད་སྐུ་མཆེད་དེ། ཐོགས་མེད་ཀྱི་ རྒྱུད་བླ་མའི་འགྲེལ་པར། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་གྲུབ་མཐའ་དེ་ཤིན་ཏུ་རྒྱས་ཤིང་གསལ་བ་ དང་། སྤྱིར་གཞན་སྟོང་གི་དབུ་མ་ནི་སྐུ་མཆེད་གཉིས་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་མཐའ་དག་ན་གསལ་ ཞིང་དབྱིག་གཉེན་གྱི་ཉི་ཁྲིའི་འགྲེལ་པ་གནོད་འཇོམས་དང་། ཆོས་ཉིད་རྣམ་འབྱེད་ཀྱི་འགྲེལ་ པ་ན་ཤིན་ཏུ་གསལ་ཞིང་རྒྱས་པའོ། །གཞན་སྟོང་གི་གྲུབ་མཐའ་སྤྱི་དེ་ནི། ཕྱོགས་གླང་དང་བློ་ གྲོས་བསྟན་པ་ལ་སོགས་པའི་སློབ་མ་སློབ་རྒྱུད་མང་ལ་བཟང་བ་རྣམས་ཀྱིས་རྒྱ་ཆེར་བཤད་ ཅིང་། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་དེ་ནི་གཞན་གྱི་བློར་ཤོང་བ་དཀའ་ནས་སློབ་མ་མཆོག་རྣམས་ལ་ སྙན་ནས་སྙན་དུ་བརྒྱུད་ཚུལ་གྱིས་དར་བར་མཛད་དོ། །ཕྱིས་གཞན་སྟོང་གི་དབུ་མ་འདི་དང་། སེམས་ཙམ་གྱི་གྲུབ་མཐའ་འདྲ་འདྲེས་སུ་བྱས་པ་རྒྱ་གར་དུ་མང་དུ་བྱུང་བ་ལ་བརྟེན་བོད་པ་ ཕལ་ཆེར་གྱིས་གཅིག་པར་འཁྲུལ་ལོ། །བོད་དུ་ནི་ལོ་པཎ་དུ་མས་གཞུང་རྣམས་བསྒྱུར་ཀྱང་། གྲུབ་མཐའ་གཙང་མ
Chinese
您等依靠初转法轮的众多经典，以及慈氏菩萨请问品和五百部般若经等中转法轮的众多情况，以及四部经等末转法轮的众多经典，从而创立了显示法性胜义谛真实成立的粗略共同的宗派。同样，依靠如来藏经、大鼓经、能饶益指鬘经、华严经、大涅槃经、宝云经、以及种种寂静决定的神变等众多显示究竟了义的经典，将真实界本身，如来藏、法身、常恒自在、以及一切胜义谛的佛陀功德，从本初就作为自性而安住的，这些不共的精细宗派作为秘密教言。而阐明经义的论典作者是，补处圣者弥勒菩萨，他在《现观庄严论》中仅仅以经文的方式宣说了粗略的法相。在《经庄严论》、《辨中边论》和《辨法法性论》中，则以清晰而广大的方式进行了阐述。将心髓经的不共宗派的精细意义，在《宝性论》中最终确定。论典的释义作者是无著兄弟，在无著的《宝性论释》中，对不共的宗派进行了非常广大的阐述和说明。总的来说，自空的中观在无著、世亲兄弟的所有论著中都有阐明，并且在世亲的《二万颂般若经释·摧魔》和《辨法法性论释》中，都进行了非常清晰而广大的阐述。总的来说，他空宗的宗派，由陈那和智称等众多贤善的弟子和传承者们进行了广泛的阐述。而不共的宗派，因为难以被他人理解，所以通过对殊胜的弟子们进行耳语传承的方式而得以弘扬。后来，由于在印度出现了将这种他空中观和唯识宗的宗派混淆的情况，所以大多数藏人都对此产生了混淆。在藏地，虽然众多的译师将论典翻译了过来，但是宗派的纯正性……
English
You and others rely on many sutras of the first turning of the wheel, as well as the chapter of Maitreya's Questions and the Five Hundred Prajnas, etc., many occasions of the intermediate turning of the wheel, and many sutras of the final turning of the wheel, such as the Four Sutras, and thereby establish the coarse, common tenet that reveals the true establishment of the ultimate truth of Dharma-nature. Similarly, relying on the Tathagatagarbha Sutra, the Great Drum Sutra, the Sutra Benefiting Angulimala, the Garland of Glory Sutra, the Great Nirvana, the Cloud of Jewels, and the various miraculous displays of perfect peace, etc., many sutras that reveal the ultimate definitive meaning, the very realm of reality itself, the Tathagatagarbha, the Dharmakaya, the eternal and unchanging, and all the ultimate qualities of the Buddha, which from the very beginning abide as inherent nature, these uncommon and subtle tenets are made secret teachings. The author of the treatises that clarify the meaning of the sutras is the Regent Holy Maitreya, who in the Ornament of Clear Realization spoke of the coarse Dharma language in the sutras alone. In the Ornament of the Sutras, the Discrimination of the Middle and the Extremes, and the Discrimination of Dharma and Dharmata, it is explained clearly and extensively. The subtle meaning of the uncommon tenet of the Essence Sutra is definitively established in the Uttaratantra. The commentators on the treatises are the brothers Asanga and Vasubandhu. In Asanga's commentary on the Uttaratantra, the uncommon tenet is explained very extensively and clearly. In general, the Madhyamaka of Other-Emptiness is explained in all the treatises of the two brothers, and in Vasubandhu's commentary on the Twenty Thousand Verse Prajnaparamita, the Destroyer of Harm, and in the commentary on the Discrimination of Dharma and Dharmata, it is explained very clearly and extensively. In general, the tenet of Other-Emptiness was widely explained by many good disciples and lineages, such as Dignaga and Buddhadharma. The uncommon tenet was difficult for others to comprehend, so it was propagated by transmitting it from ear to ear to the best disciples. Later, because in India this Madhyamaka of Other-Emptiness and the tenet of Mind-Only were mixed together, most Tibetans became confused about them. In Tibet, although many translators translated the treatises, the purity of the tenet...
Tibetan
ར་འཛིན་པ་ལོ་ཙཱ་བ་གཟུ་དགའ་བའི་རྡོ་རྗེ་དང་། བཙན་ཁ་བོ་ཆེ་སོགས་ བྱམས་ཆོས་སྒོམ་ལུགས་པ་རྣམས་ཡིན་ཞིང་། ཁྱད་པར་དུ་གཞན་སྟོང་ཟབ་མོ་སེང་གེའི་སྒྲས་ 18-159 ས་སྟེང་ཁྱབ་པར་མཛད་པ་པོ་ནི། ཀུན་མཁྱེན་ཆེན་པོ་དོལ་བུ་ཤེས་རབ་རྒྱལ་མཚན་ཡིན་ནོ། ། གཉིས་པ་ནི། དབུས་མཐའ་རྣམ་འབྱེད་ལས། ཡང་དག་མ་ཡིན་ཀུན་རྟོག་ཡོད། །དེ་ལ་ གཉིས་པོ་ཡོད་མ་ཡིན། །སྟོང་པ་ཉིད་ནི་འདི་ལ་ཡོད། །དེ་ལ་ཡང་ནི་དེ་ཡོད་དོ། །སྟོང་པ་མ་ ཡིན་མི་སྟོང་མིན། །དེ་ལྟ་བས་ན་ཐམས་ཅད་བཤད། །ཡོད་པས་མེད་པས་ཡོད་པས་ན། །དེ་ ནི་དབུ་མའི་ལམ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་ དབང་དུ་བྱས་ནས། སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་པར་འཆར་བའི་ཤེས་པ་ཡང་དག་མིན་རྟོག་ཙམ་ནི་ ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་ལ། དེ་ལ་སྣང་བའི་གཟུང་ཆ་དང་འཛིན་ཆ་ནི་བློས་བཏགས་པ་ཙམ་ཡིན་ པའི་ཕྱིར་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ཡང་མཐའ་གཉིས་ ལས་གྲོལ་བ་ཡིན་ཏེ། ཀུན་རྟོག་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པ་ཙམ་ཁས་བླངས་པས་མེད་མཐའ་དང་ ཆད་མཐའ་ལས་གྲོལ་ལ། གཟུང་ཆ་འཛིན་ཆ་སོགས་ལྟོས་ཆོས་སྒྲོ་བཏགས་ཐམས་ཅད་ལས་ འདས་པས། རྟག་མཐའ་དང་ཡོད་མཐའ་ལས་གྲོལ་བ་ཡིན་ནོ། །སྤྲོས་བྲལ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ ཤེས་དེ་ནི། རྣམ་ཤེས་ཡང་དག་མིན་རྟོག་དེ་ལ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་དུ་བདེན་པར་ཡོད་ཅིང་། དྲི་ བཅས་ཀྱི་སྐབས་ན་ཆོས་ཉིད་དེ་ལ་རྣམ་ཤེས་དེ་ཆོས་ཅན་དྲི་མ་གློ་བུར་བ་འབྲལ་རུང་། སྤང་ བྱ་དྲི་མ་བདེན་མེད་ཀྱི་ངོ་བོར་ཡོད་ཅེས་བྱ་སྟེ། དེས་ན་དོན་དམ་བདེན་པ་ཡང་མཐའ་གཉིས་ དང་བྲལ་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ། སྟོང་ཉིད་བདེན་གྲུབ་དང་། ཀུན་རྟོག་སོགས་གཟུང་འཛིན་གཉིས་ བསྡུས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདེན་མེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡོད་མེད་རྟག་ཆད་ཀྱི་མཐའ་ལས་ འདས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་ཀུན་རྫོབ་གཟུང་འཛིན་གཉིས་ནི་འཁྲུལ་བའི་སྣང་བ་ཤར་ བ་ཙམ་མ་གཏོགས་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་ལ། རང་གཞན་ གཉིས་ཀྱི་ཟླས་ཕྱེ་བའི་གཞན་གྱི་ངོ་བོར་གྲུབ་པ་ཤེས་བྱ་ལ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་ སྟོང་པས་མི་སྟོང་པ་མིན་ལ། ཡེ་ཤེས་ཆོས་ཉིད་དེ་ནི་རང་གི་ངོ་བོས་གདོད་མ་ནས་གྲུབ་ཅིང་ 18-160 ནམ་དུ་ཡང་འགྱུར་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པ་མ་ཡིན་ཞིང་རྟག་ཏུ་ཡོད་པའོ། །འོ་ ན་མདོ་རྣམས་སུ་ཆོས་དབྱིངས་དེ་ཡང་སྟོང་པར་གསུངས་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། སྤྱིར་སྟོང་པ་ དང་
Chinese
ར་འཛིན་པ་译师 གཟུ་དགའ་བའི་རྡོ་རྗེ་和 བཙན་ཁ་བོ་ཆེ་等， 是慈氏教法修法者。特别是以甚深的他空见狮吼声 18-159 使之遍布大地者，即是全知大智者 多布·喜饶坚赞。 第二，在《辨中边论》中说：“非真遍计有，于此二非有，空性于此有，于彼亦此有，非空非不空，是故说一切，有故非有故，有故是中道。” 如是说，就安立世俗谛而言，显现各种各样现象的识，仅仅是虚假的遍计，在世俗中是存在的。但是，对于它来说，显现的所取和能取，仅仅是分别假立的，因此在世俗中也是不存在的。因此，世俗谛也从二边中解脱，仅仅承认遍计在世俗中存在，从而从无边和断边中解脱。由于超越了所取、能取等观待法和一切增益，因此从常边和有边中解脱。离戏空性的智慧，对于那个非真识，以法性的方式真实存在着。在有垢的情况下，对于那个法性来说，那个识是具有可分离的、突发的垢染的法，应断的垢染以无实有的自性存在。因此，胜义谛也说是远离二边的，因为空性是真实成立的，以及遍计等所取能取二者所包含的一切法都是无实有的缘故，是超越有无常断之边的。因此，世俗的所取能取二者，仅仅是错乱的显现生起，除此之外，没有以自性成立的缘故，以自性空。由于以自他二者区分的其他的自性成立，对于所知是不可能的缘故，在一切方面都是空性，因此不是不空。智慧法性，是以自性从原始成立， 18-160 无论何时也不会改变的缘故，不是以自性空，而是恒常存在的。如果问道：那么在经典中，法界也说是空性的，不是吗？一般来说，空性
English
Ra Lotsawa Gzu Gawai Dorje and Tsankha Bochhe, etc., were practitioners of the Maitreya's teachings. In particular, the one who spread the profound Other-Emptiness doctrine with the roar of a lion 18-159 across the earth was the omniscient great scholar Dolbu Sherab Gyaltsen. Secondly, in the Differentiation of the Middle and Extremes, it says: "The unreal, totally imagined exists; in it, the two do not exist; emptiness exists in it; in it, it also exists; it is neither empty nor not empty; therefore, everything is explained; because it exists, because it does not exist, because it exists, it is the Middle Way." As it is said, in terms of establishing the conventional truth, the consciousness that appears in various ways is merely a false imagination, which exists conventionally. However, for it, the apprehended aspect and the apprehending aspect of appearance are merely conceptual constructs, so they do not exist even conventionally. Therefore, the conventional truth is also liberated from the two extremes. By merely accepting that the totally imagined exists conventionally, it is liberated from the extreme of non-existence and the extreme of annihilation. Because it transcends all dependent phenomena and superimpositions such as the apprehended aspect and the apprehending aspect, it is liberated from the extreme of permanence and the extreme of existence. The wisdom of emptiness, free from elaboration, truly exists in that unreal consciousness as its nature. In the case of defilement, for that nature, that consciousness is a phenomenon with adventitious, separable defilements. The defilements to be abandoned exist as unreal entities. Therefore, the ultimate truth is also said to be free from the two extremes, because emptiness is truly established, and all phenomena included in the apprehended and apprehending aspects, such as the totally imagined, are unreal. It transcends the extremes of existence and non-existence, permanence and annihilation. Therefore, the conventional apprehended and apprehending aspects are merely the arising of deluded appearances, and apart from that, there is no basis for being established by their own nature, so they are empty of their own nature. Since it is impossible for knowable things to be established as other natures distinguished by the duality of self and other, they are empty in every way, so they are not non-empty. That wisdom nature is established from the beginning by its own nature, 18-160 and because it never changes, it is not empty of its own nature, but is always existent. If you ask, "Then in the sutras, isn't the Dharmadhatu also said to be empty?" Generally, emptiness