Tibetan
多罗那他大师教言集JT367གཞན་སྟོང་སྙིང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་བཞུགས་སོ།། 18-150 ༄༅། །གཞན་སྟོང་སྙིང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་བཞུགས་སོ།། ༄། །གྲུབ་མཐའི་རྣམ་གཞག་སྤྱིར་བསྟན་པ། ༄༅། །གཞན་སྟོང་སྙིང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་བཞུགས་སོ། ། ༄༅། །ༀ་སྭཱ་སྟི། འདིར་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ངེས་དོན་གྱི་དབུ་མའི་ངོ་བོ་ངོས་གཟུང་བར་བྱ་ སྟེ། གྲུབ་མཐའི་རྣམ་གཞག་སྤྱིར་བསྟན་པ་དང་། དབུ་མའི་རྣམ་གཞག་ངོས་བཟུང་བ་དང་། དེ་ལ་གཞན་གྱིས་བརྟགས་པའི་མཐའ་བསལ་བའོ། ། དང་པོ་ནི། གཞན་སྡེ་མུ་སྟེགས་བྱེད་ཀྱི་ལྟ་གྲུབ་ནི་ཐར་བའི་ལམ་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ལ། རང་སྡེ་སངས་རྒྱས་པའི་ལྟ་གྲུབ་ནི་ཐར་པའི་ལམ་དང་འབྲེལ་བ་ཡིན་ནོ། །མུ་སྟེགས་པ་ལ་ ཐར་ལམ་མེད་ཀྱང་། མཐོ་རིས་ཀྱི་མངོན་པར་མཐོ་བའི་ཆོས་ནི་ཡོད་མེད་གཉིས་ཏེ། རྒྱང་ འཕེན་པ་སོགས་མེད་པར་ལྟ་བ་ཅན་ལས་འབྲས་ལ་སྐུར་བ་འདེབས་པ་སོགས་དང་། འཚེ་བ་ ཆོས་ཀྱི་གཙོ་བོར་སྨྲ་བ་རྣམས་ལ་མཐོ་རིས་ཀྱི་ལམ་རྣམ་དག་མེད་ཅིང་། གྲངས་ཅན་པ་དང་། གཅེར་བུ་པ་དང་། ལྷའི་མཆོག་གི་རྗེས་འབྲང་འགའ་ཞིག་དང་། མུ་སྟེགས་བསམ་གཏན་པ་ རྣམས་ལ་ནི་མཐོ་རིས་ཀྱི་ལམ་ནི་ཡོད་དེ། སྡིག་པ་སྤོང་ཞིང་དགེ་བ་བསྒྲུབས་པས་མི་དང་ འདོད་ཁམས་པའི་ལྷར་སྐྱེ་ཞིང་། བསམ་གཏན་བཞི་བསྒོམས་པས་གཟུགས་ཁམས་སུ་སྐྱེ་ བ་དང་། གཟུགས་མེད་ཀྱི་ཏིང་འཛིན་བཞི་བསྒོམས་པས་གཟུགས་མེད་ཁམས་སུ་སྐྱེ་བས་ སོ། །མུ་སྟེགས་རྣམས་ལ་ཐར་ལམ་མེད་པའི་རྒྱུན་མཚན་ནི། གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་ཅེས་ བྱ་བ། ང་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་བློ་འདི་སྤོང་པར་མི་བྱེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་ཡིན་ཏེ། འཁོར་ བ་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་བརྒྱུད་དེ་འོངས་པའི་ང་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་བློ་བརྟན་པོ་ཡོད་པའི་ སྟེང་དུ། གྲུབ་མཐས་ཀྱང་། ང་བདག་དེ་ཉིད་ཁྱད་པར་མང་པོ་དང་བཅས་ཏེ་ཡོད་པར་བསྒྲུབ་ ཅིང་། དེའི་དོན་བསྒོམ་པ་དང་། བདག་འཛིན་དེ་ལ་གཉེན་པོ་གཞན་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་ 18-151 བདག་འཛིན་སྤོང་མི་ནུས་ཤིང་། བདག་འཛིན་དེ་ནི་ཉོན་མོངས་གཞན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡང་རྒྱུ་ ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་མུ་སྟེགས་བཟང་བ་དེ་རྣམས་ལ་སྐྱེ་རྒ་ན་འཆི་སོགས་མི་རྟག་པ་ རགས་པ་བསྒོམ་པ་དང་། ཚེ་འདི་དང་འདོད་ཁམས་སྡུག་བསྔལ་དུ་ཤེས་པ་དང་། གཟུགས་ སོགས་དངོས་པོ་རགས་པ་རྣམས་བདེན་མེད་དུ་འདོད་པ་དང་འདོད་པ་ཆུང་ཞིང་ཆོག་ཤེས་ པ་དང་། བྱམས་སྙིང་རྗེ་དང་། དགྲ་གཉེན་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་སྒོམ་པའི་བཏང་སྙོམས་སོགས་ དང་། རྩ་བ་བཞི་སྤོང་བ་སོགས་ལྟ་སྒོ
Chinese
多罗那他大师教言集JT367《他空精髓》 18-150 ༄༅། །《他空精髓》 ༄། །总说宗派之分类。 ༄༅། །《他空精髓》 ༄༅། །嗡 斯瓦斯谛（藏文：ༀ་སྭཱ་སྟི།，梵文天城体：，梵文罗马拟音：oṃ svāsti，汉语字面意思：嗡，吉祥！）。于此，当认知大乘了义中观之体性，即宗派之分类，中观之认知，以及遣除彼上他人所作之边见。 初者，异生外道之见解，乃远离解脱道者；而自宗佛教之见解，乃与解脱道相连者。外道虽无解脱道，然有上界增上生之法，此有无二者。如顺世外道等，彼等持无见，诽谤业果等；又如主张以害为法之根本者，彼等无有清净之上界道。然数论派、裸形外道、部分自在天之追随者，以及外道禅定者等，则有上界道。彼等断恶行善，故得生于人及欲界天；修习四禅，故得生于色界；修习四无色定，故得生于无色界。外道等无有解脱道之原因在于，彼等不舍弃所谓人我执，即执我为我之念。以彼之故，从无始轮回至今，我执坚固。于此之上，宗派亦确立彼我为具有众多差别之存在，并修习彼义。又，彼我执亦无其他对治，故不能舍弃我执。而我执乃一切烦恼之根本。 然彼等善外道，修习生老病死等粗分无常，知此生及欲界为痛苦，视色等粗分事物为无实，少欲知足，修习慈悲，修习怨亲平等之舍等，以及舍弃四根本等见修。
English
Collected Teachings of Tāranātha JT367: The Essence of Other-Emptiness 18-150 ༄༅། །The Essence of Other-Emptiness ༄། །A General Presentation of Tenets ༄༅། །The Essence of Other-Emptiness ༄༅། །Oṃ Svasti! Here, the nature of the Great Vehicle's definitive meaning Madhyamaka should be ascertained, namely, a general presentation of tenets, an ascertainment of Madhyamaka, and a refutation of extremes imputed by others to it. Firstly, the philosophical views of non-Buddhist schools are separate from the path of liberation, while the philosophical views of our own Buddhist school are connected to the path of liberation. Although non-Buddhists do not have a path to liberation, they do have the teachings of higher realms and higher rebirths, which are both existent and nonexistent. For example, the materialists and others who hold nihilistic views deny cause and effect, and those who proclaim violence as the essence of dharma do not have a pure path to higher realms. However, the Samkhyas, the naked ascetics, some followers of the supreme god, and the non-Buddhist meditators do have a path to higher realms. By abandoning evil and practicing virtue, they are born as humans and gods in the desire realm. By meditating on the four dhyānas, they are born in the form realm. By meditating on the four formless absorptions, they are born in the formless realm. The reason why non-Buddhists do not have a path to liberation is that they do not abandon what is called the belief in a personal self, that is, the thought of grasping at "I" as self. Because of this, the belief in "I" as self, which has come down from beginningless samsara, is strong. On top of that, the tenets also establish that "I" as self exists with many distinctions, and they meditate on that meaning. Moreover, there is no other antidote to that belief in self, so they cannot abandon it. And that belief in self is the root of all other afflictions. However, those good non-Buddhists meditate on the gross impermanence of birth, aging, sickness, and death, understand this life and the desire realm as suffering, consider gross phenomena such as forms to be unreal, have few desires and are content, practice loving-kindness and compassion, practice equanimity by meditating on enemies and friends as equal, and abandon the four roots, etc., as view and practice.
Tibetan
མ་སྤྱོད་པ་ལེགས་པོ་ཡང་ཡོད་པས་མཐོ་རིས་ཀྱི་ལམ་ནི་ ཡོད་དོ། ། སངས་རྒྱས་པའི་གྲུབ་མཐའ་ནི་རྣམ་པ་བཞི་སྟེ། བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་དང་། མདོ་སྡེ་བ་དང་། སེམས་ཙམ་པ་དང་། དབུ་མ་པའོ། །དེ་ལ་དང་པོ་གཉིས་ནི་ཐེག་དམན་ཉན་ཐོས་པ་དང་། ཕྱི་ མ་གཉིས་ནི་ཐེག་ཆེན་པའོ། །དེ་རྣམས་ལ་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་དུ་འཇོག་པ་ཡང་ཐེག་པ་ཆུང་ངུའི་ སྡེ་སྣོད་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཀའི་མཐར་ཐུག་ཏུ་འདོད་པ་དང་། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་གསུང་རབ་སྡེ་ སྣོད་རྣམས་བཀའི་མཐར་ཐུག་ཏུ་འདོད་པས་དེ་ལྟར་བཏགས་པ་ཡིན་པས། ཐེག་དམན་སྨྲ་ བ་དང་ཐེག་ཆེན་སྨྲ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་གྲུབ་མཐའ་ཐེག་དམན་པ་དང་། གྲུབ་མཐའ་ཐེག་ཆེན་ པ་ཞེས་གྲགས་པ་ལྟར་ཡིན་ལ། གང་ཟག་དེ་ཉིད་ཐེག་ཆུང་ངམ་ཐེག་ཆེན་པར་འཇོག་པ་ལ་ ནི་གྲུབ་མཐའ་ལ་མཐའ་གཅིག་ཏུ་མ་ངེས་ཏེ། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ལམ་གྱི་བསམ་སྦྱོར་རྒྱུད་ལ་ སྐྱེས་པ་ནི་ཐེག་ཆེན་པ་ཡིན་ལ། ཐེག་དམན་གྱི་བསམ་སྦྱོར་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པ་ནི་ཐེག་དམན་ པ་ཡིན་ཞིང་། དེ་གཉིས་གང་ཡང་རྒྱུད་ལ་མ་སྐྱེས་ན། གསུང་རབ་གང་ཀློག་གཞུང་ཅི་བཟུང་ གྲུབ་མཐའ་ཇི་ལྟར་བྱེད་ཀྱང་གང་ཟག་ཐེག་ཆེན་པ་ཡང་མ་ཡིན་གང་ཟག་ཐེག་དམན་པ་ཡང་ མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་གྲུབ་མཐའ་ཐེག་ཆེན་འཛིན་ལ། ལམ་ཐེག་དམན་དུ་ཞུགས་པ་ཡང་ ཡོད། གྲུབ་མཐའ་ཐེག་དམན་འཛིན་ལ་ལམ་ཐེག་ཆེན་དུ་ཞུགས་པ་ཡང་ཡོད། གཉིས་ཀ་ 18-152 ཐེག་ཆེན་པ་ཡང་ཡོད། གཉིས་ཀ་ཐེག་དམན་པའང་ཡོད། གྲུབ་མཐའ་འཛིན་ཅིང་ལམ་དུ་མ་ ཞུགས་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་ཡང་མང་ལ། ལམ་དུ་ཞུགས་པའི་གང་ཟག་ལ་གྲུབ་མཐའ་མེད་པ་ནི་ཡེ་ མི་སྲིད་དོ། ། དེ་དག་ལས་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་ནི། ཤེས་པ་སེམས་སེམས་བྱུང་གཉིས། ཡུལ་གཟུགས་ སོགས་བཅུ། སྐྱེ་འཇིག་སོགས་ལྡན་མིན་འདུ་བྱེད། ནམ་མཁའ་སོགས་འདུས་མ་བྱས་གསུམ་ དང་། འདས་མ་འོངས་ཀྱི་དངོས་པོ་རྣམས་རང་རང་སོ་སོ་ནས་རྫས་སུ་གྲུབ་པར་འདོད་ཅིང་ བདེན་གྲུབ་ཀྱི་ཆ་རེ་ཡང་ཡོད་པར་འདོད་ལ། རགས་པའི་དངོས་པོ་དང་རྒྱུན་གྱི་དངོས་པོ་ སོགས་ནི་བདེན་མེད་དུ་འདོད་ཅིང་། ཡུལ་དང་དབང་པོ་བདེན་གྲུབ་ལས་རྣམ་ཤེས་སྐྱེ་མིག་ གིས་གཟུགས་དངོས་སུ་མཐོང་ཟེར་རོ། །འདིའི་ནང་ཚན་ཁ་ཆེ་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་སོགས་གྲུབ་ མཐའ་བཟང་བ་རྣམས་ནི། འདུས་བྱས་ཐམས་ཅད་སྐད་ཅིག་གིས་འཇིག་པས་མི་རྟག་པར་ འདོད་པ་དང་། གང་ཟག་གི་བདག་ནི་བློས་བཏགས་པ་ཙམ་མ་གཏོགས་རྫས་སུ་མེད་པར་ འདོད། མང་པོས་བཀུར་བའི་སྡེ་བ་སོགས་གྲུབ་མཐའ་ངན་པ་རྣམས་ནི། འདུས་
Chinese
因為有好的行為，所以有通往天界的道路。 佛教的宗派有四種，即：說一切有部、經量部、唯識宗和中觀宗。其中前兩種是小乘聲聞乘，後兩種是大乘。將它們分為大乘和小乘的原因是，小乘的律藏認為佛陀的教言是究竟的，而大乘的經藏則認為佛陀的教言是究竟的，因此這樣命名。因此，有所謂的小乘論者和大乘論者，宗派被稱為小乘宗和宗派被稱為大乘宗。然而，將某人視為小乘或大乘，並不一定完全取決於宗派。如果大乘道的思想和行為在心中生起，那麼這個人就是大乘行者。如果小乘的思想和行為在心中生起，那麼這個人就是小乘行者。如果這兩者都沒有在心中生起，那麼無論閱讀什麼經典，持有什麼觀點，信仰什麼宗派，都不是大乘行者，也不是小乘行者。此外，也有人持有大乘宗派的觀點，卻行持小乘道；也有人持有小乘宗派的觀點，卻行持大乘道；也有兩者都是大乘行者；也有兩者都是小乘行者。持有宗派觀點卻不行持正道的人非常多，而行持正道的人不可能沒有宗派觀點。 在這些宗派中，說一切有部認為：知識是心和心所兩種；對境是色等十種；生滅等是俱不相應行；虛空等是無為法三種；過去和未來的法，各自以自體存在，並且認為具有真實存在的成分。他們認為粗大的事物和常有的事物等不是真實存在的。他們說，由於對境和根是真實存在的，所以產生了識，眼睛能夠真實地看到事物。在這個宗派中，迦濕彌羅說一切有部等好的宗派認為：一切有為法都是剎那生滅的，所以是無常的。並且認為，人我只是假立的，並非實有自體。大眾部等不好的宗派認為：
English
Because there are good deeds, there is a path to higher realms. There are four schools of Buddhist philosophy: the Vaibhashika, the Sautrantika, the Cittamatra, and the Madhyamaka. The first two are Hinayana Shravakas, and the latter two are Mahayana. The reason for classifying them as Mahayana and Hinayana is that the Hinayana Vinaya considers the Buddha's teachings to be ultimate, while the Mahayana Sutras consider the Buddha's teachings to be ultimate, hence the names. Therefore, there are so-called Hinayana proponents and Mahayana proponents, with schools known as Hinayana schools and schools known as Mahayana schools. However, classifying someone as Hinayana or Mahayana is not necessarily solely determined by their philosophical school. If the thoughts and actions of the Mahayana path arise in one's mind, then that person is a Mahayana practitioner. If the thoughts and actions of the Hinayana arise in one's mind, then that person is a Hinayana practitioner. If neither of these arises in one's mind, then no matter what scriptures one reads, what views one holds, or what school one believes in, one is neither a Mahayana practitioner nor a Hinayana practitioner. Furthermore, there are those who hold Mahayana views but practice the Hinayana path, and those who hold Hinayana views but practice the Mahayana path. There are also those who are both Mahayana practitioners, and those who are both Hinayana practitioners. There are very many who hold philosophical views but do not practice the path, and it is impossible for someone who practices the path to not have philosophical views. Among these schools, the Vaibhashika believes that: knowledge is of two types, mind and mental factors; objects are the ten forms, etc.; arising and ceasing, etc., are non-associated compositional factors; space, etc., are the three unconditioned phenomena; and past and future phenomena exist as substances, each with its own distinct nature, and they believe that they have an element of true existence. They believe that coarse objects and constant objects, etc., are not truly existent. They say that because objects and faculties are truly existent, consciousness arises, and the eye can truly see forms. Within this school, the good schools such as the Kashmir Vaibhashika believe that: all conditioned phenomena are impermanent because they are destroyed in an instant. And they believe that the self of a person is merely imputed and does not exist as a substance. The bad schools such as the Mahasanghika believe that: