Tibetan
བྱས་རྣམས་ མཐར་འཇིག་པས་མི་རྟག་པ་ཡིན་ཀྱང་། སྐད་ཅིག་གིས་འཇིག་པ་མིན་ཞེས་ཟེར་ཞིང་དེ་ ཕྱིར་རྒྱུན་གྱི་དངོས་པོ་ཡང་ཅི་རིགས་པར་འདོད་ལ། མུ་སྟེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བཏགས་པའི་ ང་བདག་རྟག་པ་གཅིག་པུ་རང་དབང་ཅན་དེ་འདྲ་མེད་ཀྱང་། སྤྱིར་ང་བདག་ཙམ་ཞིག་རྫས་ གྲུབ་དང་བདེན་གྲུབ་ཏུ་འདོད། འདི་ལ་བདག་ལྟའི་སྐྱོན་གྱིས་དངོས་སུ་ཐར་བའི་ལམ་མེད་ ན་ཡང་། དཀོན་མཆོག་ལ་སྐྱབས་སུ་སོང་ཞིང་། ཐར་འདོད་ཀྱི་ཀུན་ནས་བསླངས་པའི་ཚུལ་ ཁྲིམས་དང་ཐོས་བསམ་སྒོམ་གསུམ་ཡོད་པས། རིམ་པས་ཐར་པ་འཐོབ་པའི་སྐལ་བ་ཅན་ དུ་འགྱུར་རོ། །བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་འདི་ནི་མངོན་པ་སྡེ་བདུན་བཀར་འདོད་ཅིང་། མདོ་སྡེ་རྣམས་ དགོངས་པ་ཅན་དང་། དྲང་དོན་གསུངས་པ་མང་བས། ལྟ་གྲུབ་རྣམས་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་ 18-153 ལུགས་བཞིན་དུ་ཁས་ལེན་དགོས་པར་འདོད་ལ། བསྟན་བཅོས་ཀྱང་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་ལ་ ངོས་འཛིན་ཏོ། ། མདོ་སྡེ་བ་ནི། གོང་དུ་བཤད་པའི་ཆོས་དེ་རྣམས་ལས། འདུས་མ་བྱས་དང་ལྡན་མིན་ འདུ་བྱེད་ནི་བཏགས་ཡོད་ཅེས་བྱ་བ་བློས་བཏགས་པ་ཙམ་ཡིན་པས་བདེན་པར་མེད་ཅིང་། གཟུགས་སོགས་ལ་རིགས་རྒྱུན་དང་ཤེས་པ་ལ་རྒྱུན་བདེན་པར་མ་གྲུབ། འདས་མ་འོངས་ཀྱི་ ཆོས་ཀྱང་བཏགས་ཡོད་ཙམ་ཡིན་ལ། ད་ལྟར་བའི་རྡུལ་ཕྲན་ཙམ་དང་ཤེས་པ་སྐད་ཅིག་མ་ ཙམ་ཆ་མེད་བདེན་གྲུབ་ཡིན། མིག་གིས་གཟུགས་མི་མཐོང་མིག་ཤེས་ཀྱིས་ཀྱང་གཟུགས་ དངོས་སུ་མི་མཐོང་སྟེ། མིག་ཤེས་ཀྱིས་མཐོང་བ་དེ་ནི་མིག་ཤེས་ཉིད་ལ་གཟུགས་སྣང་ཤར་ བ་དེ་གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་པར་གྲགས་པ་ཤེས་པར་གྱུར་པ་དེ་ཡིན་ལ། འོན་ཀྱང་རྣམ་པ་འཆར་བ་ དེ་ལ་རྣམ་པ་གཏོད་བྱེད་གཟུགས་སོགས་ཕྱི་རོལ་ན་ཡོད་པར་འདོད་དོ། །མངོན་པ་སྡེ་བདུན་ སོགས་ནི་བཀའ་མ་ཡིན་ཞིང་། བྱེ་བྲག་བཤད་པ་སོགས་བསྟན་བཅོས་ལ་འཁྲུལ་བ་ཡོད་པས་ གྲུབ་མཐའ་ནི་མདོ་སྡེ་དང་བསྟུན་དགོས་པར་འདོད་དོ། །གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བའི་སྡེ་འདི་གཉིས་ ཀས་ཀྱང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཀའ་ནི། ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཆེད་དུ་གསུངས་པའི་སྡེ་སྣོད་འདི་རྣམས་ཁོ་ ན་ཡིན་ཞིང་། ཤེར་ཕྱིན་དཀོན་བརྩེགས་ཕལ་ཆེན་སོགས་ཐེག་ཆེན་གྱི་མདོར་གྲགས་པ་འདི་ ཀུན་ནི་རྒྱལ་བའི་བཀའ་མ་ཡིན་ནོ། །ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་ནི་གང་ཟག་གི་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་ཡིན་གྱི་ གསུང་རབ་ཐ་དད་མེད་དོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་རྣམས་ཀྱི་གང་བདེན་གྲུབ་ཏུ་འདོད་པ་དེ་ཀུན་ དང་ཐེག་ཆེན་འགོག་པ་ནི་གྲུབ་མཐའ་ནོར་འཁྲུལ་གྱི་སྐྱོན་ཡིན་ལ། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ དང་སྐད་ཅིག་
Chinese
所作诸法，终将坏灭故为无常，然非刹那坏灭，如是说故，亦认可有某种程度的常有事物。虽然没有外道徒所安立的常恒、唯一、自在的我，但总的来说，他们认为我仅仅是实有和真有。虽然由于我见之过患，实际上没有解脱之道，但他们皈依神灵，并且具有希求解脱的动机所引发的戒律、闻思修三者，因此逐渐成为具有获得解脱之缘分者。分别说者认为，《阿毗达磨七论》是佛语，而经部经典具有密意，多为不了义，因此必须按照论典的体系来承认见解，并且认为论典就是《大毗婆沙论》。 经部师则认为，在上述诸法中，无为法和非相应行是假有，仅仅是分别假立，因此并非真实存在。色等之相续和识之相续并非真实成立。过去和未来的法也仅仅是假有，只有现在的极微和刹那识是无分且真实成立的。眼根不能见色，眼识也不能直接见色，眼识所见乃是眼识自身显现的色相，此即被称为色的行相，是识所了知的。然而，他们认为，在显现行相的同时，在外境存在着产生行相的色等。他们认为，《阿毗达磨七论》等不是佛语，并且《大毗婆沙论》等论典存在错误，因此宗义必须与经部相符。这两个宗义的派别都认为，佛陀的教言仅仅是为声闻所说的这些律藏，而《般若》、《宝积》、《大集》等被称为大乘经典的都不是佛陀的教言。他们说，大乘和小乘是补特伽罗行为的差别，而不是经典的不同。他们所认为的真实成立的一切，以及对大乘的否定，都是宗义错误的过失。对补特伽罗无我和刹那
English
All conditioned phenomena are impermanent because they eventually decay. However, they claim that they do not decay in an instant, and therefore they accept that there are some kinds of permanent entities. Although there is no self, such as the permanent, singular, and independent self posited by the non-Buddhists, they generally consider the mere concept of self to be substantially existent and truly existent. Although there is no actual path to liberation due to the fault of the view of self, they take refuge in deities and possess the discipline, study, contemplation, and meditation motivated by the desire for liberation. Therefore, they gradually become beings who have the potential to attain liberation. The Vaibhashikas consider the seven Abhidharma treatises to be the words of the Buddha, and the sutras to be interpretable and mostly indirect. Therefore, they believe that philosophical views must be accepted according to the system of the treatises, and they identify the treatises with the Great Vaibhasha. The Sautrantikas, on the other hand, believe that among the phenomena mentioned above, unconditioned phenomena and non-associated compositional factors are merely conceptual constructs and therefore not truly existent. The continuity of forms and the continuity of consciousness are not truly established. Past and future phenomena are also merely conceptual constructs, and only present atoms and momentary consciousness are indivisible and truly existent. The eye does not see forms, and eye consciousness does not directly see forms. What eye consciousness sees is the appearance of form that arises in eye consciousness itself, which is known as the aspect of form, which is understood by consciousness. However, they believe that while the aspect appears, there are forms and other external objects that produce the aspect. They believe that the seven Abhidharma treatises are not the words of the Buddha, and that there are errors in the treatises such as the Great Vaibhasha. Therefore, they believe that the tenets must be in accordance with the sutras. Both of these schools of thought believe that the Buddha's teachings are only these Vinaya Pitakas spoken for the sake of the Shravakas, and that all the Mahayana sutras such as the Prajnaparamita, Ratnakuta, and Mahasamghata are not the words of the Buddha. They say that the difference between Mahayana and Hinayana is the difference in the actions of individuals, not the difference in scriptures. All that they consider to be truly existent, and their denial of Mahayana, are faults of erroneous tenets. The lack of self of the individual and the momentariness