Tibetan
གྲུབ་མཐར་བཤད། །དོན་ལ་སེམས་ཙམ་ དུ་གྲུབ་དངོས་པོ་རྣམས། །འདོད་ན་སེམས་ཙམ་པ་ཡིན་གཞན་ཅི་ཞིག །དངོས་རྣམས་ལོག་ སྣང་སེམས་སུའང་བདེན་མེད་པས། །སེམས་ཙམ་ལས་ནི་ཅི་ཡི་ཕྱིར་མ་འདས། །རྣམ་ཤེས་ རྣམ་པ་བདེན་མེད་རྟོགས་པ་ན། །ཀུན་རྫོབ་སྣང་བ་མེད་ཕྱིར་དབུ་མར་གསུངས། །དོན་དམ་ སྣང་བ་ཡོད་ཕྱིར་དེ་མིན་ན། །འཕགས་པའི་མཉམ་གཞག་ཡེ་ཤེས་དེ་དག་ཀྱང་། །དབུ་མ་ རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་མིན་པར་འགྱུར། །ཞེས་པ་ནི་དབུ་སེམས་ཀྱི་དབྱེ་བ་ལས་བརྩམས་ཏེ། གཞན་སྟོང་དབུ་མར་བསྒྲུབས་པའོ།། །། ༄། །སྲོལ་འབྱེད་དང་། གཞུང་ལུགས་དང་། གྲུབ་མཐའི་ཁུངས་ཆེ་ཆུང་དང་། ཕྱིས་ཀྱི་བོད་རྣམས་ལ་དཔྱད་པ་སྟེ། དེ་དག་ནི་ལུང་གི་སྒྲུབ་པ་ལས་འཕྲོས་པ་གོ་བདེ་བར་བརྗོད་པ། རང་སྟོང་སྨྲ་རྣམས་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི། །ལུང་ཙམ་ཁས་ལེན་པར་ནི་མཐུན་མོད་ ཀྱང་། །ཁ་ཅིག་ཕྱི་དོན་འདོད་ལ་ཁ་ཅིག་འགོག །ཁ་ཅིག་རང་རིག་འདོད་ལ་ཁ་ཅིག་འགོག ། འགའ་ཞིག་རྣམ་ཤེས་བརྒྱད་འདོད་ལ་ལ་འགོག །ཐེག་དམན་པས་ཀྱང་བདག་མེད་གཉིས་ རྟོགས་དང་། །མ་རྟོགས་ལ་སོགས་རྩ་བའི་གྲུབ་མཐའ་ཀུན། །རང་བཟོའི་དབང་གིས་ཐ་དད་ རྣམ་པར་འཁྲུགས། །ཆོས་ཀུན་བདེན་མེད་ཙམ་དུ་མཐུན་མོད་ཀྱང་། །ཤིང་རྟའི་སྲོལ་འབྱེད་ འདི་ཡི་རྗེས་འབྲང་ཞེས། །བློ་གཏད་མེད་པར་རང་བློའི་ལམ་དུ་འདྲེན། །རང་སྟོང་སྨྲ་ལ་རང་ རྐང་ཚུགས་པ་ཡི། །ཐེག་ཆེན་མངོན་པ་དང་ནི་འདུལ་བ་དང་། །མདོ་སྡེའི་དགོས་འགྲེལ་རྒྱས་ པ་མེད་པའི་ཕྱིར། །ལྟ་བ་ཁོ་ན་ལོགས་སུ་དཔྱད་བྱས་ནས། །སྡེ་སྣོད་གསུམ་གྱི་གཞུང་ལུགས་ འཆད་པའི་ཚེ། །ལ་ལ་བྱེ་སྨྲ་ཁ་ཅིག་མདོ་སྡེ་བ། །ཁ་ཅིག་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་གཞུང་ལུགས་ ལེན། །གཞན་སྟོང་སྨྲ་རྣམས་བྱམས་པའི་ཆོས་ལྔ་དང་། །ཐོགས་མེད་མཆེད་ཀྱི་གཞུང་ལུགས་ རྒྱ་མཚོར་འཇུག །དེ་ཕྱིར་རྩ་བའི་གྲུབ་མཐའ་མི་མཐུན་མེད། །ཐེག་ཆེན་སྡེ་སྣོད་འགྲེལ་པའི་ 18-104 གཞུང་ཀུན་ལ། །རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་གཞུང་གཞན་དྲང་མི་འཇོག་པས། །རི་བོར་མ་རབས་བརྒྱ་ ཕྲག་དུ་མས་ཀྱང་། །འཁོར་ལོས་སྒྱུར་རྒྱལ་ཟིལ་གྱིས་མི་ནོན་བཞིན། །རང་སྟོང་གཞུང་གིས་ འདི་དག་ཟིལ་མི་ནོན། །ཁ་ཅིག་མདོ་སྡེ་གདུལ་བྱ་སྣ་ཚོགས་ལ། །དགོངས་པས་གསུངས་ ཕྱིར་བསྟན་འཆོས་དབང་བཙན་ལོ། །གོང་དུ་བཀག་མོད་གལ་ཏེ་བདེན་སྲིད་ནའང་། །རྒྱལ་ བའི་དགོངས་འགྲེལ་བྱམས་པ་ལས་ལྷག་པ། །ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་ཁམས་ཀུན་བཙལ་ ཀྱང་མེད། །འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཚད་མར་
Chinese
在宗义中说，如果事物在究竟上是唯心所成，那么承认它们就是唯心论者，还会有什么别的呢？事物作为错觉，在心中也是无有真实的，既然如此，为何不能超越唯心论呢？当了知诸识之相无有真实时，因为没有世俗显现，所以说是中观。如果因为有胜义显现就不是中观，那么圣者的等持智慧，也将不是证悟中观的智慧了。这段话是从区分中观和唯心入手，成立他空为中观。 ༄། །关于开创者、论典、宗义的渊源大小，以及后来的藏人的考察，这些是从圣言的成立出发，用简明易懂的语言来表达。 自空论者们虽然在口头上承认圣者龙树的教言，但有些人承认外境，有些人则否定；有些人承认自证，有些人则否定；有些人承认八识，有些人则否定。即使是小乘，也有证悟和未证悟两种无我的情况，所有这些根本的宗义，都因各自的臆造而变得混乱不堪。虽然在一切法无有真实这一点上是一致的，但却毫无根据地将（其他宗派）引入自己的道路，声称是随学此车轨的开创者。自空论者没有自己独立的，大乘的俱舍、律藏和经部的广释，因此只能单独研究见解，在讲解三藏的论典时，有些人取舍声闻部的，有些人取舍经部的，有些人取舍瑜伽行派的论典。他空论者们则深入慈氏五论和无著兄弟的论典之海。因此，根本的宗义并没有不一致的地方。在大乘经藏的所有注释中，都不采纳瑜伽行派以外的论典，就像山上的无数贱民，也无法压倒转轮王的威势一样，自空的论典也无法压倒这些（他空论典）。有些人认为，佛陀是为了调伏各种各样的所化众生，才以密意而说，所以教证的权威性很强。即使上面已经遮破，但如果这是真实的，那么胜过佛陀密意的解释，在十方世界中也无法找到。圣者龙树是量士夫。
English
It is said in tenets that if things are established as mind-only in reality, then admitting them is being a mind-only proponent, what else would there be? Since things as illusions are also without truth in the mind, why not transcend mind-only? When realizing that the appearances of consciousness are without truth, it is said to be Madhyamaka because there is no conventional appearance. If it is not Madhyamaka because there is ultimate appearance, then even those samadhi wisdoms of the noble ones would not become the wisdom of realizing Madhyamaka. This passage starts from distinguishing Madhyamaka and mind-only, establishing other-emptiness as Madhyamaka. ༄། །Regarding the founders, the scriptures, the size of the source of tenets, and the examination of later Tibetans, these are expressed in an easy-to-understand language derived from the establishment of scriptural proof. Although self-emptiness proponents verbally acknowledge the words of the noble Nagarjuna, some admit external objects while others deny them; some admit self-awareness while others deny it; some admit eight consciousnesses while others deny them. Even in the Hinayana, there are those who realize and those who do not realize the two selflessnesses, and all these fundamental tenets are confused due to their own fabrications. Although they agree that all phenomena are merely without truth, they lead (other schools) into their own path without any basis, claiming to be followers of this chariot's founder. Self-emptiness proponents do not have their own independent, extensive explanations of the Mahayana Abhidharma, Vinaya, and Sutras, therefore they only study the view separately, and when explaining the scriptures of the three baskets, some adopt the Vaibhashika, some the Sautrantika, and some the Yogachara scriptures. Other-emptiness proponents delve into the ocean of the Five Treatises of Maitreya and the treatises of the Asanga brothers. Therefore, there is no disagreement in the fundamental tenets. In all the commentaries on the Mahayana Sutra Pitaka, they do not adopt scriptures other than Yogachara, just as countless low-born people on a mountain cannot overwhelm the power of a Chakravartin king, the self-emptiness scriptures cannot overwhelm these (other-emptiness scriptures). Some say that the Buddha spoke with hidden meanings in order to tame various types of disciples, so the authority of the teachings is very strong. Even if it has been refuted above, if this is true, then an explanation that surpasses the Buddha's hidden meaning cannot be found in all ten directions. The noble Nagarjuna is a valid person.
Tibetan
སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར། །ཟླ་བས་ལང་ཀར་གཤེགས་མདོའི་ ལུང་བསྟན་དྲངས། །དཀར་པོ་རྣམ་པར་འཆར་བའི་ཊཱི་ཀ་རུ། །རིགས་ཚོགས་གཞན་སྟོང་ཚུལ་ དུ་བཀྲལ་ཞེས་གྲགས། །ག་ལས་འཇིགས་མེད་སོགས་ཀྱང་མཐུན་ཤས་ཆེ། །བཞི་བརྒྱ་པ་ནི་ གནས་བརྟན་ཆོས་སྐྱོང་གིས། །རྣམ་རིག་དབུ་མར་བཀྲལ་ཞེས་ཟླ་གྲགས་གསུངས། །དེ་ཕྱིར་ འཕགས་པ་ཡབ་སྲས་གཞུང་འདི་དག །རང་སྟོང་སྟོན་པར་ཅུང་ཟད་ཉེ་མོད་ཀྱང་། །འདི་དག་ བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་གྱི་སྒྲུབ་བྱེད་མིན། །ཟླ་གྲགས་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོའི་ཕྱིས་བྱུང་ཞིང་། །འཕགས་ པའི་དངོས་སློབ་རྣམས་ལ་གྲུབ་མཐའ་ནི། །ཐ་དད་འབྱུང་དོན་མེད་པས་ཐལ་རང་གི །རྩོད་པ་ ཕྱིས་བྱུང་ཡིན་ཕྱིར་དཔང་པོ་མིན། །ཁྱད་པར་བསྟོད་ཚོགས་རྣམས་དང་རིམ་ལྔ་དང་། །བྱང་ ཆུབ་སེམས་འགྲེལ་སོགས་སུ་གཞན་སྟོང་བསྟན། །དེ་ཕྱིར་ཀླུ་སྒྲུབ་དགོངས་པ་གཉིས་ཀས་ ལེན། །ཀླུ་སྒྲུབ་ཐོགས་མེད་གྲུབ་མཐའ་མཚུངས་སོ་ཞེས། །རིན་ཆེན་འབྱུང་གནས་ཞི་བས་ གསལ་བར་བཤད། །ཞི་འཚོ་སོགས་ཀྱང་འདི་དང་ཕྱོགས་མཐུན་གསུངས། །འགའ་ཞིག་ རང་རིག་འགོག་པ་ལྟར་ན་ནི། །སོ་སོ་རང་རིག་ཐེག་པ་གསལ་བ་དང་། །རང་སྟོང་ཕལ་ ཆེར་ཐལ་རང་རྩོད་པས་འཇུག །རྟོག་གེའི་སྤྱོད་ཡུལ་མིན་ཞེས་འདི་མི་འཐད། །ཆོས་ལྔ་རང་ བཞིན་གསུམ་སོགས་མི་བཞེད་ན། །བླ་མེད་ཐེག་ཆེན་འཆད་ཅེས་མི་རུང་བས། །ལུང་བསྟན་ ལྟར་ནའང་གཞན་སྟོང་བཞེད་པར་འཐད། །གལ་ཏེ་རང་སྟོང་ཁོ་ན་བཞེད་སྲིད་ཀྱང་། །མི་ 18-105 ཕམ་མགོན་པོས་གཞན་དུ་བཀྲལ་བའི་ཕྱིར། །དགོངས་འགྲེལ་མཁན་པོ་ལུགས་འདི་ལྷག་པ་ ཡིན། །ཀླུ་སྒྲུབ་ཉིད་ཀྱི་ཡི་དམ་ཡིན་ཕྱིར་དང་། །ཐེག་ཆེན་པ་ཀུན་རྒྱལ་བར་འདོད་ཕྱིར་དང་། ། གསང་སྔགས་རྒྱུད་ལས་དཀྱིལ་འཁོར་གཙོ་བོར་བསྟན། །མདོ་སྡེ་ཕལ་ཆེར་དུ་ཡང་བསྟན་ པ་དང་། །སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་ཉེ་བའི་སྲས་གྱུར་དང་། །ཚུལ་སྟོན་ལ་ཡང་ས་བཅུའི་དབང་ ཕྱུག་ཡིན། །ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱང་རྒྱལ་ཚབ་ཡིན་པར་འདོད། །ཀླུ་སྒྲུབ་མིར་གྱུར་ས་ནི་དང་པོ་ བརྙེས། །རྒྱལ་བའི་དྲུང་ན་མི་ཡི་སྐྱེ་བོར་བསྟན། །ཁུངས་ཀྱང་མ་འོངས་ལུང་བསྟན་ཙམ་ཡིན་ ཞིང་། །ཉན་ཐོས་པ་རྣམས་རྟོག་གེ་འཆལ་བ་ཟེར། །དགོངས་འགྲེལ་མཁན་པོ་བཟང་ངན་ ལེགས་དཔྱོད་ཅིག །གསང་སྔགས་ལ་བརྟེན་སངས་རྒྱས་བརྙེས་སྲིད་མོད། །དམ་པའི་དོན་དུ་ མི་ཕམ་མགོན་པོ་ཡང་། །བསྐལ་པ་ཚད་མེད་སྔོན་ནས་མངོན་བྱང་ཆུབ། །ཁ་ཅིག་བྱམས་པས་ གཞན་སྟོང་བཤད་མོད་ཀྱི། །འཇམ་པའི་དབྱངས་ཀྱིས་རང་སྟོང་གསུང
Chinese
为了修行的缘故。 月称引用了《楞伽经》的授记。 在《白显释论》中， 据说将宗派解释为他空之理。 嘎拉寂灭等也大多相同。 《四百论》是 住持法护所著， 月称和法称说解释为唯识中观。 因此， 圣父子（弥勒和无著）的这些论典， 虽然稍微接近宣说自空， 但这些 是所要证成的，而不是能证成的。 月称和法称是正量部的后起之秀， 对于圣者的亲传弟子们来说，宗派 没有产生差异的原因，因此应成派和自续派的 争论是后起的，因此不能作为证据。 特别是《赞集》等和《五次第》以及 《菩提心释》等中宣说了他空。 因此，龙树的观点两者都采纳。 宝生寂静说：龙树和无著的宗派相同。 寂护等也说与此观点相同。 如果有些人像遮止自证那样， 那么各自自证的法乘就会显现，并且 大多数自空会陷入应成派和自续派的争论。 说不是思辨的对境，这不合理。 如果不承认五法三自性等， 那么说在宣讲无上大乘是不允许的。 即使按照授记来说，也应该承认他空。 即使有可能只承认自空， 弥庞仁波切也作了其他的解释。 因此，解经师的这种观点更为殊胜。 因为龙树本身就是本尊，并且 因为所有的大乘行者都想成佛，并且 密宗续部中将坛城作为主要内容来宣说， 大多数显宗经典中也宣说了， 并且是所有佛陀的近亲之子， 对于调伏者来说也是十地自在。 也认为声闻乘是佛的代理人。 龙树转世为人是最初获得果位的。 在佛陀面前示现为人的形象。 来源也只是未来的授记而已， 说声闻乘是思辨的堕落者。 请好好辨别解经师的优劣。 虽然依靠密咒有可能证得佛果， 但为了究竟的意义， 弥庞仁波切也是 从无数劫之前就已现证菩提。 有些人说弥勒菩萨宣说了他空， 文殊菩萨却说了自空。
English
For the sake of practice. Chandrakirti quoted the prophecy from the Lankavatara Sutra. In the commentary "White Manifestation," it is said that It is said that the tenets are explained as other-emptiness. Gala Fearless and others are also mostly in agreement. The Four Hundred Verses are by The abbot Dharmapala, Chandrakirti and Dharmakirti said it was explained as Mind-Only Madhyamaka. Therefore, these treatises of the noble father and son (Maitreya and Asanga), Although they are slightly close to teaching self-emptiness, But these are what is to be proven, not what proves it. Chandrakirti and Dharmakirti are latecomers to the Pramana school, For the direct disciples of the noble ones, the tenets There is no reason for differences to arise, so the Prasangika and Svatantrika debates are later, so they are not evidence. In particular, the Praise Collections and the Five Stages, and Other-emptiness is taught in the Bodhicitta Commentary and others. Therefore, Nagarjuna's view takes both. Ratnakara Shanti clearly explained that Nagarjuna and Asanga's tenets are the same. Shantarakshita and others also said that they agree with this view. If some people are like preventing self-awareness, then the individual self-aware vehicles will appear, and Most self-emptiness will fall into the Prasangika and Svatantrika debates. Saying it is not an object of speculation is unreasonable. If you do not accept the five dharmas and three natures, etc., then it is not permissible to say that you are teaching the unsurpassed Great Vehicle. Even according to the prophecy, it is appropriate to accept other-emptiness. Even if it is possible to only accept self-emptiness, Mipham Gonpo also gave other explanations. Therefore, this style of commentary master is superior. Because Nagarjuna himself is the yidam, and because all Mahayana practitioners want to become Buddhas, and In the tantric scriptures, the mandala is taught as the main subject, It is also taught in most sutras, And he is the close son of all Buddhas, For the tamer, he is also the lord of the ten bhumis. It is also believed that the Shravakas are the representatives of the Buddha. Nagarjuna was the first to attain the ground when he became a human. He appeared as a human being in front of the Buddha. The source is only a future prophecy, saying that the Shravakas are degenerate speculators. Please carefully distinguish the merits and demerits of the commentary masters. Although it is possible to attain Buddhahood by relying on tantra, But for the ultimate meaning, Mipham Gonpo also Manifestly awakened from countless eons ago. Some say that Maitreya Buddha taught other-emptiness, While Manjushri spoke of self-emptiness.