Tibetan
།དེ་དང་བྲལ་ཕྱིར་དེ་མེད་ཅེས་བཀོད་པས། །རིག་ཤེས་རྗེས་དཔག་ བསྐྱེད་པར་འདོད་པ་ཡིན། །འོན་ཀྱང་ལུགས་འདི་དོན་ལ་སྟོན་པའི་ཕྱིར། །དོན་གྲུབ་ན་ནི་ ཚིག་ལ་ཁྱད་པར་མེད། །ཡན་ལག་གཉིས་ལྔ་ཅི་འདོད་སྦྱོར་དུ་རུང་། །ངོ་བོ་འགོག་པ་རིགས་ པའི་རྩ་བ་འདིའོ། །ཁྱད་པར་འགོག་པ་མཐའ་བཞི་སྐྱེ་འགོག་སྟེ། །དངོས་རྣམས་སྐྱེ་མེད་ བདག་སོགས་མི་སྐྱེའི་ཕྱིར། །མིག་སོགས་བདག་ལས་མི་སྐྱེ་ཡོད་ཕྱིར་དང་། །སྐྱེ་བ་རྐྱེན་ གཞན་ལ་ལྟོས་མཐོང་ཕྱིར་རོ། །བདག་གིས་བྱེད་ན་བྱེད་པོ་མ་སྐྱེས་པས། །མེད་ཕྱིར་དེ་ཡིས་ བྱེད་པ་ག་ལ་རུང་། །རང་ཉིད་གྲུབ་ན་བསྐྱེད་བྱེད་དགོས་པ་མེད། །མ་གྲུབ་པས་ནི་ཇི་ལྟར་ བསྐྱེད་པར་བྱེད། །གཞན་ལས་མིན་ཏེ་ས་བོན་ལ་ལྟོས་ཕྱིར། །དེ་མི་ལྟོས་ན་རྒྱུ་དང་རྒྱུ་མིན་པ། ། མཉམ་གྱུར་ས་བོན་ལ་ཕན་མི་དགོས་ཕྱིར། །ཞིག་ཟིན་གཞན་ལས་སྐྱེ་ན་རྒྱུ་མེད་འགྱུར། །མ་ ཞིག་ལས་སྐྱེས་དུས་མཉམ་ཕན་ཚུན་ཉིད། །འགགས་དང་མ་འགག་ལས་གཞན་འགག་ བཞིན་པ། །མེད་ཕྱིར་དེ་ལས་སྐྱེ་བའང་མི་རུང་ངོ་། །རྐྱེན་གཞན་རྣམས་ལས་བྱུང་ཡང་བྱེད་པོ་ མིན། །གཞན་སྐྱེ་སྣང་བ་དེ་ནི་བརྟགས་ངོར་ཡིན། །མྱུ་གུའི་དུས་ན་མེད་ཕྱིར་ས་བོན་ཏེ། །རང་ མིན་རྒྱུད་གཅིག་གཏོགས་ཕྱིར་གཞན་ཡང་མིན། །ས་བོན་མྱུ་གུ་ཡོད་མེད་ཕན་ཚུན་དུ། །རྣམ་ པར་དཔྱད་པས་དེ་ལའང་སྐྱེ་བ་མེད། །གཉིས་སྐྱེ་འདོད་ལ་གཉིས་ཀའི་སྐྱོན་ཡིན་ཏེ། །སྔོ་ སོགས་བཀག་ན་ཁྲ་བོ་མི་འགྲུབ་བཞིན། །གཉིས་སྐྱེ་རང་དབང་མ་ཡིན་ལྟོས་ལས་གྲུབ། །རྒྱུ་ མེད་ནམ་ཡང་སྐྱེ་དང་ནམ་ཡང་མིན། །རེས་འགའ་སྐྱེ་མཐོང་གྲགས་པས་གནོད་པའང་ཡིན། ། ཁྱབ་སྒྲུབ་དངོས་པོར་སྐྱེ་ན་དེ་བཞིར་ངེས། །དངོས་ལ་རང་གཞན་གཉིས་ཀྱིས་ཁྱབ་ཕྱིར་རོ། ། བཞི་ལས་མི་སྐྱེ་རང་བཞིན་སྐྱེ་མེད་ཁྱབ། །རུས་སྦལ་སྤུ་བཞིན་དངོས་པོ་འདི་དག་ཀྱང་། །དེ་ 18-60 མེད་ཕྱིར་ན་སྐྱེ་བ་མེད་ཅེས་བྱ། །རྟགས་གྲུབ་དུས་ན་དོན་ནི་གྲུབ་ཟིན་པས། །དེ་དེའི་ཐ་སྙད་ དངོས་སུ་གཙོ་བོར་བསྒྲུབ། །ལྟོས་གྲུབ་རིགས་པས་ཀུན་བརྟགས་ཁེགས་མོད་ཀྱང་། །དངོས་ པོའི་ངོ་བོར་དཔྱོད་ན་སྟོབས་ལྡན་མིན། །ཁ་ཅིག་གཏན་མེད་མིན་ཏེ་རྟེན་འབྲེལ་ཕྱིར། །ཟེར་ བ་འདིས་ནི་གྲུབ་ཟིན་བསྒྲུབ་པར་འདོད། །ཡོད་མེད་སྐྱེ་འགོག་མུ་བཞི་དཔྱོད་པ་སོགས། ། འཕྲོས་དོན་ཕྲ་མོ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱ། །འགག་གནས་མེད་དེ་སྐྱེ་བ་མེད་ཕྱིར་དང་། །ཐ་ དད་མིན་ཏེ་གཅིག་པ་མེད་ཕྱིར་དང་། །འོང་
Chinese
因此，为了脱离它，写成“它不存在”。想要生起理智的后得智。 然而，这种方式是为了显示意义，如果意义成立，那么词语上就没有差别。二支五支可以随意组合。遮止自性是理性的根本。 遮止差别是四边生灭，诸法无生，我等不生之故。眼等不从我生，因为存在，并且生的现象依赖于其他因缘。 如果我造作，那么造作者没有产生，因为不存在，它怎么能造作呢？如果自己成立，就不需要产生者。没有成立，又如何产生？ 不是从他产生，因为依赖于种子。如果不依赖它，那么因和非因，变得相同，因为不需要利益种子。 如果坏灭后从他产生，就变成无因。如果从没有坏灭的产生，就是同时互相。从已灭和未灭之外，正在灭，不存在，因此从它产生也是不可能的。 即使从其他缘产生，也不是作者。其他产生的显现，那是就观察而言。因为幼芽的时候不存在，所以是种子。不是自己，因为属于同一相续，所以也不是他。 种子幼芽存在不存在互相，通过分别观察，对它也没有产生。想要二者产生，就是二者的过失，如果遮止青色等，就如同不能成立杂色。 二者产生不是自主的，而是依赖而成立。无因永远不产生，也永远不不产生。偶尔见到产生，也是被名声所损害。 如果事物在周遍成立时产生，那么一定是这四种。因为事物被自己和他者二者所周遍。不从四者产生，周遍自性无生。 如同乌龟的毛，这些事物，因为不存在，所以说没有产生。当能立成立时，意义已经成立，因此直接主要地成立它它的名称。 虽然以依赖成立的理性能够遮破一切分别，但是在事物自性上观察时，没有力量。有些人说不是完全没有，因为是缘起。 这想要成立已经成立的。存在不存在生灭四句的观察等等，要知道是细微的旁述意义。没有止住，因为没有产生，不是他体，因为没有一体，来
English
Therefore, to be free from it, it is written as "it does not exist." It is desired to generate the subsequent wisdom of intellect. However, this method is to show the meaning. If the meaning is established, then there is no difference in words. Two or five branches can be combined as desired. Preventing self-nature is the root of reason. Preventing difference is the four extremes of arising and ceasing. All phenomena are unborn, because self and others are not born. Eyes and so on do not arise from self, because they exist, and the phenomenon of arising depends on other conditions. If I create, then the creator has not arisen, because it does not exist, how can it create? If oneself is established, there is no need for a producer. If it is not established, how can it produce? It is not produced from others, because it depends on the seed. If it does not depend on it, then cause and non-cause become the same, because there is no need to benefit the seed. If it arises from others after being destroyed, it becomes causeless. If it arises from what has not been destroyed, it is simultaneous and mutual. Apart from what has ceased and what has not ceased, what is ceasing, does not exist, therefore it is impossible to arise from it. Even if it arises from other conditions, it is not the creator. The appearance of other arising is in terms of observation. Because it does not exist at the time of the sprout, it is the seed. It is not self, because it belongs to the same continuum, so it is not other. Seed and sprout exist and do not exist mutually. Through analytical observation, there is no arising for it either. Wanting both to arise is the fault of both. If blue and so on are prevented, it is like not being able to establish variegated color. Both arising is not autonomous, but established by dependence. Without cause, it never arises and never does not arise. Occasionally seeing arising is also harmed by fame. If things arise when pervasiveness is established, then it must be these four. Because things are pervaded by both self and other. Not arising from the four pervades self-nature as unborn. Like the hair of a tortoise, these things, because they do not exist, it is said that they do not arise. When the proof is established, the meaning has already been established, therefore it directly and mainly establishes its name. Although the reasoning of dependent establishment can refute all discriminations, it is not powerful when observing the nature of things. Some say it is not completely non-existent, because it is dependent origination. This wants to establish what has already been established. The observation of the four sentences of existence, non-existence, arising and ceasing, etc., should be known as subtle incidental meanings. There is no stopping, because there is no arising, it is not other, because there is no one, come
Tibetan
བ་མེད་དེ་སོང་བ་མ་གྲུབ་དང་། །ཆད་པ་མེད་དེ་ རྟག་པ་མེད་ཕྱིར་ཞེས། །འདི་རྣམས་རྩ་བའི་གཏན་ཚིགས་བླ་ན་མེད། །དབུ་མའི་གཞུང་གི་ གཏན་ཚིགས་མཐའ་དག་ཀྱང་། །འདི་རྣམས་ཁོ་ནའི་རྗེས་འབྲང་ཡིན་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་ཀུན་ བདག་མེད་གཉིས་ཀ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། །ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་བ་ཡོད་མིན་ཏེ། །དགག་བྱ་ལོག་ ཚུལ་སྒོ་ནས་ལྡོག་པས་དབྱེ། །ཐེག་པ་ཆུང་དང་ཆེན་པོའི་རིགས་སོ་སོར། །རྗེས་སུ་བཟུང་ཕྱིར་ རྒྱལ་བས་འདི་གཉིས་གསུངས། །འདི་ཡི་ཡུལ་གྱི་དགག་བྱ་དངོས་མི་སྲིད། །ཡུལ་ཅན་དགག་ བྱ་ལོག་རྟོག་ཡིན་ཕྱིར་ཟློག །དངོས་ན་ཡོད་མེད་སུ་ཡིས་དགག་སྒྲུབ་ནུས། །དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་ ཀུན་རྫོབ་ཆོས་ཀྱི་བདག །ནམ་ཡང་མེད་པ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་དེ། །དོན་དམ་ལས་གཞན་ ཆོས་རྣམས་རང་ངོ་བོར། །གདོད་ནས་མ་གྲུབ་དེ་ཡང་རྣམ་གྲངས་པ། །རྣམ་གྲངས་མངོན་ ལྐོག་ཆོས་ཀུན་གང་ལ་ཡང་། །བདག་དངོས་ནམ་ཡང་མི་སྲིད་དེ་ཙམ་ལ། །གང་ཟག་བདག་ མེད་ཅེས་སུ་ཐ་སྙད་མཛད། །ཆོས་རྣམས་ཀུན་ལ་འདི་གཉིས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། །ཆོས་ཀུན་གྱི་ ནི་སྤྱི་ཡི་མཚན་ཉིད་དོ། །རྗེ་བཙུན་གྱིས་ཀྱང་། རང་དང་རང་གི་བདག་ཉིད་དུ། །མེད་ཕྱིར་ རང་གི་ངོ་བོ་ལ། །མི་གནས་ཕྱིར་དང་འཛིན་བཞིན་ཏེ། །མེད་ཕྱིར་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་འདོད། །ཕྱི་ མ་ཕྱི་མའི་རྟེན་ཡིན་པས། །ངོ་བོ་ཉིད་ནི་མེད་པ་ཡིས། །སྐྱེ་མེད་འགག་མེད་གཟོད་ནས་ཞི། ། རང་བཞིན་མྱ་ངན་འདས་པ་འགྲུབ། །ཐོག་མ་དང་ནི་དེ་ཉིད་གཞན་ཉིད་དང་། །རང་གི་ 18-61 མཚན་ཉིད་རང་དང་གཞན་དུ་འགྱུར། །ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཁྱད་པར་ལས། །སྐྱེ་བ་ མེད་པའི་ཆོས་ལ་བཟོད་པར་བཤད། །དེ་དག་སྐྱེ་བ་གཏན་མེད་རྣམ་གྲངས་ཏེ། །རི་མོའི་དཔེ་ དང་ཆུ་རྙོག་དྭངས་པ་སོགས། །སྐྱེ་བ་བདེན་པར་མེད་པའི་རྣམ་གྲངས་སོ། །སྐྱེ་མེད་དགོངས་ པའང་དེ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱོས། །སྙིང་པོ་རྟག་པ་གང་ཟག་བདག་མེད་དང་། །རྣམ་པ་ཀུན་ལྡན་ ཁྱབ་པའི་རང་བཞིན་ནི། །ཆོས་བདག་མེད་པའི་སྟོང་གཞིར་དགོངས་པ་ཡིན། །འདི་ནི་སྒྲ་ རྟོག་དགག་སྒྲུབ་ཡུལ་ལས་འདས། །གཅིག་དང་ཐ་དད་སྐྱེ་འགག་སྤྲོས་དང་བྲལ། །དེ་ཕྱིར་ སྔར་གྱི་རིགས་པས་མི་ཁེགས་ཏེ། །ཁང་བའི་མཚན་ཉིད་བཀག་པས་ལྗོན་ཤིང་བཞིན། ། བདག་མེད་གཉིས་ཀྱི་དགག་ཕྱོགས་དོན་དམ་པའི། །རྣམ་གྲངས་ཙམ་ཡིན་སྟོང་གཞི་དོན་ དམ་དངོས། །འདི་ན་གཞི་ལམ་འབྲས་ཆོས་འགའ་ཡང་མེད། །སངས་རྒྱས་ཆོས་སྐུ་ཁོ་ན་ བདེན་པར་གནས། །དོན་དམ་དཔྱོད་བྱེད་རིགས་པ་ཀུན་གྱི་གནས། །
Chinese
無有生而逝去不成，無有斷滅故，無有常。這些是根本的無上理證，中觀宗的 一切理證也，都是這些的追隨者。諸法 皆是二無我之故，本質上沒有差別，從所破的破除方式上反過來而區分。小乘和大乘的各種類別，為了隨順， 佛陀宣說了這二者。此之境的所破非為實有，有境的所破是顛倒分別故而遮止。若實有，則誰能破立有無？如是真如中，世俗法的我， 從來沒有，是為法無我，勝義諦之外的 諸法，自體性上，本來沒有成立，那也是名言安立。名言安立的顯隱諸法，無論在哪個上，實有的我從來沒有，僅僅在那之上，就假名為人無我。因為這二者遍及一切法，所以一切法的 是共同的體性。至尊者也說：自與自之自性中，無有故，於自之體性上，不住故，以及執持故，無有故，立為無自性。後後為前前的所依，以無自性故，無生無滅本來寂，自性涅槃成就。初始以及彼性異性，以及自之 體性自與他中變異，從一切煩惱和差別上，對無生之法宣說安忍。那些是永無生之名言安立，如圖畫之譬和濁水清澈等，是無生真實之名言安立。無生之意也應如是知曉。心要常恆人無我，以及一切具足遍及之自性，是於法無我的空性基上作意。此是超離言說分別破立之境，一與異生滅戲論皆離。因此不能被先前的理路所破，如遮止房屋的體性如同樹木。二無我之破除方面是勝義諦的，名言安立僅僅是空性基勝義諦實。此中無有基道果任何法，唯有佛陀法身真實存在。勝義諦是辨別一切理路之處。
English
Since there is no arising and going away, it is not established; since there is no cessation, it is not permanent. These are the supreme fundamental reasons. All the reasons of the Madhyamaka school are followers of these alone. Since all phenomena are both without self, there is no distinction in terms of essence. They are distinguished by reversing from the way of negating the object to be negated. For the sake of following the respective categories of the Lesser and Greater Vehicles, the Victorious One spoke of these two. The object to be negated of this is not real, the object to be negated of the subject is reversed because it is a false concept. If it were real, who could negate or affirm existence or non-existence? Likewise, in Suchness, the self of conventional phenomena never exists, which is the selflessness of phenomena. Other than ultimate truth, phenomena, in their own essence, are not established from the beginning, and that is also nominal. In all nominal, manifest, and hidden phenomena, a real self never exists. Only on that basis is it nominally called the selflessness of persons. Since these two pervade all phenomena, they are the common characteristics of all phenomena. The Lord also said: Because there is no self and self-nature, on one's own essence, because it does not abide, and because it is apprehended, because there is no existence, it is asserted as without essence. Because the later is the basis of the former, because of the absence of essence, there is no birth, no cessation, and it is originally peaceful. The nature of nirvana is accomplished. The beginning, thatness, otherness, and one's own characteristics change in self and other. From all afflictions and distinctions, tolerance is taught for the unborn dharma. Those are nominal designations for the complete absence of birth, such as the example of a painting and the clearing of muddy water, etc., are nominal designations for the absence of true birth. The meaning of unborn should also be understood in this way. The essence, permanence, selflessness of persons, and the nature of being all-encompassing and pervasive are contemplated on the basis of emptiness of the selflessness of phenomena. This is beyond the realm of words, concepts, negation, and affirmation. It is free from oneness, otherness, birth, cessation, and elaboration. Therefore, it cannot be refuted by previous reasoning, just as the characteristics of a house are negated like a tree. The aspect of negation of the two selflessnesses is of ultimate truth, nominal designation is merely the basis of emptiness, which is ultimate truth itself. Here, there is no basis, path, result, or any dharma. Only the Dharmakaya of the Buddha truly exists. Ultimate truth is the place of all discriminating reasons.