Tibetan
ང་ཀུན་ལ་ཡོད། །ཐེག་ཆེན་ཐུན་མོང་མིན་ལམ་དུ། །བསྒོམ་བྱ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་དོ། །ཆོས་ ཀྱི་བདག་འཛིན་དངོས་པོར་ཞེན་པ་དང་། །བདེན་འཛིན་དངོས་འཛིན་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་སོ། ། མེད་འཛིན་ཐ་སྙད་འཛིན་པ་ཙམ་ཡིན་ཏེ། །མེད་ལ་འཛིན་རྒྱུ་མེད་པས་ཡོད་པར་འདུས། ། འདུས་བྱས་ངོ་བོས་ཡོད་ན་ཆོས་བདག་བརྗོད། །དང་པོ་གཉིས་པའི་དུས་གནས་རྟག་པའི་ སྟེ། །སྔར་ནི་བདེན་ཡོད་འགག་པ་ཆད་པར་འདོད། །བདེན་མིན་སྣང་བ་ཙམ་ལ་རྟག་ཆད་ མེད། །གནས་ལུགས་སེམས་དུས་ཀུན་རྫོབ་ཡོད་ལྟ་རྟག །དོན་དམ་མེད་པར་ལྟ་ན་ཆད་པའི་ མཐའ། །རྣམ་པར་མི་རྟོག་ལ་འཇུག་གེགས་ཀྱི་སྐབས། །ཡོད་སོགས་སྒྲུབ་རྟོག་རྟག་དང་ དགག་རྟོག་ཆད། །དགག་སྒྲུབ་ཐམས་ཅད་དོན་དམ་ཚུལ་ལ་མེད། །དེ་ཀུན་ཆོས་ཀྱི་བདག་ འཛིན་ཁོངས་སུ་འདུས། །དོན་དུ་འཁོར་གསུམ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཀུན། །དེ་ཡི་ཕྱོགས་མཐུན་ ཉིད་དུ་ཤེས་པར་བྱ། །དབྱེ་ན་ཞེན་པའི་རྟོག་དང་མི་རྟོག་གཉིས། །གཉིས་པའང་ཞེན་པར་ འབྲེལ་དང་མ་འབྲེལ་གཉིས། །ས་ཐོབ་ཞེན་མེད་གཡོ་དང་མི་གཡོ་སྟེ། །དེ་ནི་དག་པའི་ས་ན་ 18-56 ཡོད་པ་ཡིན། །ཞེན་རྟོག་དེ་ཡང་ངོ་བོ་ཉིད་རྟོག་དང་། ཁྱད་པར་དང་ནི་བསྡུས་དང་དབྱེ་བར་ འདོད། །མདོར་ན་གནས་ཚུལ་ལ་ནི་ཆོས་ཡོད་འཛིན། །བདེན་པར་སྣང་ཕྱིན་དེ་ལ་འཛིན་ ཞེས་བྱ། །ཆོས་རྟོག་མི་གཡོ་སྣང་ཡང་བདེན་སྣང་མེད། །སྣང་བའང་སྔ་མའི་མཐུ་ཡིན་དེ་ཕྱིར་ ཏེ། །ཆོས་བདག་འཛིན་པའི་ཆ་ཤས་བསྒོས་པར་འདོད། །དེ་ཕྱིར་འདི་སྤངས་རྫོགས་ན་ སངས་རྒྱས་ཉིད། །བདེན་པར་མ་ཡིན་སྒྱུ་མར་འཛིན་པ་ཡང་། །རེ་ཞིག་མི་དགག་སྤྱིར་ནི་ ཆོས་བདག་ལྟ། །དོན་དམ་བདེན་འཛིན་མཉམ་གཞག་དུས་ན་སྤངས། །གཞན་དུ་མ་ཡིན་ གནས་ཚུལ་ལ་ཞུགས་ཕྱིར། །ཀུན་རྫོབ་བདེན་པར་འཛིན་པ་ཉོན་མོངས་དཔུང་། །འདི་ནི་ དེར་འགལ་དད་སོགས་བསྐྱེད་ཅིང་འཕེལ། །ཡེ་ཤེས་བདེན་གྲུབ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མ་ཡིན། །དེ་ ནི་མེད་པར་འཛིན་ན་ལོག་ལྟ་ཉིད། །ད་ནི་རིགས་པ་ཅུང་ཟད་བཤད་བྱ་སྟེ། །སྤྱི་རྣམས་དངོས་ པོ་གཞན་ལ་མ་འབྲེལ་ཞིང་། །གང་ལ་རྟེན་དངོས་དང་ཡང་མ་འབྲེལ་ལ། །མེ་སྤྱིས་མེ་ཡི་དོན་ བྱེད་བསྲེག་པའམ། །དེ་རྒྱུ་དེ་འབྲས་ཁྱད་པར་ལ་ཕན་ན། །དོན་ནུས་ཡིན་ཡང་དེ་ལ་མེད་པས་ ན། །དོན་བྱེད་ནུས་མིན་མྱོང་མིན་གནས་མེད་པ། །བརྟག་པ་ལས་གཞན་མ་མཐོང་དེ་ཕྱིར་ མེད། །གསེར་བུམ་ལ་གནས་བུམ་ཆོས་གཞན་མི་འགྲོ། །དངུལ་སོགས་གཞན་གྱི་བུམ་ཆོས་ དེ་ལ་མིན། །རེ་རེར་རང་རང་ལས་གཞན་སྤྱི་
Chinese
我存在于一切之中。 大乘不共道中， 所修是法无我。 法执是对实物的执着， 真执、实执是名称的异名。 无执仅是执着于名言， 因为无无可执，故归于有。 若以和合之自性而有，则说法我。 最初二者，于时处常恒， 先前认为实有，灭尽则为断灭。 非实之显现，无常断。 安住之理，心时，于世俗视为有，是常见。 于胜义视为空无，则堕入断边。 于无分别入定时之障碍时， 有等立宗之分别念是常，破斥之分别念是断。 一切破立于胜义谛中皆无。 彼等皆摄于法执之中。 实则三轮一切分别念， 应知彼等皆是同品。 若分，则有执着之分别念与无分别念二者。 二者亦有与执着相关与不相关二者。 得地无执有动与不动， 彼乃于清净地中存在。 执着之分别念亦有自性分别念， 以及差别、总集与分类。 总之，于安住之状态，则有法有之执。 一旦显现为真实，则称之为执。 法之分别念不动，虽有显现，然无真实之显现。 显现亦是先前之力量，因此， 视为法执之一部分。 因此，若能断除此，则圆满成佛。 将非真实执为幻化， 暂时不遮止，然总体而言是法执。 胜义谛之真执，于等持时断除。 于其他时则否，因已入于安住之状态。 于世俗执为真实，是烦恼之军队。 此与彼相违，生起并增长信心等。 智慧之真实成立，非是法之我。 若执彼为空无，则是邪见。 现在略说少许理路， 总相不依赖于其他事物， 亦不依赖于所依之事物。 火之总相，不能行火之作用焚烧， 若彼因彼果，于差别有益， 虽有作用之能力，然于彼中无有， 无作用之能力，无感受，无处所。 除分别念外，未见其他，因此无有。 金瓶安住于瓶上，瓶之法不移于他处。 白银等其他之瓶之法，不在此处。 于一一中，总相异于各自
English
I am present in everything. In the uncommon path of the Mahayana, The object of meditation is the absence of self of phenomena. Clinging to phenomena is attachment to real things, True clinging and real clinging are different names. Non-clinging is merely clinging to terms, Because there is nothing to cling to in non-existence, it is included in existence. If it exists by its compounded nature, it is called self of phenomena. The first two, in time and place, are permanent, Previously, it was thought to be truly existent, and extinction was considered annihilation. Non-real appearances have no permanence or annihilation. The state of abiding, in the mind, in conventional truth, is seen as existent, which is eternalism. Seeing it as non-existent in ultimate truth is the extreme of annihilation. In the case of obstacles to entering non-conceptualization, Establishing thoughts such as existence is eternalism, and negating thoughts is annihilation. All negation and affirmation do not exist in the ultimate truth. All of these are included in the clinging to phenomena. In essence, all conceptualizations of the three spheres, Should be understood as being of the same kind. If divided, there are two: clinging thoughts and non-thoughts. The second also has two: related and unrelated to clinging. Those who have attained the ground have non-clinging, moving and non-moving, Which exists in the pure ground. Clinging thoughts also have the thought of self-nature, As well as difference, collection, and division. In short, in the state of abiding, there is clinging to the existence of phenomena. Once it appears as true, it is called clinging. Phenomenal thoughts are unmoving, and although there is appearance, there is no true appearance. The appearance is also the power of the previous one, therefore, It is considered a part of clinging to phenomena. Therefore, if this is abandoned completely, One becomes a Buddha. Even clinging to what is not true as illusion, Is not immediately rejected, but in general, it is seen as clinging to phenomena. True clinging to ultimate truth is abandoned during equipoise. Not at other times, because one has entered the state of abiding. Clinging to conventional truth as true is an army of afflictions. This contradicts that, generating and increasing faith and so on. True establishment of wisdom is not the self of phenomena. If one clings to that as non-existent, it is wrong view. Now, a little reasoning will be explained, Generalities do not depend on other objects, Nor do they depend on the object of dependence. The generality of fire cannot perform the function of burning, If that cause and that effect benefit the difference, Although there is the ability to function, it is not there, Without the ability to function, without feeling, without a place. Other than conceptualization, nothing else is seen, therefore it does not exist. A golden vase abides on the vase, and the qualities of the vase do not move elsewhere. The qualities of other vases, such as silver, are not here. In each one, the generality is different from each