Tibetan
གཏན་ལ་དབབ་པ། ཐེག་པ་ཆེན་པོར་ཆོས་ལྔ་བསྟན་པ་ནི། །སྒྲ་དང་ཡིད་ཀྱི་གཡོ་བའི་རང་བཞིན་གྱི། །བརྗོད་ པའི་གནས་ཀྱི་སྤྱི་ནི་རྒྱུ་མཚན་ཏེ། །དེ་ལ་བླ་དྭགས་ཚིག་སྤྱི་མིང་དུ་བརྗོད། །སེམས་དང་ སེམས་བྱུང་ཆོས་རྣམས་རྣམ་རྟོག་ཡིན། །དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་བརྗོད་པའི་ཡུལ་ལས་འདས། ། འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཁོ་ནའི་སྤྱོད་ཡུལ་ལོ། །ཡང་དག་ཤེས་པ་མཉམ་བཞག་རྗེས་ཐོབ་ གཉིས། །བག་ཆགས་སྣང་བརྙན་སྣ་ཚོགས་མཚན་མ་དང་། །ཀུན་བརྟགས་གང་ཡིན་རྒྱུ་ མཚན་ཞེས་བྱ་སྟེ། །རང་བཞིན་དང་ནི་གཟུགས་བརྙན་རྒྱུ་མཚན་ནོ། །རྟོག་དང་མ་རྟོག་ གསལ་དང་མི་གསལ་ལས། །མཚན་བཅས་མཚན་མེད་རྒྱུ་མཚན་གཉིས་སུ་འདོད། །དེ་ བཞིན་ཆོས་ལྔ་ཉིད་ཀྱི་དབྱེ་བས་ལྔ། །དངོས་པོའི་མིང་དང་དེ་བཞིན་འབྲེལ་བའི་མིང་། ། 18-39 བསྡུས་དང་ཐ་དད་གྲགས་དང་མ་གྲགས་ཏེ། །མིང་གི་དབྱེ་བ་དྲུག་ཏུ་མ་འདུས་མེད། །རྣམ་ པར་རྟོག་པའི་དབྱེ་བ་མཐའ་ཡས་ཀྱང་། །མཚན་ལས་བྱུང་དང་མཚན་མེད་རྣམ་རྟོག་གམ། ། ཉོན་མོངས་ཅན་དང་ཉོན་མོངས་ཅན་མིན་ནམ། །ཡུལ་ལ་འཇུག་དང་ཚོལ་བ་པོ་དང་ནི། །སོ་ སོར་རྟོག་པའི་རྣམ་རྟོག་གསུམ་དུ་འདུས། །རྟོག་དང་ཤེས་པ་རྫས་སུ་ཡོད་པ་སྟེ། །མིང་ནི་ བརྟགས་ཡོད་རྒྱུ་མཚན་ཕལ་ཆེར་ཡང་། །དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་དོན་དམ་ཡོད་པ་ཉིད། །ཕྱི་མ་ གཉིས་ནི་དོན་དམ་བདེན་པ་དང་། །མཐུན་པའི་དོན་དམ་ཙམ་དུ་ཡོད་པ་སྟེ། །གཞན་གསུམ་ ཀུན་རྫོབ་ཉིད་དུ་ཡོད་པར་གྲུབ། །མིང་དང་རྒྱུ་མཚན་དེ་ཉིད་གཞན་ཉིད་མིན། །དེ་བཞིན་ ཉིད་དང་ཆོས་བཞིའང་བརྗོད་དུ་མེད། །རྣམ་རྟོག་སྤྱོད་ཡུལ་མཚན་ཉིད་རྒྱུ་མཚན་ཏེ། །མིང་གི་ ཐ་སྙད་གནས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དོ། །རྒྱུ་མཚན་ཡུལ་དུ་བྱེད་པ་རྣམ་རྟོག་གོ །ཕྱི་མ་གཉིས་ཀྱང་ ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་མཚན། །རྒྱུ་མཚན་ཕལ་དང་མིང་ནི་ཀུན་བརྟགས་ཡིན། །རྟོག་དང་ཤེས་ པ་གཞན་དབང་མཚན་ཉིད་ཅན། །དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་འགྱུར་མེད་ཡོངས་གྲུབ་བོ། །རྒྱུ་མཚན་ རྣམ་གཞག་བདེན་པ་བཞི་ཆར་ལ། །མིང་ནི་སྡུག་བསྔལ་བདེན་པ་ཁོ་ནས་བསྡུས། །འགོག་ བདེན་མ་གཏོགས་གསུམ་གྱིས་རྣམ་རྟོག་དང་། །རྣམ་པར་མ་གཞག་བདེན་བཞིས་དེ་བཞིན་ ཉིད། །ཀུན་ལ་དམིགས་པའི་ལམ་བདེན་ཡང་དག་ཤེས། །གཟུང་འཛིན་གཉིས་གཉིས་དོན་ དམ་གཅིག་ཡིན་ཏེ། །དང་པོ་གཉིས་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་ཡིན་ལ། །གསུམ་པ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་ པ་ཉིད་དུ་བཤད། །ཐ་མ་གཉིས་ནི་དོན་དམ་དངོས་རྣམ་གྲངས། །ཆོས་ཞེས་བྱ་བ་དོན་ཆོས་གོ་ བྱེད་དེ། །དངོས་པོ་ཞེས་ཀྱང་བྱ་སྟེ
Chinese
决断。 大乘中宣说的五法是：声音和意念的动摇自性，表达处所的总集是因，对此，拉达克语称词语总集为名。心和心所诸法是分别。真如是超越言说境域的，是圣者智慧唯一的行境。真实智慧有等持和后得两种。习气、显现影像、各种相和遍计所执，都称为因，自性和影像也是因。从有分别和无分别、清晰和不清晰中，安立有相和无相两种因。同样，五法自身以差别而分为五。事物的名和与之相关的名，总集和差别、著名和不著名，名的差别没有不包括在这六种之中的。分别的差别虽然无边，但或者是从相生起的分别和无相分别，或者是有烦恼和无烦恼，或者是趣入对境、寻求者和各自的分别，总摄为三种分别。分别和智慧是实有，名是假立有，大多数因也是如此。真如是胜义实有。后二者是与胜义谛相符的胜义，其余三者成立为世俗有。名和因不是彼异，真如和四法也无法言说。分别是行境，自性是因，名的术语是处所的自性。以因作为对境的是分别。后二者也是境和有境的相。因是假立，名是遍计所执。分别和智慧是他性自性，真如是无变异的圆成实。因的安立遍及四种真谛，名则仅由苦谛所摄。除了灭谛之外，其余三者是分别，四谛不作安立的是真如。以一切为所缘的道谛是真实智慧。能取和所取二二者是胜义一，最初二者仅仅是世俗，第三者说是世俗谛本身，最后二者是胜义实事的异名。法被称为能诠释意义的法，也称为事物。
English
Determination. The five dharmas taught in the Mahayana are: the nature of the movement of sound and mind, the collection of places of expression is the cause, to which, in Ladakhi, the collection of words is called name. Mind and mental phenomena are all discriminations. Suchness is beyond the realm of expression, it is the only object of activity of the wisdom of the noble ones. True knowledge has two types: meditative equipoise and subsequent attainment. Habitual tendencies, manifested images, various signs, and what is completely imputed are all called causes, and nature and images are also causes. From discrimination and non-discrimination, clarity and non-clarity, two causes, with signs and without signs, are established. Similarly, the five dharmas themselves are divided into five by their differences. The name of things and the name related to them, collection and difference, famous and not famous, the differences of names are not excluded from these six. Although the differences of discrimination are endless, either discrimination arising from signs and non-sign discrimination, or afflicted and non-afflicted, or entering into objects, seekers, and individual discriminations, are summarized into three discriminations. Discrimination and wisdom are substantially existent, name is nominally existent, and most causes are also like that. Suchness is ultimately existent. The latter two are ultimate truths that conform to the ultimate truth, and the other three are established as conventionally existent. Name and cause are not the same or different, and suchness and the four dharmas cannot be spoken of. Discrimination is the object of activity, nature is the cause, and the terminology of name is the nature of the place. Discrimination takes the cause as its object. The latter two are also the characteristics of object and subject. Cause is imputed, and name is completely imputed. Discrimination and wisdom are of other-powered nature, and suchness is the unchanging, perfectly established reality. The establishment of cause pervades all four truths, and name is only included in the truth of suffering. Except for the truth of cessation, the other three are discrimination, and suchness is what the four truths do not establish. The path truth that focuses on everything is true wisdom. The two pairs of grasper and grasped are ultimately one, the first two are merely conventional, the third is said to be the conventional truth itself, and the last two are different names for ultimate reality. Dharma is called the dharma that explains meaning, and is also called things.
Tibetan
་མཚན་གཞི་འམ། །རྟེན་གྱི་ཤེས་བྱ་ཀུན་ཡང་ལྔ་པོ་འདི། ། ཆོས་ལྔ་ཞེས་ནི་རབ་ཏུ་བརྟགས་པ་ཡིན། །མཚན་གཞི་ཀུན་ལ་མཚན་ཉིད་གསུམ་འཇུག་སྟེ། ། བརྗོད་པས་བརྟགས་པའི་བརྟགས་ཆ་ཀུན་བརྟགས་དང་། །རང་གི་རྒྱུ་རྐྱེན་ལས་སྐྱེས་རྣམ་ རིག་གཞན། །གནས་ལུགས་གདོད་མར་གྲུབ་པ་ཡོངས་གྲུབ་བོ། །ཀུན་ཏུ་འདོགས་བྱེད་ཡིད་ 18-40 ཤེས་རྣམ་རྟོག་སྟེ། །གཞན་ནི་བག་ཆགས་ཡིན་ཏེ་དེའི་དབང་ལས། །ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་རྣམ་ རིག་བཅས་པར་སྣང་། །གདོད་མའི་དོན་ནི་ཆོས་ཉིད་ཁོ་ན་སྟེ། །འབྲེལ་བའི་ཚུལ་གྱིས་ཀུན་ ལ་དབྱེ་བར་འགྱུར། །རྗེ་བཙུན་གྱིས་ཚིགས་སུ་བཅད་པ། ཇི་ལྟར་བརྗོད་དོན་དུ་ཤེས་ཀྱི། །རྒྱུ་ མཚན་དེ་ཡི་བག་ཆགས་དང་། །དེ་ལས་ཀྱང་དོན་སྣང་བ་ནི། །ཀུན་ཏུ་བརྟགས་པའི་མཚན་ ཉིད་དོ། །མིང་དང་དོན་ནི་ཇི་ལྟ་བར། །དོན་དང་མིང་དུ་སྣང་བ་གང་། །ཡང་དག་མིན་རྟོག་རྒྱུ་ མཚན་ནི། །ཀུན་ཏུ་བརྟགས་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། །རྣམ་གསུམ་རྣམ་གསུམ་སྣང་བ་ཅན། ། འཛིན་དང་གཟུང་བའི་མཚན་ཉིད་དེ། །ཡང་དག་མ་ཡིན་ཀུན་རྟོག་ནི། །གཞན་གྱི་དབང་གི་ མཚན་ཉིད་དོ། །མེད་དང་ཡོད་ཉིད་གང་ཡིན་དང་། །ཡོད་དང་མེད་པ་མཉམ་ཉིད་དང་། །མ་ ཞི་ཞི་དང་རྣམ་མི་རྟོག །ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། །བརྟགས་པ་དང་ནི་གཞན་དབང་ དང་། །ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་ཉིད་ཀྱང་ངོ་། །དོན་ཕྱིར་ཡང་དག་མིན་རྟོག་ཕྱིར། །གཉིས་པོ་མེད་ པའི་ཕྱིར་བཤད་དོ། །ངོ་བོ་ཉིད་གསུམ་རྟག་མེད་དང་། །ཡོད་ཀྱང་ཁོ་ན་མ་ཡིན་དང་། །ཡོད་ དང་མེད་དེ་ཁོ་ན་སྟེ། །ངོ་བོ་ཉིད་ནི་གསུམ་དུ་འདོད། །ནཱ་གརྫུ་ནས་ཀྱང་། ཕྱི་ཡི་ལས་དང་བྱ་ བ་རྒྱུ། །དེ་ནི་བརྟགས་པའི་བདག་ཉིད་དོ། །དེ་བཞིན་གཞན་དབང་ནང་གི་སྟེ། །རྣམ་ཤེས་ལྔ་ པོ་འབྱུང་བའོ། །བརྟགས་བྱ་མིན་ཕྱིར་དོན་དམ་ནི། །ཡོངས་སུ་གྲུབ་པར་འདོད་པ་ཡིན། ། སློབ་དཔོན་གྱིས་བཤད་པ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་གང་གང་གིས། །དངོས་པོ་གང་གང་རྣམ་ བརྟགས་པ། །དེ་ནི་ཀུན་ཏུ་བརྟགས་པ་ཡི། །ངོ་བོ་ཉིད་དེ་དེ་མེད་དོ། །གཞན་གྱི་དབང་གི་ངོ་ བོ་ནི། །རྣམ་རྟོག་ཡིན་ཏེ་རྐྱེན་ལས་བྱུང་། །གྲུབ་ནི་དེ་ལ་སྔ་མའོ། །རྟག་ཏུ་མེད་པར་གྱུར་པ་ གང་། །ཀུན་བརྟགས་དེ་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་ཡིན་ཏེ། །མཚན་ཉིད་ཆད་དང་རྣམ་གྲངས་ལྟོས་ པའོ། །བདག་དང་གཟུང་འཛིན་ཤར་ནུབ་ལ་སོགས་བཞིན། །འདོགས་གཞི་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པའི་ རྒྱུ་མཚན་དང་། །འདོགས་བྱེད་རྟོག་པའི་དབྱེ་བར་ཡང་འདོད་དོ། །ངོ་བོ་ཉིད་དང་ཁྱད་པར་ 18-41 ཀུན
Chinese
或者名相的基础。所有所依的知识都是这五者。 被称为五法是完全的假立。所有名相的基础都包含三种自性。 通过言语假立的假立部分是遍计所执，从自己的因缘所生的各种 识是依他起，本来就存在的实性是圆成实。普遍施设的是意 18-40 识分别念，其他是习气，由它的力量，阿赖耶识显现为各种 识。本来的意义仅仅是法性，通过关联的方式对一切进行区分。 至尊所造的偈颂：如何知晓所说之义？其 原因是那个习气，以及由此显现的意义，是遍计所执的自性。 名称和意义如何，显现为意义和名称的任何事物，非真实的分别之原 因，是遍计所执的自性。具有三种三种显现的，是能取和所取的自性，非真实的遍计是依他起的自性。 无和有本身是什么，有和无是平等性，未 寂灭和寂灭以及不分别，是圆成实的自性。假立和依他起，以及圆成实也是如此。为了意义，为了非真实分别，因为两者都不存在而宣说。 三种自性是常无常，存在但并非唯一，存在和不存在是唯一，自性被认为是三种。 龙树也说：外在的业和行为的因，那是假立的自性。同样，依他起是内在的，五种识的生起。因为不是假立的对境，所以胜义谛被认为是圆成实。 论师说：以任何分别念，对任何事物进行分别，那是遍计所执的自性，它是不存在的。依他起的自性是分别念，是从因缘产生的。成立是比它更早的。任何恒常不存在的事物，遍计所执是三种，即自性断灭和名言依待。如我和能取所取、东西等。施设的基础是遍计的原因，施设者也被认为是分别的差别。一切自性和差别。
English
Or the basis of names and characteristics. All knowable objects that are dependent are these five. It is thoroughly conceived as the five dharmas. All bases of names and characteristics involve three natures. The imputed aspects conceived through speech are the thoroughly imputed, the various consciousnesses arising from their own causes and conditions are other-powered, and the reality that is primordially established is the thoroughly established. The mind that universally imputes 18-40 is conceptual thought. The other is habit, and by its power, the alaya-consciousness appears as various consciousnesses. The meaning of primordiality is solely the nature of reality, and it differentiates everything through the mode of relation. The Venerable One's verses: How does one know the meaning of what is said? The reason is that habit, and the appearance of meaning from it, is the characteristic of the thoroughly imputed. How are names and meanings, whatever appears as meaning and name? The reason for non-veridical thought is the characteristic of the thoroughly imputed. Having three aspects each, the characteristic of grasper and grasped, non-veridical thorough conception is the characteristic of the other-powered. What is non-existence and existence itself? Existence and non-existence are equality, un- quiescence and quiescence, and non-discrimination are the characteristic of the thoroughly established. Imputation and other-power, and thorough establishment itself, are also so. For the sake of meaning, for the sake of non-veridical conception, it is taught because the two do not exist. The three natures are permanence and impermanence, existence but not only, existence and non-existence are only, the nature is considered to be three. Nāgārjuna also said: External action and the cause of activity, that is the nature of imputation. Likewise, other-power is internal, the arising of the five consciousnesses. Since it is not an object of imputation, ultimate truth is considered to be thoroughly established. The teacher said: By whatever conceptual thought, whatever things are conceptually thought, that is the nature of the thoroughly imputed, and it does not exist. The nature of the other-powered is conceptual thought, which arises from conditions. Establishment is earlier than that. Whatever is constantly non-existent, the thoroughly imputed is of three kinds, namely, the cessation of nature and the dependence of terms. Like self and grasper and grasped, east and west, etc. The basis of imputation is the reason for thorough conception, and the imputers are also considered to be the distinctions of conception. All natures and differences.