Tibetan
་པ་དང་མཚུངས་པར་བཏགས་ཡོད་ཙམ་དུ་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་མོད་ ཀྱི། བདག་འཛིན་གྱིས་ཇི་ལྟར་གཟུང་བ་ལྟར་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ན། བདག་འཛིན་ཀུན་ བཏགས་ཀྱིས་བཟུང་བ་ལྟར་ལྟ་ཅི་སྨོས། བདག་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱིས་བཟུང་བ་ལྟར་ཡང་ སྲིད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ལྷན་སྐྱེས་ཀྱིས་ཀྱང་རྟག་ཅིག་རང་དབང་ཅན་གྱི་ དོན་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་སེམས་ཅན་དང་བདག་དང་སྲོག་དང་གང་ཟག་དང་གསོ་བ་ པོ་རྣམས་ནི་འཇིག་རྟེན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་བློ་ལ་ཡང་། བདག་གི་རྣམ་གྲངས་སུ་འགྱུར་ཏེ། རང་ དང་གཞན་སེམས་ཅན་དུ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་དང་། བདག་ནི་ཕ་མས་གསོའོ། །བདག་གིས་ནི་རྟ་ དང་བ་གླང་ལ་སོགས་པ་གསོས་སོ་ཞེས་དང་། ཤི་བ་ན་སྲོག་གི་དབང་པོ་ཡོངས་སུ་འགགས་ པ་ལ། བདག་ཆད་དོ། །ལྷ་སྦྱིན་ལྟ་བུ་སེམས་ཅན་འདི་མེད་པར་གྱུར་ཏོ་སྙམ་པ་དང་། བདག་ ལ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱང་ཡོད། འདོད་ཆགས་ཀྱང་ཡོད། ལུང་ཡང་ཡོད། ཤ་ཁྲག་ཀྱང་ཡོད་ཅེས་ གང་བའི་རྣམ་པ་དང་། ཤེས་རབ་ལ་སོགས་པ་འདིས་བྱ་བ་འདི་དང་འདི་བྱེད་དོ་ཞེས། ཟག་ པའི་རྣམ་པ་སྟེ་གང་ཟག་གི་སྐྱེས་བུར་སེམས་པའི་ཕྱིར་དང་། རང་ངམ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་རུང་ 17-680 སྟེ། རྒྱལ་སིང་ལ་བསམས་ནས་ལས་འདི་བྱས་སོ། །ཐར་བའི་ཆེད་དུ་དཀའ་ཐུབ་འདི་སྤྱོད་དོ་ ཞེས། སེམས་པ་པོར་ཡང་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་གྲུབ་མཐས་བཏགས་པའི་དབང་དུ་བྱས་ ན། སེམས་ཅན་དང་གང་ཟག་ཙམ་དུ་ནི་རང་སྡེ་སངས་རྒྱས་པ་ལ་གྲགས་པའི་དབང་དུ་བྱས་ པ་དང་། སྲོག་ནི་གཅེར་བུ་པ་སོགས་ལ་གཙོ་བོར་གྲགས་པ་དང་། གསོ་བ་ནི་དབང་ཕྱུག་སྨྲ་ བ་རྣམས་ལ་གཙོ་བོར་གྲགས་པ་དང་། བདག་ནི་མུ་སྟེགས་བྱེད་ཐམས་ཅད་ལ་གྲགས་པའོ། ། དེ་ལ་སེམས་ཅན་གྱི་གོ་དོན་ནི་སེམས་པར་བྱེད་པ་པོའོ། །དེ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སེམས་ པ་པོ་སེམས་པ་ལས་གཞན་དུ་ཡོད་ན། སེམས་པ་མ་ཡིན་པའི་སེམས་པ་པོ་ནི་སེམས་པ་དང་ ཕན་ཚུན་དུ་གནས་ན། གཅིག་གིས་གཅིག་ལ་བྱ་བ་མི་མཐོང་བས་སེམས་པ་པོའི་ཡུལ་ལ་ སེམས་པར་མི་ནུས་སོ། །ཅི་སྟེ་རྒྱུ་འབྲས་སུ་ཡོད་པར་གྱུར་ན་ནི། གཅིག་ཡོད་པའི་ཚེ་ཅིག་ ཤོས་མེད་པས་སེམས་པ་པོས་སེམས་པར་ག་ལ་ནུས། ཅི་སྟེ་ངོ་བོ་གཅིག་ཡིན་ན་ནི་སེམས་ དང་སེམས་པ་མི་རྟག་པས་སེམས་པ་པོ་ཡང་མི་རྟག་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། རང་གི་ངོ་བོས་མི་ འགྲུབ་བོ། །འདིར་སེམས་པ་པོ། ཞེས་པས་སེམས་པ་ན། ཡུལ་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་ཤེས་པ་ སྤྱི་མིང་ཡིན་གྱི། སེམས་བྱུང་སེམས་པ་ཁོ་ན་ལ་བརྗོད་པ་ནི་མ་ཡིན
Chinese
虽然仅仅是承认了与此相同而假立， 但是，如果按照执著所执著的方式来做，更不用说执著遍计所执著的方式了，即使是执著俱生所执著的方式，也是不可能存在的。那是因为什么呢？因为俱生也执著常一自在的意义的缘故。这里，有情、我、命、补特伽罗和养育者等，即使在世间俱生的心识中，也变成了我的异名，因为执著自己和他人为有情的缘故。我由父母养育，我养育了马和牛等，死亡时，命的根源完全断绝时，我就断灭了。像天授那样，心想这个有情不存在了，我既有智慧，也有贪欲，也有经典，也有血肉等充满的形象，以及智慧等做这个和那个事情等，是流出的形象，因为认为是补特伽罗的士夫的缘故，自己或他人也好，想到胜生而做了这个事情，为了解脱而修行这个苦行等，也是因为想要成为思者的缘故。又，如果按照宗派所假立的方式来做，仅仅有情和补特伽罗，是按照自宗佛教徒所称许的方式来做的，命是耆那教徒等主要称许的，养育者是自在天论者等主要称许的，我是所有外道所称许的。 其中，有情的含义是思者。那也是不存在的，如果思者存在于思之外，不是思者的思者与思相互存在，由于一个看不到另一个的作为，所以不能思思者的境。如果成为因果而存在，那么一个存在的时候另一个不存在，思者怎么能思呢？如果本体是一个，那么由于心和思是不常的，所以思者也变成不常的缘故，不能以自己的本体成立。这里，以“思者”来说，思的时候，是随顺境的识的通名，而不是仅仅指心所思。
English
Although it is merely acknowledged that it is labeled as being the same as that, however, if it is done according to the way self-grasping grasps, let alone the way self-grasping conceptually grasps, even the way self-grasping innately grasps is impossible. Why is that? Because even innate grasping grasps the meaning of something permanent and independent. Here, sentient beings, self, life, person, and nourisher, even in the minds of those who are born in the world, become synonyms for self, because they grasp themselves and others as sentient beings. I am nourished by my parents. I nourished horses and cows, etc., and when I die, when the power of life is completely cut off, I am cut off. Like Devadatta, thinking that this sentient being no longer exists, I also have wisdom, I also have desire, I also have scriptures, and I also have flesh and blood, etc., which are full of forms, and wisdom, etc., do this and that, etc., which are flowing forms, because they think of it as a person of the individual, and whether it is oneself or another, thinking of Gyalsing, I did this thing, and I practice this asceticism for the sake of liberation, etc., also because I want to be a thinker. Also, if it is done according to the way the tenets are established, only sentient beings and individuals are done according to the way the Buddhists of their own school praise them, life is mainly praised by the Jains, etc., the nourisher is mainly praised by the Ishvara speakers, etc., and the self is praised by all the heretics. Among them, the meaning of sentient being is the thinker. That is also non-existent, if the thinker exists outside of thought, the thinker who is not thought exists mutually with thought, because one does not see the action of the other, so it is not possible to think of the object of the thinker. If it exists as cause and effect, then when one exists, the other does not exist, how can the thinker think? If the essence is one, then since the mind and thought are impermanent, the thinker also becomes impermanent, so it cannot be established by its own essence. Here, by "thinker," when thinking, it is the general name of the consciousness that follows the object, but it is not only referring to the mental factor of thought.
Tibetan
་ནོ། །སྲོག་ཅེས་བྱ་བ་འདི་ ཡང་ཅི་ཞིག བདག་དང་གཅིག་པར་ནི་མི་རུང་སྟེ། སྲོག་ལ་ནི་སྐྱེ་བ་དང་ཆད་པ་ཡོད་ལ། བདག་ལ་ནི་སྐྱེ་བ་དང་ཆད་པ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་ཐ་དད་པར་གྱུར་ན་ནི། ལུས་ཀྱི་ ཡན་ལག་ལ་སོགས་པ་དང་འདྲ་བའི་ཕྱིར། སྲོག་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་མི་རུང་ཞིང་། གཅེས་པར་ བྱ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །སྲོག་ནི་ཚེ་ཡིན་དྲོད་དང་ནི། །རྣམ་ཤེས་བརྟེན་གང་ཡིན་པའོ། །ཞེས་ ཉན་ཐོས་སྡེ་པ་རྣམས་ཀྱི་འདོད་པ་ལྟར་ཡང་མི་རུང་སྟེ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་གང་ལ་བརྟེན་པའི་ གནས་ཉིད་སྲོག་ཡིན་ན་ནི། ལུས་སམ་སེམས་ལས་གཞན་དུ་མེད་ལ། ཅི་སྟེ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ སྐྱེ་བ་དང་གནས་པའི་རྒྱུ་བྱེད་པ་ཙམ་ལ་རྟེན་ཞེས་བརྗོད་ན་ནི། དམིགས་རྐྱེན་དང་། བདག་ 17-681 པོའི་རྐྱེན་དང་། རྒྱུ་རྐྱེན་དང་། དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་བཞི་ལས་མ་འདས་ཀྱང་། དེ་དག་གང་ཡང་ སྲོག་ཏུ་མི་རུང་ཞིང་ལས་འབྲས་ཀྱི་རྟེན་དུ་ཡང་མི་རུང་ངོ་། །དྲོད་དང་དྲོད་ཀྱི་གནས་ནི་ལུས་ ལས་གཞན་དུ་མི་རུང་། ཚེ་ཡང་ལུས་དང་སེམས་ཀྱི་གནས་སྐབས་ལས་གཞན་དུ་མ་དམིགས་ པའི་ཕྱིར། སྲོག་ཅེས་བྱ་བ་ཡང་བཏགས་པ་ཙམ་མོ། །གང་ཟག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་རྒྱུའམ་ལས་ཀྱི་ གང་ཞིང་། གནས་སྐབས་གཞན་དུ་འབྲས་བུ་མྱོང་བའི་ཚུལ་གྱིས་ཟག་པ་ནི། གང་ཟག་གི་ དོན་ཏེ། ལས་བྱེད་པ་པོ་ཡང་དེ་ཡིན་རྣམ་སྨིན་མྱོང་བ་པོ་ཡང་དེ་ཡིན་པའི་དོན་ཡིན་ནོ། །འདི་ ནི་མི་རུང་སྟེ། ལས་བྱེད་པ་པོ་དེ་ཉིད་མྱོང་བ་པོ་ཡིན་ན་ནི། ལས་བྱེད་པའི་དུས་ཉིད་དུ་རྣམ་ སྨིན་མྱོང་བར་ཐལ་བ་དང་། མྱོང་བ་པོ་ཉིད་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་ན་ནི་འབྲས་བུ་མྱོང་བའི་དུས་སུ་ ཡང་ལས་དེ་ཉིད་བྱེད་པར་ཐལ་བ་དང་། ཅི་སྟེ་མི་བྱེད་པ་དང་མི་མྱོང་ཡང་། བྱེད་པ་པོ་དང་ མྱོང་བ་པོ་ཡིན་ན་ནི། ཐམས་ཅད་ཀྱང་བྱེད་པ་པོ་དང་། མྱོང་བ་པོར་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་ གང་ཟག་ཀྱང་དངོས་པོར་མ་གྲུབ་སྟེ་བློ་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དོ། །ཞི་བ་ལྷས་ཀྱང་། རྒྱུད་ གཅིག་ལ་ནི་བརྟེན་ནས་སུ། །བྱེད་པོ་སྤྱོད་པོ་ཞེས་བྱར་བསྟན། །ཞེས་སོ། །གསོ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ འདི་ཡང་ཅི་ཞིག ཟས་དང་། གནས་དང་། ཡོ་བྱད་དང་། རང་གི་རིགས་འདྲ་ཕྱི་མས་སྔ་མའི་ རྒྱུན་འཐུད་པར་བྱེད་པ་ནི། གསོ་བའོ་ཞེས་བྱའམ། བྱེད་པ་པོ་གཅིག་པུ་ཞིག་གིས་བདག་ཅེས་ བྱ་བ་གཅིག་པུ་ཞིག་གསོ་བར་བྱེད། སྔ་མ་ལྟར་ན་རང་སྡེ་རྣམས་ཀྱི་འདོད་པ་ཡིན་མོད་ཀྱི། རྒྱུ་ སྣ་ཚོགས་པས་འབྲས་བུ་སྣ་ཚོགས་པ་བསྐྱེད་དེ་དངོས་པོའི་རྒྱུན་ཙམ་གནས་པ་
Chinese
非也。所谓“命”又是什么呢？它不能与“我”等同，因为命有生有灭，而我则不能有生有灭。如果命与我相异，那就像身体的肢体等一样，命就不能是真实存在的，也不是值得珍视的。所谓命，就是寿命、暖气和识所依之处。如小乘部派所主张的那样也是不合理的，如果识所依赖的处所本身就是命，那么它就不离于身或心。如果仅仅说识生起和存在的因是所依赖之处，那么也不超出所缘缘、增上缘、因缘和等无间缘这四种缘，但这些缘中没有一个是命，也不是业果的所依。暖气和暖气的处所不离于身体，寿命也不离于身心的状态，因此，所谓“命”也只是假立的。所谓“补特伽罗”，就是指以因或业的力量，在其他状态中感受果报的方式而流转者，这是补特伽罗的含义，也就是作业者和受报者是同一个。这是不合理的，如果作业者和受报者是同一个，那么就会导致在作业的时候就感受果报，如果受报者本身就是作业者，那么就会导致在感受果报的时候也在作业。如果既不作业也不受报，但却是作业者和受报者，那么一切都会变成作业者和受报者。因此，补特伽罗也不是实有的，仅仅是分别假立而已。寂天菩萨也说：“依于一相续，显示作业者，受者之名。” 所谓“滋养”又是什么呢？是通过食物、住所、用具和同类后期的相续来延续前期的相续，这叫做滋养吗？或者是一个作者滋养一个所谓“我”的东西？如果按照前者，虽然是自宗的观点，但是多种因产生多种果，仅仅是事物相续存在而已。
English
No. What is this called "life"? It cannot be the same as "self," because life has birth and cessation, while self cannot have birth and cessation. If it is different, then like the limbs of the body, life cannot be truly existent, nor is it something to be cherished. Life is said to be lifespan, warmth, and that which the consciousness relies on. Even according to the assertions of the Hearer Schools, it is not reasonable. If the very place where consciousness relies is life, then it is not separate from body or mind. If merely the cause of the arising and abiding of consciousness is called reliance, then it does not go beyond the four conditions: objective condition, dominant condition, causal condition, and immediate condition. However, none of these are life, nor are they the basis of karmic results. Warmth and the place of warmth are not separate from the body, and lifespan is not observed to be separate from the state of body and mind. Therefore, the term "life" is merely a designation. The term "person" (Pudgala) refers to one who, by the power of cause or karma, transmigrates in other states experiencing the results. This is the meaning of person, that the agent and the experiencer of the results are the same. This is not reasonable, for if the agent and the experiencer are the same, then it would follow that one experiences the results at the time of action. If the experiencer is the agent, then it would follow that one performs the action at the time of experiencing the results. If one neither acts nor experiences, but is still the agent and the experiencer, then everything would become agents and experiencers. Therefore, the person is not established as a real entity, but is merely a conceptual imputation. Shantideva also said, "Relying on a single continuum, it is shown to be the agent and the enjoyer." What is this called "nourishment"? Is it the continuation of the earlier continuum by food, dwelling, utensils, and later similar types? Or does a single agent nourish a single so-called "self"? According to the former, although it is the view of our own school, various causes produce various results, and only the continuum of things exists.