Tibetan
ལ། གསོ་བ་ པོར་བཏགས་པའི་ཕྱིར། འདི་ནི་རྫས་སུ་མེད་ཅིང་བཏགས་པ་ཁོ་ནར་གྲུབ་ལ། གཉིས་པ་ ལྟར་ན་ནི་མི་རུང་སྟེ། དེ་ལྟ་བུའི་གསོ་བྱ་གསོ་བྱེད་གཉིས་ཀ་ཡང་སྣང་དུ་རུང་ལ་ཚད་མས་མ་ དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྱེད་པ་པོས་གསོ་བ་ཡང་མི་རུང་སྟེ། བྱེད་པ་པོ་ཉིད་རང་དབང་འབྱོར་ བ་ནི་ཡིན་ལ། གནས་པར་འདོད་པ་ཡིན་ན་ནི། གསོ་མི་དགོས་པར་གནས་པ་ཉིད་བྱེད་ལ་ 17-682 རག་གིས། ཐབས་གཞན་གྱིས་བསྐྱེད་ནས་ཐབས་གཞན་གྱིས་གནས་པར་བྱེད་དགོས་ན་ནི། རང་དབང་འབྱོར་བ་མིན་པའི་ཕྱིར་བྱེད་པ་པོར་མི་རུང་ངོ་། །བདག་གཅིག་པུ་མ་འདྲེས་པ་ ཡིན་ན་ནི། གསོ་བྱ་མི་རུང་སྟེ། དེ་ལ་ཕ་རོལ་པོས་རྫས་དང་བྱ་བ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །མི་ འཇུག་ཀྱང་གསོ་བྱར་རུང་ན་ནི། ནུབ་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆུ་རྒྱུན་གྱིས་ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་ལོ་ཐོག་གསོ་ བར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །ཅི་སྟེ་གཞན་གྱི་རྫས་དང་བྱ་བ་འདྲེ་ན་ནི། མི་རྟག་པ་དང་དུ་མ་ཉིད་ ཀྱི་ཕྱིར། གཅིག་པུ་དང་མ་འདྲེས་པ་ཉམས་ལ་བཏགས་ངོ་ཙམ་དུ་ཡང་འགྱུར་རོ། །དེ་བཞིན་ དུ་བདག་ཅེས་བྱ་བ་ཡང་མ་གྲུབ་སྟེ། ལུས་སེམས་ལས་ཐ་དད་ན་ནི། ལུས་སེམས་ཀྱི་འགྱུར་ བ་ལས་བདག་བདེ་སྡུག་ཏུ་འདོད་པ་དང་འགལ་ལ། ཅི་སྟེ་གཅིག་ན་ནི་ལུས་སེམས་མི་རྟག་ ཅིང་དུ་མ་ཡིན་པས་བདག་ཀྱང་ད་ལྟར་འགྱུར་དགོས་ན། དེ་ནི་རྟག་པ་དང་གཅིག་པུར་འདོད་ པས་འགལ་ལོ། །ཅི་སྟེ་མི་རྟག་ཅིང་དུ་མ་ཡིན་ཡང་། བདག་ཏུ་མི་འགལ་སྙམ་ན། དེ་དག་ནི་ ལུས་སེམས་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་ཉིད་ཡིན་གྱི། དངོས་པོ་རྣམས་པས་གཞན་དུ་བློས་ འཛིན་པ་དང་འགལ་བ་དང་། བདག་ཅེས་བྱ་བའི་མིང་ལོགས་པ་བཏགས་པ་ལ་དགོས་པ་ མེད་པ་དང་། བྱེད་པ་པོ་དང་མྱོང་བ་པོར་མ་གྲུབ་པ་དང་། རྫས་སུ་ཡོད་པར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་ རོ། །འདིར་ཡང་བདག་མ་མཆིས་པའི་ཆོས་ཞེས་པ་ནི། བདག་མེད་པས་ཁྱད་དུ་མར་བྱས་ པའི་ཆོས་ཞེས་པ་སྟེ། མེད་དགག་ཙམ་བཀག་ནས། དགག་གཞིའི་ཆོས་ཉིད་ཡོད་པར་བསྟན་ པའོ། །ང་བདག་ལ་མཚན་ཉིད་དངོས་མི་སྲིད་ཀྱང་། བདག་འཛིན་གྱིས་ཇི་ལྟར་བཏགས་པའི་ བཏགས་ཆ་ང་བདག་གི་མཚན་ཉིད་དུ་འདོད་ཅིང་རློམ་པར་འཛིན་སྟངས་ཀྱི་བཟུང་ཆ་སེམས་ ཅན་གྱི་མཚན་ཉིད་ནས་བདག་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བར་དུ་བཀག་པས། ང་བདག་རྣམ་པ་ ཐམས་ཅད་དུ་ཁེགས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལྟར་ན་དགག་བྱ་མཚན་ཉིད་ལྔ་བཀག་ཅིང་། སྒྲུབ་ ཕྱོགས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ལས་འབྲས་ཀྱི་རྟེན་བཏགས་ཡོད་ཙམ་དང་། དོན་དམ་དུ་ཆོས་དབྱིངས་ 17-683 ཙམ་གནས་པ་སྟེ། དོན་དྲུ
Chinese
拉。因为被认为是滋养者。这在本质上是不存在的，仅仅是假立的。如果按照第二种说法，那是不行的。因为那样的所滋养和能滋养两者都是可以显现的，但是量没有观察到。由作者来滋养也是不行的。作者本身虽然是自由自在的，如果想要存在，那就应该自己存在而不需要滋养。如果需要通过其他方法产生，再通过其他方法存在，那就因为不是自由自在的，所以不能作为作者。如果自我是单独不混合的，那就不能被滋养，因为对方的物质和作用无法进入其中。即使无法进入也能被滋养的话，那就变成西方的水流滋养东方的庄稼了。如果其他物质和作用混合，那就因为无常和众多，单独和不混合也会变成仅仅是衰败的假名。同样，所谓自我也是不成立的。如果和身心是不同的，那就和认为自我从身心的变化中感受苦乐相矛盾。如果是一体的，因为身心是无常和多样的，自我现在也必须变化，这和认为是常和唯一的相矛盾。如果认为即使是无常和多样的，作为自我也不矛盾，那么那些就是身心等事物本身，和认为事物是其他相矛盾，并且单独安立自我的名称也没有必要，而且不能成立为作者和受者，并且不能存在于实体中。这里所说的“无我之法”，是指以无我来区分的法，仅仅遮止了无的遮止，从而显示了遮止对象的法性是存在的。虽然我自我的真实定义是不存在的，但是执我者如何安立的假立部分，被认为是我的自我的定义，并且傲慢地认为执取方式的所执取部分，从有情众生的定义到自我本身的定义之间都被遮止了，因此我自我在一切方面都被否定了。这样就遮止了五个应遮止的定义，在建立方面，世俗上仅仅是安立了业果的所依，胜义上仅仅是法界存在，意义是六。
English
La. Because it is considered a nourisher. This is non-existent in essence and is established only nominally. If according to the second statement, that is not possible. Because both the nourished and the nourisher can appear, but the measure has not observed it. It is also not possible for the agent to nourish, because the agent itself is free, but if it wants to exist, then it should exist by itself without needing nourishment. If it needs to be produced by other means and then exist by other means, then because it is not free, it cannot be an agent. If the self is separate and unmixed, then it cannot be nourished, because the substance and action of the other cannot enter into it. Even if it cannot enter, if it can be nourished, then it would follow that the western water flow nourishes the eastern crops. If other substances and actions are mixed, then because of impermanence and multiplicity, being single and unmixed would also become merely a decaying name. Similarly, the so-called self is also not established. If it is different from body and mind, then it contradicts the belief that the self experiences happiness and suffering from the changes of body and mind. If it is one, since body and mind are impermanent and diverse, the self must also change now, which contradicts the belief that it is permanent and one. If one thinks that even if it is impermanent and diverse, it is not contradictory as a self, then those are the objects of body and mind themselves, which contradicts the belief that objects are other, and there is no need to separately establish the name of self, and it cannot be established as an agent and experiencer, and it cannot exist in substance. Here, the "dharma of no-self" means the dharma distinguished by no-self, merely negating the negation of non-existence, thereby showing that the nature of the object of negation exists. Although the true definition of the self is non-existent, the imputed part of how the self-grasping establishes it is considered the definition of my self, and the grasped part of the mode of grasping is arrogantly considered to be negated from the definition of sentient beings to the definition of the self itself, so my self is negated in all aspects. In this way, five definitions to be negated are negated, and in terms of establishment, conventionally only the basis of cause and effect is nominally established, and ultimately only the dharmadhatu exists, the meaning is six.
Tibetan
ག་དང་ལྡན་པའི་ཚིགས་བཅད་འདིས་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྒྱས་ པར་བསྟན་ཏོ། ། ༈ ཕྱིན་དྲུག་རྒྱས་པར་བསྟན་པའི་སྨོན་ལམ། གསུམ་པ་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་གི་སྨོན་ལམ་ལ། མཚན་ཉིད་ཐུན་མོང་པ་བཤད་པ་དང་། མཚན་ གཞི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། བདག་འཛིན་བདག་གིར་འཛིན་པ་ཡི་ སོགས་ཏེ། བདག་དང་བདག་གིར་འཛིན་པས་ཀུན་ནས་བླངས་པའམ། ལན་དང་རྣམ་སྨིན་ ལ་རེ་བ་སོགས་སྤངས་ཤིང་། དངོས་པོ་སྟེ་སྦྱིན་སོགས་དྲུག་པོའི་བྱ་བྱེད་ལས་གསུམ་པ་གང་ ལ་ཡང་མངོན་པར་ཞེན་པས་མི་གནས་པར་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་ལ་སྤྱོད་པའོ། །འཛིན་པ་ཡི་ཞེས་པ་ ནི། བདག་དང་བདག་གིར་འཛིན་པ་ཡི་ཆོས་དང་། ཞེས་པའི་དོན་ཡིན་པས། བདག་འཛིན་ གྱི་ཆོས་ལ་གནས་པར་སྤྱོད། དངོས་པོར་འཛིན་པའི་ཆོས་ལ་མི་གནས་པར་སྤྱོད་ཅེས་པའི་ དོན་ནོ། །བདག་དང་དངོས་པོར་མི་འཛིན་ཡང་། དགོས་པ་དང་བྱེད་ལས་སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ ཕན་པའི་སླད་དུ་སྤྱོད་དེ། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོས་ཀུན་ནས་བླངས་བས་སོ། །སེར་སྣ་མེད་པའི་སྦྱིན་ གཏོང་ཞེས་པ་ནི་སྦྱིན་པ་ལ་ཐོག་མའི་གསལ་བྱེད་དུ་སྦྱར་བ་སྟེ། འཆལ་ཁྲིམས་སྤངས་ཤིང་ ཉོན་མོངས་ཀྱི་གཉེན་པོ་བསྟེན་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་། མི་བཟོད་པའི་འགྱུར་བ་སྤངས་པའི་ བཟོད་པ་དང་། ལེ་ལོ་སྤངས་པའི་བརྩོན་འགྲུས་དང་། རྣམ་པར་གཡེང་བ་སྤངས་པའི་བསམ་ གཏན་དང་། ཤེས་རབ་འཆལ་བ་སྤངས་པའི་ཤེས་རབ་རྣམས་ཤུགས་ལ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། ཚིགས་བཅད་འདིས་གོང་དུ་བཤད་པའི་ཡོན་ཏན་བཞི་ལྡན་ཉིད་བསྟན་ཏེ། སྦྱིན་གཏོང་ཞེས་ པས་རྒྱ་ཆེ་བ་དང་། བདག་འཛིན་སོགས་དང་སེར་སྣ་མ་མཆིས་ཞེས་པས་ཟང་ཟིང་མེད་པ་ དང་། སེམས་ཅན་ཞེས་སོགས་དོན་ཆེ་བ་དང་། དངོས་པོ་སོགས་ཀྱིས་མི་ཟད་པ་བསྟན་ཏོ། ། གཉིས་པ་ལ་དྲུག་ལས་སྦྱིན་པ་ནི། དངོས་པོ་དངོས་པོ་མ་མཆིས་པས་སོགས་ཏེ། འདིར་ དངོས་པོ་ནི་སྦྱིན་པའི་དངོས་པོ་སྟེ། ཟང་ཟིང་གི་ཡོ་བྱད་དང་། གཞན་ལ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ 17-684 ལུང་གི་ཆོས་ལ་སོགས་པའོ། །དེ་ལྟར་དངོས་པོར་སྣང་བ་རྣམས་ལ་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་མ་གྲུབ་ སྟེ། སྒྱུ་མ་ལྟར་རྟོགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་། དགེ་བའི་རྩ་བ་དད་སྨོན་ལམ་གྱི་སྟོབས་ ཚོགས་པ་ལས། བདག་གི་ཟང་ཟིང་དང་ཆོས་ཀྱི་ལོངས་སྤྱོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་འབད་རྩོལ་ མེད་པར་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་སྦྱིན་པའི་རྒྱུ་ཡོ་བྱད་སྒྲུབ་པ་དང་། དངོས་པོ་ ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་འཇིག་པ། ངེས་པར་འབྲལ་བ་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པས། གཞན་ལ་སྦྱིན་ན་ ལེགས་ཞེས་པ་སྟེ།
Chinese
具有“嘎”的这句偈颂，广述了人无我。 ༈ 广述六度之发愿文。 第三，关于六度之发愿文，分为讲述共同的体性，和讲述不共同的本体。第一，如“我执，执著于我”等，断除了以我和我所执著而摄持，或期待回报和异熟果报等，对于事物，即布施等六者的行为、作用、事业三者，都不执著而安住，行持六度。所谓“执著于”是指“我和我所执著之法”的意思，因此，安住于我执之法而行持，不住于执著事物之法而行持。虽然不执著我和事物，但为了利益一切有情众生的必要和作用而行持，这是因为被大悲心所摄持。所谓“无有悭吝的布施”是将布施作为最初的说明，暗示了舍弃邪淫之戒，修持烦恼之对治的戒律，以及舍弃不耐烦之变化的忍辱，舍弃懈怠的精进，舍弃散乱的禅定，和舍弃邪慧的智慧。此偈颂显示了上述四种功德，所谓“布施”显示了广大，所谓“我执等和无有悭吝”显示了无有杂染，所谓“有情”等显示了意义重大，所谓“事物”等显示了不会穷尽。 第二，六度中的布施，如“事物，无有事物”等，这里的事物是指布施的事物，即财物受用，和为了教导他人而说的经教等。如此显现的事物，其事物的自性并不成立，因为如幻觉般了悟的等持，以及善根、信心、愿力之力量聚合，愿我的财物和法之受用无量无边，不费力气自然成就，这是为了成办布施之因——资具，以及一切事物都是彻底坏灭，必定分离的法性，因此，布施给他人是最好的。
English
This verse with "ga" extensively explains the selflessness of the person. ༈ Aspiration Prayer for the Extensive Six Perfections. Third, regarding the aspiration prayer for the six perfections, it is divided into explaining the common characteristics and explaining the uncommon essence. First, such as "grasping at self, clinging to mine," etc., having abandoned being seized by grasping at self and mine, or expecting returns and ripening results, without dwelling on any of the three—action, function, and activity—of things, i.e., the six such as giving, one practices the six perfections. "Grasping at" means "the dharma of grasping at self and mine," therefore, one practices dwelling in the dharma of grasping at self, and practices not dwelling in the dharma of grasping at things. Although one does not grasp at self and things, one practices for the sake of benefiting all sentient beings, because it is seized by great compassion. "Giving without stinginess" is to apply giving as the initial clarification, implying the discipline of abandoning immoral conduct and cultivating the antidote to afflictions, as well as patience of abandoning impatience and change, diligence of abandoning laziness, meditation of abandoning distraction, and wisdom of abandoning perverse wisdom. This verse shows the four qualities mentioned above, so-called "giving" shows vastness, so-called "grasping at self, etc., and without stinginess" shows absence of contamination, so-called "sentient beings" etc. shows great meaning, and so-called "things" etc. shows inexhaustibility. Second, giving among the six perfections, such as "things, without things," etc., here things refer to the objects of giving, i.e., material possessions, and the teachings of scriptures spoken to teach others, etc. Thus, the nature of things does not exist in all phenomena, because from the samadhi of realizing like illusion, and the accumulation of the power of roots of virtue, faith, and aspiration, may my wealth and enjoyment of dharma be immeasurable and boundless, and spontaneously accomplished without effort, this is to accomplish the cause of giving—resources, and since all things are completely destroyed and are the nature of inevitable separation, it is best to give to others.