Tibetan
་བ་མི་མངའ་བ་དེ་དག ཆོས་སྐུའི་ཡོན་ཏན་ཡིན་ཕྱིན། འཁྲུལ་བ་མེད་རྒྱུའི་སྐུ་དེ་དང་། བསྲུང་བ་མེད་རྒྱུའི་སྐུའི་སྤྱོད་ ལམ་དེ། ཞལ་ཕྱག་རྣམ་པའི་གཟུགས་བརྙན་ཅན་མཚན་དཔེ་ཅན་གྱི་སྐུ་ལ་མི་འཇོག་ན། མཚན་དཔེ་སོགས་གང་ཡང་མེད་པའི་སྐུ་གཟུགས་འཇིམ་པའི་གོང་བུ་འདྲ་བ་ཞིག་ཡོད་དམ་ ཅི། ཅི་སྟེ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ལ་སྐུ་ལུས་མེད་ན་ནི། དེ་ལ་འཁྲུལ་བ་ཡོད་མེད་ཀྱི་དཔྱད་གཞི་སྟོངས་ཏེ། གཞན་དུ་ན། རི་བོང་གི་རྭ་ལ་གས་ཆག་མེད་པ་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་ཆོས་སྐུའི་ཡོན་ཏན་དུ་མི་འཇོག སྐུ་དེ་གཟུགས་སྐུ་ཁོ་ན་ཡིན་ན་ནི། ཡོན་ཏན་དེ་དག་ཀྱང་དེ་ཉིད་ཀྱི་སྤྱོད་ལམ་ལ་སོགས་པའི་ ཡོན་ཏན་ཡིན་པར་འགྱུར་གྱི་ཆོས་སྐུའི་ཅིའི་ཕྱིར་ཡིན་ཆོས་སྐུའི་ནུས་མཐུ་ལས་གྱུར་པས་སོ་ 17-536 སྙམ་ན་ནི། མཚན་དཔེ་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་ཆོས་སྐུའི་མཐུ་ལས་མ་བྱུང་། དེས་ན་གང་དག་སངས་ རྒྱས་ཅི་མེད་ཅང་མེད་དུ་འདོད་པ་དང་། སངས་རྒྱས་བྱ་བ་ཁ་མིག་གཅིག་མེད་ཀྱི། མི་སྐྱའི་ སྐབས་ཀྱི་རིག་པ་ཧོལ་ཐོམ་མེ་བ་འདི་ཀ་ཆོས་སྐུ་ཟད་མ་ཡིན་ཅིང་། འཐབ་བརྩོད་དང་འཁྲུག་ ལོང་དང་། ཉོ་ཚོང་དང་། ཞིང་ལས་དང་། ཟས་གོས་དང་། འཁྲིག་པའི་ལོངས་སྤྱོད་སོགས་ དོན་དུ་གཉེར་བ། ཉོན་མོངས་དང་རྣམ་རྟོག་གི་ལང་ལོང་འདི་ཀ་ཆོས་སྐུའི་རང་འོད་ཡིན་ལ། སྦྱིན་སོགས་དང་ལྷ་སྒོམ་པ་ལ་སོགས་པ་གནས་ལུགས་ལས་གོལ་བ་ཡིན་པས་སྒོམ་དུ་མི་ རུང་ངོ་། །ཞེས་སྐད་གསང་མཐོན་པོས་ལྟ་བ་མཐོ་མཐོ་མོར་སྒྲོག་པ་དེ་ནི། མཚན་དཔེ་ཅན་གྱི་ སྐུ་དང་། གསུང་ཆོས་ཀྱི་སྒྲ་དབྱངས་དང་། ཐུགས་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་ འཕྲིན་ལས་བླང་དོར་གྱི་གནས་རྣམས། རྣམ་རྟོག་ཙམ་དང་བློས་བྱས་ཙམ་ཡིན་ནོ་ཞེས་མཆོག་ རྣམས་གཡས་ཆུང་དུ་ཕབ་ཅིང་། ཉོན་མོངས་རང་ག་མ་ཡར་བསྟོད་ནས་སངས་རྒྱས་ཡིན་པར་ ཐག་གཅོད་པ་སྟེ། དགེ་ཆོས་སུན་འབྱིན་ཅིང་། མི་དགེ་བའི་ཞབས་ཏོག་བྱེད་པའི་བླ་མ་སྐྱེས་ ཆེན་བྱེ་བ་ཁྲག་ཁྲིག་བྱུང་བ་འདི་རྣམས་ནི། གཞན་འཕྲུལ་བདག་པོའི་གཅན་པ་ཁོ་ནར་ངེས་ སོ། །ཡང་འདི་སྐད་ཅེས། ཡོན་ཏན་དེ་དག་ནི་ཆོས་སྐུ་དངོས་མ་ཡིན་གྱི། ཆོས་སྐུའི་ནུས་པ་ལ་ བརྟེན་ནས་བྱུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདིར་སྨོས་སོ་ཞེས་པ་འདི་ནི་བདེན་དགོས་ཏེ། གཞན་དུ་ན་ ཟད་པར་ལ་སོགས་པ་འཁྲུལ་ཤེས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཆོས་སྐུ་དངོས་ཏེ་ག་ལ་ཡིན་ཅེ་ན། ཆོས་ཀྱི་ སྐུའི་ཡོན་ཏན་ཀྱི་སྐུ་དང་། གསུང་དང་། ཞིང་ཁམས་དང་། མཚན་དཔེ་དང་། ཟད་པར་ཟིལ་ གནོན་ལ་སོག
Chinese
不具足的那些。 既然是法身的功德，那麼，無有錯亂之體的那個身，以及無有防護之體的那個身的行爲，如果不安立在具有面容手足形象、具有妙相好之身上， 難道會有一個沒有任何妙相好等，如泥土捏成的團狀之身嗎？如果法身沒有身軀，那麼，對它是否存在錯亂的考察就沒有依據了。 不然的話，爲什麼不把兔子角上沒有裂縫也安立爲法身的功德呢？ 如果那個身只是色身，那麼，那些功德也將成爲那個色身本身的行爲等功德，爲什麼會是法身的功德呢？如果認爲是從法身的能力轉變而來的， 那麼，爲什麼妙相好不是從法身的能力產生的呢？因此，那些認爲佛陀什麼都沒有的人，以及認爲佛陀的事業沒有眼睛和面孔，凡夫 狀態下的那種懵懂的覺知就是法身窮盡的人，以及爭鬥和衝突， 買賣和耕作，衣食和性愛等享受都努力去追求，煩惱和分別念的喧囂就是法身的自性光明， 布施等以及觀修本尊等是偏離實相的，因此不能修習啊！像這樣高聲宣揚高調的見解，那就是把具有妙相好的 身，以及佛法的聲音，以及心的所有所知，覺知的智慧和事業取捨之處， 都說成只是分別念和臆造，把殊勝者貶低，把煩惱隨心所欲地抬高並斷定爲佛陀， 誹謗善法，做惡事的上師大德成千上萬，這些肯定是 他化自在天的魔爪。還有這樣說的：那些功德不是真正的法身，而是依靠法身的能力 而產生的，所以在此提及。這必須是真的，不然的話， 衰損等是錯亂的意識，怎麼會是真正的法身呢？法身的功德之身，以及語，以及刹土，以及妙相好，以及衰損壓制等。
English
those without qualities. Since they are qualities of the Dharmakaya, then, that body without error, and the conduct of the body without protection, if they are not established in a body with the image of face and hands, with marks and signs, would there be a body without any marks and signs, like a lump of clay? If the Dharmakaya has no body, then the basis for examining whether it has error or not is exhausted. Otherwise, why not establish the absence of cracks in a rabbit's horn as a quality of the Dharmakaya? If that body is only the Rupakaya, then those qualities will also become qualities of the conduct of that Rupakaya itself, why would they be qualities of the Dharmakaya? If it is thought that they are transformed from the power of the Dharmakaya, then why did the marks and signs not arise from the power of the Dharmakaya? Therefore, those who think that the Buddha has nothing, and that the activity of the Buddha has no eyes or face, and that the dull awareness of an ordinary person is the exhausted Dharmakaya, and who strive for fighting and conflict, commerce and agriculture, food, clothing, and sexual enjoyment, and who say that the uproar of afflictions and conceptual thoughts is the self-luminous light of the Dharmakaya, and that generosity and meditating on deities are deviations from reality, and therefore should not be practiced! Those who proclaim such high views in a loud voice are demeaning the body with marks and signs, the sound of the Dharma, and all that the mind knows, the wisdom of awareness, and the places of action to be taken or abandoned, saying that they are merely conceptual thoughts and fabrications, lowering the supreme ones and praising afflictions as they please, deciding that they are the Buddha, disparaging virtue and serving non-virtue, these countless lamas and great beings are definitely the claws of the Lord of Others' Emanations. Furthermore, they say: those qualities are not the actual Dharmakaya, but arise dependent on the power of the Dharmakaya, therefore they are mentioned here. This must be true, otherwise, decline and so on are mistaken consciousness, how could they be the actual Dharmakaya? The body of the qualities of the Dharmakaya, and speech, and pure lands, and marks and signs, and decline and suppression, and so on.
Tibetan
ས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ་རྣམས་ཀྱང་འཁྲུལ་བ་མ་ཡིན་ཏེ་ཡང་དག་ པའི་ཡེ་ཤེས་ཉག་ཅིག་གོ །གདུལ་བྱ་གཞན་སྣང་དུ། ས་ཆུ་ལ་སོགས་པ་སྟོན་པ་ཡང་། ཀུན་ རྫོབ་བདེན་པ་ལ་བལྟོས་ཏེ་ནི་འཁྲུལ་སྣང་དུ་མི་འཇོག་སྟེ། སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱི་ལས་ངན་གྱི་ འབྲས་བུ་ནི་མ་འཁྲུལ་ལ། འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ནི་འཁྲུལ་ལོ་ཞེས་བྱ་བ་ 17-537 ནི། འཁྲུལ་མ་འཁྲུལ་གྱི་དབྱེ་བ་གོ་ལོག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་ལས་སྣང་འདི་ཀུན་རྫོབ་ ཏུ་བདེན་ན་ནི། གདུལ་བྱའི་དོན་དུ་འགྱུར་བའི་ཚེ། རི་དང་ཆུ་ལ་སོགས་པ་འགྲོ་བ་སྤྱི་མཐུན་ གྱི་སྣང་ངོར་བརྟན་པར་གནས་པ་ཡང་མཐོང་བས་དེ་དག་བདེན་ཅིང་གཞན་དག་མི་བདེན་ ནོ། །ཞེས་དབྱེ་བ་ཅིའི་ཕྱིར་ནུས། དེ་ལྟ་བས་ན་རྒྱལ་བ་སྲས་དང་བཅས་པ་ལ་དད་པ་མི་འདོར་ བ་ཤིན་ཏུ་གལ་ཆེའོ། །ཤིན་ཏུ་སྤྲོས་པས་ཆོག་གོ ། ད་ནི་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་དོན་དེ་དག་ཉིད། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པའི་སྙིང་པོའི་ མདོ་འདི་ཉིད་ཀྱི་ཚིག་དང་རིམ་པ་བཞིན་དུ་སྦྱར་བར་བྱའོ། །དེ་ཡང་དེ་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ མཐུས་ཞེས་པ་ནས། གང་བ་མེད་པའོ་ཞེས་པའི་བར་གྱིས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། དྲི་བ་དྲི་ལན་ཀྱི་སྐབས་སུ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཟབ་མོ་སྤྱད་པ་ སྤྱོད་པར་འདོད་པ། ཞེས་པས་སེམས་བསྐྱེད་དང་། ཇི་ལྟར་བསླབ་པ་ཞེས་དྲིས་པ་ལ་འདི་ལྟར་ རྣམ་པར་བལྟ་བར་བྱ་སྟེ། ཞེས་གདམས་པས་ནི། གདམས་ངག་བསྟན་པ་དང་། རང་བཞིན་ གྱིས་སྟོང་པར་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་བལྟའོ། །ཞེས་པས་ནི་སྦྱོར་ལམ་གྱི་དམིགས་རྣམ་བསྟན་ པས་ངེས་འབྱེད་ཆ་མཐུན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡང་། དམིགས་པ་མི་རྟག་ལ་སོགས་པ། །བདེན་པའི་ རྟེན་ཅན་དེ་ཡི་ནི། །རྣམ་པ་མངོན་ཞེན་ལ་སོགས་འགོག །ཅེས་གསུངས་སོ། །གཟུགས་སྟོང་ པའོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་སྒྲུབ་པའི་རྟེན་ཆོས་དབྱིངས་བསྟན་ཏོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་ཆོས་ཐམས་ ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དེ་སོགས་ཀྱིས་སྒྲུབ་པའི་དམིགས་པ་དང་། མཚན་ཉིད་མེད་པ་སོགས་ཀྱིས་ སྤོང་བ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཆེད་དུ་བྱ་བ་ཆེན་པོ་གསུམ་བསྟན་ཏོ། །བྲི་བ་མེད་ཅིང་གང་བ་ མེད་པ་ཞེས་པས། སྤང་བྱ་སྒྲིབ་པ་རང་བཞིན་གྱིས་མ་དམིགས་ཤིང་། ཐོབ་བྱ་ལམ་དང་ཡོན་ ཏན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་ཤེས་ནས། བྲི་གང་བསལ་བཞག་མེད་པར་རྟོགས་ཀྱང་ ཚོགས་གཉིས་རླབས་པོ་ཆེ་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་སྤྱོད་པའི་སྒྲུབ་པ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། འདིར་ 17-538 སྒྲུབ
Chinese
地的等持的行境也并非错乱，而是唯一正确的智慧。对于所化有情显现的，地水等等的显现，也是依于世俗谛而不认为是错乱显现的。如果说，凡夫俗子的恶业果报不是错乱，圣者们的智慧行境却是错乱，那么这就是把错乱与非错乱的差别颠倒了。如果这些业显现于世俗中是真实的，那么为了调伏有情，山和水等等在众生共同的显现中也见到是稳固存在的，因此这些是真实的，其他的则不真实。这样的区分又有什么用呢？因此，对于诸佛及其眷属不舍弃信心是极其重要的。广说至此即可。 现在将这些现观的意义，按照《般若波罗蜜多心经》的词句和次第来对应解说。也就是从“由是佛威神力”到“无减无增”之间，是显示了一切种智。在问答的场合中，“欲行甚深般若波罗蜜多”，是以此显示发心。“云何应学”的提问，以及“应如是观”的教诲，是显示了教授。“于自性空，亦应善住”，是以此显示加行道的所缘行相，是决择分。也如是说：“所缘无常等，彼真实为依，显现执著等，遮止。”“色即是空”等等，是显示了能立的所依——法界。因此，“是故一切法空性”等等，是能立的所缘；“无相”等等，是显示大放舍等等的三种大事业。“无减无增”是说，所断的障碍自性不成立，所证的道和功德也如幻化般了知，证悟到无减无增，但仍然不间断地行持积累二资粮的修行。这里是修
English
The objects of meditative absorption on the earth are also not mistaken, but are solely correct wisdom. Even the appearance of earth, water, etc., to be tamed is dependent on relative truth and is not considered a mistaken appearance. If it is said that the results of negative actions of ordinary beings are not mistaken, but the objects of wisdom of noble ones are mistaken, then the distinction between mistaken and not mistaken is reversed. If these appearances of actions are true in the relative, then when it comes to benefiting sentient beings, mountains and rivers, etc., are also seen as stable in the common perception of beings, so these are true and others are not. What is the use of such a distinction? Therefore, it is extremely important not to abandon faith in the Buddhas and their retinues. Enough with extensive explanations. Now, let us apply these meanings of Abhisamayalankara according to the words and order of the Heart Sutra of the Perfection of Wisdom itself. That is, from "Then, by the power of the Buddha" to "without decrease or increase" indicates the omniscient wisdom. In the context of questions and answers, "wishing to practice the profound Perfection of Wisdom" shows the generation of bodhicitta. The question "How should one train?" and the instruction "One should contemplate in this way" show the instruction. "One should also abide well in emptiness of self-nature" shows the object of the path of application, which is the part of ascertainment. It is also said: "The object is impermanence, etc., that depends on the truth, the appearance of attachment, etc., is prevented." "Form is emptiness" etc., shows the basis of establishment, the Dharmadhatu. Therefore, "Therefore, all dharmas are emptiness" etc., is the object of establishment; "without characteristics" etc., shows the three great deeds such as great abandonment. "Without decrease or increase" means that the obscurations to be abandoned are not established by nature, and all the paths and qualities to be attained are also known as illusion-like. Although one realizes that there is no decrease or increase, one still practices the accumulation of the two great accumulations without interruption. Here is the practice.