Tibetan
ཕལ་ཆེར་ཟེར་ན། དེ་ཙམ་ཞིག་ དོན་ལ་ཞུགས་སུ་ནི་རུང་ཡང་། བཤད་པའི་ནུས་པ་བཟང་པོ་ནི་མིན་ནོ། །ཤེས་རབ་སྙིང་ པོའི་མདོ་འདིར་སྒྲུབ་པ་བཞིའི་དབྱེ་བ་མ་གསུངས་པས་སྐབས་འདིར་མི་འཆད་ལ། མདོར་ ན་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་རྫོགས་པར་བྱེད་པའི་སྒྲུབ་པ་དང་། གཞན་སྨིན་ཅིང་གྲོལ་བར་ བྱེད་པའི་སྒྲུབ་པ་གཉིས་སུ་མ་འདུས་པ་མེད་དེ། རྒྱས་པར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ས་ལས་ རྟོགས་པར་བྱའོ། །ད་ནི་ལམ་ཤེས་པ་ཉིད་ལ་མཐོང་ལམ་དང་སྒོམ་ལམ་གཉིས་སུ་དབྱེར་ ཡོད་ཀྱང་། དམིགས་རྣམས་ཀྱི་སྒོ་ནས་མི་འདྲ་བ་མེད་དེ། མཐོང་ལམ་གྱིས་ཇི་ལྟར་མཐོང་ བའི་དོན་དེ་ཉིད་སྒོམ་ལམ་གྱིས་གོམས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒོམ་ལམ་ལམ་ཤེས་དེ་ཡང་ ཇི་ལྟ་བུ་སྙམ་ན། ཇི་སྐད་དུ། དེ་ཡི་ངོ་བོ་ཉིད་མཆོག་ཉིད། །ཀུན་ལ་མངོན་པར་འདུ་མི་བྱེད། ། ཆོས་རྣམས་དམིགས་སུ་མེད་པར་ནི། །གཏོད་བར་བྱེད་པ་དོན་ཆེན་ཉིད། །ཅེས་གསུངས་ ཏེ། མདོ་ལས་ཀྱང་། ཤེར་ཕྱིན་ནི་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་སླད་དུ་སྣང་བར་བགྱིད་པའོ། ། ཞེས་སོགས་དང་། སྒྲུབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། ཞེས་སོགས་གསུངས་པ་ལྟར། མུན་པ་ལྟ་བུའི་གཟུང་འཛིན་གྱི་སྣང་བ་སངས་ཤིང་། ཡེ་ཤེས་ ཀྱི་སྣང་བ་རྒྱས་པའི་ཆོས་དབྱིངས་རྣམ་པ་ཀུན་ལྡན་ལ་མཉམ་པར་འཇོག་པ་ནི། སྒོམ་ལམ་ 17-529 མཉམ་གཞག་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ལ། དེ་ནི་དགེ་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་ཡིན་ཅིང་། གཟུགས་སོགས་ཀུན་རྫོབ་ཀུན་ལ་སྒྲུབ་པ་མངོན་པར་འདུ་མི་བྱེད་ཅིང་ཐོབ་པར་ཡང་མི་བྱེད་ ལ། ཆོས་དེ་རྣམས་དམིགས་པ་མེད་པའི་དབྱིངས་སུ་གཏད་པས། དོན་དམ་གྱི་དབྱིངས་དེར་ ཐིམ་པར་བྱེད་པའི་ཁྱད་ཆོས་དང་ལྡན་པ་སྟེ། འདི་ནི་མཉམ་གཞག་སྒྲུབ་པ་སྒོམ་ལམ་ཞེས་བྱ་ ཞིང་། རྗེས་ཐོབ་ཏུ་མོས་པ་དང་། བསྔོ་བ་དང་རྗེས་སུ་ཡི་རང་གསུམ་ལ་སློབ་དགོས་པ་དེ་ནི་ མཚོན་བྱེད་དེ། ཐབས་མཁས་ཀྱི་སྒོ་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་བསླབ་པར་བྱའོ། ། རྣམ་དག་སྒོམ་ལམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཉེར་ལྔ་པའི་མདོ་འདིར་དངོས་སུ་མེད་ཀྱང་འཕྲོ་དོན་ ཙམ་དུ་ཞོར་ལ་འཕངས་པའང་ཡིན་ཏེ། སྒོམ་ལམ་གྱིས་ཐོབ་པའི་རྣམ་དག་གི་མིང་ངོ་། །དེ་ ཡང་ཇི་སྐད་དུ། འབྲས་བུ་དག་པ་གཟུགས་ལ་སོགས། དག་པ་ཉིད་དེ་གང་གི་ཕྱིར། །དེ་ གཉིས་ཐ་དད་མ་ཡིན་ཅིང་། །དཔྱད་དུ་མེད་པས་དག་པར་བརྗོད། །ཅེས་གསུངས་ཏེ་འབྲས་ བུའི་དག་པ་དང་། རང་བཞིན་གྱི་དག་པ་དབྱེ་བ་མེད་པ་དེ་ཉིད། ཇི་ལྟར་རིགས་པ་ཐོབ
Chinese
大概来说，就只有这么多。 虽然可以用于实践，但不是很好的讲解能力。因为《般若波罗蜜多心经》中没有讲四种修法的区别，所以这里不讲。总而言之，没有不包含使自己功德圆满的修法和使他人成熟解脱的修法这两种的。详细的要从《菩萨地论》中去理解。现在，就通达道路本身来说，虽然可以分为见道和修道两种，但从所缘的角度来说，没有不同，因为见道所见之义，修道就是使之习惯。那么，修道之路的通达是怎样的呢？如是说：“彼之自性乃胜妙，不显现于一切众生，诸法无所缘，系于此乃大义。”如是说。经中也说：“般若波罗蜜多是为了极度清净而显现的。”等等。又说：“因为没有修法，所以要修般若波罗蜜多。”等等。如是所说，如黑暗般的能取所取之显现消散，智慧之显现增长，于具足一切相的法界中安住，这就是修道等持的自性。这是所有善法中最殊胜的，对于色等世俗的一切，不显现修法，也不去获得，将这些法系于无所缘的法界中，具有融入胜义法界的特点。这被称为等持修法修道，后得时要学习信解、回向和随喜这三者，这也是象征，也要学习一切善巧方便之门。 所谓清净修道，虽然在第二十五品经中没有直接提到，但也只是顺便提及，是修道所获得的清净之名。那又是怎么说的呢？如是说：“果之清净色等，清净性即彼，彼二无差别，无有可察故，说为清净。”如是说，果之清净和自性之清净无有差别，如何获得道理呢？
English
Generally speaking, that's about it. Although it can be used for practice, it is not a very good ability to explain. Because the "Heart Sutra of Prajna Paramita" does not mention the distinction of the four practices, it will not be discussed here. In short, there is nothing that does not include the practice of perfecting one's own merits and the practice of maturing and liberating others. For details, one should understand it from the "Bodhisattva-bhumi". Now, as for understanding the path itself, although it can be divided into the path of seeing and the path of meditation, there is no difference from the perspective of the objects of focus, because the meaning seen by the path of seeing is what the path of meditation makes habitual. So, what is the understanding of the path of meditation like? As it is said: "Its nature is supreme, it does not appear to all beings, all dharmas have no object of focus, attaching to this is of great meaning." As it is said. The sutra also says: "Prajna Paramita appears for the sake of extreme purity." and so on. It also says: "Because there is no practice, one should practice Prajna Paramita." and so on. As it is said, the appearance of the grasped and the grasper, like darkness, dissipates, the appearance of wisdom increases, and abiding in the Dharmadhatu, which possesses all aspects, is the nature of the samadhi of the path of meditation. This is the most supreme of all virtuous dharmas, and for all worldly things such as form, it does not manifest practice, nor does it seek to obtain it, but attaches these dharmas to the Dharmadhatu without object of focus, and has the characteristic of merging into the ultimate Dharmadhatu. This is called the samadhi practice of the path of meditation, and in the post-meditation state, one must learn faith, dedication, and rejoicing, which is also a symbol, and one must also learn all skillful means. The so-called pure path of meditation, although not directly mentioned in the twenty-fifth sutra, is only mentioned in passing, and is the name of the purity obtained by the path of meditation. How is that said? As it is said: "The purity of the fruit, such as form, the purity itself is that, these two are not different, and because there is nothing to examine, it is said to be pure." As it is said, the purity of the fruit and the purity of self-nature are not different, how does one obtain the reason?
Tibetan
་པའི་ དོན་ནོ། །དེ་ལྟ་བུའི་མཐོང་ལམ་དང་སྒོམ་ལམ་གྱི་ཡེ་ཤེས་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པ་ན། མདོ་རྒྱས་པ་ ལས་འབྱུང་བ་ལྟར་ཕན་ཡོན་སྣ་ཚོགས་པ་རྣམས་ཀྱང་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ། ། གཞི་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་གོང་དུ་བཤད་ཟིན་ལ། ཉན་རང་གི་རྒྱུད་ཀྱི་གཞི་ཤེས་སམ་ བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་རྒྱུད་ཀྱི་ཡང་། ཐབས་མཁས་དང་མི་ལྡན་པ་དེ་ནི། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་ ཐག་རིང་པ་ཡིན་ཅིང་། ཐབས་མཁས་དང་ལྡན་པ་ནི་ཉེ་བའོ། །འོན་ཀྱང་བྱང་སེམས་འཕགས་ པ་ནི་ཐབས་ལ་མི་མཁས་པ་མི་སྲིད་ཅིང་། སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་དེ་ནི་གཞི་ཤེས་མིན་པས། ཐེག་ཆེན་ པ་ལ་ཆོས་དབྱིངས་ལ་ཐག་རིང་པའི་གཞི་ཤེས་མེད་དོ་སྙམ་ན། གཞི་ཤེས་ཀྱི་སྒྲུབ་པ་ལ་གཞི་ ཤེས་སུ་བཏགས་པ་ཡིན་པས། སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་ལ་ཡོད་དོ། །མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱི་གཞི་ཤེས་ཟེར་ བ་ནི། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་རྟོགས་པ་འགྱུར་བ་ལ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཞིག་གི་མིང་སྟེ། 17-530 ཉན་རང་གི་གཞི་ཤེས་ཀྱང་དེའི་ནང་ཚན་ཡིན་མོད་ཀྱི། གཙོ་བོར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ རྣམས་ཉིད། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པ་སྒོམ་པའི་ཚེ། དངོས་པོར་འཛིན་པ་དང་སྟོང་པར་ འཛིན་པ་སྐྱེ་ན་དེའི་མིང་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། གཟུགས་སོགས་ཕུང་པོ་སྟོང་ཉིད་དང་། །དུས་ གསུམ་རྟོགས་པའི་ཆོས་རྣམས་དང་། །སྦྱིན་སོགས་བྱང་ཆུབ་ཕྱོགས་རྣམས་ལ། །སྤྱོད་པའི་ འདུ་ཤེས་མི་མཐུན་ཕྱོགས། །ཞེས་སོ། །གཉེན་པོའི་གཞི་ཤེས་ནི། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པ་སྒོམ་པའི་ཚེ་ཡང་། སངས་རྒྱས་ལ་མཚན་མར་འཛིན་པའི་ཡིད་ བྱེད་དམ་ཆགས་པ་ཕྲ་མོས་ཀྱང་མ་གོས་པར་བྱེད་དགོས་ན། གཞན་ལ་འཛིན་ཅིང་ཆགས་ པ་འགོག་པ་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་པས། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་སྒོམ་པ་དེ་ཡང་། སེམས་ ཅན་ནམ་ཕུང་པོའི་རྣམ་པ་མ་ལོག་པ་དེ་འདྲ་མ་ཡིན་པར། སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བའི་རྣམ་པ་ཅན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་བདག་མེད་དེས་ཟིན་པའི་སྤྱོད་ པ་ཡང་འཁོར་གསུམ་མི་དམིགས་པ་ལ་རང་གནས་ཤིང་གཞན་ཡང་འགོད་པའོ། །དེ་ལྟར་ ཡང་། སྦྱིན་ལ་སོགས་པ་ངར་འཛིན་མེད། །གཞན་དག་དེ་ལ་འཇུག་པ་དང་། །དེ་ནི་ཆགས་ པའི་མཐའ་འགོག་པས། །རྒྱལ་ལ་སོགས་ལ་ཆགས་པ་ཕྲ། །ཆོས་ཀྱི་ལམ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས། ། དབེན་པའི་ཕྱིར་ན་དེ་ཟབ་ཉིད། །ཆོས་རྣམས་རང་བཞིན་གཅིག་པར་ནི། །ཤེས་པས་ཆགས་ པ་སྤོང་བ་ཡིན། །ཅེས་གསུངས་ཏེ། རང་བཞིན་གཅིག་པ་ནི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་བར་ གཅིག་པས་དེ་ཤེས་པའོ། ། རྣམ་རྫོགས་སྦྱོར་བའི་རྣ
Chinese
之义。如是生起见道与修道的智慧于相续中时，如经广说中所说，各种利益也会生起。 基识之自性已于前述，声闻缘觉之相续的基识，或菩萨之相续的，不具方便者，于法界遥远，具方便者则近。然圣者菩萨不可能不善巧方便，并且凡夫之识非基识，若谓大乘者无于法界遥远之基识，乃因基识之修持立名为基识，故凡夫亦有。所谓不顺品之基识，乃是大乘证悟转变时，某种不顺品差别的名称， 17-530 声闻缘觉之基识亦是其中一部分，然主要指菩萨众，于修人无我之时，若生起执实与执空，即是其名，如云：色等蕴空性，三时所证诸法，布施等菩提分，行之想不顺品。如是。对治品之基识者，菩萨于修人无我之时，亦须做到不为以佛为相之作意或微细贪著所染污，何况阻挡执他与贪著，更不用说了。故修人无我，亦非未转变有情或蕴之相状者，而是远离一切戏论，自性光明之相状。因此，为无我所摄持之行，亦安住于三轮体空，亦安置他者。如是亦云：布施等无我执，他者入于彼，彼乃断除贪著边，于胜者等贪著微。法之道自性，寂静故彼甚深，知诸法自性一，即能舍弃贪著。如是说，自性一者，谓自性光明一故知之。 圆满次第之相。
English
meaning. When such wisdom of the path of seeing and the path of meditation arises in the continuum, various benefits, as stated in the extensive sutra, will also arise. The nature of the base consciousness has already been explained above. The base consciousness of the continuum of hearers and solitary realizers, or even of the continuum of bodhisattvas, if it lacks skillful means, is far from the realm of reality, while those with skillful means are close. However, it is impossible for noble bodhisattvas to be unskilled in means, and since the consciousness of ordinary beings is not the base consciousness, if it is said that Mahayanists do not have a base consciousness that is far from the realm of reality, it is because the practice of the base consciousness is designated as the base consciousness, so ordinary beings also have it. The so-called base consciousness of the unfavorable side is a name for a certain unfavorable difference when the realization of the Great Vehicle transforms, 17-530 The base consciousness of hearers and solitary realizers is also a part of it, but it mainly refers to bodhisattvas. When meditating on the selflessness of persons, if grasping at reality and grasping at emptiness arise, that is its name, as it is said: Forms and other aggregates are emptiness, the dharmas realized in the three times, generosity and other aspects of enlightenment, the thought of practice is the unfavorable side. Thus it is. The base consciousness of the antidote is that when a bodhisattva meditates on the selflessness of persons, he must also ensure that he is not defiled by the mental activity of grasping at the Buddha as a sign or by subtle attachment. What need is there to mention preventing grasping at others and attachment? Therefore, meditating on the selflessness of persons is not like not transforming the appearance of sentient beings or aggregates, but is the appearance of being free from all elaborations and being naturally luminous. Therefore, the conduct that is grasped by selflessness also abides in the emptiness of the three spheres and also establishes others. Thus it is also said: Generosity and so on have no grasping at self, others enter into it, it cuts off the extreme of attachment, attachment to the Victorious One and so on is subtle. The path of Dharma is naturally, because it is solitary, it is very profound, knowing that the nature of all dharmas is one, one abandons attachment. Thus it is said, the nature is one, meaning that the nature is luminous, therefore know it. The aspect of the complete stage of union.