Tibetan
ཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་སེམས་བསྐྱེད་ཅིང་གདམས་ངག་མནོས་ནས་ཕ་རོལ་ཏུ་ ཕྱིན་པའི་དོན་བསྒོམས་པ་ལས། ངེས་འབྱེད་ཡན་ལག་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་ཏེ། ཚོགས་སྦྱོར་གྱི་ལམ་ 17-526 ཆོད་པར་འགྱུར་བས་རིམ་པ་དེ་བཞིན་དུ་བསྟན་ལ། སྤྱིར་སེམས་བསྐྱེད་ཉིད་དམ་གདམས་ ངག་ཉིད་ཀྱི་ནང་དུ་ལམ་ཐམས་ཅད་འདུ་བ་ཡིན་པས་གོ་རིམ་མེད་ཀྱང་། གོ་རིམ་འདི་དང་ པོར་སེམས་བསྐྱེད་པ་དང་། དང་པོར་གདམས་ངག་མནོས་པའི་དབང་དུ་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ ལྟར་ན་ཚོགས་སྦྱོར་ནི། སྤྱིར་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་སྒྲུབ་པ་ཙམ་ཡིན་ཀྱང་། ཁྱད་པར་ཅན་ནི་མ་ཡིན་ ལ། སྒྲུབ་པ་ཁྱད་པར་ཅན་རྣམས་ནི་འཕགས་པའི་ལམ་ཡིན་པས། ལམ་དེ་གཙོ་བོར་བཞག་ པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས། ཇི་ལྟར་སྒྲུབ་པ་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྟེན་ནམ་རྒྱུ་ནི་ཆོས་ དབྱིངས་ཡིན་ལ། ཆོས་དབྱིངས་དེ་ཡང་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་ཞིང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པའོ། །དེ་ནི་ རང་གི་ངོ་བོའི་སྟེང་ནས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་གང་གིས་ཀྱང་མ་གོས་མོད། རྣལ་འབྱོར་ཅན་གྱི་བློ་ ལ་འཆར་ཚུལ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས། ཚོགས་ལམ་གྱི་རྟེན་ཆོས་དབྱིངས་དང་། སྦྱོར་ལམ་གྱི་ རྟེན་ཆོས་དབྱིངས་སོགས་ལམ་ལྔ་དང་ས་བཅུའི་རྟེན་གྱི་འཇུག་ཚུལ་བྱེད་དོ། །ཆོས་དབྱིངས་ དེ་ཉེར་ལེན་གྱི་རྒྱུ་དངོས་མིན་ཀྱང་། །འདྲ་བའི་སྒོ་ནས་སྒྲུབ་པའི་ཉེར་ལེན་གྱི་ཐ་སྙད་འཇོག་ གོ །ཆོས་དབྱིངས་དེ་རང་བཞིན་གནས་རིགས་ཡིན་ལ། ཐར་པའི་རྒྱུ་དགེ་ཆོས་འཕེལ་བའི་ རྒྱས་འགྱུར་གྱི་རིགས་ཀྱང་དེ་ལ་བརྟེན་ཏེ་ཞུགས་པའི་ཕྱིར། དེ་དང་འབྲེལ་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ རྣམ་གཞག་ཀྱང་བྱས་སོ། ། སྒྲུབ་པའི་དམིགས་པ་ཙམ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡིན་ལ། དམིགས་པའི་གཙོ་བོ་ནི་ཆོས་ ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཡིན་པས། དོན་དམ་པའི་སྟོང་ཉིད་ དེ་རྟེན་དང་དམིགས་པ་གཉིས་ཀར་དུ་རུང་ངོ་། །ཆེད་དུ་བྱ་བ་ནི་སྒྲུབ་པ་བྱེད་པའི་སྐབས་ཀྱི་ འདོད་དོན་ཏེ། འདི་ལ་རྒྱ་བོད་ཕལ་ཆེར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སས་བསྡུས་པའི་སྤངས་རྟོགས་འཕྲིན་ ལས་གསུམ་མམ་སྐུ་བཞིའམ། མཁྱེན་གསུམ་སོགས་ཆེན་པོ་གསུམ་དང་སྦྱོར་བ་ཞིག་སྣང་ ཡང་། དེའི་ཐད་ཀྱི་མདོ་དང་མི་མཐུན་ལ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོའི་སྒྲ་ 17-527 བཤད་སངས་རྒྱས་ལ་སྦྱོར་བ་ཡང་། འཚམ་པ་ལས་འདས་པའི་བཤད་པ་ཡིན་པས། འདི་ནི་ བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཉིད་ཀྱི་སྤྱད་པ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། འཕྲལ་འཕྲལ་དུ་དགོས་པའི་འདོད་དོན་ ཡིན་གྱི། མཐར་ཐུག་གི་ཆེད་དུ་བྱ་བ་ཁོ་ན་མ་ཡི
Chinese
辛诺！如是发心并领受诀窍后，修习到彼岸的意义，于相续中生起决择支分，从而断除资粮道和加行道，故如是次第宣说。一般而言，发心本身或诀窍本身中就已包含一切道，故虽无次第，然此次第是就首先发心和首先领受诀窍而言的。如是，资粮道和加行道，一般而言仅是现观的修习，但并非殊胜，殊胜的修习乃是圣道，故就将道作为主要而言，如何修习的所依或因是法界，而法界也是离戏且具一切相的。其自性上虽未被任何世俗法所染污，然就瑜伽士之智显现的方式而言，资粮道的所依法界和加行道的所依法界等，作五道十地的所依之进入方式。法界虽非近取因，然以相似之门安立修习之近取因的名称。法界是自性住种姓，解脱之因善法增长的增长之种姓也依于彼而进入之故，也作了与之相关联的安立。 修习的所缘仅是诸法，所缘之主要则是诸法之法性，即如来藏，故胜义谛空性可作为所依和所缘二者。所为之事乃是修习时的意乐，对此，藏汉大多数都似乎与佛地所摄的断证功德三或四身，或三智等三大结合，然与此相关的经部并不一致，且将菩萨摩诃萨的语源与佛陀结合，也是超越了适合的说法，故此乃是菩萨自身的所行行持时，暂时需要的意乐，而非仅仅是究竟的所为之事。
English
Shinno! Having thus generated the mind of enlightenment and received the instructions, by meditating on the meaning of the perfections, the limbs of ascertainment arise in the continuum, thereby severing the paths of accumulation and junction. Therefore, the order is taught in this way. In general, all paths are included within the mind of enlightenment itself or the instructions themselves, so although there is no order, this order is in terms of generating the mind of enlightenment first and receiving the instructions first. Thus, the paths of accumulation and junction, in general, are merely the practice of omniscience, but they are not special. The special practices are the noble paths, so in terms of taking the path as the main thing, the basis or cause of all practices is the Dharmadhatu, and the Dharmadhatu is also free from elaboration and has all aspects. Although it is not stained by any conventional dharma from its own nature, in terms of the way it appears to the yogi's mind, the Dharmadhatu, which is the basis of the path of accumulation, and the Dharmadhatu, which is the basis of the path of junction, etc., act as the way of entering the basis of the five paths and ten bhumis. Although the Dharmadhatu is not the direct cause, the name of the direct cause of practice is established through the door of similarity. The Dharmadhatu is the naturally abiding lineage, and since the lineage of increase, which increases the virtuous dharma that is the cause of liberation, also enters depending on it, the establishment of being related to it has also been made. The object of meditation is only all dharmas, and the main object is the dharmata of all dharmas, which is the Tathagatagarbha, so the ultimate emptiness can be both the basis and the object. The purpose is the intention at the time of practice. In this regard, most Tibetans and Chinese seem to combine the three qualities of abandonment, realization, and activity, or the four kayas, or the three wisdoms, etc., included in the Buddha-bhumi, but the sutras related to this do not agree, and combining the etymology of Bodhisattva Mahasattva with the Buddha is also a statement that goes beyond what is appropriate. Therefore, this is the intention that is temporarily needed when the Bodhisattva himself practices, and not just the ultimate purpose.
Tibetan
ན་ནོ། །མདོ་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ སྒྲ་བཤད་ཀྱི་དབང་དུ་མཛད་ནས། སེམས་དཔའ་དང་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོའི་སྒྲ་བཤད་ ཀྱིས་སེམས་ཆེན་པོ་དང་། བྱང་བའི་སྒྲ་བཤད་ཀྱིས་སྤོང་བ་ཆེན་པོ་དང་། ཆུབ་པའི་སྒྲ་བཤད་ ཀྱིས་རྟོགས་པ་ཆེན་པོ་བསྟན་ཏེ། མདོ་རྒྱས་པ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སེམས་ཆེན་པོ་ དང་། ཤཱ་རིའི་བུས་སྤོང་བ་ཆེན་པོ་དང་། རབ་འབྱོར་གྱིས་རྟོགས་པ་ཆེན་པོ་རྣམས་གསུངས་ ལ། ཡོན་ཏན་རིན་པོ་ཆེ་བསྡུད་པ་ལས། ཅི་ཕྱིར་དེ་ནི་སེམས་དཔའ་ཆེ་ཞེས་བྱ་ཞེ་ན། །སེམས་ ཅན་ཚོགས་རྣམས་མང་པོའི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་དང་། སེམས་ཅན་ཁམས་ཀྱི་ལྟ་རྣམས་ཆེན་པོ་ གཅོད་པ་སྟེ། །དེ་ཕྱིར་འདི་ནི་སེམས་དཔའ་ཆེ་ཞེས་རབ་བརྗོད་དེ། །གཏོང་བ་ཆེ་དང་བློ་ཆེ་ བ་དང་མཐུ་ཆེ་དང་། །རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱི་ཐེག་ཆེན་མཆོག་ལ་ཞུགས་པ་དང་། །གོ་ཆ་ཆེན་པོ་ བསྒོས་ཤིང་བདུད་ཀྱི་རྒྱུ་འདུལ་བ། །དེ་ཡི་ཕྱིར་ན་སེམས་དཔའ་ཆེ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན། །ཅེས་ གསུངས་ཏེ། འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་དང་། ཉན་ཐོས་དང་རང་རྒྱལ་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ ཐམས་ཅད་ཀྱི། ཡོན་ཏན་གྱི་ཚོགས་རྣམས་ལས་ཇི་ལྟར་འོས་འོས་སུ་སྐད་ཅིག་རེ་རེ་བཞིན་མ་ ཐོབ་པ་རྣམས་ཐོབ་པར་བྱེད། ཐོབ་པ་རྣམས་སྤེལ་བར་བྱེད་པའི་འཇུག་པ་སེམས་བསྐྱེད་དང་ ལྡན་པས་སེམས་ཅན་གཞན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཙོ་བོ་དང་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ནི་སེམས་ཆེན་པོའོ། ། བདག་ཉིད་ཀྱིས་གཞན་ལ་ཆོས་བསྟན་པས། དེ་རྣམས་ཀྱི་བདག་ལྟ་དང་མཐར་ལྟ་ལ་སོགས་ པ་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས། ལམ་དང་འབྲས་བུ་ལ་འཛིན་པའི་དམིགས་པའི་ལྟ་བ་ཐམས་ཅད་ ཀྱང་སྤོང་བར་བྱེད་པ་ནི་སྤོང་བ་ཆེན་པོ་དང་། སྦྱིན་པ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་གཞན་ལ་མེད་ པའི་ཁྱད་ཆོས་དཔག་ཏུ་མེད་པ་མངའ་བ་རྣམས་ལ་ཡང་། ཆོས་དབྱིངས་ཀྱི་རང་བཞིན་རྟོགས་ 17-528 པའི་སྟོབས་ཀྱིས་མ་ཆགས་པ་ནི་རྟོགས་པ་ཆེན་པོ་སྟེ། རི་རབ་ལ་མངོན་པར་དམིགས་ན་ནྱ་ གྲོ་དྷའི་སྡོང་པོ་ལ་ཆེ་བའི་བློ་མི་སྐྱེ་བ་བཞིན་ནོ། །འདི་དག་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ ཀྱི་སྤྱོད་པ་གང་སྤྱོད་ཀྱང་། འཕྲལ་འཕྲལ་དུ་ཆེད་གཏད་སྦྱོར་དགོས་པས། ཆེད་དུ་བྱ་བ་ཞེས་ བྱ་སྟེ། འཕྲལ་འཕྲལ་དུ་བྱེད་དགོས་རྒྱུའི་དོན་ནོ། ། སྒྲུབ་པ་དངོས་ནི། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ཀར་ཤེར་ཕྱིན་གྱིས་ཟིན་པར་བྱས་ནས་ལག་ ལེན་དུ་འདེབས་པ་ཡིན་ཏེ། ཁ་ཅིག་ངོ་བོ་ཕྱིན་དྲུག་ཡིན་ཀྱང་སྒྲུབ་པའི་ལྡོག་ཆ་ནས། བརྩོན་ འགྲུས་ཡིན་པས། སྒྲུབ་པའི་ངོ་བོ་ནི་བརྩོན་འགྲུས་སོ་ཞེས་
Chinese
那诺。经中，就菩萨的词义解释而言，以“菩萨”和“大菩萨”的词义解释，阐述了大心；以“菩萨”的词义解释，阐述了大舍；以“菩提”的词义解释，阐述了大悟。在广经中，世尊宣说了大心，舍利子宣说了大舍，善现宣说了大悟。在《功德宝聚》中说：“为何称其为大勇士？乃因其是众多有情众中的佼佼者，且能断除有情界中的各种大邪见。因此，才被誉为大勇士。拥有大布施、大智慧、大威力，进入诸佛的殊胜大乘，披上伟大的盔甲，调伏魔众。因此，才被称为大勇士。”如是说。对于世间众生、声闻、缘觉和所有菩萨的功德之聚，如何适宜地使他们在一刹那间获得未得之功德，增进已得之功德，具有这种发心的行持，成为所有其他有情众生的主宰和殊胜者，即是大心。自己为他人宣说佛法，对于他们的我见和边见等，更不用说其他的见解了，能够舍弃执着于道和果的所缘之见，即是大舍。对于拥有无与伦比的、他人所不具备的无量功德者，也能以证悟法界自性的力量而不执着，即是大悟。如同如果专注于须弥山，就不会对榕树产生巨大的想法一样。这些是菩萨们无论行持何种行为，都需要立即专注并结合，因此被称为“专注之事”，意思是必须立即做的事情的原因。实际的修持是，在六度波罗蜜多中，都以般若波罗蜜多来摄持，并付诸实践。有些人认为本体是六度，但从修持的角度来看，是精进，所以修持的本体是精进。
English
Namo. In the Sutra, with regard to the explanation of the term Bodhisattva, the great mind is explained by the explanation of the terms 'Bodhisattva' and 'Mahasattva'; the great renunciation is explained by the explanation of 'Bodhi'; and the great realization is explained by the explanation of 'Bodhi'. In the extensive Sutra, the Blessed One spoke of the great mind, Shariputra spoke of the great renunciation, and Subhuti spoke of the great realization. In the 'Collection of Precious Qualities', it says: 'Why is he called a great hero? Because he is the best of many sentient beings, and he cuts off the great views of the realm of sentient beings. Therefore, he is praised as a great hero. He has great generosity, great wisdom, great power, enters the supreme Great Vehicle of the Victors, puts on great armor, and subdues the hosts of demons. Therefore, he is called a great hero.' Thus it is said. For the accumulation of merits of worldly beings, Shravakas, Pratyekabuddhas, and all Bodhisattvas, how appropriately they can be made to obtain what has not been obtained in each moment, and to increase what has been obtained, the conduct of having such a mind of enlightenment, becoming the master and supreme of all other sentient beings, is the great mind. By oneself teaching the Dharma to others, what need is there to mention the views of self and extreme views, etc., of those beings? To abandon all the views of clinging to the object of focus on the path and the result is the great renunciation. Even for those who possess immeasurable qualities that others do not have, by the power of realizing the nature of the Dharmadhatu, not to be attached is the great realization. It is like if one focuses on Mount Meru, one will not have the thought of greatness for the Nyagrodha tree. These are the practices of the Bodhisattvas, whatever they practice, they need to be immediately focused and combined, therefore it is called 'focused activity', meaning the reason for things that must be done immediately. The actual practice is to have all six Paramitas grasped by Prajnaparamita and put into practice. Some think that the essence is the six Paramitas, but from the aspect of practice, it is diligence, so the essence of practice is diligence.