Tibetan
ས་ཀྱི་ཆོས་ཀུན་འགོག་པའི་གཞི། རང་བཞིན་ འོད་གསལ་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོའོ། །འདི་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་ལུགས་ ཡིན་པར་བདེན་ཅིང་། འཕགས་པའི་མཉམ་གཞག་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོར་གྲུབ་པས་བདེན་པ་སྟེ། འདི་ཡང་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་ངོ་བོར་མེད་ལ། བློས་བཏགས་ཤིང་བཟུང་བ་ལྟར་མ་གྲུབ་པའི་ ཕྱིར་སྐབས་འགར་མེད་པའི་ཕྱིར་སྐབས་འགར་མེད་པའི་ཐ་སྙད་ཡང་བྱ་ལ། བདེན་པ་གཞན་ གསུམ་དང་སོ་སོར་བརྟགས་པའི་འགོག་བདེན་ནི། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཤེས་པ་ལ། སྒྱུ་མ་ལྟར་ སྣང་ལ་རང་བཞིན་མེད་པ་དང་། དོན་དམ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོར་སྣང་བ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར། གདོད་མ་ནས་མ་གྲུབ་ཅིང་མེད་པའོ། །ཡེ་ཤེས་མེད་ཅེས་པ་མཁས་པར་བྱ་བ་བཅུའི་དབང་ དུ་བྱས་ན། དབང་པོ་ལ་མཁས་པར་སྟོན་པ་ཡིན་ཡང་། དྲུག་གི་དབང་དུ་བྱས་ན། གནས་དང་ གནས་མ་ཡིན་པ་ལ་མཁས་པར་བྱ་བའི་ནང་དུ་འདུས་ཏེ། དེ་ལ་བདེན་བཞི་རྟོགས་པའི་ཡེ་ ཤེས་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་པའི་ས་བོན་སྤོང་བ་ནི། གནས་ཡིན་ཅིང་འཐད་ལ། འཇིག་རྟེན་པའི་ 17-479 སྙོམས་འཇུག་རྣམས་ཀྱིས་དེ་སྤོང་བ་ནི། གནས་མ་ཡིན་པ་དང་། ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་ པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཤེས་སྒྲིབ་སྤོང་ཞིང་། དེ་ཉིད་ཐབས་དང་བཅས་པ་ཐོབ་པ་ནི་གནས་ཡིན་ ལ། ཐབས་དང་བྲལ་བའང་ཡེ་ཤེས་དེ་མེད་ན་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཐོབ་པ་ནི་གནས་མ་ཡིན་ ནོ་ཞེས་སྦྱར་ཏེ། ཡེ་ཤེས་དང་དེའི་བྱེད་ལས་སྨོས་པའང་གནས་དང་གནས་མིན་ཀྱི་ནང་ཚན་ ནོ། ། དངོས་སུ་ན། བདག་མེད་གཉིས་རྟོགས་པའི་ལམ་གྱི་ཡེ་ཤེས་དེ་བདེན་པར་མེད་ལ། ཡེ་ ཤེས་ཞེས་པས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱང་ཟུར་གྱིས་འཕངས་པར་འགྱུར་ན་ནི། དེ་ནི་ གཉིས་ཀྱིས་སྟོངས་པའི་ཕྱིར་འདུས་བྱས་སུ་མེད་པས་ན་མེད་ཅེས་བྱའོ། །ཡེ་ཤེས་མེད། མི་ ཤེས་པ་མེད་ཅེས་དཔེ་ཁ་ཅིག་ལས་འདོན་པ་ལྟར་ན། ཡེ་ཤེས་དང་དེའི་སྤང་བྱ་གཉིས་ཀར་ རང་བཞིན་མེད་པའི་དོན་ཏེ། གང་བདེན་པའི་དོན་མི་ཤེས་པས་འཁོར་བར་འཁྱམ་པ་གནས་ ཡིན་པ་དང་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་གནས་མི་ཤེས་པས། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ལམ་དང་འབྲས་བུ་ རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་བ་གནས་ཡིན་ཅིང་། དེ་དག་ལས་ཟློག་པ་གནས་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྦྱར་ རོ། །ཐོབ་པ་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་བཤད་བྱེད་པ་ཕལ་ཆེ་བས་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པ་ཁོ་ན་ལ་སྦྱར་ ཡང་འདིར་ནི་ཐོབ་པ་དང་མ་ཐོབ་པ་ཞེས་སྤྱི་ལ་སྦྱར་ནས། ཆོས་གང་ཅི་ཡང་རུང་བ་དེ་ཐམས་ ཅད་ཀྱི་འཕེལ་འགྲིབ་དང་། གནས་སྐབས་སོ་སོར་གྱུར་བའི་ཆ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ།
Chinese
地的诸法皆止息之基，乃是自性光明安乐逝者的心髓。此为一切法的实相，真实不虚。因其成就为圣者的等持智慧之体性，故为真实。然而，此在世俗法的体性中并不存在，因其并非如心识所假立和执取般成立，故有时亦可使用“无”之名相。与其余三种谛分开观察的灭谛，对于世俗的意识而言，如幻象般显现而无自性；对于胜义智慧而言，亦无显现。故从初始便未成立，亦不存在。所谓“无智慧”，若从精通十事的角度而言，乃是显示精通根门。然若从六事角度而言，则包含在精通处与非处之中。因此，以通达四谛之智慧断除烦恼之种子，是为处，合理。而以世间的 17-479 等持断除烦恼之种子，则为非处。以通达法无我之智慧断除所知障，并获得彼之方便，是为处。若无方便，亦无彼智慧，则获得一切智智为非处。如是配合，宣说智慧及其作用，亦属于处与非处之范畴。 实际上，通达二无我的道之智慧，在胜义中并不存在。若以“智慧”一词，亦旁及法界的智慧，则彼为空性，故非为有为法，故称之为“无”。无智慧。若如某些版本所言，作“无不知”，则意为智慧及其所断除之二者皆无自性。即，因不知真实之义而流转于轮回，是为处。因不知不分别之处，故无法通达大乘之道与果，是为处。与此相反者，则为非处。所谓“无所得”，多数论释者仅将其与获得菩提相联系，然此处则将“获得”与“未获得”普遍应用，即指任何法的增长与衰退，以及各种状态的转变。如是说：
English
The basis for ceasing all phenomena of the earth is the essence of the naturally luminous and blissful Sugata. This is true as the reality of all phenomena, and it is true because it is established as the nature of the noble equanimous wisdom. However, this does not exist in the nature of conventional phenomena, because it is not established as it is imputed and grasped by the mind. Therefore, sometimes the term 'non-existence' is also used. The cessation truth, when examined separately from the other three truths, appears like an illusion to conventional consciousness, without inherent existence. And to the ultimate wisdom, there is no appearance either. Therefore, it is not established from the beginning and does not exist. The term 'no wisdom' means that when considering the mastery of the ten subjects, it shows mastery of the faculties. But when considering the six subjects, it is included within the mastery of what is and is not the place. Therefore, abandoning the seeds of affliction with the wisdom that realizes the four truths is the place and is reasonable. And abandoning them with the worldly 17-479 attainments is not the place. Abandoning the obscurations to knowledge with the wisdom that realizes the selflessness of phenomena, and obtaining that together with the means, is the place. And without the means, if that wisdom is absent, then obtaining omniscience is not the place. Thus, by combining them, mentioning wisdom and its function is also within the category of what is and is not the place. In reality, the wisdom of the path that realizes the two selflessnesses does not truly exist. If the term 'wisdom' also indirectly refers to the wisdom of the dharmadhatu, then that is emptiness, so it is not conditioned, therefore it is called 'non-existent.' No wisdom. If, as some versions say, it is 'no non-knowing,' then it means that both wisdom and what is to be abandoned by it are without inherent existence. That is, wandering in samsara because of not knowing the true meaning is the place, and because of not knowing the place of non-conceptualization, one will not realize the path and fruit of the Great Vehicle, which is the place. And what is opposite to that is not the place. The term 'no obtaining' is mostly connected only to obtaining enlightenment by most commentators, but here it is applied generally to 'obtaining' and 'not obtaining,' which refers to the increase and decrease of any phenomenon, and the transformation of various states. As it is said:
Tibetan
ཐོབ་པ་གང་ ཞེ་ན། དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་དང་། ལུང་དུ་མ་བསྟན་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི། འཕེལ་བ་དང་ འགྲིབ་པ་ཐོབ་པ་དང་། རྙེད་པ་དང་ལྡན་པ་ཞེས་གདགས་སོ། །ཞེས་ཆོས་གང་དང་གང་གི་ས་ བོན་འཕེལ་ཞིང་བརྟས་པ་དང་། ནུས་པ་དམན་ཅིང་འགྲིབས་པ་དང་། མངོན་གྱུར་དང་འབྲེལ་ བའམ་མངོན་དུ་མ་གྱུར་ཀྱང་། ནུས་པ་སྔོན་མེད་གསར་དུ་རྙེད་པའམ། ཐོབ་ཟིན་ཉམས་པ་ ལས་བྱུང་བ་རྙེད་པ་དང་། ཐོབ་པའི་རྒྱུན་མ་ཉམས་པར་ཡོད་པའི་ལྡན་པ་སྟེ། སེམས་ཅན་གྱི་ 17-480 རྒྱུད་དང་འབྲེལ་བ་དེ་ལྟ་བུ་ནི་ཐོབ་པའི་མཚོན་བྱེད་ཡིན་པས། མདོར་ན་ཆོས་གང་དང་གང་ ཡིན་པ་རང་རང་གི་མཐུན་པའི་རྒྱུ་ལས་སྐྱེ་བ་དང་། འགག་པ་དང་མཐུན་པའི་རྒྱུས་འགག་པ་ དང་། གནས་པའི་རྒྱུས་རིགས་མཐུན་གནས་པ་དང་། འགྱུར་བའི་རྒྱུས་རིགས་མི་མཐུན་དུ་ བསྒྱུར་བ་སོགས་ཏེ། དཔེར་ན་མིའི་རྟེན་ལ་དགེ་བ་སྤྱད་པས་ཚེ་དེ་ཉིད་ལ་རིང་དུ་གནས་པ་ ནི། མིའི་རྟེན་གནས་པ་ཐོབ་པ་ཡིན་ཅིང་། དེ་བཞིན་དུ་དགེ་བའི་མཐུ་ལས་ཕུང་པོའི་རིགས་ རྒྱུན་ལྷའི་རྟེན་དུ་སྐྱེས་པ་ནི། ལྷའི་གནས་སྐབས་གསར་དུ་ཐོབ་པ་ཡིན་པ་དང་། དེ་བཞིན་ དུ་མི་དགེ་བའི་རྒྱུ་ལས་དམྱལ་བའི་གནས་སྐབས་ཐོབ་པ་དང་། གཞན་ཡང་བདེ་བ་ཐོབ་པ་ དང་། སྡུག་བསྔལ་ཐོབ་པ་དང་། དར་ཞིང་འཕེལ་བའི་དངོས་པོ་ཐོབ་པ་དང་། འགྲིབས་ཤིང་ རྒུད་པའི་དངོས་པོ་ཐོབ་པ་དང་། སྐྱེ་བ་ཐོབ་པ་དང་། འཆི་བ་ཐོབ་པ་ལ་སོགས་བྱུང་ཞིང་གྱུར་ པ་དེ་ནི་མངོན་གྱུར་དུ་ཐོབ་པ་ཡིན་ལ། ད་ལྟ་མངོན་དུ་མ་གྱུར་ཡང་། ངེས་པ་ཅན་གྱི་རྒྱུ་ལས་ འབྱུང་བར་ངེས་ཤིང་། འགྱུར་བར་ངེས་པའི་སྐབས་སུ་གྱུར་པ་ཡང་དེ་དང་དེ་ཐོབ་པ་སྔར་ འདས་ཟིན་པའི་ཤུགས་དེ་ལྟར་ཡོད་ན་དེ་ཡང་བྱུང་ཟིན་དང་གྱུར་ཟིན་གྱི་དངོས་པོ་ལྡན་པ་སྟེ། རྣམ་པ་འདི་ལྟ་བུ་དག་ནི་ཐོབ་པ་ཡིན་ལ། དེ་དག་དང་མཚན་ཉིད་འགལ་བའི་དངོས་པོ་ནི་མ་ ཐོབ་པ་སྟེ། ཐོབ་པ་དང་མ་ཐོབ་པ་འདི་དག་ནི། གནས་དང་གནས་མ་ཡིན་པ་དང་ཡོངས་སུ་ འབྲེལ་བའོ། །དེ་ཡང་དགེ་བ་བྱས་པས་མཐོ་རིས་ཐོབ་པ་ནི་གནས་ཡིན་ལ། ངན་འགྲོ་ཐོབ་ པ་ནི་གནས་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་མ་ཐོབ་པ་ཉིད་གནས་སོ། །སྲེད་པ་དང་བཅས་པས་སྐྱེ་བ་ཐོབ་ པར་འགྱུར་བ་ནི་གནས་ཡིན་ལ། སྲེད་པ་དང་བྲལ་བས་སྐྱེ་བ་མི་ཐོབ་པ་གནས་ཡིན་ཅིང་། ཚེ་ ཟད་ན་འཆི་བ་ཐོབ་པ་གནས་ཡིན་པ་སོགས་དང་། དེ་དག་ལས་ཟློག་པ་ནི་གནས་མ་ཡིན་པ་ སོགས་ཏེ། དེ་ལྟར་ཡང་རྒྱལ་ཚབ་ཆེན་པོས། མི་འདོད་འདོད་དང་རྣམ་དག་དང་། །མཉམ་
Chinese
什么是获得？ 答：善和不善，以及未说明的法，它们的增长和 衰减是获得，被称作获得和具有。也就是说，任何法的种 子增长和壮大，能力减弱和衰减，与显现相关 或者即使没有显现，也能新获得以前没有的能力，或者从已获得的衰退中 产生的获得，以及已获得的相续没有衰退而存在的具有，即与有情 相续相关的这种状态是获得的象征。总之，任何法 都是从各自相应的因中产生，从与灭相符的因中灭亡，从存在的因中同类存在，从变化的因中转化为不同类等等。例如，在人的基础上行善，使寿命得以延长 是获得人的基础存在。同样，凭借善的力量，蕴的相续 转生为天人的基础，这是新获得天人的状态。同样 从不善的因中获得地狱的状态，以及获得安乐 和获得痛苦，获得兴盛和发展的事物，以及获得衰败和 衰退的事物，获得出生和获得死亡等等，这些已经发生和转变 就是显现的获得。现在即使没有显现，也必定从确定的因中 产生，在必定转变的时候转变，那也是获得，如果存在以前 已经过去的势力，那也是具有已经发生和转变的事物。像这样的 状态就是获得，与这些相违背的事物就是未获得。获得和未获得这些 与处和非处完全相关。也就是说，行善而获得天界是处，获得恶趣 是非处，没有获得它本身就是处。与贪欲相伴而将获得出生是处，与贪欲分离而不会获得出生是处，寿命 耗尽而获得死亡是处等等，与这些相反的就是非处 等等。就像宗喀巴大师所说：不欲、欲和清净，以及平等
English
What is attainment? Answer: Virtue and non-virtue, and the phenomena that are not specified, their increase and decrease are attainment, and are called attainment and possession. That is to say, the seed of any dharma grows and strengthens, its power weakens and declines, and it is related to manifestation or even if it does not manifest, it can newly acquire a previously non-existent ability, or from the decline of what has been attained resulting in attainment, and the possession of the continuity of what has been attained without decline, that is, such a state related to the sentient being's continuum is a symbol of attainment. In short, any dharma arises from its own corresponding cause, ceases from the cause that corresponds to cessation, exists from the cause of existence, and transforms into a different kind from the cause of change, and so on. For example, practicing virtue on the basis of a human being, so that life can be prolonged is to attain the existence of the human basis. Similarly, by the power of virtue, the continuum of the aggregates is reborn as the basis of the gods, which is the new attainment of the state of the gods. Similarly from the cause of non-virtue, the state of hell is attained, as well as the attainment of happiness and the attainment of suffering, the attainment of flourishing and developing things, and the attainment of declining and deteriorating things, the attainment of birth and the attainment of death, etc., these have occurred and transformed which is the manifestation of attainment. Even if it is not manifested now, it will surely arise from a definite cause, and when it is sure to change, it will change, that is also attainment, if there is a force that has already passed then it also possesses the things that have already happened and transformed. Such a state is attainment, and the things that contradict these are non-attainment. These attainments and non-attainments are completely related to place and non-place. That is to say, doing good and attaining the heavens is a place, attaining the evil realms is a non-place, and not attaining it is itself a place. Being accompanied by desire and about to attain birth is a place, being separated from desire and not attaining birth is a place, life is exhausted and attaining death is a place, etc., and the opposite of these is a non-place etc. Just as the great Regent Tsongkhapa said: Undesired, desired and pure, and equal