Tibetan
ཐ་དད་མིན་ ཡང་དེ་མེད་པར། ཁྱོད་ཀྱིས་གསལ་པོ་ཉིད་དུ་བསྟན། མཚན་ཉིད་མཚོན་བྱ་རྣམ་བྲལ་ཞིང་། ། ཚིག་གི་བརྗོད་པ་རྣམས་སྤངས་པར། ཁྱོད་ཉིད་ཡེ་ཤེས་ཅན་ཉིད་ཀྱིས། །འགྲོ་བ་འདི་དག་ཞི་ བར་མཐོང་། །ཞེས་བཤད་དེ། གཟུགས་སུ་རུང་བ་གཟུགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དོ། །ཞེས་པ་ལ་ སོགས་པ་བཏགས་པ་ཙམ་གྱི་ངོ་བོར་ཁས་ལེན་མོད་ཀྱང་། གཟུགས་རུང་དང་གཟུགས་ཕུང་ ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གཞན་ཡིན་ན་ནི། མཚན་ཉིད་ཀྱིས་མཚན་གཞི་མཚོན་པར་མི་ནུས་པར་ཐལ་ བར་འགྱུར་ལ། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གཅིག་ན་ནི། མཚན་མཚོན་གྱི་དབྱེ་བ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། ། གཞན་ཡང་གཟུགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྔ་རོལ་ན། གཟུགས་ཡོད་དམ་མེད། མེད་ན་མཚན་ ཉིད་གང་ལ་འཇུག་པའི་མཚན་གཞི་མེད་པར་འགྱུར་བས། མཚན་གཞི་མེད་པའི་ཕྱིར་མཚན་ 17-462 ཉིད་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ལ། ཡོད་ན་ནི་མཚན་ཉིད་མེད་པའི་མཚན་གཞི་མི་འཐད་ ཅིང་། དེ་ལ་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་མ་ཁྱབ་པས། མཚན་ཉིད་དེ་ཡང་མཚན་ཉིད་མིན་པར་འགྱུར་རོ། ། དེའི་ཕྱིར་མཚན་གཞིའམ་ཁྱད་གཞི་གང་དང་གང་ལ། མཚན་ཉིད་དམ་ཁྱད་ཆོས་དེ་དག་དེ་ འཇུག་གོ །ཞེས་པའམ་བློས་བཏགས་པ་ཙམ་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི། ཡང་དག་པར་ན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ པས། ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་མཚན་ཉིད་མེད་པའོ། །མ་སྐྱེས་པ་ཞེས་པ་ལ། དངོས་པོ་ཡོད་པ་ ཉིད་མི་སྐྱེ། །མེད་པའང་མ་ཡིན་ཡོད་མེད་མིན། །བདག་ལས་མ་ཡིན་གཞན་ལས་མིན། ། གཉིས་མིན་སྐྱེ་བ་ཇི་ལྟ་བུ། །ཞེས་བཤད་དེ། འཇིག་རྟེན་ན་བྱ་བ་ཅུང་ཟད་ཅིག་ཡོད་ན་བྱེད་ པ་པོ་ངེས་པར་དགོས་ཏེ། ཟ་བ་དང་འགྲོ་བ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་སྐྱེ་བ་ཡོད་ན། སྐྱེ་བ་པོ་སྟེ་སྐྱེ་མཁན་ཡོད་དགོས་སོ། །སྐྱེ་བ་པོ་ཡོད་པ་ཉིད་མི་སྐྱེ་སྟེ་གྲུབ་ཟིན་པའི་ཕྱིར། གྲུབ་ ཀྱང་སྐྱེ་ན་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བས་ཧ་ཅང་ཐལ་བ་དང་། གྲུབ་ནས་སྐྱེ་བ་ལ་ དགོས་པ་མེད་པར་ཐལ་བས་སོ། །སྐྱེ་བ་པོ་མེད་པར་སྐྱེ་ཡང་མི་འཐད་དེ། བྱེད་པོ་མེད་པའི་ བྱ་བ་ཡོད་པར་ཐལ་བས་སོ། །སྐྱེ་བ་པོ་ཡོད་མེད་གཉིས་ཀ་ཡང་སྐྱེ་བ་མི་འཐད་དེ། གཉིས་པོ་ ཐ་དད་གཉིས་ཡིན་ན་སོ་སོའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང་། དངོས་པོ་གཅིག་ལ་སྐྱེ་བ་པོ་ཡོད་ མེད་གཉིས་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། འདི་ནི་ཡོད་མེད་སྐྱེ་འགོག་གི་གཏན་ཚིགས་སོ། །དངོས་པོ་ རྣམས་བདག་ལས་མི་སྐྱེ་སྟེ་རང་ཉིད་དུ་གྲུབ་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ལས་མི་སྐྱེ་སྟེ་སྐྱེ་བ་པོ་ ཉིད་ལ་བལྟོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་མྱུ་གུ་དེ་གཞན་ལས་མི་སྐྱེ་སྟེ། མྱུ་གུ་ཉིད་དག་རྒྱུད་ གཅིག་པའི་ས་བོན་ལ་བལྟོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་མ་བལྟོས་པར་ཡང་སྐྱེ་ན། འབྲེལ་མེད་ དོན་གཞན་ཐམས་ཅད་ལས་ཀྱང་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་ཀ་ལས་མ་ཡིན་ཏེ། ཞེས་པ་ གཉིས་ཀར་འགྱུར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་མེད་པར་ཡང་མི་འབྱུང་སྟེ། རྒྱུ་མེད་གཞན་ལ་མི་ བལྟོས་ཕྱིར། །རྟག་ཏུ་ཡོད་པའམ་མེད་པར་འགྱུར། །ཞེས་པའི་སྐྱོན་དུ་ཐལ་བས་སོ། །དེའི་ 17-463 ཕྱིར་སྐྱེ་བར་སྣང་བའི་འཁྲུལ་བ་ཙམ་ཞིག་ཤར་བ་ཡིན་གྱི། གནས་ཚུལ་ལ་སྐྱེ་བ་གྲུབ་པ་ནི་ མེད་དོ། །དེ་ལྟར་ན་བདེན་པའི་སྐྱེ་བ་ནམ་དུ་ཡང་མེད་ལ། སྐྱེ་བ་ཙམ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ན། ཇི་ སྐད་དུ། ཐོག་མ་དང་ནི་དེ་ཉིད་གཞན་ཉིད་དང་། །རང་གི་མཚན་ཉིད་རང་དང་གཞན་དུ་ འགྱུར། །ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དག་ཁྱད་པར་ལས། །སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཆོས་ལ་བཟོད་པར་ བཤད། ཅེས་ཁྱད་པར་གྱི་སྐྱེ་བ་གཏན་མེད་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་ཀྱང་མང་དུ་གསུངས་སོ། །ཡང་ དུས་ལ་དཔྱད་པ་ནི། རེ་ཞིག་པའི་རྒྱུ་ལས་ཀྱང་། འབྲས་བུ་འབྱུང་བར་མི་རིགས་ལ། །མ་ཞིག་ ལས་མིན་རྨི་ལམ་དང་། །དྲ་བའི་སྐྱེ་བ་ཁྱོད་ཉིད་བཞེད། །ཞིག་དང་མ་ཞིག་པ་དག་གི །རྒྱུ་ དང་འབྲས་བུ་འབྱུང་བ་དག །སྒྱུ་མ་འབྱུང་བ་བཞིན་དུ་འབྱུང་། །ཀུན་ཀྱང་དེ་བཞིན་ཁྱོད་ཀྱིས་ གསུངས། །ཞེས་བཤད་དེ། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དག་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་ངོ་བོ་ཉིད་ ཀྱིས་དུས་ཐ་དད་པར་ཡང་མི་རུང་། དུས་གཅིག་པ་ཡང་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དུས་ཐ་དད་པ་ སྔ་ཕྱི་ཅན་དུ་སྐྱེའོ་ཞེ་ན། རེ་ཞིག་རྒྱུ་ཞིག་ནས་འབྱུང་བ་མི་རིགས་ཏེ། རིགས་ན་ཁྱིམ་བྱ་ཤི་ ནས་ཀྱང་སྐད་འབྱིན་པ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །སྒྱུ་མ་ཞིག་པ་ལས་འབྲས་བུ་འབྱུང་བ་ཡང་མི་ འཐད་དེ། འཐད་ན་བསྲེག་བྱ་སྲེག་བཞིན་པ་རྒྱུའི་དུས་ན་བསྲེགས་ཟིན་ཀྱི་ཐལ་བ་ཡོད་པར་ འགྱུར་རོ། །དེས་ན་རྒྱུ་འབྲས་སྔ་ཕྱི་ཅན་དང་དུས་མཉམ་པ་ཐམས་ཅད། རྨི་ལམ་མམ་སྒྱུ་མ་ལྟ་ བུར་ཤེས་པར་བྱ་ཞིང་། དེས་མཚོན་ན་འདུས་བྱས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་གནས་ ཀྱང་དོན་དམ་པར་མེད་པ་ཞེས་བྱའོ། །མ་འགགས་པ་ཞེས་པ་ལ་ཡོད་པ་གནས་པར་རིགས་ འགྱུར་གྱི། འཇིག་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །མེད་པ་མི་གནས་པ་རིག་པས། །འཇིག་པར་ འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བཤད་དེ། གཟུགས་སོགས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་འཇིག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་ན་ཡང་མི་འཇིག མེད་ན་ཡང་མི་འཇིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡོད་ན་མི་འཇིག་ སྟེ། ཡོད་པ་ནི་གནས་པ
Chinese
非他 又，若无彼，汝已明示之。体性与所诠相分离， 舍弃一切言词之表达，汝以智慧之身，见此众生寂静。（此为经文） 如是说，堪为色者，乃是色之体性。（此为经文） 如是等等，虽承许仅为假立之自性，然若色堪能与色蕴，以自性为异者，则体性不能诠释所依，应成过失。若以自性为一者，则应成体性与所诠无有差别。 又，于色之体性之前，色是有还是无？若无，则应成体性无有可安立之所依，以无所依之故，应成体性不存在。若有，则应成无体性之所依不合理，且彼不为体性所遍及，故彼体性亦应成非体性。 是故，于所依或差别基之任何者上，彼等体性或差别法即安立。如是说，或仅是分别假立而已，然真实而言并非存在，故一切法皆是无体性。所谓不生者，实有之事物不生，非无亦非亦有亦无，非从自生亦非从他生，非二者，生是如何？如是说，世间若有少许作用，则必需要有作者，如饮食行走等等。故若有生，则必须要有所生者，即生起者。生起者已存在则不生，因已成就之故。纵已成就仍生，则应成相续不断生起，故成太过，且成就后生则应成无有必要。无生起者亦不应理，应成无作者之作用存在。有无二者亦不应理，若二者为二个他体，则应成各自之过失，且一事物上有无二者相违故。此乃有无遮止生之理证。事物非从自生，因已于自身成就之故。非从他生，因需观待生起者之故。譬如苗芽非从他
English
Non-other Again, if there is no that, you have clearly shown it. Characteristics and what is expressed are separate, Having abandoned all expressions of words, you, with your wisdom body, see these beings in peace. (This is the sutra) Thus it is said, that which is suitable for form is the characteristic of form. (This is the sutra) Like this and so on, although it is accepted as merely a self-nature that is nominally established, if the suitability of form and the aggregates of form are different in nature, then the characteristic will not be able to express the basis, it should become a fault. If it is one in nature, then there should be no difference between the characteristic and what is expressed. Also, before the characteristic of form, is form existent or non-existent? If it is non-existent, then there should be no basis on which the characteristic can be established, and because there is no basis, the characteristic should become non-existent. If it exists, then the basis without characteristic is not reasonable, and because it is not pervaded by the characteristic, that characteristic should also become non-characteristic. Therefore, on whatever basis or differentiating basis, those characteristics or differentiating qualities are established. As it is said, or it is merely conceptually imputed, but in reality it is not existent, therefore all phenomena are without characteristics. What is called unborn, the existent thing does not arise, it is neither non-existent nor both existent and non-existent, it is neither from itself nor from another, not from both, how is birth? Thus it is said, if there is a slight action in the world, then there must be an agent, such as eating and walking, and so on. Therefore, if there is birth, then there must be a producer, that is, the one who arises. The one who arises does not arise because it is already accomplished. Even if it is accomplished, if it still arises, then it should become a continuous arising, therefore it becomes too much, and if it arises after it is accomplished, then it should become unnecessary. It is also unreasonable for it to arise without a producer, it should become an action without an agent. It is also unreasonable for both existence and non-existence to arise, if the two are two different entities, then they should become their respective faults, and it is contradictory for one thing to have both existence and non-existence. This is the reasoning that prevents existence and non-existence from arising. Things do not arise from themselves because they are already accomplished in themselves. They do not arise from others because they need to rely on the producer. For example, a sprout does not arise from another.
Chinese
生，因为幼芽本身依赖于同一类的种子。如果不依赖于它也生，那么也会从所有不相关的事物中生出。并非从两者（而生），因为对两者来说是无变化的。也不是无因而生，因为无因不依赖于其他。否则会陷入“恒常存在或不存在”的过失。因此，仅仅是生起的错觉显现而已，实际上并没有成立生。这样一来，真实的生就永远不存在了。如果仅仅就生的角度而言，如是说：“初始以及彼性异性，自之体性自与他性变，从诸烦恼差别故，说于无生法得忍。”这样也说了许多关于特殊生完全不存在的名相。又，对于时间的观察是：暂时性的因，也不应产生果。非已坏灭，非梦与网的生，您自己许诺。已坏与未坏的，因与果的生起，如幻术般生起，一切皆如是您所说。这样说，因和果不是自性存在的，因为自性上时间不同也不行，时间相同也不行。如果说是时间不同，有先有后地生起，那么暂时从已坏灭的因产生是不合理的，如果合理，那么也会出现家养鸟死后也能发出声音的过失。幻术坏灭后产生果也不合理，如果合理，那么应该出现燃烧物正在燃烧时，因的阶段就已经有烧完的灰烬了。因此，所有因果有先有后和同时的，都应知如梦或幻术一般。以此为例，所有有为法，虽然在名言上存在，但在胜义上是不存在的。所谓不灭，是指存在可以转变为住，但不会转变为灭。无不居住，以智慧，不会转变为灭。这样说，色等不是自性灭亡的，因为如果是自性存在，也不会灭亡，如果不存在，也不会灭亡。如果存在就不会灭亡，因为存在就是住。
English
arises, because the sprout itself depends on the seed of the same kind. If it also arises without depending on it, then it will also arise from all unrelated things. It is not from both, because it is unchanging for both. It also does not arise without a cause, because a causeless thing does not depend on others. Otherwise, it would fall into the fault of "always existing or not existing." Therefore, it is only an illusion of arising that appears, but in reality, arising is not established. In this way, true arising never exists. If only from the point of view of arising, as it is said: "The initial and the otherness of that, the self-nature of oneself changes into self and other, from the difference of all defilements, it is said to have forbearance in the unborn dharma." Thus, many terms for the complete non-existence of special arising are also spoken. Also, the examination of time is: a temporary cause should not produce a result. Not from the undestroyed, not from dreams and the arising of nets, you yourself promised. The arising of causes and results of the destroyed and the undestroyed, arises like an illusion, you said everything is like that. It is said that causes and results are not self-existent, because in self-nature, different times are not possible, and the same time is not possible. If it is said that the times are different, arising one after another, then it is unreasonable to arise from a destroyed cause, if it is reasonable, then it will also appear the fault that even after the death of a domestic bird, it can make a sound. It is also unreasonable for the result to arise from the destruction of illusion, if it is reasonable, then it should appear that when the combustible is burning, in the stage of the cause, there is already burnt ash. Therefore, all causes and results, both before and after and at the same time, should be known as like dreams or illusions. By this example, all conditioned dharmas, although existing in conventional truth, are said to be non-existent in ultimate truth. The so-called non-cessation means that existence can be transformed into dwelling, but it will not be transformed into destruction. Non-dwelling, with wisdom, will not be transformed into destruction. It is said that form and so on are not self-destructive, because if they are self-existent, they will not be destroyed, and if they are non-existent, they will not be destroyed. If it exists, it will not be destroyed, because existence is dwelling.