Chinese
是分别念，因为分别念本身的体性是他性，但以假立的方式成为知识转变的部分也是遍计所执。 他起的体性是，仅仅与遍计所执的显现部分相关联，并且是能够显现那样体性显现的基础，即是持识的识的形象，在此显现各种各样的显现，是从习气的他起所产生的，并且识本身也是由无始以来的习气所形成的。 17-445 因此，由于受到习气的支配而无自主地显现，所以称为他起。 也就是说，遍计所执就像影像一样，而与之恒常相关的，则是像显现影像的基础镜子一样。 圆成实的体性是，虽然对于众生来说，似乎与他性无二无别地混合在一起，但自性体性却极其相违，是法性的心。 例如，就像金矿石的状态下，金子和石头一样。 又如毒药具有使众生死去的能力，以及具有使寿命与日月同辉的能力一样，虽然能力的事物和体性极其相违，但凡夫的眼睛却无法分辨，如果显现出任何使事物和药物等原因不死的情况，那么致死的物质能力就会从根本上得到净化。 因此，所断之障和能断道之智慧，一切体性都是他性，因此他性是取舍之处，是如实的世俗谛，而圆成实则是从取舍中解脱出来的胜义谛。 舍弃他性，遍计所执就会在自身清净，然而也必须了解遍计所执的自性。 此外，如是说：“分别和知识，以及言说粗大，殊胜义唯一。” 这样区分二谛，以及“义和获得与成就，认为是胜义三种。” 等等，因此必须了解各自的区分，以及实有和假立的差别，因为这里会变得非常繁多，所以不再赘述。 如此一来，蕴、界、处等名相的基础之法，仅仅是分别念所假立的， 17-446 并且显现于颠倒错乱的智慧。
English
It is conceptualization, because the very nature of conceptualization is other-powered, but the part that becomes knowledge transformation in the manner of imputation is also the completely imputed. The characteristic of the other-powered is that it is only related to the appearance part of the completely imputed, and it is the basis for being able to manifest such a nature appearance, that is, only the image of the consciousness that holds knowledge. Various appearances appear in it, which arise from the other-powered of habit, and the consciousness itself is also formed from beginningless habits. 17-445 Therefore, because it appears without autonomy under the influence of habit, it is called other-powered. That is to say, the completely imputed is like an image, and what is constantly related to it is like a mirror, which is the basis for the appearance of the image. The characteristic of the perfectly established is that, although it appears to sentient beings as if it were inseparably mixed with the other-powered, the nature and characteristics are extremely contradictory, and it is the mind of the Dharma nature. For example, like gold and stone in the state of gold ore. Or, like poison having the ability to kill sentient beings, and having the ability to make life as long as the sun and moon, although the substance and characteristics of the ability are extremely contradictory, the eyes of ordinary people cannot distinguish them. If any situation arises that makes things and medicines etc. not die, then the deadly material ability will be purified from the root. Therefore, all the nature of the obscurations to be abandoned and the wisdom of the path to be abandoned is other-powered, so the other-powered is the place of acceptance and rejection, and is the true conventional truth, while the perfectly established is the ultimate truth that is liberated from acceptance and rejection. By abandoning the other-powered, the completely imputed will be purified in itself, but it is also necessary to understand the nature of the completely imputed. Furthermore, it is said: "Discrimination and knowledge, as well as coarse speech, the supreme meaning is unique." Thus distinguishing the two truths, and "Meaning and attainment and accomplishment are considered to be three kinds of ultimate meaning." And so on, therefore it is necessary to understand the respective distinctions, as well as the differences between real and imputed, because it will become very numerous here, so I will not elaborate. In this way, the basis of phenomena such as aggregates, realms, and sources is merely imputed by conceptualization, 17-446 and appears to inverted wisdom.
Tibetan
ཁོ་ན་ཡིན་གྱི། ཡང་དག་པར་ན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཡོད་པ་ མ་ཡིན་ནོ། །ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་དེ་དག་གདོད་ནས་མེད་པ་དང་། དོན་དམ་གྱི་ཆོས་འགྱུར་བ་ མེད་པར་གནས་པ་ནི། གནས་ལུགས་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་གདོད་ནས་མ་གྲུབ་ པ་ནི། ཆོས་དབྱིངས་འགྱུར་མེད་ལ་ཆོས་དབྱིངས་དེའི་ཁྱད་ཆོས་ཀྱི་ཚུལ་དུ་འཇུག་པའོ། །ད་ ནི་སྐབས་འདིར་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་ཞལ་སྔ་ནས་གསུངས་པ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ བསྟོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་དབུ་མའི་སྙིང་པོར་གྱུར་པ་དེ་དང་སྦྱར་ཏེ་བཤད་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟ་ཡང་ གཞུང་དེ་ལས། བློ་ལྡན་ཁྱོད་ཀྱི་ཕུང་པོ་དེའང་། སྒྱུ་མ་སྨིག་རྒྱུ་དྲི་ཟ་ཡི། །གྲོང་ཁྱེར་རྨི་ལམ་ཇི་ བཞིན་དུ། །བློ་ལྡན་རྣམས་ལ་རབ་ཏུ་བསྟན། །གང་དག་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བ་རྣམས། །དེ་མེད་པར་ ནི་ཡོང་མིན་པས། །གཟུགས་བརྙན་ཉིད་དང་མཚུངས་པ་རུ། །གསལ་བ་ཅི་ཡི་ཕྱིར་མི་འདོད། ། འབྱུང་བ་མིག་གིས་གཟུང་མིན་པས། །དེ་དངོས་མིག་གི་ཇི་ལྟར་ཡིན། །གཟུགས་ཉིད་བཟུང་ བར་རབ་བཀག་པས། །གཟུགས་ཉིད་དེ་ལྟར་ཁྱོད་ཀྱིས་གསུངས། །ཚོར་བྱ་མེད་པར་དེ་མེད་ པས། །ཚོར་བ་ཉིད་ནི་བདག་མེད་པས། །ཚོར་བ་དེ་ཡང་རང་བཞིན་གྱིས། །ཡོད་པ་མིན་པར་ ཁྱེད་ཉིད་བཞེད། །མིང་དང་དོན་དག་ཐ་དད་མིན། །མི་ཡིས་ཁ་ཉིད་ཚིག་པར་འགྱུར། །གཞན་ ཡང་རྟོགས་པ་མེད་འགྱུར་ཞེས། །བདེན་པ་གསུང་བ་ཁྱེད་ཀྱིས་བསྟན། །བྱེད་པོ་རང་དབང་ ལས་ཉིད་ཀྱང་། །ཐ་སྙད་དུ་ནི་ཁྱོད་ཀྱིས་བསྟན། །ཕན་ཚུན་བལྟོས་པ་ཅན་ཉིད་དུ། །གྲུབ་པར་ ཁྱོད་ཀྱིས་བཞེད་པ་ལགས། །བྱེད་པོ་ཡོད་མིན་སྤྱོད་པའང་མེད། བསོད་ནམས་དེ་མིན་རྟེན་ འབྲེལ་སྐྱེས། །བརྟེན་ནས་སྐྱེས་གང་མ་སྐྱེས་ཤེས། །ཚིག་གི་བདག་པོ་ཁྱོད་ཀྱིས་གསུངས། ། ཤེས་པ་མེད་པར་ཤེས་བྱ་མིན། །དེ་མེད་རྣམ་པར་ཤེས་པའང་མེད། །དེ་ཕྱིར་ཤེས་དང་ཤེས་ བྱ་དག །རང་དངོས་མེད་པར་ཁྱོད་ཀྱིས་གསུངས། །ཞེས་འབྱུང་སྟེ། དེ་ལ་འདི་ནི་བདག་མེད་ རྣམ་པ་གཉིས་ལས་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ཁོ་ནའི་དབང་དུ་བྱས་པ་སྟེ། དེ་ཡང་སྣང་གྲགས་ཀྱི་ 17-447 ཆོས་གང་ཅི་ཡང་རུང་བ་དེ་དང་དེ་སོ་སོ་ལ། གཞན་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པས་རང་དབང་ བའི་ངོ་བོ་དེའི་ཁྱད་གཞི་ཞིག་ཅི་སྟེ་ཡོད་སྲིད་ན། དེ་ནི་ཆོས་དེ་ཉིད་ཁོ་ན་རང་དབང་གི་གཞན་ མི་དབང་བས་བདག་ཅེས་བྱའོ། །མདོར་ན་སྣང་གྲགས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ལ་འཁྲུལ་སྣང་ཙམ་མ་ ཡིན་བློས་བཏགས་པ་ཙམ་མ་ཡིན་པར་གནས་ཚུལ་ལ་གྲུབ་རྒྱུའམ། ཚུགས་ཐུབ་ཞིག་ཡོད་ན་ ཆོས་ཀྱི
Chinese
仅仅是这样。但实际上，一点也不存在。 所有的世俗之法，原本就不存在；而胜义之法，则是永恒不变的。这才是实相。而且，世俗之法原本就未成立，这便是法界融入不变的法界之自性。现在，在此处，将结合圣者龙树所说的《超世赞》，也就是中观的精髓，来进行讲解。正如那部论典中所说： “智者，您的蕴身，如幻如阳焰如乾闼婆城，如梦境一般，对智者们充分开示。 凡是因缘所生之法，没有它（因缘）就不会产生。如同影像一般，为何不承认显现呢？ 地界并非眼识所能见，它又怎能是眼识之对境？既然已经完全遮止了色法被执取，您又为何如此说色法呢？ 没有所触就没有它（触），既然触本身就是无我的，您认为触的自性是不存在的。 名和义并非不同，人们的言语会变成词语，您开示说，否则就会变得无法理解，这是真理。 作者和自在，您也只是在名言上开示，您认为它们是相互依存而成立的。 作者不存在，行为也不存在，福德并非如此，而是缘起所生。依靠而生，知晓什么是不生的，您是语言的主宰。 没有能知就没有所知，没有它（所知）也就没有了识。因此，能知和所知，您说它们没有自性。” 如是等等。这里所说的是，在两种无我之中，仅仅就法无我而言。也就是说，对于任何显现和声响之法，如果存在某种与他者不共，具有自主性的自性，那么这个法本身就是自主的，不被他者所支配，因此称为“我”。总而言之，如果显现和声响的诸法，不仅仅是错觉，不仅仅是分别假立，而是在实相上存在，或者说具有独立性，那么就成了“法我”。
English
It is only so. But in reality, there is not even a little bit. All the conventional dharmas are originally non-existent; while the ultimate dharmas remain unchanging. This is the true nature. Moreover, the conventional dharmas are originally unestablished, which means that the dharmadhatu merges into the self-nature of the unchanging dharmadhatu. Now, in this context, I will explain it in conjunction with the Prajñāpāramitā-stotra (Hymn to Transcendence) spoken by the noble Nāgārjuna, which is the essence of Madhyamaka. As it says in that text: “O wise one, your aggregates are like illusions, mirages, cities of gandharvas, and dreams. You have fully revealed this to the wise. Whatever arises from causes, cannot come into being without them. Since it is like a reflection, why not acknowledge its appearance? The elements are not apprehended by the eye, so how can they be objects of the eye? Since the apprehension of form itself is completely negated, how can you speak of form in that way? Without what is to be felt, there is no feeling. Since feeling itself is without self, you assert that feeling does not exist by its own nature. Name and meaning are not different. People's speech becomes words. You have shown that otherwise it would become incomprehensible, which is the truth. You have also shown that the agent and independence are merely nominal designations. You assert that they are established as mutually dependent. There is no agent, nor is there action. Merit is not like that; it arises from dependent origination. Having arisen dependently, know what is unborn. You are the master of words. Without the knower, there is no knowable. Without it (the knowable), there is also no consciousness. Therefore, you say that the knower and the knowable have no inherent existence.” And so on. Here, it refers to the absence of self of phenomena (dharma-nairātmya) among the two types of selflessness. That is to say, if there is any phenomenon of appearance and sound, and if there exists some unique, independent essence that is not shared with others, then that phenomenon itself is autonomous, not dominated by others, and therefore it is called "self." In short, if the phenomena of appearance and sound are not merely illusions, not merely conceptual constructs, but exist in reality, or have independence, then it becomes a "self of phenomena."